‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ไม่เห็นต้องสร้างอาคารให้เป็นแบบนี้เลย
‪เคยมีใครว่าคุณอวดดีไหม
‪ผมไม่เข้าใจที่พูดหรอกนะ แต่แปลนนี่มันพิลึก
‪แค่สร้างตามพิมพ์เขียวไป ก็เท่านั้นเอง
‪บอกว่าไม่เข้าใจแปลนนี้ไง ‪แล้วก็ไม่เข้าใจที่พูดด้วย
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪เมื่อทำงานเสร็จแล้ว
‪- ให้ฆ่าหมดเลยเหรอ ‪- ฆ่าให้หมด
‪เดี๋ยวมา
‪ตายหมดแล้ว
‪แล้วมันเป็นไปได้ยังไงที่พวกเรายังอยู่
‪แต่ทั้งจักรวาลกำลังหายเข้าไปในส้วมอวกาศ
‪- เราคงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่โดนกดชักโครก ‪- ไม่ได้คุยกับนาย
‪นี่ มีใครเห็นเคลาส์บ้างมะ
‪- แล้วก็พ่อ ‪- เดี๋ยวก็มา
‪เหรอ รถติดงี้เหรอ
‪ฟังนะพวกนาย ‪เรายังมีชีวิตรอดเพราะเราพิเศษ ใช่มะ
‪พวกเราเท่านั้นที่จะกอบกู้จักรวาลได้
‪- มีคำถาม ‪- เชิญ
‪เราเพิ่งลองแต่ล้มเหลวไม่เป็นท่าไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ เพราะแผนเขางี่เง่าไง
‪- ฉันมีแผนที่ดีกว่า ‪- เชอะ
‪เราจะใช้เครื่องเร่งอนุภาคแฮโด่ใหญ่ๆ
‪พวกนายก็คิดเรื่องวิทย์ๆ ไป
‪แล้วเราจะยิงคูเกิ้ลบลิตซ์ขึ้นอวกาศ
‪นึกว่าฉันไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
‪มันอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์
‪เขาเรียกแฮดรอน
‪แฮโด่อะไรไอ้ควาย
‪เฮ้ย อย่างน้อยเขาก็พยายามนะไอ้ปลาหมึกย่าง
‪นายช่วยอะไรบ้างล่ะ
‪เขาระเบิดครอบครัวตัวเองไปครึ่ง
‪อ๋อ อยากแขวะเรื่องปัญหาครอบครัวใช่ไหม
‪สิ่งที่น่าจะระเบิดแทนคือหน้าของนายแหละเว้ย
‪อยากมีเค้กสักก้อน จะได้ละเลงหน้าแม่งเลย
‪- พล่ามบ้าอะไรของแกวะ หุบปาก! ‪- หยุดเดี๋ยวนี้เลย…
‪นี่ ด่ากันจบยัง
‪จักรวาลข้างนอกกำลังจะหายวับไป
‪เพราะงั้นอยากจัดเก้าอี้ ‪ดาดฟ้าเรือไททานิกต่อไปก็ตามใจ
‪ถ้าทำแล้วรู้สึกดีขึ้น
‪แต่ความจริงยังเหมือนเดิม มันสายไปแล้ว
‪ห้า ไม่เอาน่า
‪มันจบแล้วลูเธอร์ เราล้มเหลว
‪โธ่ มันไม่ได้จบจริงๆ หรอก
‪นั่นสิห้า เราต้องหาทางแก้ไขนะ
‪โอเค งั้นพวกเราถอยกันสักก้าวดีกว่า
‪มองภาพรวมดูสิ
‪ตลอด 28 วันที่ผ่านมา ‪พวกเราส่วนใหญ่ได้พยายามยับยั้งวันสิ้นโลก
‪แล้วได้เรื่องอะไรบ้างล่ะ
‪เราได้เพื่อนใหม่ๆ หลายคน
‪ตอบผิด
‪รู้ไหมว่าเราทำอะไรลงไปบ้าง
‪ไม่ได้ทำสักอย่าง ‪เราทำให้สถานการณ์แย่ลงทุกรอบ
‪เห็นด้วยสุดๆ
‪ตอนฉันไปที่เดอะ คอมมิชชั่น
‪ฉันได้คุยกับตัวเองวัย 100 ปี
‪และคำพูดสุดท้ายก่อนตายคือ "อย่ากอบกู้โลก"
‪"อย่ากอบกู้โลก" เหรอ
‪"อย่ากอบกู้โลก"
‪โง่ที่สุดที่เคยฟังมาเลยว่ะ
‪ใช่เหรอ หรือว่าสิ่งที่เราทำมันไม่เวิร์ก
‪พวกเราได้แต่ช่วยโลกไว้หนึ่งวัน ‪ตบบ่าแปะๆ ชมกันเอง
‪แล้วทุกอย่างก็ลงเหวอีกเหมือนเดิม
‪งั้นปัญหาอาจอยู่ที่เรา
‪ใช่สิ "เรา" เนอะ
‪เดี๋ยวนะ
‪แผนใหญ่ของนายคือไม่มีแผนงั้นเหรอ
‪ใช่เลย คัดค้านโดยอ้างมโนธรรม
‪ก็น่าลองดูไหม ลองอย่างอื่นมาหมดแล้วนี่
‪นี่อาจเป็นสิ่งที่จักรวาลต้องการก็ได้
‪ฉันว่าเราควรอ้าแขนรับวันสิ้นโลก ‪รอดูว่าอีกฝั่งมีอะไร
‪แล้วถ้ามันว่างเปล่าล่ะ
‪งั้นก็ดีใจที่ได้รู้จักกันนะ
‪ถ้ามีอะไรที่อยากทำก่อนตาย ‪แนะนำให้รีบทำตอนนี้เลย
‪ไหนๆ ก็พูดถึงเรื่องดีๆ
‪เรา…
‪- พูดไปเลยเนอะ ‪- โอเค
‪เรามีเรื่องจะประกาศให้รับทราบกันถ้วนหน้า
‪เราหมั้นกันแล้ว
‪กูอยากตาย
‪โง่เอ๊ย
‪ตอนนี้เนี่ยนะ
‪ใช่ เรารู้ว่านี่อาจไม่ใช่เวลาที่เหมาะสักเท่าไร
‪แต่เห็นๆ อยู่ ไม่ทำตอนนี้ ‪ก็ไม่มีโอกาสแล้วใช่ไหมห้า
‪ขอร้อง อย่าลากฉันไปเกี่ยว
‪เราอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ ‪กับทุกคน ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม
‪เพราะงั้นเราก็อยากให้
‪ทุกคนไปร่วมงานที่ห้องจัดเลี้ยงหกโมงเย็นวันนี้
‪เพื่อฉลองความรักของเรา
‪และการที่ทั้งสองบ้านของเรา ‪ที่ยังเหลืออยู่จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน
‪แต่งตัวธีมแบล็กไทแนวสร้างสรรค์
‪คุณโรโด
‪เซอร์เรจินัลด์ ยินดีต้อนรับกลับมาครับ
‪ไม่ได้เข้ามานานเลยนะครับ
‪รู้จักกันด้วยเหรอ
‪แน่นอนอยู่แล้ว นี่โรงแรมของฉัน
‪- เด็กๆ อยู่ไหนกัน ‪- ข้างบนครับ
‪ดีมาก เตรียมห้องฉันด้วย
‪ทันทีครับ
‪- มาเร็วลูก ‪- เมื่อกี้บอกว่านี่โรงแรมพ่อเหรอ
‪ไม่มีเวลามาคุยเรื่อง ‪รายละเอียดการลงทุนอสังหาริมทรัพย์
‪- น้ำขึ้นต้องรีบตัก ‪- เดี๋ยวก่อน
‪แต่พ่อจ๋า จู่ๆ เราจะเลือดร้อนบุกเข้าไปไม่ได้นะ
‪พูดอะไรของแก
‪ผมแค่จะบอกว่าอย่าทำตัวเป็น…
‪ตัวเองเกินไป เคนะ
‪ทำตามฉันเถอะเคลาส์
‪ว้าว
‪แล้วนี่ทำเองเลยเหรอ
‪ลูเธอร์ช่วยด้วยเหมือนกัน เราทำทั้งคืนเลย
‪สุดยอด
‪- พ่อ ‪- เคลาส์
‪- ไง ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪มาล้อมวงกันเร็วเด็กๆ
‪- หายหัวไปไหนมา ‪- อ๋อ ฉันกับเรจ
‪บังเอิญพวกเราไปติดธุระ ‪ออกโร้ดทริปพ่อลูกฉลองวันสิ้นโลกน่ะ
‪ไปเที่ยวด้วยกันแล้วเหรอ
‪ใช่ เราหัวเราะ ร้องไห้ เล่นกลางถนน
‪และสรุปสั้นๆ คือ ตอนนี้ฉันเป็นอมตะแล้ว
‪เดี๋ยวนะ นายเป็นอะไรนะ
‪เคลาส์ เสพเกลืออาบน้ำอีกแล้วใช่ไหม
‪ฉันว่าคำถามที่ตรงประเด็นกว่า ‪คือทำไม่พวกแกถึงนั่งเล่นขวดแก้วกัน
‪มันเป็นบัตรเชิญ
‪ไม่มีใครเล่นซะหน่อย
‪หนูกับลูเธอร์จะแต่งงานกัน
‪ทุกอย่างกำลังจะยุบหายไป ‪แต่พวกแกเตรียมจัดงานแต่งเนี่ยนะ
‪ใช่ แล้วคืองี้นะ
‪เรามีพื้นที่จำกัด
‪เพราะงั้นก็ต้องจำกัดคนร่วมงาน
‪ฉันเลี้ยงแกมาแบบนี้เหรอ ‪ให้มานั่งบี้สิวตอนกรุงแตกเนี่ยนะ
‪อย่าลืมที่คุยกันสิเรจ
‪- อย่าลืมหายใจลึกๆ ‪- เงียบปาก กำลังติดลม
‪- พ่อกินยาหรือเปล่าคะ ‪- อันที่จริงแล้วไม่
‪และฉันยืนยันได้ว่าไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อน
‪พวกแกคิดว่าจะมอมยาถ่วงเวลาฉัน
‪ขโมยกิจการฉันไป ‪แล้วเอาสมบัติไปถลุงเล่นได้ใช่ไหม
‪แต่ลูกเคลาส์คนนี้ใจดี ‪ช่วยฉันเลิกยาพิษต่ำช้านั่นจนได้
‪และเมื่อสมองโล่งขึ้น
‪ฉันก็มองเห็นแผนการเจ้าเล่ห์ของแกทะลุปรุโปร่ง
‪นายให้พ่อเลิกกินยาเหรอ คิดอะไรของนาย
‪ชัดเจนว่าเขาเป็นคนเดียวที่ใช้หัวคิด
‪พวกแกทุกคนควรเรียนรู้อะไร ‪จากหนุ่มน้อยน่าประทับใจคนนี้บ้างนะ
‪โลกจะแตกจริงๆ ด้วยว่ะ
‪ส่วนพวกแกที่เหลือ ต้องรีบกลับไปฝึกทันที
‪เวลาเหลือน้อยเต็มที เรายังมีภารกิจที่ต้องทำ
‪ผมพร้อมแล้ว ลุยเลยครับ
‪ขอเดานะ
‪โปรเจกต์ออบลิเวี่ยนใช่ไหม
‪แกรู้อะไรเรื่องนั้น
‪โพโกเล่าให้ฟังหมดแล้ว
‪ไม่ได้ยินชื่อนั้นมานานเหลือเกิน
‪และเขายืนยันเรื่องที่ผมสงสัยพ่อมาตลอด
‪อะไร
‪ว่าพ่อเป็นคนบ้าซาดิสต์
‪ที่จะเอาชีวิตเราไปเดิมพัน ‪กับภารกิจเปล่าประโยชน์อีกแล้ว
‪แล้วแกเชื่อคำพูดของลิงที่คับแค้นใจ
‪มากกว่าพ่อตัวเองงั้นเหรอ
‪จะวันไหนก็เชื่อลิง
‪ที่นี่ไม่มีใครต้องการพ่อ
‪ไปซะเถอะ
‪นี่ไอ้เบิ้ม อย่ามาพูดแทนคนอื่น
‪อยากไปกับเขาก็เชิญ
‪เข้าใจแล้ว มาถึงจุดนี้แล้วสินะ
‪ตั้งตัวต่อต้าน
‪เราไม่ได้อยากให้ใครหรืออะไรตั้งทั้งนั้นนะ
‪ทุกคนแค่ต้องใจเย็นๆ
‪ตอนนี้จักระของทุกคนน่าจะจูนกับเรายังไม่ติด
‪นี่พ่อ เราไปดื่มชาถ้วยร้อนๆ ที่ห้องสวีทกันดีกว่า
‪- ทำอะไร ปล่อยฉัน ‪- ลูเธอร์ สโลน
‪สุดจึ้ง ฉันตื่นเต้นเกินบรรยาย
‪ทั้งคู่เริ่ดมาก ‪ปลื้มจริงๆ อย่าลืมส่งซองมาให้นะ
‪นี่วิคเตอร์ ถามอะไรหน่อยสิ
‪จริงๆ แล้วเป็นคำขอมากกว่า
‪เรื่องนี้นาทีสุดท้ายจริงๆ ‪ที่จริงก็นาทีสุดท้ายหมดแหละ…
‪มีอะไร
‪เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉันได้ไหม
‪งานไม่เยอะ
‪แค่ต้องไปยืนข้างฉัน ‪แล้วเตือนสติไม่ให้ทำตัวโง่ๆ
‪ยินดีมาก
‪โอเค แจ๋ว
‪โอเค ตารางแน่นมาก
‪อีก 15 นาทีจะจัดงานเลี้ยงสละโสด ‪แต่ไม่เชิญทุกคน…
‪- ตะกี้พูดไงนะ ‪- งั้น…
‪ไม่มีอะไร เปล่าพูด
‪โอเค
‪- ยังเล่นตัวอยู่อีกเหรอ ‪- เงียบ
‪- ฉันกำลังระดมสมอง ‪- ดมกลิ่นก็รู้ เปิดหน้าต่างหน่อยเหอะ
‪ฉันมีเรื่องต้องคิดเยอะ
‪- คิดอะไร ‪- จุดจบของทุกสิ่ง
‪โอเค งั้นระหว่างกำลังรอไอเดียบรรเจิด
‪หนุ่มๆ กำลังรองานแต่งอยู่ข้างล่าง
‪- ฉันไม่ไป ‪- ไม่ไปได้ที่ไหน
‪นายเป็นเดตฉัน แต่งตัวซะ
‪ฉันไม่ไปงานแต่งวันสิ้นโลกบ้าบอคอแตกหรอก
‪เพราะฉันต้องกอบกู้โลก
‪โอกาสดีที่สุดของเราคือมนุษย์รูบิก ‪แต่เขาบึ้มไปแล้ว จะเสนออะไรอีก
‪เราต้องไปอัดใครสักคนได้สิ ทำอะไร
‪- ต้องไปร่วมงาน ‪- เราต้องเลี้ยงลูกนะ
‪คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง เด็กมันอยู่ในพุงฉันย่ะ
‪แล้วทำไมยอมแพ้ง่ายแบบนี้
‪ทุกศึกมันไม่คุ้มสู้เสมอไปนะ ‪ครั้งนี้เรามีโอกาสรอดน้อยมาก
‪แต่ก็คุ้มเสี่ยงถ้าแปลว่าฉันจะได้อยู่กับเธอและลูก
‪พ่อฮีโร่ฉายเดี่ยวไม่ต้องการใคร ‪ในชีวิตหายไปไหนแล้วล่ะ
‪เขาไปเจอสาวเพี้ยน
‪แล้วเปลี่ยนใจ
‪ฉันรักนาย ดิเอโก
‪แต่ฉันจะไม่ไปทำภารกิจพลีชีพ
‪กับน้องหนวดรุงรังกับพ่อชรา
‪- เธอต้องฟัง… ‪- ไม่
‪คืนนี้นายจะไปสู้วันสิ้นโลก ‪หรือจะมาอยู่กับฉันก็เลือกเอา
‪อย่าทำแบบนั้น
‪แต่เลือกสองอย่างไม่ได้
‪ไลล่า
‪ฉันเลือกเธอ
‪ดูเหมือนฉันจะคำนวณพลาด ‪ว่าเด็กพวกนี้เกลียดฉันเข้าไส้แค่ไหน
‪ใช่ ชิงชัง เกลียดเข้ากระดูกดำ
‪คือแบบ เหม็นขี้หน้าสุดๆ
‪ไม่ต้องซ้ำเติม
‪แต่ฟังนะพ่อ พวกเขาเป็นพวกอ่อนไหว
‪แค่นี้ใจก็พังกันอยู่แล้ว ‪ไม่อยากโดนพ่อตำหนิให้เจ็บช้ำกว่าเดิม
‪แต่พวกเขาจะไม่มีวันพัฒนาได้หากไม่เข้าใจ
‪ว่าตัวเองไร้ความสามารถและน่าผิดหวังแค่ไหน
‪การทำตัว…
‪- พ่อ ขอคุยด้วยสิ ‪- ไม่สะดวก
‪- แค่แป๊บเดียว… ‪- ไม่ใช่ตอนนี้ แกว่าไงนะ
‪การทำตัวอ่อนหวานได้ผลดีกว่านะครับ
‪เข้าใจที่พูดไหม นี่เราต้องผูกมิตรกับเขา
‪ฉันจะผูกมิตรกับลูกไปทำไมกัน
‪นั่นมันสำหรับพวกพ่อแม่ฮิปปี้ขาดความมั่นใจ
‪ผมแค่จะบอกว่า
‪เราน่าจะคุยเจ๊าะแจ๊ะกันก่อน ‪ไม่ใช่บุกเข้าไปสั่งการเลย
‪ไง สบายดีไหม
‪ต๊ายตาย
‪ถูกใจ…
‪คอมโบเข็มกลัดเนคไทกับเสื้อกั๊กจัง
‪ซื้อมาจากไหน
‪สภาพอากาศวันสิ้นโลก ‪นี่มันจริงๆ เลยนะว่าไหม อะไรแนวนั้น
‪มานี่ มาตรงนี้
‪นั่งสิ ดื่มอะไรหน่อย
‪ผมอยากให้พ่อ
‪ออกปากชมผม
‪ท้าให้ลอง
‪เอาสิ
‪หน้าผากของแกสมส่วนดีนะ
‪แสดงว่าเป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แต่ก็ขี้ตื่น
‪ดีมาก เยี่ยม
‪ควรปรับปรุงเล็กน้อย แต่ก็นะ
‪ประเด็นคือพวกเขาไม่รู้จักพ่อเหมือนผม
‪ต้องให้เวลาทำความคุ้นเคยกับพ่อเวอร์ชั่นนี้ก่อน
‪เคราะห์ร้ายที่เวลาเป็นสิ่งที่เรามีน้อย
‪งั้นดีเลยที่คืนนี้มีงานแต่งให้ไปถล่ม
‪เหรอ ทำไม ไม่มีใครอยากให้ฉันไปซะหน่อย
‪บ้าแล้ว พวกเขาอยากให้พ่อทำตัวดีๆ ก่อน
‪จงเป็นพ่อ ไม่ใช่เจ้านาย ‪เป็นพ่อ ไม่ใช่เจ้านาย
‪เชื่อผม ถ้าพ่อสนับสนุนลูเธอร์ รับรองว่ารุ่ง
‪เอาเลยลูเธอร์
‪บางครั้งใจบางไปต่อไม่ไหว
‪และคืนนี้ฉันต้องการเธอ
‪ต้องการยิ่งกว่าที่ผ่านมา…
‪เสียงดีอย่างกับเทพบุตรเนอะ
‪ใช่เลยจ้า โน้ตสูงอย่างโดน
‪ร้องดังๆ
‪ตลอดไป
‪ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ ‪ว่าลูเธอร์มันได้แต่งงานคนแรก
‪ฉันเชื่อ เคยเห็นเขาจับหุ่นของเล่นฉัน ‪ไปแต่งงานกันตอนป.สาม
‪ไม่จริง
‪ฉันไม่นึกว่างานเลี้ยงสละโสดจะเป็นแบบนี้
‪ช่วงนี้นักเต้นจ้ำบ๊ะกับของหวานขาดตลาดน่ะ
‪ฉันแปลกใจที่นายไม่ได้ชวนพ่อสุดที่รักมาด้วย
‪ไม่เอาน่า พ่อเป็นคนจิตใจดีจะตายไป
‪ไม่เหมือนฮาร์กรีฟส์เราเลย ตรงกันข้าม
‪แต่ยอมรับก็ได้ว่าอยากห่างตาแก่นั่นบ้าง
‪ไม่มีคำพูดใด
‪สุริยคราสแห่งหัวใจ
‪นั่งซังกะตายกันอยู่ได้ นี่งานปาร์ตี้นะ
‪ฉันดีใจมากเลยที่พวกเราจะจากโลกนี้ไป ‪อย่างอลังการงานสร้างระหว่างที่ยังไหว
‪นี่ แด่พวกเราทุกคน
‪สนุกกันมาเยอะ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪ใครต่อ
‪อ๋อ ตาฉัน ‪เพราะในที่สุดฉันก็เลือกได้ซะที
‪จะเอาเพลงไหนล่ะพ่อศิลปิน
‪ฉันจะร้องเพลงคู่
‪เย่!
‪รู้สึกเหมือนคนพิเศษ
‪ต้องร้องเพราะแน่เลย
‪ไม่มีใครร้องคาราโอเกะเพราะ ‪นั่นแหละเป้าหมาย
‪ฉันเพลิดเพลินที่สุดในชีวิต
‪ไม่เคยลิ้มรสความสุขแบบนี้มาก่อน…
‪ใช่เลย!
‪คือความจริง…
‪ฉันจะคิดถึงภาพนี้
‪เป็นเพราะเธอแต่เพียงผู้เดียว…
‪ฉันไม่คิดถึงหรอก คู่นี้ห่วยแตกชะมัด
‪ไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪รู้
‪เป็นเพราะเธอแต่เพียงผู้เดียว…
‪ฉันจะคิดถึงพวกเขาเหมือนกัน
‪โอ้
‪เพลงกำลังจะมันส์ละ
‪ขออะไรอีกอย่างได้มะ
‪อือ ได้หมด
‪ไปคุยกับอัลลิสัน
‪- ไม่เอา ฉันไม่… ‪- วิคเตอร์ ขอร้อง
‪ให้พูดว่าไง "เธอฆ่าเพื่อนฉันทำไม" เหรอ
‪อยากนับจำนวนศพแข่งกันเหรอ
‪ฉันแค่ไม่อยากให้อัลลิสันโดดเดี่ยวตอนถึงจุดจบ
‪ห้าก็บอกไปแล้ว
‪ถ้ามีอะไรที่อยากทำก่อนตายให้รีบทำ
‪ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ
‪เพราะเธอดีกับนายเสมอมา
‪ดีกว่าพวกเราคนอื่น
‪เพราะเราเข้าใจความเร่งด่วน
‪จำไว้…
‪- ลูเธอร์ ‪- อ้าว
‪มานี่
‪วิคเตอร์ ไม่ต้องเขิน ‪ดิเอโก นายก็ด้วย
‪คิดผิดคิดใหม่นะ
‪โอเค ช่างแม่ง
‪- ขึ้นมาเลยดิเอโก ‪- มีชีวิตชีวากันหน่อย
‪หรือนี่คือความรัก
‪เพราะว่า
‪ฉันเพลิดเพลินที่สุดในชีวิต
‪ไม่เคยลิ้มรสความสุขแบบนี้มาก่อน
‪และสาบาน
‪- ใช่ สาบาน ‪- นี่คือความจริง
‪เป็นเพราะเธอแต่เพียงผู้เดียว
‪เพราะฉันเพลิดเพลินที่สุดในชีวิต
‪และค้นหามาแล้วทั่วทุกทิศ
‪จนกระทั่งได้พบเจอความจริง
‪ยืนยันละ
‪ฉันหูแตก
‪และไอ้โง่มือมีดร้องเพลงไม่เอาไหนเลย
‪ดิเอโก นายก็รู้ว่าเขาชื่อดิเอโก
‪ไม่แคร์
‪นายน่าจะลองทำดีกับเขาและคนอื่นๆ บ้างนะ
‪จะทำงั้นไปเพื่ออะไร
‪ถึงตอนนี้ฉันจะอยากช่วยนายคลายปมโกรธ
‪แต่ฉันต้องรีบเย็บชุด อีกชั่วโมงจะแต่งงานแล้ว
‪เฟตายแล้ว
‪ใช่ ฉันรู้ พี่น้องคนอื่นก็ด้วย
‪งั้นสินะ
‪เธอจะหันหลังให้สแปร์โรว์ อคาเดมี่เหรอ
‪ได้ยินพ่อพูดแล้วนี่ เราต้องเริ่มฝึกฝน
‪กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่
‪อยากให้นายพูดถึงงานแต่งฉันอยู่จังเลย
‪ก็ได้
‪สโลน ฟังนะ…
‪ไม่ นายสิฟังฉัน
‪ฉันขอโทษที่พวกเขาไม่ชวนนาย ‪ไปงานเลี้ยงสละโสด
‪ฉันไม่แคร์เรื่องนั้นหรอก
‪แคร์สิ
‪นายแคร์เรื่องงานเลี้ยงสละโลด ‪ยิ่งกว่าแคร์เฟ พี่น้องคนอื่นๆ
‪หรือเรื่องกอบกู้โลกซะอีก
‪นั่นมัน…
‪บ้าแล้ว
‪งั้นเหรอ
‪เราสองคนไม่เคยโดดเดี่ยวมาก่อน
‪มีครบเจ็ดคนเสมอมา
‪ตอนนี้เหลือนายคนเดียว
‪เพราะงั้นยินดีด้วยนะเบน ‪ในที่สุดก็ได้เป็นหมายเลขหนึ่ง
‪ในทีมคนเดียว
‪ฉันเป็นสแปร์โรว์
‪เธอก็เช่นกัน
‪ไม่ใช่แล้ว
‪แล้วไอ้พวกนั้นมันวิเศษวิโสอะไรนักหนา
‪พวกเขาเป็นครอบครัวจริงๆ
‪ไม่ได้มีอยู่เพื่อขายตุ๊กตาหรือกระเป๋า
‪เราเป็นมากกว่านั้นนะ
‪ใช่เหรอ
‪ทำไมการเป็นสแปร์โรว์ถึงสำคัญกับนายนักล่ะ
‪เพราะฉันไม่มีอย่างอื่นแล้ว
‪ที่นี่คงไม่ใหญ่พอมั้ง
‪ขอให้เหล้าฟรีแล้วกัน
‪ไม่เอาน่า นี่งานของลูเธอร์นะ ‪สดชื่นหน่อยสิ
‪โห
‪ไม่รู้สิ ปกติก้นฉันสะดุดตาอยู่นะ
‪อ้อ เลือกใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง แหวกแนวมาก
‪รู้ใช่ไหมว่าที่นี่ไม่มีปาปารัสซี่
‪อะไรนะ แย่จัง
‪ทั้งคู่ฟังให้ดี นี่เป็นวันของฉันนะ
‪เพราะงั้นช่วยดีกันสักสองชั่วโมง
‪เป็นของขวัญวันแต่งงานให้ฉันที
‪เขาเริ่มก่อน…
‪- เธอต่างหากที่เริ่มก่อน ‪- เหรอ
‪วันของฉัน
‪สองชั่วโมง คิดว่าพอไหวไหม
‪อือ ได้
‪ขอบใจ
‪ว้าว
‪รีบๆ ทำพิธีให้จบๆ ไป ‪ก่อนฉันจะหยะแหยงจนตายดีกว่า
‪ทุกท่านที่รัก
‪วันนี้เรามารวมตัวกันเพื่อสนุก แต่มีเวลาไม่นาน
‪เพราะงั้นมาสนุกกันดีกว่า
‪เพราะพระอาทิตย์ส่องแสงทุกวันไม่ได้หรอกนะ
‪ขอเสียงสาธุการ!
‪- สาธุ ‪- สาธุ
‪สาธุ
‪ลูเธอร์ นายจะรับ ‪สาวฮอตสวยฟาดคนนี้เป็นภรรยาไหม
‪รับ
‪สโลน เธอสัญญา
‪ว่าจะรักและทะนุถนอมพี่ยักษ์ขนดก
‪ไปอีก 24 ถึง 48 ชั่วโมงไหม
‪คลาดเคลื่อนได้วันนึง
‪จะพยายาม
‪ถ้างั้น…
‪ขอโทษนะ
‪ฉันขอประกาศว่าแต่งงานกันแล้วโว้ย!
‪วันสิ้นโลกจงเจริญ!
‪งานนี้ห่วยแตกกว่าวันสิ้นโลกจริงๆ ละ
‪เจอของดีแล้วสิ
‪รูปสี่คูณห้านิ้วคิดห้าดอลลาร์ ‪แต่ถ้าเอาสองใบคิดแปดดอลลาร์
‪- เห็นบุฟเฟ่ต์มะ ‪- ประทับใจมาก
‪ฉันทำเค้กเองคนเดียว
‪สามชั้น ใช่ ชิมเนื้อแกะยัง
‪- ยัง ‪- อร่อยเหาะ
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ขอชิมของเธอหน่อยสิ จิ้มซอสด้วย
‪- แกะฉันเหรอ ‪- ใช่ ขอชิมแกะหน่อย
‪- เบอร์ห้า! ‪- จะบ้าตาย
‪น้องรัก
‪จะเอาอะไร
‪ฟังนะ ตอนนี้พ่ออยู่บนห้อง ‪เขามีแผนการจะกอบกู้ทุกอย่าง
‪เพราะงั้นเราสองคนขึ้นไปคุยกันที่ห้องสวีทดีไหม
‪นี่นายซี้กับพ่อแล้วหรือไง
‪พ่อคนนี้ไม่เหมือนคนนั้น เขาเป็นเต่า
‪ข้างนอกแข็งกระด้าง
‪แต่ข้างในเหี่ยวย่นน่ารัก
‪และบางครั้งก็อร่อย
‪- เคลาส์ ‪- อะไร
‪ไม้แก่อย่างฉันกับพ่อดัดไม่ได้หรอก
‪พ่อไม่เคยเห็นแก่ประโยชน์ของเราเลย
‪เพราะงั้นคืนนี้ฉันมีแผนเดียว ‪คือกินเหล้าให้เมาหัวทิ่มหัวตำ
‪ได้
‪- ตามสบาย ‪- สบายแน่
‪เคลาส์ อย่าแม้แต่คิด ‪จะเดินไปเป่าหูเขาด้วยไอเดียแย่ๆ
‪ข้าพเจ้าเนี่ยนะ กล้าดี…
‪นายอาจฆ่าไม่ตาย แต่ฉันจะหาทาง
‪ทำให้เวลาของนายบนโลกมนุษย์
‪เต็มไปด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน
‪ชัดไหม
‪อืม ชัด
‪ดี ยิ้มกว้างๆ
‪บาย
‪ฉันไปตักแกะมา
‪เหรอ
‪เมื่อไรเราจะออกไปได้ซะที
‪หลังกล่าวสุนทรพจน์
‪ไม่น่าจะรอดถึงตอนนั้น
‪เอ้อ เธอเห็นพ่อบ้างไหม
‪กินเหล้าสักแก้วเถอะเบน
‪ผ่อนคลายสักครั้งในชีวิตน่าสมเพชของนาย
‪- ยินดีด้วยนะคุณคู่สามีภรรยา ‪- ไงไอ้น้อง
‪- ดื่ม ‪- ทีนี้ เรื่องพ่อ
‪- ไม่เอา ‪- ไม่ใช่
‪- คำตอบคือไม่ ‪- ที่รักจ๋า พ่อกลับใจแล้ว
‪- ไม่ ตานั่นมันเปลี่ยนไม่ได้หรอก ‪- ลูลู พ่อคนนี้ไม่เหมือนกัน
‪พ่อช่วยฉันเอาชนะความกลัววัยเด็ก ‪เราเล่นปาลูกบอลด้วยกัน
‪เดี๋ยว นายเล่นปาลูกบอลกับพ่อเหรอ
‪ใช่ เรียกว่ารถบัส-บอล ‪แต่นั่นมันเกมของเราสองคน
‪นายหาเกมกับพ่อเองได้นะ
‪หยุดได้มะ ฟังนะ นายโดนหลอกแล้ว
‪- ไม่ ฉันไม่ได้โดนหลอก ‪- โดนหลอกจริงๆ
‪- แย่กว่าโดนหลอกอีก ‪- โธ่
‪พ่อกำลังเปิดทางให้นาย
‪เออ แต่ฉันคิดจริงๆ นะว่าถ้านายให้โอกาส…
‪เคลาส์!
‪ที่รัก ไม่เป็นไร
‪นี่งานแต่งเรานะ
‪จริงด้วย ขอโทษที
‪- อือ ‪- ขอโทษนะ
‪โอเค ดีแล้ว
‪ฟังนะ ฉันอยากมีความสุข ‪ในวันแต่งงานของตัวเอง
‪- นายก็ควรด้วย ‪- โอเค
‪- ไปกินเยลลี่แซลมอนหน่อยไป ‪- น่าอร่อยจัง
‪- นะ ‪- อือ
‪ช่างแม่ง อย่างน้อยก็ลองดูแล้ว
‪นี่… เดี๋ยว อันนี้แกะของฉัน
‪อันนั้นของเธอ
‪ฉันว่าเขาไม่ได้เกลียดจริงๆ หรอก
‪ไว้เราควรทำนะ
‪เขามาทำหอกอะไรวะ
‪นี่
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไรที่ไหนกัน
‪พยายามคุยกันดีๆ เถอะนะ
‪เพื่อฉัน
‪ก็ได้
‪โอเค
‪อย่ามานั่งนี่เชียวนะ
‪- สาบานเลยว่าถ้านั่ง… ‪- พ่อมาทำอะไร
‪เออ เดินไปอย่าหยุด
‪- ใครเชิญพ่อมา ‪- นั่งอดทนไปเหมือนทุกคนเหอะ
‪ไม่ชวนฉันไปปาร์ตี้สละโสด ‪แต่เชิญพ่อมางานแต่งเฉย
‪- นายผ่อนคลายไม่เป็นเนอะ ‪- อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว
‪เบน
‪ใจเย็นๆ
‪เขากินไข่ต้มยัดไส้ด้วยส้อมมีดเหรอ
‪เศร้าว่ะ เห็นแล้วเศร้า
‪พาฉันไปแนะนำ
‪- เดี๋ยวนี้ ไปสิ ‪- ไม่มีทาง
‪ไป
‪- นี่เธออยากให้ฉัน… ‪- มาเถอะน่า เสื้อผ้าหน้าผมผ่านมะ
‪เธอดูดีแล้ว
‪พ่อ
‪นี่ไลล่า
‪ไลล่า นี่เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์
‪คุณฮาร์กรีฟส์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪นั่นสำเนียงอังกฤษจากอีสต์เอนด์ใช่ไหม
‪หูดีจัง
‪ฉันเคยใช้ แต่เปลี่ยนไปใช้สำเนียงควีนแทน
‪ขอเดานะ สปิทัลฟิลด์ส
‪- เกือบถูก ไวต์แชปเพิล ‪- รู้จักแคทแอนด์คัสตาร์ดแน่
‪- ติดฟ็อกซ์แอนด์ฮาวด์ ‪- ปลาทอดเด็ดสุดในลอนดอนตะวันออก
‪อยากกินถั่วบดของร้านเลย ให้ฆ่าคนก็ยอม
‪แล้วมาลงเอยกับคนนี้ยังไงล่ะ
‪เราเจอกันในโรงพยาบาลจิตเวช
‪ไม่แปลกใจเลย
‪หัวเขาอาจขาดไปสองสามสลึง แต่ก็ถือว่าผ่าน
‪แน่นอน
‪ผู้หญิงคนนั้นใช้ได้เลยทีเดียว
‪เก่งมากลูกพ่อ
‪ขอบคุณครับพ่อ
‪จังหวะน่าเสียดายนะ
‪ทำไมล่ะ
‪แกคงจะเป็นพ่อที่เยี่ยมมากแน่ๆ
‪เบนิฮานะจ๋า อย่าต่อยเค้านะ!
‪นี่ ฟังนะ
‪ฉันรู้ว่าในเส้นเวลานี้ ‪เราสองคนไม่ค่อยจะสนิทกันสักเท่าไร
‪แต่ฉันมีภารกิจอยากให้นายทำ
‪มีเสน่ห์มาก
‪- สิบคน ‪- ฮะ
‪- โลกนี้เหลือแค่สิบคน ‪- โอเค
‪เบนขี้เมาคงชอบตัวเลขกับกุ้งมากเนอะ
‪แต่นายก็ไม่ยอมชวนฉัน ‪ไปงานเลี้ยงสละโสดงี่เง่าด้วยซ้ำ
‪อ้าว ในที่สุดก็กะเทาะ ‪เปลือกหนาๆ ของเบนนี่เข้าไปได้แล้วเหรอ
‪- ทำไมไม่ชอบฉัน ‪- ก็นายโคตรสันดานเสียเองนี่นา
‪- แต่นายชอบเบนอีกคน ‪- เรารักเบนอีกคน
‪ทำไม เขาพิเศษยังไง
‪เพราะเขารู้ดีไปหมด
‪เขาเป็นคนดุ
‪เขาคือเมฆก้อนดำทมิฬน้อยๆ ในวันที่สดใส
‪ไม่เห็นดีสักเรื่อง
‪ใช่ แต่พอเขาทำแล้วมันดูน่ารัก
‪โอเค จะบอกให้นะ ‪ฉันดีกว่าไอ้เบนอีกคนนึงเยอะเลย
‪ฉันเคยเป็นหมายเลขหนึ่งแหละ ตั้งสองรอบ
‪พ่อสนใจบ้างไหม
‪ไม่เลย พ่อมัวแต่ไปขลุกอยู่กับนาย
‪นี่ ฉันว่านายอาจจะ ‪พยายามมากไปหน่อยนะ มองไปรอบๆ สิ
‪ไม่มีใครเขาขัดรองเท้าให้เงาวับ ‪หรือรีดกางเกงรัดรูปกัน
‪พวกเราเละตุ้มเป๊ะกันหมด เข้าใจมะ
‪และเบนของเรา เบนของฉัน
‪ก็พังยับแบบนั้นเหมือนกัน ‪และมันทำให้เขาน่ารักเป็นที่สุด
‪ไง
‪ฉันรู้ว่าตามธรรมเนียมแล้วพ่อเจ้าสาว…
‪- ไม่มีอารมณ์ ‪- อัลลิสัน…
‪เออ เข้าใจแล้ว นี่งานแต่ง
‪ทุกคนเมากึ่มและเราควรเป็นมิตรกัน
‪- แต่ฉันไม่อิน ‪- ไม่เป็นไร
‪เธอไม่ต้องมีอารมณ์อยากฉลองก็ได้
‪แต่ช่วยฟังฉันก่อนได้ไหม
‪สโลน ตั้งแต่แกยังเป็นเด็กน้อย
‪ฉันรู้มาตลอดว่าแกฉลาดเกินใคร
‪และถึงฉันจะไม่ค่อยรู้จักลูเธอร์เท่าไรนัก
‪แต่จากช่วงเวลาน้อยนิดที่เราได้เจอกัน
‪ก็ดูเหมือนว่าแกได้เจอคู่ชีวิตที่ดีพอแล้ว
‪- พ่อพูดว่าลูเธอร์ "ดีพอ" ว่ะ ‪- พ่อไม่เคยชมเขาแบบนั้นมาก่อนเลย
‪ผ้าเช็ดหน้าทำให้ลุคอ่อนโยนดีนะ
‪ฉันยอมรับว่าฉันไม่ใช่พ่อที่สมบูรณ์แบบนัก
‪ฉันหวังว่าข้อบกพร่องเหล่านี้
‪จะถูกมองว่าเป็นเพียงตำหนิเล็กๆ ‪บนสนามหญ้าที่เขียวชอุ่มงดงาม
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันผิดเอง
‪ฉันโกหก
‪และละเมิดความไว้ใจเธอ
‪แต่เธอ
‪สำคัญกับฉันมากกว่าสิ่งอื่นใดบนโลก
‪ยกโทษให้ฉันเถอะนะ
‪ไม่
‪ฉันคงไม่มีวันทำได้
‪ฉันภูมิใจที่ได้เรียกพวกแกว่าลูก
‪รวมถึงคนที่ถูกอีกเวอร์ชั่นของฉันเลี้ยงมาเช่นกัน
‪ฉันหวังว่าคืนนี้เราจะสามารถ ‪สร้างความทรงจำพิเศษได้บ้าง
‪ในช่วงเวลาที่มีค่าอันน้อยนิดที่ยังเหลืออยู่
‪ถ้าเธอไม่ยกโทษให้ฉัน ‪รู้ไว้นะว่าฉันยกโทษให้เธอ
‪เรื่องอะไร
‪เพื่อเป็นการปิด…
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย
‪จะบอกให้นะ
‪ฉันขี้เกียจเป็นนังมารร้ายที่ต้องยอมนายแล้ว
‪- ฉันเบื่อเต็มทีที่ต้องถูกหลอกให้โง่ ‪- เธอเนี่ยนะถูกหลอก
‪ทั้งชีวิตเรา นายเอาแต่พูดไม่หยุด ‪ว่าอยากให้เราใกล้ชิดกัน
‪และในที่สุดก็ได้ใกล้ชิด
‪แต่นายทำมันพัง
‪ไม่ใช่ฉัน
‪อยากจบความสัมพันธ์แบบนี้ใช่ไหม
‪ไม่ต้องห่วง คืนนี้จะหลับสบายให้ดู
‪เหนือทุ่งลิลลี่ อาทิตย์ทอฟ้า
‪แม่ห่มคลุมหน้า ขบปากกลั้นไว้
‪ฝูงชนคลาคล่ำ ชุดดำแต่งกาย
‪กลบฝังความนัย ณ ยามเฉลย
‪ใจหายใจสั่น กาลดับแล้วเอย
‪มรณาเอ๋ย จงล่วงเลยเจ้าไป
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪จับใจมาก เยี่ยมมากพ่อ
‪ไม่เคยคิดเลยว่าตาแก่มันมีมุมนี้ด้วย
‪เอาละ
‪มาเปลี่ยนหน้าบึ้งตึงให้เป็นรอยยิ้มกันดีกว่า
‪เพลงนี้สำหรับสายปาร์ตี้ทั้งหลายในห้อง
‪เข้ามาสิ
‪นั่งลงสิ คุณความเหงา
‪คุณมาช้า…
‪ขอสรุปเหตุการณ์คืนนี้นะ
‪เบนกับห้าเมาสุดๆ
‪คุณความเศร้า…
‪และวิคเตอร์กับอัลลิสันเกือบต่อยกันสลบ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪และพ่อก็ร่ายบทกลอนซึ้ง ‪เกี่ยวกับความตายที่พิลึกสุดๆ
‪แต่เขาคงอยู่ต่อไป…
‪ก็ไม่เลวนะสำหรับ ‪งานวิวาห์วันสิ้นโลกตระกูลฮาร์กรีฟส์
‪รู้ไหม ฉันไม่ต้องการอะไรมากก่อนตาย
‪ขอแค่นี้ก็พอ
‪รอยยิ้มจะมอบให้ยังไม่มี…
‪เราเคยหวานแบบนั้นนะ
‪เคยซะที่ไหนกัน
‪แหวะ
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪ใครวางแผนให้เป็นแบบนี้
‪อย่าว่านะ
‪แต่คุณรู้ว่าผมยังเฝ้ามอง
‪แบบนี้คงดีแล้วละ
‪ฉันน่าจะเป็นแม่ที่ห่วยแตกสุดๆ
‪ไม่หรอก
‪ไงทุกคน
‪นี่ ฉันเห็นแหละ
‪และขอบใจนะที่พยายาม
‪ไม่นะ
‪- อะไร ‪- ไม่ได้
‪- เคลาส์ พาเบนมาทำไมวะ ‪- โธ่
‪- ฟังฉันก่อนสิ ก่อนที่… ‪- ฟังเขาก่อนสิ
‪เบนคนที่ทุกคนรู้จักได้จากไปแล้ว
‪นี่ไม่ได้พูดถึงเบนใจดีของเรานะ
‪หลายถึงเบนคนนี้
‪ไอ้เวรคนนั้นมันไม่อยู่แล้ว
‪- ไม่อยู่แล้ว ‪- พล่ามอะไรของนาย
‪และคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนคือเบนคนใหม่คนใหม่
‪และเขาเป็นพวกเดียวกับเรา เป็นสมาชิกของทีม
‪- และเป็นส่วนนึงของครอบครัว! ‪- ส่วนนึงของครอบครัว!
‪และเพื่อเป็นการต้อนรับ ‪ฉันเสนอให้โยนเขาลงจากหลังคา
‪- เออ จะช่วย ‪- ไม่เอาน่า
‪เอางี้ๆ
‪- ให้เขาอยู่ได้ ‪- ทำไม
‪เพราะนี่งานแต่งฉัน ให้เขาอยู่ได้
‪เยส!
‪ว่าแล้วเชียว
‪นี่พี่เบิ้ม ใจดีจังเลย
‪เออ ไม่เป็นไร
‪แม่เจ้าโว้ย
‪รู้อะไรไหม ทั้งชีวิตฉันต้องการแค่คืนนี้แหละ
‪แต่งงานน่ะเหรอ
‪ทุกคนมารวมตัวสามัคคีกันในยามที่สำคัญจริงๆ
‪ครอบครัวใหญ่แสนสุขที่แท้จริง
‪เฮ้ยๆ
‪คลื่นไส้จะอ้วก
‪ที่จริง
‪ฉันว่าฉันหิวว่ะ ‪แล้วเจอกันใหม่ ไปกินบุฟเฟ่ต์ดีกว่า
‪เขาจะเป็นไรไหม
‪ห้าซะอย่าง คิดว่าไงล่ะ
‪- คืนนี้เราพอแล้วดีกว่า ‪- ยังหัวค่ำอยู่เลย
‪ฝันดีนะทุกคน
‪- จะไปนอนแล้วเหรอ ‪- ราตรีนี้ยังอีกยาว
‪ไอ้นี่ใคร
‪เบน
‪เขาจะไปไหน
‪มันยังไม่จบแค่นี้
‪ไป ใครอยากเล่นสแครบเบิ้ลมั่ง
‪คาราโอเกะ
‪- เอาสิ ‪- คิวฉันไปละ
‪- ฝันดีนะ ‪- ฝันดี
‪อย่างที่คุยกันไปทั้งหมด ถ้ารอก็โง่แล้ว
‪ไม่มีเวลาแล้ว ฉันทำไม่ได้ถ้าขาดแก
‪ตกลงหรือเปล่า
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล