‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ
‪ตอนนี้เวลา 7,35 นาฬิกามาตรฐานดวงจันทร์
‪กำลังฉลองวันที่ 47 ที่ขึ้นมาอยู่บนหินสีเทานี่
‪สุขภาพดี
‪อากาศที่มี…
‪(วันที่ 47 บนดวงจันทร์)
‪ดีกว่าผมอีก
‪วันนี้ผมจะเก็บตัวอย่างจากหลุมเบอร์เรล
‪หวังว่าบนโลกจะอยู่ดีและ…
‪สิ้นสุดข้อความ
‪โอ๊ย ชิบ
‪บ้าเอ๊ย
‪เวร
‪(สถานีดวงจันทร์ 01)
‪(วันที่ 134 บนดวงจันทร์)
‪(ฮาร์กรีฟส์เอนเทอร์ไพรส์) ‪(ถึงพ่อ ด้วยรักจากลูเธอร์)
‪(วันที่ 207 บนดวงจันทร์)
‪(ถั่วเหลืองบด)
‪(วันที่ 406 บนดวงจันทร์)
‪(วันที่ 972 บนดวงจันทร์)
‪(ตรวจพบรั้วจีโอ)
‪ห้ามเข้าเหรอ อะไรวะเนี่ย ไอ้ดวงจันทร์งี่เง่า
‪(ห้องแช่แข็ง เอ13จี5 ‪ฮาร์กรีฟส์, แอบิเกล - สถานะ: เสียชีวิตแล้ว)
‪ให้ตายเถอะ หัว…
‪พูดเบาๆ สิ
‪เคลาส์ เคลาส์ นายอยู่ไหน
‪อยู่ตรงนี้ ไม่ต้องตื่นตระหนก
‪ไม่ควรมีใครตื่นตระหนก
‪(ไอ้เวร)
‪- นาย… ‪- ไม่ จำไม่ได้เลย
‪เหมือนกัน
‪ใช่ เมื่อคืนสุดจึ้งเลยเนอะ
‪สุดๆ
‪เห็นมะ รู้อยู่แล้วว่ามีเชื้อเบนคนเก่าปนอยู่ด้วย
‪ทีนี้นายก็เลิกทำหน้าบูดๆ ซึมๆ ได้ซะที
‪ไม่ทำหน้าซึมซะหน่อย
‪- เบนเนอริโน่ ‪- อย่าเรียกงั้น
‪โห่ อุตส่าห์คืบหน้าตั้งไกล
‪- กับอะไร ‪- กับมาดพี่ขรึมหน้าโหดของนายไง
‪เมื่อคืน จำได้แล้ว!
‪นายเปิดกิโมโนให้ฉัน จำได้มะ
‪นายเผยให้ฉันเห็นตัวตนที่แท้จริงภายใน
‪ความรู้สึกที่ถูกเก็บกดเข้าไป
‪ฉันเมาโว้ย
‪นายเป็นคนดีนะ
‪แต่ดั้นด้นอยากจะเป็นคนเลวให้ได้เลย
‪ฉันเกลียดแก
‪- ไม่จริง ‪- จริง
‪- ฉันเกลียด เกลียดจริงๆ ‪- ไม่
‪กลไกป้องกันตัวสุดคลาสสิก
‪ผลักไสคนที่แคร์เราที่สุดออกไป
‪เหมือนพ่อเปี๊ยบ
‪ถ้านายไปทำความรู้จักพ่อสักหน่อย ‪คงไม่ตายหรอกนะ
‪แล้วจะแปลกใจว่าพ่อมีความรักให้มากแค่ไหน
‪แล้วพ่อยังมีแผนกอบกู้จักรวาลนี้ด้วย
‪เรียบร้อย จบเรื่อง
‪ไม่เอาน่า เบนเนอริ…
‪กิโมโนเปิดแล้วจ้า
‪ทำไมเนี่ย
‪เมื่อคืนฉันทำอะไรบ้างเนี่ย
‪ลูเธอร์
‪ยินดีด้วย
‪โคตรปาฏิหาริย์เลย ใช่แล้ว
‪มีใครในนี้เคยคิดไหมว่าไอ้ลูเธอร์
‪จะไปหาใครมาเอามันได้
‪หมอนี่มันเป็นลิงสุดซิงจากอวกาศ
‪หาคู่ยากมาก
‪ทุกคนคิดเหมือนกันหมด ออกจะชัดเจน
‪ขอให้โชคดีนะ
‪สุขสันต์… ไม่ใช่วันเกิดนี่หว่า ‪สุขสันต์วันวิวาห์นะเพื่อน ดูแลตัวเองด้วย
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪ฉันทำไม่ได้ถ้าขาดแก
‪ตกลงหรือเปล่า
‪พ่อคุยกับใครกัน
‪ตาแก่มันคิดจะทำอะไร
‪ฝันร้ายเหรอ
‪เข้ามาทำไม
‪แล้วดูเหมือนอะไรล่ะ เอาข้าวมาให้แกกินไง
‪ฉันมั่นใจว่าหลังจากงานรื่นเริงเมื่อคืน
‪อาหารเช้าครบห้าหมู่ ‪จะช่วยให้เริ่มต้นวันใหม่ได้อย่างสดใส
‪เหตุการณ์เมื่อคืนเบลอหมดเลย
‪- มีอะไรอีกไหม ‪- พูดตรงๆ ฉันมีเรื่องที่กังวล
‪หัดแคร์เป็นตั้งแต่เมื่อไร
‪ขอเตือนนะว่าฉันไม่ใช่ฮาร์กรีฟส์คนที่เลี้ยงแก
‪ใช่ ดีเอ็นเอ สไตล์โก้เก๋ ‪และมารยาทของเราเหมือนกัน
‪แต่รับรองได้เลยว่า ‪สถานการณ์ชีวิตเราต่างกันมาก
‪และเนื่องจากฉันเป็นคนเดียวที่ไม่เมาในงานแต่ง
‪ฉันจึงมีโอกาสได้ฟังแกทะเลาะกับอัลลิสัน
‪น่าเสียดายที่ครอบครัวต้องมาแตกแยกแบบนี้
‪ครอบครัว
‪หมายความว่าอะไรก็ไม่รู้
‪ครอบครัวคือคนกลุ่มเดียวที่เข้าใจเรา
‪ในยามที่เราต้องเผชิญหน้า ‪กับบททดสอบที่ยากลำบากที่สุด
‪ฉันว่ามันควรมีความหมายบ้างนะ
‪ไปบอกอัลลิสันสิ
‪ให้ตาย
‪ใกล้คลอดแล้ว
‪ฉันปล่อยมุก
‪เดี๋ยวนี้ปล่อยมุกด้วยเหรอ
‪อันที่จริงแล้วฉันมาคุยเรื่องที่จริงจังมาก
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪คำถามเซ็กซี่ไหมล่ะ
‪พระเจ้า หวังว่าไม่นะ
‪นายว่านายใจร้ายกับพ่อไปหน่อยไหม
‪ฟังนะสโลน
‪ความสัมพันธ์ของฉันกับพ่อมันซับซ้อน
‪พ่อของฉัน คนที่เลี้ยงฉันมา
‪พ่อโกหกฉัน
‪หลอกใช้ฉัน
‪และฉันปล่อยให้พ่อรอดตัวไปได้
‪นี่เป็นฮาร์กรีฟส์คนละคนกัน นายต้องให้โอกาสพ่อ
‪โทษที ไม่ได้ปิดประตู
‪- ไม่เป็นไร เข้ามาสิ ‪- เออ
‪- โทษทีที่ห้องรก ‪- ไม่เป็นไร
‪อ้าว โทษที
‪ฉันแค่อยากจะแวะมา…
‪ขอโทษนาย
‪โอเคนะ พักนี้ฉันเป็นน้องที่แย่มาก
‪ถ้าเธอกำลังทัวร์ขอโทษ ‪วิคเตอร์ควรเป็นคนแรกสุดนะ
‪รู้แล้ว เดี๋ยวค่อยไปคุย
‪ตอนนี้แค่ เอาที่ขอโทษง่ายก่อน
‪โอเค ฉันให้อภัยเธอ
‪ดี
‪อ้อ วันนี้พ่อเรียกประชุมตอนเที่ยง
‪จะไปกันไหม
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪- เข้าใจแล้วว่ามาไม้ไหน ‪- ลูเธอร์ พ่อมีแผน
‪- แผนที่คิดว่าจะกอบกู้จักรวาลได้ ‪- อ๋อเหรอ
‪เพราะงั้นขอร้อง ไปประชุมกันด้วย
‪- ไม่ ‪- เราจะไป
‪เยี่ยม
‪โอเค
‪เธอไม่น่าทำแบบนั้นเลยนะ
‪แค่ฟังพ่อพูด จะเสียหายอะไร
‪อย่าประมาทว่าพ่อทำเสียหายได้แค่ไหน ‪เวลาประชุมครอบครัว
‪เขาไม่ใช่คนคนเดียวกัน
‪และนายก็ไม่ใช่เด็กคนเดิมแล้ว
‪นายเป็นสามีฉัน
‪และไม่ว่าจะเลือกอะไร ฉันก็จะสนับสนุน
‪- ก็ได้ ‪- โอเค
‪เรจินัลด์
‪แกคงรู้นะว่าฉันมาทำไม
‪งั้นจะช่วยประหยัดเวลาให้ ‪แล้วตอบไปเลยว่า "ไม่"
‪ผมไม่อยากรู้แผนการไร้สาระของพ่อสักนิด
‪มันไม่ใช่แผนไร้สาระ ดูถูกได้มีสีสันเหลือเกิน
‪ขอนั่งด้วยได้ไหม
‪อันที่จริงแล้วอยากอยู่คนเดียว
‪ไม่ให้สินะ
‪พระเจ้าช่วย
‪หลุยส์ที่สิบสามและแปด
‪แย่กว่านี้ก็เคยกินมาแล้ว
‪น่าประทับใจใช่ไหมล่ะ
‪เรามีโอกาสพลาดได้ตั้งหลายต่อหลายแบบ
‪แบบนี้สมบูรณ์ที่สุด
‪ที่จริงผมโล่งใจนะ
‪คราวนี้พังหมดทุกอย่าง
‪ไม่มีคอมมิชชั่น ข้ามเวลาหนีไม่ได้
‪ไม่ต้องค่อยๆ เสียสติช้าๆ
‪ดิ้นรนอยากเห็นหน้าคนรู้จัก
‪ฉันเคยเห็นหลายโลกแตก ‪ในแบบที่แกเห็นคงต้องช็อคมาแล้ว
‪ว้าว เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ ‪มีแต่เรื่องชวนเซอร์ไพรส์ไม่รู้จบ
‪ฟังแล้วชื่นใจอยู่นะ
‪พอเห็นหลายๆ ครั้งมันก็เหมือนๆ กันหมด
‪แต่ไม่มีใครลืมครั้งแรกได้ ‪บ้านเกิด บาปที่ต้องแบกไปตลอด
‪เราจะไม่เลิกสงสัยว่า ‪"ฉันทำดีพอแล้วไหมเพื่อช่วยคนที่รัก"
‪แล้วดีพอไหม
‪ไม่ แต่ฉันแอบหวังว่าพวกลูกๆ จะยื่นมือมาช่วย
‪นั่นไง
‪ขอโทษนะเรจ ผมได้รับข้อความจากอนาคต
‪อนาคตอะไร
‪ตัวผมในอนาคตกำชับไว้อย่างชัดเจน
‪ว่าอย่ากอบกู้โลกใบนี้
‪แกนี่มันอวดดีซะจริงๆ
‪"ตัวเองในอนาคต"
‪"ตัวเองในปัจจุบัน"
‪อดีตนั้นก็เป็นปริศนาไม่ต่างจากอนาคต
‪แกเคยทำลายชีวิตตัวเอง ‪มาแล้วครั้งหนึ่งเพราะไม่ฟังฉัน
‪อยากทำผิดซ้ำรอยอีกเหรอ
‪ก็ได้ ผมจะไปร่วมประชุมโง่ๆ ของพ่อ
‪ยอดเยี่ยม
‪ถ้ายอมบอกมาว่า ‪เกิดอะไรขึ้นในห้องสวีทบัฟฟาโล่เมื่อคืน
‪พ่อคุยกับใคร
‪เคลาส์ใช่ไหม หรือว่าเบน
‪ไม่มีใคร ฉันอยู่คนเดียว
‪แต่สภาพแกเมื่อคืนคงจำอะไรไม่ได้หรอก
‪เราควรไปได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปประชุมสายหรอก
‪ถ้าฉันเป็นแก ฉันจะลุกเดี๋ยวนี้
‪อะไร ขู่กันหรือไง
‪ไปกันเลยไหม
‪ห้า เย่!
‪- มาซะที ‪- เย่
‪สุนทรพจน์เมื่อคืนนี่แบบ!
‪น้ำตาไหลเลย อ่อนไหวนะเรา
‪ฉันชอบตอนที่นายเรียกเราว่า ‪ครอบครัวที่ผูกพันด้วยโชคชะตาและความรัก
‪- ใช่ โดนมาก ‪- โอเค พอแล้ว
‪ฉันพูดเพราะเมาหรอก
‪วันนี้พวกนายน่าสังเวชเหมือนเดิม
‪และวันของพวกแกกำลังจะแย่ลงไปอีก
‪ชาวนอร์สมีผู้หลับใหลทั้งเจ็ด
‪เผ่าแบล็กฟุตมีดาวเจ็ดดวง
‪ตอนยังเด็ก ฉันได้ฟังตำนานของระฆังทั้งเจ็ด
‪ทุกเรื่องราวต่างเหมือนกัน
‪หมู่บ้านถูกภัยร้ายคุกคาม ‪ไม่ว่าจะเป็นอุทกภัย อัคคีภัย
‪หรือราตรียาวนานไม่สิ้นสุด
‪หมอผีพาลูกศิษย์ไปที่ถ้ำศักดิ์สิทธิ์
‪บอกว่าถ้าสามารถลั่นระฆังวิเศษทั้งเจ็ดได้
‪หมู่บ้านจะแคล้วคลาด ‪และทุกอย่างจะกลับสู่สภาพเดิม
‪เรจจี้
‪ขอแนวนิทานพี่น้องกริมม์ให้มันน้อยๆ หน่อย
‪แล้วบอกมาว่านี่มันเกี่ยวกับเรายังไง
‪ตำนานเหล่านี้มีความจริงแฝงอยู่
‪พวกแกปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเราไม่ได้
‪สรรพสิ่งจะสลายไปในท้ายวันนี้
‪แต่ใครหรืออะไรก็ตาม ‪ที่ถักทอปริภูมิและเวลาเข้าไว้ด้วยกัน
‪ได้ทิ้งหนทางประกอบทุกสิ่งกลับเข้าที่เดิม
‪หากจักรวาลต้องเผชิญกับพิบัติภัยทำลายล้าง
‪ในจักรวาลนี้มีประตูมิติ
‪ฉันได้สร้างโรงแรมนี้ครอบมันเอาไว้
‪และอีกฝั่งประตู มีคำตอบ
‪แล้วนี่เราต้องทำอะไร
‪เดินทอดน่องเข้าไปลั่นระฆัง ‪ให้ทุกอย่างเหมือนเดิมเหรอ
‪ถ้าไม่นับที่แกประชด ก็ถูกเกือบทั้งหมด
‪ยกเว้นว่ามีผู้พิทักษ์
‪ผู้พิทักษ์แบบไหน
‪แบบที่หั่นนิ้วนี่ไง
‪- มันมีดาบ ‪- ถือเป็นคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจยิ่งนัก
‪เนี่ย งี้แหละถึงไม่อยากเอาด้วย
‪เพิ่งตอนนี้เนี่ยนะ ฉันขอบายตั้งแต่ถ้ำศักดิ์สิทธิ์ละ
‪ทำไมผู้สร้าง "ประตูหลังร้าน" ต้องมีผู้พิทักษ์ด้วย
‪เพื่อปกป้องมันจากคน ‪ที่จะเอาไปใช้ทำเรื่องชั่วร้าย
‪ถูกต้อง สโลน
‪งั้นคงต้องใช้พวกเราทุกคน ‪ถึงจะเอาชนะตัวที่ปกป้องระฆังได้
‪นี่เธอเชื่อคำพ่อด้วยเหรอ
‪แล้วผู้พิทักษ์กับระฆังมันบ้าไปกว่า
‪กระเป๋าข้ามเวลา ‪กับมือสังหารใส่หน้ากากการ์ตูนยังไง
‪ข้อนั้นเธอพูดถูกนะ
‪ผมเอาด้วย
‪ฉันทำไม่ได้ถ้าขาดแก
‪ผมด้วย
‪ตกลงหรือเปล่า
‪แต่ผมว่าควรมีคนรอที่นี่
‪ไลล่าก็ได้
‪หรือให้นายอยู่ที่นี่ ส่วนฉันไป
‪ไม่ได้ เรื่องนี้ใหญ่กว่าพวกเราทุกคน ‪ห้ามใครอยู่ที่นี่เด็ดขาด
‪พวกแก ลูกๆ ของฉัน ‪เป็นสิ่งเดียวที่ขวางระหว่างเรากับความสูญสิ้น
‪พร้อมไปกันหรือยัง
‪ฉันว่าโหวตกันดีกว่า
‪นี่ไม่ใช่ระบอบประชาธิปไตย
‪พ่อเป็นคนสั่งการ
‪เห็นด้วยกับวิคเตอร์ ต้องโหวต
‪โลกกำลังจะแตก แต่แกอยากนับมืองั้นเหรอ
‪พ่อกำลังขอให้เราไปเสี่ยงชีวิต ‪ควรให้เวลาเราคุยกันก่อน
‪เป็นการส่วนตัว
‪- อีกหนึ่งชั่วโมงกลับมาเจอกันไหม ‪- ดี
‪- เออ ก็ได้ ‪- อะไรก็ช่าง
‪"ไลล่าควรอยู่ที่นี่" ‪นายมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉันตั้งแต่เมื่อไร
‪- เปล่านะ ฉันแค่อยากให้… ‪- นี่เรื่องลูกเหรอ
‪ก็ต้องเรื่องลูกน่ะสิ
‪ถ้าฉันเข้าไป ฉันอาจตาย
‪แต่ถ้าเราเข้าไปแล้วทำสำเร็จ ‪ทุกอย่างจะกลับไปเป็นปกติ
‪ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่กับลูกเรา
‪- ฉันบู๊เก่งกว่านาย ‪- ข้อแรก ใช่ซะที่ไหน
‪ไลล่า นี่ไม่ใช่การแข่งขันนะ ‪รอบที่แล้วเราแทบไม่รอดชีวิตออกมา
‪ขอบคุณสวรรค์ที่ปิดประตูทัน
‪นึกออกไหมว่าจะเป็นไง ‪ถ้าไปติดอยู่ฝั่งนั้นกับมัน
‪ไม่เห็นต้องนึก ฉันอยู่ในเหตุการณ์
‪ดี งั้นเธอจะอยู่ที่นี่นะ
‪ไม่มีทาง ฉันจะไป
‪ทำไมไม่เคยยอมฉันเลย
‪สักครั้งเดียวก็ได้
‪ฟังนะดิเอโก นายบอกว่าเลือกฉันใช่ไหม
‪ฉันเป็นคนแบบนี้
‪เป็นนักสู้ เหมือนกับนาย
‪ที่พูดแบบนั้นไป ‪แค่เพราะนึกว่าเธอจะใจดีกับฉันหรอก
‪ถ้านายอยากได้คนใจดีคงคบคนอื่นไปแล้ว
‪วิคเตอร์ รอก่อน
‪ทำไม เธอจะได้ด่าฉันหน้าหงายอีกเหรอ
‪เมื่อคืนฉันเมามาก
‪ไม่ต้องมาแก้ตัว ฉันเข้าใจ
‪ในหมู่พี่น้องทุกคน ‪เธอชอบฉันน้อยสุด ฉันทำลายชีวิตเธอ…
‪โอเค มันไม่ใช่… ‪หยุดพูดแล้วฟังก่อนได้ไหม
‪เมื่อคืนนายพูดถูก
‪แคลร์กับเรย์ไม่อยู่แล้ว
‪แต่เกลียดนายไปก็ไม่ทำให้พวกเขากลับมา
‪และถึงฉันจะเจ็บปวด…
‪ก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายนาย
‪แต่ฉันเจ็บจริงๆ
‪และฉันต้องแบกรับมันไว้
‪ดังนั้นถ้าฉันไม่…
‪ถ้าฉันไม่ทำอะไร ถ้าไม่ลงมือตอนนี้…
‪มันก็จะเป็นแค่อีกอย่างที่หายวับไปด้วย
‪ถ้าเราอยู่ที่นี่
‪เราตายแน่
‪แต่ถ้าเข้าไปในประตูมิติ ‪เราอาจช่วยจักรวาลไว้ได้
‪เราอาจช่วยทุกคนไว้ได้
‪เพราะงั้นเราลืมเรื่องในอดีตไปซะ ‪แล้วก้าวต่อไปด้วยกันได้ไหม
‪ทำเพื่อฉันได้ไหม
‪ฉันรักนายนะ
‪ฉันก็รักเธอ
‪ไง
‪เราเหลือเวลาอีกนานแค่ไหนเหรอ
‪สองสามชั่วโมง
‪อาจมากกว่าหรือน้อยกว่านั้น
‪สโลนอยู่ไหน
‪เธอไปบุกห้องเก็บไวน์สำหรับงานปาร์ตี้วันสิ้นโลก
‪งั้นพวกนายคงเลือกกันแล้วสินะ
‪นายมาปาร์ตี้ด้วยกันก็ได้นะ
‪เรื่องนั้นฉันยังไม่มั่นใจ
‪เมื่อคืนฉันเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรจะไปเห็น
‪ดิเอโกกับไลล่า ‪ใช่ สองคนนั้นชอบเอากันที่บันได
‪ไม่ใช่ ฉันเห็นพ่อ
‪พ่ออยู่ในห้อง ทำข้อตกลงอะไรบางอย่าง
‪อย่าเพิ่งถาม
‪ฉันไม่รู้ว่าตกลงอะไรกับใคร
‪ความทรงจำเบลอหมด
‪ไม่ใช่ฉันหรือสโลนแน่นอน
‪เมื่อคืนเรายุ่งทำกิจกรรมอื่นกันน่ะ
‪เออ เข้าใจแล้วลูเธอร์ ขอบใจ ‪เมื่อคืนทุกคนได้ป่ามป๊ามกันหมด
‪เบนก็ได้ตำด้วยเหรอ
‪อย่าเขว ขอร้อง
‪ไอ้เรื่องระฆังของพ่อน่ะ ‪ต้องมีอะไรที่พ่อไม่ยอมบอกเรา
‪คิดดูสิ ตาแก่นั่นเคยบอกอะไรเราตรงๆ ซะที่ไหน
‪ไม่รู้สิ ตอนประเมินผลงานเรา ‪พ่อก็ตำหนิเราตรงๆ นะ
‪- ฉันได้ห้าดาวทุกรอบ ‪- จริงดิ
‪ฉันโตพอที่จะไว้ใจสัญชาตญาณตัวเองได้
‪และมันกำลังบอกว่านี่เป็นกับดัก
‪พูดให้คิด
‪ทุกคนคงทายออกนะว่าฉันจะเลือกอะไร
‪เราผ่านอะไรมาเยอะ
‪ต่างสูญเสียคนรัก…
‪หุ่นเสื้อผ้าที่รัก
‪แต่การตายของพวกเขาต้องมีความหมายสิ
‪เพราะฉะนั้นฉันโหวตให้ไปกับพ่อ
‪ตามนั้น
‪ไปกอบกู้จักรวาลกันดีกว่าย่ะ!
‪งั้นถ้าเธอโหวตเอาด้วย
‪ฉันจะโหวตให้อยู่ที่นี่
‪เรียกว่าใจดีได้ไหมล่ะ
‪ล้อเล่นใช่ไหม
‪เขาเลือกแล้ว ไลล่า
‪เคลาส์
‪ฉันจะไปกับเสด็จพ่อ
‪โอเค สี่ต่อหนึ่ง
‪วิคเตอร์
‪นี่ ฉันอยากเชื่อจริงๆ นะ
‪แต่ความรู้สึกว่าเราไม่รู้ ‪ว่าจะไปเจออะไรมันสลัดไม่หลุด
‪ก็ใช่ แต่เรารู้ว่าจะเจออะไรถ้าไม่ไปนะ
‪เราต้องทำเรื่องนี้ด้วยกัน
‪วิคเตอร์
‪เป็นครอบครัว
‪อย่าเอาคำว่า "ครอบครัว" มาใช้พร่ำเพรื่อสิ
‪แค่นั้นมันไม่พอ
‪ฉันโหวตให้อยู่ที่นี่
‪ลูเธอร์
‪สโลนกับฉันคุยกันแล้ว
‪และเราไม่เอาด้วย
‪เราอยากใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ด้วยกัน
‪ไม่ใช่ไปสู้กับมือดาบ กับลั่นระฆังอะไรนั่น
‪เพราะงั้น…
‪เสมอกัน สี่ต่อสี่
‪เหลือแค่แกแล้ว หมายเลขห้า
‪ผมเห็นอนาคตแล้ว ‪และมันบอกว่ารอบนี้ควรอยู่เฉยๆ
‪ผมโหวตให้อยู่ที่นี่
‪ถึงคราวที่เราต้องยอมรับชะตากรรม
‪ไอ้พวกน่าสมเพช
‪ทำไมเราเข้าไปกันแค่สี่คนไม่ได้ล่ะ
‪เพราะจะล้มเหลวเป็นแน่แท้
‪ต้องมีเจ็ดคน
‪เด็กๆ
‪ฉันก็ไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้เท่าไรนะ
‪แต่ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าฉันผิดเอง
‪ฉันทำพวกแกผิดหวังครั้งเป็นเด็ก ‪และตอนนี้ก็เช่นกัน
‪ซึ่งเป็นผลให้
‪ทั้งจักรวาลต้องวินาศด้วยน้ำมือฉัน
‪ถ้าใครอยากคุยด้วย ฉันอยู่ที่สนามนะ
‪รอคอยจุดจบ
‪ไอ้พวกโง่
‪เมื่อกี้ขอโทษจริงใจไหม
‪พ่อไม่เคยขอโทษสักครั้งในชีวิต
‪ที่จริงฉันสงสารพ่อนะ
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็หาย
‪แล้วไงต่อ
‪รอให้ถึงจุดจบ
‪ไว้เจอกันนะ ที่ผ่านมาน่าสนใจจริงๆ
‪ก็ได้วะ
‪ไงครับพ่อ
‪ครูก ปี 1968
‪เป็นปีที่ยอดเยี่ยม
‪ครับ ดื่มฉลองแก้วสุดท้ายกับสโลนก่อนที่…
‪เครื่องทำน้ำแข็งชั้นเรามันเสีย ก็เลย…
‪พ่อโอเคไหม
‪นี่คือความล้มเหลวครั้งใหญ่สุดในชีวิตฉัน
‪ฉันกำลังนั่งมองชีวิต ‪รวมกันหลายศตวรรษที่เสียไปเปล่า
‪เพียงเพราะฉันอีกคนนึงใจร้ายใจดำกับลูกตัวเอง
‪ฟังนะ พ่อ
‪มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น โอเคนะ
‪พ่อเป็นคนที่ปฏิเสธยากมาก
‪รู้ตัวไหม
‪แต่ผมต้องทำ
‪ลูเธอร์ จักรวาลกำลังแตกสลาย
‪เออ รู้แล้ว แต่ไม่เรื่องนั้นก็เรื่องนี้ตลอดเลย
‪ผมอุทิศทั้งชีวิตให้กับพ่อ
‪ไม่ว่าพ่ออยากให้ผมทำอะไร ผมก็ทำ
‪แต่จะไม่ยอมอีกต่อไป
‪ดีแล้วละ
‪แกไม่ธรรมดาเลยลูเธอร์
‪ถึงแม้ฉันจะเคยทำอะไรแกไว้
‪ก็หวังว่าจะให้อภัยกันได้นะ
‪ได้ไหม
‪ยกโทษให้พ่อนะลูก
‪ได้ครับ
‪แน่นอน
‪ขอบใจนะ
‪ขอบใจ
‪แค่น่าเสียดายที่แกไม่ได้ค้นพบตัวเอง
‪ในช่วงที่จักรวาลอยู่ในสภาพดีกว่านี้
‪ผมไม่เข้าใจ
‪- พ่อ… ‪- โบราณว่าไว้ ลูเธอร์
‪วิธีรวมคนในครอบครัวที่ดีที่สุดคืองานแต่งงาน
‪หรืองานศพ
‪เราลองงานแรกแล้ว
‪ตอนนี้ถึงเวลาลองอีกงาน
‪สโลน
‪ฉันรู้
‪เพิ่งพบรักแท้ๆ ช่างน่าเสียดายจริงๆ
‪แต่ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะดูแลเธอเอง
‪พ่อ…
‪ทำอะไร
‪กินซีเรียล ย้อนรอยเส้นทางตัวเอง
‪ทำไม
‪ตาแก่มันปิดบังอะไรไว้แน่ๆ
‪รู้สึกเหมือนพักนี้ใครๆ ก็มีความลับกัน
‪- หมายความว่าไง ‪- อัลลิสันขอโทษฉัน
‪โอเค แล้วมันน่าสงสัยยังไง
‪เมื่อคืนเธอพร้อมจะวางมวยกับฉันที่งานแต่ง
‪แต่เมื่อเช้าเธอพูดถึง ‪แต่ครอบครัว พ่อ กับความรัก
‪ไม่รู้สิ เมื่อคืนต้องมีเรื่องแน่ๆ แค่ไม่รู้ว่าอะไร
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪ฉันทำไม่ได้ถ้าขาดแก ตกลงหรือเปล่า
‪ห้า อะไร
‪- อัลลิสัน ‪- อะไร
‪ไม่!
‪ตายแล้ว ลูเธอร์
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาออกมาเอาน้ำแข็ง ฉันไม่…
‪เขาไม่ได้กลับมา
‪ฉันไม่รู้
‪ฝีมือผู้พิทักษ์แน่เลย
‪เธอพูดถูก ไอ้ตัวที่มันทำแบบนี้มีมีดโค้งยาว
‪มั่นใจได้ยังไง
‪ฉันอาจรู้น้อย แต่ก็รู้เรื่องมีดนะ
‪เด็กๆ เกิดอะไรขึ้น
‪พระเจ้า ลูเธอร์
‪ถ้าเราโจมตีก่อน เขาคงยังไม่ตาย
‪เราสนุกด้วยกันมาเยอะนะยัยหนู
‪พวกเรา นี่พวกเรา
‪ทำไงกับลูเธอร์ดีล่ะ
‪หมดเวลา คูเกิ้ลบลิตซ์มาถึงแล้ว
‪ทุกคนเข้าไปในประตู มันเป็นทางเดียว
‪นายบอกจะอยู่ที่นี่
‪มันฆ่าลูเธอร์นะเว้ย
‪- ไปเร็วเด็กๆ ‪- ทิ้งเขาไว้ไม่ได้นะ
‪ถ้าไม่ไปเดี๋ยวนี้เราตายแน่
‪- ไม่ คุณพระ ‪- ต้องไปแล้ว
‪- เร็วเข้า ‪- เร็วๆ
‪- เร็วเข้าสิเด็กๆ ‪- ไป
‪ไปเร็ว
‪- ไปสิ มัวรออะไรอยู่ ‪- เรื่องนี้ยังไม่จบ
‪เข้าอุโมงค์ไปสิ!
‪- เดี๋ยว ‪- พ่อจะทำอะไร
‪แกทำดีมากที่ช่วยให้ครอบครัวยอมรับพ่ออีกครั้ง
‪แต่แกเป็นตัวปัญหา ‪ไม่คุ้มเสีย ขอโทษนะเคลาส์
‪ไม่นะ พ่อ!
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪เชี่ย!
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล