SERIAL NETFLIX
Dzień dobry, tato.
Jest 7,35 Standardowego Czasu Księżycowego.
Świętuję dzień numer 47 na Srebrnym Globie.
Ze zdrowiem u mnie dobrze.
Z zapasem powietrza…
47. DZIEŃ KSIĘŻYCOWY
…jeszcze lepiej.
Dziś pobiorę próbki z Krateru Burrella.
Mam nadzieję, że tam na dole wszystko jest dobrze i…
Koniec transmisji.
Cholera!
Boże.
Cholera!
BAZA KSIĘŻYCOWA 01
134. DZIEŃ KSIĘŻYCOWY
ODBIORCA: TATA NADAWCA: KOCHAM, LUTHER
NADAWCA: LUTHER
207. DZIEŃ KSIĘŻYCOWY
PASTA SOJOWA
406. DZIEŃ KSIĘŻYCOWY
972. DZIEŃ KSIĘŻYCOWY
WYKRYTO GEOOGRODZENIE
Wstęp wzbroniony? Głupi Księżyc!
KOMORA KRIOGENICZNA A13G5 HARGREEVES, ABIGAIL. STATUS: ZMARŁA
Boże, moja głowa…
Nie tak głośno.
Klaus? Gdzie jesteś?
Tutaj. Bez paniki.
Niech nikt nie wpada w panikę.
DUPEK
- Czy ty… - Nie. Nic z tych rzeczy.
Ja też nie.
Tak. Co za noc.
To prawda.
Widzisz? Wiedziałem, że masz w sobie trochę dawnego Bena.
Teraz możesz skończyć z tymi fochami i żalami.
Ja się nie żalę.
- Benerino. - Nie mów tak.
A już robiliśmy takie postępy.
- W czym? - Z pozą pana Twardziela.
Wczoraj! Pamiętam!
Rozchyliłeś przede mną kimono, pamiętasz?
Pokazałeś, kim naprawdę jesteś. Te wszystkie tłumione emocje…
Byłem pijany.
Jesteś dobrym człowiekiem, tylko bardzo się starasz być złym.
Nienawidzę cię.
- Wcale nie. - Tak.
- Naprawdę cię nienawidzę. - Nie.
Klasyczny mechanizm obronny.
Odpychasz ludzi, którym na tobie zależy.
Jak tata.
Mógłbyś spróbować trochę lepiej go poznać.
Zdziwiłbyś się, ile miłości ma do zaoferowania.
Ma też plan, jak ocalić wszechświat.
Pstryk i gotowe.
Daj spokój, Beneri…
Rozchyl kimono, kotku.
Dlaczego?
Co ja wczoraj wyprawiałem?
Luther!
Gratulacje.
To prawdziwy cud.
Czy ktoś pomyślał, że to właśnie Luther
kogoś sobie znajdzie?
To małpia dziewica z kosmosu.
Trudno znaleźć dla niego parę.
Wszyscy o tym myślimy, ale nikt głośno się nie przyzna.
Wszystkiego najlepszego.
Sto… To nie urodziny. Szczęśliwego małżeństwa, stary. Bywaj.
Nie ma czasu.
Nie poradzę sobie bez ciebie. Umowa stoi?
Z kim on rozmawia?
Co kombinował stary?
Zły sen?
Co tu robisz?
Nie widać? Przyszedłem nakarmić dziecko.
Jestem pewien, że po wczorajszej zabawie
obfite śniadanie pomoże ci dobrze zacząć dzień.
Niewiele pamiętam.
- Coś jeszcze? - Martwię się o ciebie.
Od kiedy?
Przypomnę, że nie jestem tym, który cię wychował.
Tak, łączą nas te same geny, nienaganny styl i maniery,
ale zapewniam cię, że wiedziemy zupełnie inne życie.
Jako jedyna trzeźwa osoba na weselu
miałem okazję być świadkiem twojej kłótni z Allison.
To przykre, gdy rodzina ma takie problemy.
Rodzina.
Co to w ogóle znaczy?
Rodzina to jedyni ludzie, którzy nas znają,
gdy jesteśmy poddawani największym próbom.
To powinno się liczyć.
Powiedz o tym Allison.
Jezus.
Zjawi się lada chwila.
To był żart.
Teraz żartujesz.
To, co chcę omówić, jest śmiertelnie poważne.
Mogę o coś spytać?
To seksowne pytanie?
Mam nadzieję, że nie.
Czy nie jesteś za surowy wobec taty?
Słuchaj, Sloane,
miałem skomplikowane relacje z tatą.
Tym, który mnie wychował.
Okłamał mnie.
Wykorzystał mnie.
I się od wszystkiego wymigał.
To inny Hargreeves. Powinieneś dać mu szansę.
Przepraszam. Drzwi były otwarte.
Nie przejmuj się. Wchodź.
- Wybacz ten bałagan. - Nic nie szkodzi.
Przepraszam.
Wpadłam po to,
żeby przeprosić.
Ostatnio byłam beznadziejną siostrą.
W kwestii przeprosin przede wszystkim powinnaś iść do Viktora.
Wiem. Mam go na liście.
Po prostu zaczęłam od was.
Dobrze. Ja ci wybaczam.
Dobra.
Tata zwołał spotkanie w południe.
Przyjdziecie?
Rozumiem.
- Przejrzałem was. - On ma plan.
- To może ocalić wszechświat. - Serio?
Proszę, przyjdźcie oboje.
- Nie. - Przyjdziemy.
Świetnie!
Dobra.
Bardzo mi się nie podoba, że to zrobiłaś.
Co ci szkodzi go wysłuchać?
Nie wiesz, ile zła może wyrządzić na takim spotkaniu.
To nie jest ten sam człowiek.
A ty nie jesteś tamtym chłopcem.
Jesteś moim mężem.
Cokolwiek postanowisz, będę przy tobie.
- Dobrze. - Dobrze.
Reginaldzie.
Zapewne wiesz, czemu tu jestem.
Oszczędzę ci czasu i z góry odmówię.
Twój gówniany plan w ogóle mnie nie interesuje.
Nie jest,
jak to obrazowo nazwałeś, gówniany.
Mogę się przyłączyć?
Wolałbym pobyć w samotności.
Ale nie będzie mi dane.
Dobry Boże.
Louis XIII to nie jest.
Pijałem gorsze.
Imponujące, prawda?
Ze wszystkich sposobów, w jakie mogliśmy dać ciała,
ten jest najpełniejszy.
Właściwie czuję ulgę.
Tym razem wszystko wolno.
Nie ma Komisji, nie można skoczyć w inny czas.
Nie wiodę życia wariata zdesperowanego, by zobaczyć znajomą twarz.
Na widok końców świata, jakie ja widziałem, opadłaby ci szczęka.
Reginaldzie Hargreeves, nie przestajesz mnie zaskakiwać.
Pocieszyłeś mnie.
Po jakimś czasie zlewają się w jedno.
Ale nigdy nie zapominasz swojego pierwszego, pierworodnego grzechu.
Czy zrobiłeś dość, żeby ocalić tych, których kochałeś?
Ty zrobiłeś?
Nie, ale miałem nadzieję, że wy, dzieci, mi w tym pomożecie.
I skończyło się tak.
Wybacz, Reg. Dostałem wiadomość z przyszłości.
Jakiej przyszłości?
Mój przyszły ja powiedział mi stanowczo, żebym nie ratował tego świata.
Arogancki sukinsyn z ciebie, prawda?
Przyszły ty.
Teraźniejszy ty.
Przeszłość jest równie tajemnicza jak przyszłość.
Już raz zrujnowałeś sobie życie, nie słuchając mnie.
Jesteś gotów zrobić to ponownie?
Dobra, pójdę na twoje głupie spotkanie.
Wybornie!
Jeśli…
powiesz mi, co zaszło wczoraj w twoim apartamencie.
Z kim rozmawiałeś? Z Klausem? Benem?
Z nikim. Byłem sam.
Choć nie sądzę byś cokolwiek pamiętał.
Chodźmy. Inaczej się spóźnimy.
Na twoim miejscu bym się ruszył.
Grozisz mi?
Idziemy?
Pięć! Tak!
- Oto i on. - Tak!
Ta wczorajsza mowa!
Doprowadziłeś mnie do łez.
Najlepsze było to o rodzinie połączonej przeznaczeniem i miłością.
- To było świetne. - Dosyć.
Alkohol kłamie. Za dnia wciąż jesteście żałośni.
A dzień ten wkrótce się pogorszy.
Wikingowie mieli siedmiu śpiących.
Czarne Stopy – siedem gwiazd.
Jako chłopiec słyszałem legendę o siedmiu dzwonach.
Wszystkie są takie same.
Wioska jest zagrożona powodzią, pożarem,
nocą, która nigdy się nie kończy.
Szaman prowadzi swoich uczniów do świętej jaskini.
Mówi im, że jeśli uderzą w siedem magicznych dzwonów,
wioska zostanie ocalona i wszystko wróci do dawnego porządku.
Reggie?
Możesz nie naśladować braci Grimm i wyjaśnić, co to ma wspólnego z nami?
W tych mitach jest prawda.
Widzicie, co się dzieje wokół nas.
Do końca dnia zniknie wszelkie istnienie.
Lecz ten ktoś, lub coś, kto splótł czas i przestrzeń,
zostawił sposób, jak wszystko naprawić,
gdyby wszechświat stanął w obliczu totalnej zagłady.
We wszechświecie istnieje portal.
Zbudowałem ten hotel wokół niego.
A po drugiej stronie znajdziecie odpowiedź.
I my mamy tam wparować, uderzyć w dzwony i naprawić to gówno?
Pomijając sarkazm, w większości masz rację.
Poza Strażnikiem.
- Strażnikiem? - Tym, który robi to.
- Miał miecz. - Trzeba się z nim liczyć.
Ja tutaj wysiadam.
Dopiero tu? Ja wysiadłam przy świętej jaskini.
Po co twórcy tego „tylnego wejścia” potrzebowali Strażnika?
By je chronić przed nikczemnymi ludźmi.
Zgadza się, Sloane.
Żeby pokonać to, co chroni dzwony, musimy iść wszyscy.
Wierzysz w te brednie?
Nie są głupsze niż teczki do podróży w czasie i mordercy w maskach animków.
W sumie ma rację.
Wchodzę w to.
Bez ciebie nie dam rady.
Ja też.
Umowa stoi?
Ale niektórzy powinni zostać.
Na przykład Lila.
Albo ty zostań, a ja pójdę.
Nie. To coś jest zbyt potężne. Nikt nie może zostać.
Tylko wy, moje dzieci, stoicie między nami a nicością.
Jesteśmy gotowi?
Zagłosujmy.
To nie demokracja.
Tata decyduje.
Popieram Viktora. Głosujmy.
Świat się kończy, a ty liczysz ręce?
Prosisz żebyśmy ryzykowali życie. Daj nam czas, by to omówić.
Na osobności.
- Spotkajmy się tu za godzinę. - Zgoda.
- Pewnie. - Jak chcesz.
„Lila powinna zostać”. Od kiedy podejmujesz decyzje za mnie?
- Chciałem tylko zadbać… - Chodzi o dziecko?
Oczywiście, że chodzi o dziecko.
Mogę tam zginąć.
Ale jeśli nam się uda i wszystko wróci do normy,
chcę cię tu mieć z dzieckiem.
- Walczę lepiej niż ty. - Po pierwsze, nie.
To nie są zawody.
Ostatnim razem ledwo uciekliśmy.
Dzięki Bogu zamknąłem tamte drzwi.
Wiesz, co by było, gdybyśmy tam utknęli?
Wiem. Byłam tam.
Więc zostaniesz.
Mowy nie ma. Idę.
Nie mogę mieć racji?
Chociaż raz.
Słuchaj, mówiłeś, że mnie wybierasz.
Prawda?
A ja jestem wojowniczką. Tak jak ty.
Mówiłem tak, bo myślałem, że będziesz miła.
Gdybyś chciał miłą, wybrałbyś inną.
Viktor, czekaj.
Po co? Żebyś mnie znowu zgnoiła?
Byłam bardzo pijana.
Nie tłumacz się. Rozumiem.
Nie lubisz mnie, zrujnowałem ci życie…
To nie tak. Możesz przez chwilę mnie posłuchać?
Wczoraj miałeś rację.
Claire i Ray odeszli.
Ale nienawiść do ciebie ich nie przywróci.
A mój ból…
to nie powód, żeby cię krzywdzić.
Ale jest prawdziwy.
I muszę go dźwigać.
Dlatego jeśli…
Jeśli czegoś nie zrobię, nie zacznę działać,
będzie to kolejna rzecz, która pogrąży się w nicości.
Jeśli tu zostaniemy,
zginiemy.
Ale jeśli przejdziemy przez portal, może da się ocalić wszechświat.
Ocalić wszystkich.
Więc czy możemy zapomnieć o przeszłości i zrobić to razem?
Możesz mi tyle dać?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ile czasu nam zostało?
Parę godzin.
Może więcej, może mniej.
Gdzie Sloane?
Plądruje piwnicę z winami przed imprezą na koniec świata.
Więc wiecie, jak zagłosujecie.
Możesz do nas dołączyć.
Wciąż się waham.
Wczoraj zobaczyłem coś, czego nie powinienem widzieć.
Diega i Lilę.
Tak, czasem robią to na schodach.
Nie, widziałem tatę.
Był z kimś w swoim pokoju. Zawierał jakiś układ.
Zanim zapytasz,
nie wiem, co to był za układ ani z kim.
Pamiętam to jak przez mgłę.
To nie ja ani Sloane.
Wczoraj byliśmy zajęci innymi sprawami.
Tak, rozumiem. I dziękuję. Wszyscy się wczoraj bzykali.
Ben też?
Skup się, proszę.
Ta opowiastka o dzwonach? Tata coś przed nami ukrywa.
Czy stary kiedykolwiek był z nami szczery?
Był bezwzględny, gdy wystawiał nam oceny.
- Mnie zawsze dawał pięć gwiazdek. - Tak?
W moim wieku ufa się intuicji.
A ona podpowiada mi, że to pułapka.
Przemyśl to.
Pewnie wiecie, jak będę głosować.
Wiele przeszliśmy.
Straciliśmy bliskie osoby.
Lub manekiny.
Ale ich śmierć powinna mieć jakieś znaczenie.
Dlatego głosuję, żeby iść z tatą.
Dobrze mówi.
Uratujmy ten cholerny wszechświat!
Skoro ona jest na tak,
ja zostaję.
- Miłe, prawda? - Nie mówisz poważnie.
To jego głos, Lila.
Klaus?
Jestem z ojcem.
Cztery do jednego.
Viktor?
Chcę wierzyć. Naprawdę.
Ale mam wrażenie, że nie wiemy, w co się pakujemy.
Nie, ale wiemy, co będzie, jeśli tego nie zrobimy.
Musimy to zrobić razem.
Viktor.
Rodzina.
Nie możesz w kółko wymachiwać flagą z napisem „rodzina”.
To za mało.
Głosuję, żeby zostać.
Luther?
Rozmawialiśmy ze Sloane i…
Wypadamy.
Chcemy spędzić resztę czasu razem,
a nie walczyć z jakimś gościem z mieczem, dzwonić w dzwony i takie tam.
Więc…
Remis. Cztery do czterech.
Zostajesz ty, Numerze Pięć.
Widziałem przyszłość. Kazała mi odpuścić tę imprezę.
Głosuję, żeby zostać.
Czas pogodzić się z naszym losem.
Jesteście żałośni.
Czemu nie możemy tam wejść we czworo?
To oznaczałoby pewną klęskę.
Musi być siedmioro.
Dzieci,
nie jestem z tego zadowolony.
Ale widzę, że wina spada na mnie.
Zawiodłem was, gdy byliście młodzi i zawiodłem teraz.
Czyniąc to,
skazałem na zagładę cały wszechświat.
Gdybyście mnie szukali, będę na dziedzińcu…
oczekując końca.
Idioci.
To były prawdziwe przeprosiny?
On nigdy za nic nie przeprosił.
Współczuję mu.
Nie martw się. To minie.
Co teraz?
Czekamy na koniec.
Na razie. Było ciekawie.
Szlag by to.
Cześć, tato.
Krug 1968.
Wyśmienity rocznik.
Tak. Ostatni toast ze Sloane, zanim…
Maszyna do lodu na naszym piętrze się zepsuła…
Wszystko gra?
To porażka mojego życia.
Siedzę tu, myśląc o zmarnowanych stuleciach,
bo inna wersja mnie była niedobra dla swoich dzieci.
Posłuchaj, tato.
To nie takie proste, okej?
Bardzo trudno ci odmówić.
Wiesz o tym?
Ale musiałem.
Luther, wszechświat się rozpada…
Tak, wiem, ale zawsze coś wymyślisz.
Poświęciłem ci całe moje życie.
Robiłem wszystko, co mi kazałeś.
Ale więcej nie będę.
I słusznie.
Jesteś niezwykłym człowiekiem, Luther.
Mimo krzywd, jakie ci wyrządziłem,
liczę, że mi wybaczysz.
Zrobisz to?
Czy mi wybaczysz, synu?
Tak.
Oczywiście.
Dziękuję.
Szkoda, że ten akt samorealizacji
nie nastąpił w lepszej chwili dla wszechświata.
Nie rozumiem.
- Tato… - Jest takie stare powiedzenie.
Najlepszym sposobem na zebranie rodziny jest wesele
lub pogrzeb.
Pierwszego próbowaliśmy. Teraz pora na drugie.
Sloane.
Wiem.
Dopiero co odnalazłeś miłość. To strasznie przykre.
Ale nie martw się. Otoczę ją opieką.
Ty…
Co robisz?
Jem płatki. Rekonstruuję wydarzenia.
Po co?
Stary coś ukrywa.
Mam wrażenie, że tajemnic jest więcej.
- Jak to? - Allison mnie przeprosiła.
I niby czemu to jest podejrzane?
Wczoraj na weselu była gotowa się ze mną bić,
a dziś rano mówi tylko o rodzinie, tacie i miłości.
Coś się musiało wydarzyć, ale nie wiem co.
Nie ma czasu.
Nie poradzę sobie bez ciebie. Umowa stoi?
Pięć! Co jest?
- To Allison. - Ale co?
Nie!
Boże, Luther.
Co się stało?
Poszedł po lód.
Nie wrócił.
Nie wiem.
Tu musiał być on. Strażnik.
Ma rację. Długie, zakrzywione ostrze.
Skąd ta pewność?
Niewiele wiem, ale na nożach się znam.
Dzieci, o co chodzi?
- Boże, Luther. - Gdybyśmy uderzyli pierwsi, wciąż by żył.
Dobrze nam się żyło, stary.
Hej, słuchajcie!
Co zrobimy z Lutherem?
Nie ma czasu. Nadchodzi Kugelblitz.
Przejście! To jedyna droga!
Miałeś zostać!
Zabili Luthera!
- Szybciej. - Nie zostawię go.
Idziemy albo zginiemy.
- Boże, nie. - Musimy iść.
- Chodź. - Szybko.
Dzieci, pośpieszcie się!
Szybko!
- Na co czekasz? - To jeszcze nie koniec.
Do tunelu!
- Stój! - Co robisz?
Doskonale przywróciłeś mnie na łono rodziny.
Ale sprawiasz za dużo kłopotów. Wybacz, Klaus.
Nie, tato!
Cholera!
Napisy: Przemysław Rak