‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อย่าทำแบบนั้นอีกเลยดีกว่า
‪รอดพ้นวันสิ้นโลกมาได้หวุดหวิดน่ะเหรอ
‪ก็มันเรื่องถนัดเราไม่ใช่เหรอ
‪อันนั้นมันดูผิดปกติยังไงไม่รู้
‪- ห้องสวีทเดิม แค่กลับหัวกลับหาง ‪- ไม่ได้พูดเกินจริงด้วย
‪นี่มันโคตรอลิซในแดนมหัศจรรย์เลย
‪เออ เดี๋ยวจะเพี้ยนขึ้นเรื่อยๆ
‪ในที่สุดก็มาถึงอีกฝั่ง
‪- เดี๋ยว เคลาส์อยู่ไหน ‪- ขอโทษนะเด็กๆ แต่เคลาส์…
‪ฉันทำเต็มที่แล้ว แต่เขาเข้ามาไม่ทัน
‪คูเกิ้ลบลิตซ์กินเขาเป็นเหยื่อรายสุดท้าย
‪ไม่ ตอนผมเข้ามา เขาตามมาติดๆ
‪เราต้องกลับไป
‪ฝั่งนั้นไม่มีอะไรให้กลับไปหาแล้ว
‪ไว้ค่อยร้องไห้ไว้ทุกข์กันทีหลัง
‪ตอนนี้เราต้องลุยต่อ
‪เดี๋ยว ทั้งลูเธอร์กับเคลาส์เหรอ
‪เมื่อเราพูดถึงความเป็นจริง
‪มันหมายความว่าอะไรกันแน่
‪ช่วงยุค 1800 ยอดอัจฉริยะของยุค
‪ได้คิดทฤษฎีขึ้นมาว่าเราอาศัยอยู่ในจักรวาลกลไก
‪ในยุคควอนตัม
‪เราคาดว่าเวลาและปริภูมิเป็นโฮโลกราฟ
‪คนโบราณเชื่อว่า
‪เราขี่อยู่บนหลังของเต่าบินได้สี่ตัว
‪หรือบนเขาของควายสีขาว
‪ความคิดเหล่านี้ทำให้เกิดคำถาม
‪เราจะมีวันรู้หรือไม่ว่า ‪ความเป็นจริงมีรูปทรงเช่นไร
‪หรือที่แปลกกว่านั้น มันมีรูปทรงไหม ‪นอกเหนือไปจากที่เรากำหนดให้
‪โห
‪รู้สึกตัวเล็กเลยเนอะ
‪ต้องเพี้ยนเบอร์ไหนถึงเอาสับปะรดใส่พิซซ่า
‪นี่นะ ถ้าลองคิดดูแล้ว
‪เราก็แค่
‪ทรายเม็ดจิ๋ว
‪ในทะเลทรายที่มีทรายเม็ดอื่นเต็ม
‪คือแบบ อย่างหรูสุด ‪ก็เป็นแค่ของประดับค็อกเทลมะ
‪ซึ่งอยู่ในระบบสุริยะ
‪ที่อยู่ข้างในกาแล็กซี่ที่มีมากมายเหมือนเม็ดทราย
‪ที่อยากถามที่สุดคือ ทำไมต้องมาใส่พิซซ่าฉันด้วย
‪- เคลาส์ นายฟังไหมเนี่ย ‪- ฟังสิ
‪เราไร้ค่าไร้ความหมาย บลาๆ
‪ฉันไม่ใช่เด็กป.ตรีเมากัญชา ‪ในคาบปรัชญาปีหนึ่งนะ
‪เดี๋ยวนะ
‪- พวกเราอยู่ที่ไหนกัน ‪- เราตายแล้ว
‪เราตายแล้ว
‪ขอต้อนรับสู่ถิ่นฉัน
‪น่าทึ่งยิ่งนัก
‪พวกนายน่าจะอยู่ที่นี่ไปเลย หรูกว่าเยอะ
‪ลืมเหรอว่าครั้งก่อนฉันกับไลล่าแทบไม่รอด
‪แต่ครั้งนี้ฉันมาด้วย และเรารุมมัน
‪มันเป็นตัวอะไรไม่รู้ ‪แต่มันแกร่ง ว่องไว และโคตรยัวะ
‪ไม่ว่ายังไงก็ห้ามกดกระดิ่งนี่เด็ดขาด
‪ยกเว้นว่าอยากนิ้วหรือหนวดด้วน
‪ฉันขอเสี่ยง…
‪- อย่า ‪- หลีกทางไปซะ
‪ถ้าจะสู้กับมัน สภาพจิตเราต้องพร้อม
‪สภาพจิตเหรอ คิดว่าฉันโกรธเหรอ
‪ใช่ ฉันโกรธ
‪ฉันอยากฆ่าตัวอะไรก็ตามที่ทำร้ายลูเธอร์
‪ลูเธอร์ไม่ใช่คนเดียวที่ตาย
‪เราเสียเคลาส์ไปด้วย
‪ฉันโกรธนะ ทุกคนโกรธกันหมด
‪แต่เราต้องใช้หัวคิด
‪ใช่ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เราจะลงมือ
‪อย่าแม้แต่ลองเลยห้า ออกไปไม่ได้
‪ยังไง เราติดอยู่ในนี้เหรอ
‪ที่นี่เป็นทั้งบททดสอบ ‪กับดัก และหนทางสู่ความรอดพ้น
‪- มีใครอ่านป้ายออกไหม ‪- เออ มันเขียนว่า "อย่ากดกระดิ่ง"
‪นั่นคำแปล
‪เข้าใจแล้วดิเอโก
‪กระดิ่งแย่
‪เราต้องทำไง
‪มีใครรู้บ้างไหม
‪เรจจี้
‪หิวละ มีใครอยากกินโรลปลาไหลมั่ง
‪มีอารมณ์กินข้าวในเวลาแบบนี้ได้ยังไง
‪ไม่รู้สิ แล้วนายทำตัวงี่เง่าในเวลาแบบนี้ได้ไง
‪- เฮ้ย ‪- อยาก…
‪อย่ายุ่งได้ไหม
‪- เธอต้องกินเพื่อ… ‪- เอาแรง
‪ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
‪ดิเอโก มาด้วยกันแป๊บนึงสิ
‪ฉันตายแล้วเหรอ
‪ใช่ และฉันดีใจมากเลย ‪ที่ได้อยู่ด้วยกับครั้งแรกของนาย
‪เพราะมันจะรู้สึกแปลกๆ
‪เหมือนตื่นจากฝันที่แจ่มชัดสุดๆ
‪แต่ไม่ต้องห่วงนะ
‪เพราะเดี๋ยวทุกอย่างก็จะมีเหตุผลเอง
‪พระเจ้าช่วย พ่อฆ่าฉัน
‪ว้ายตาย พ่อฆ่าฉันเหมือนกัน บ่อยมาก
‪พ่อเป็นเอเลี่ยน
‪ที่นี่เราพยายามไม่ใช้คำแบบนั้นนะ
‪รู้นะว่า "ว้าย ทำตัวโลกสวย"
‪แต่นายแค่พูดว่าพ่อเป็น…
‪คนอังกฤษก็ได้
‪ไม่ใช่ หมายถึงพ่อเป็นเอเลี่ยนจริงๆ
‪เป็นมนุษย์แมลงจากดาวดวงอื่น
‪ฉิบหาย
‪เคลาส์ นายต้องกลับไปเตือนสโลนกับคนอื่น
‪เสียใจด้วย ฉันพอแล้วกับแดนคนเป็น
‪- ว่าไงนะ ‪- ฉันคู่ควรกับที่นี่
‪ทั้งชีวิตฉันเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ ตัวประหลาด
‪ฉันทำพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก ซ้ำไปซ้ำมา
‪แต่ทั้งหมดเป็นเครื่องบ่งบอก
‪มันบ่งบอกว่าที่นี่คือบ้านของฉัน
‪ฉันควรจะอยู่ที่นี่
‪ที่ขี้กากเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่ หมายถึงแดนสวรรค์จ้ะคนโง่
‪กับนาย
‪และเหล่าสหายเทพไร้ตัวตนทั้งหลายของเรา
‪แล้วจะให้ฉันทำอะไรวะ
‪กินพิซซ่าและดูสารคดีเจ๋งๆ กับข้าพเจ้าตลอดไป
‪เดี๋ยวนะ นี่นายจะหันหลังให้ครอบครัวเราเหรอ
‪อย่าเครียดนักเลยลูเธอร์
‪เดี๋ยวพวกเขาก็มากันแล้ว ‪ใครๆ ก็ต้องตายกันหมด จริงมะ
‪เออ เพราะเราก็ตายแล้วเนอะ
‪ซี้ม่องเท่งจ้ะ
‪- ซี้ม่องเท่ง ‪- ใช่
‪แล้วจะเป็นไงถ้าฉันทำงี้
‪ให้คะแนนความพยายาม
‪แต่ในแดนว่างเปล่าไร้ความเจ็บปวด
‪ใช่เลย มีแรงแค่ไหนก็จัดมา
‪รับคำท้า
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่านายจะโพล่งออกไปเลย
‪ฉันขอโทษ แต่เราน่าจะบอกพวกเขาเรื่องลูก
‪ไม่
‪ฉันอยากทำภารกิจให้เสร็จ ‪ก่อนนายจัดปาร์ตี้ประกาศเพศลูก
‪- ใช่ แต่คิดดู… ‪- หยิบโชยุให้ที
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪เราอยู่กับกลุ่มคนที่รักเราที่สุดนะ
‪ทำไมไม่บอกพวกเขาล่ะ
‪ฮะ ตอนนี้อะไรๆ ก็ห่วยแตก
‪คงจะดีมากถ้าเรามอบ ‪เหตุผลให้ครอบครัวมีแรงฮึดสู้
‪หุบปากแล้วกินปลาดิบไป
‪ได้
‪เหมือนที่ตาแก่เคยสอนไว้
‪ครั้งเดียวคือบังเอิญ สองครั้งคือดวงซวย
‪และอย่าหวังว่าจะมีครั้งที่สามเพราะฉันไม่โง่โว้ย
‪เราฟันธงไม่ได้ว่าพ่อฆ่าเคลาส์กับลูเธอร์
‪ถามจริง นี่คือวิธีการทำงานของพ่อ ‪นายก็เคยเห็นมาแล้ว
‪ลืมไปแล้วเหรอว่า ‪พวกเรามารวมตัวกันครั้งแรกยังไง
‪งานศพพ่อ
‪ใช่เลย
‪พ่อเคยตบตาพวกนายมาแล้ว และตอนนี้ก็ทำอีก
‪- ไม่เอาน่าห้า ‪- ไม่
‪พ่อแพ้โหวตเรื่องเข้ามาในอุโมงค์
‪แต่เราก็มาจนได้
‪แน่ใจเหรอว่าพ่อฆ่าลูเธอร์ได้ลงคอ
‪ฉันว่าพ่อฆ่าได้ทั้งลูเธอร์ ‪เคลาส์ และพวกเราที่เหลือ
‪โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
‪และที่แย่กว่านั้นคือฉันคิดว่าอัลลิสันมีเอี่ยวด้วย
‪ไม่หรอก
‪ฉันไม่อยากพูดซ้ำซากเหมือนคนอื่นหรอกนะ
‪เธอไม่ต้องกลัวหรอกว่า ‪จะเศร้าโศกเสียใจซ้ำใคร
‪ฉันรู้ว่าโลกกำลังจะแตกอยู่แล้ว
‪แต่ฉันนึกว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันจนถึงจุดจบ
‪ฉันไม่ได้บอกลาด้วยซ้ำ
‪ฉันได้บอกลา
‪ทั้งลูกสาวกับสามีฉัน
‪แต่มันก็ยังไม่พอ ความรู้สึกมัน…
‪มันยิ่งใหญ่เกินคำพูด
‪ลูเธอร์รักเธอ
‪เท่าฟ้า เท่าดวงจันทร์ด้วยซ้ำ
‪เธอทำให้เขามีความสุขมาก
‪ไม่ เธอเข้าอุโมงค์มากับสโลน
‪ฉันไม่ได้พูดถึงเคลาส์
‪ลูเธอร์เหรอ
‪อะไร ไม่หรอก เธอไม่ทำหรอก
‪เธอเริ่มจะรั่วๆ ตั้งแต่เรามาถึงเส้นเวลานี้แล้ว
‪- ก็เธอเสียลูกสาวไปทั้งคน ‪- และเธอฆ่าฮาร์ลัน
‪ต่อให้นายพูดถูก
‪ถามไปพวกเขาคงไม่สารภาพตรงๆ หรอก
‪เห็นด้วย
‪ไม่เอาน่า ฟังสิ
‪ฉันจะไม่ยอมกลับลงไปให้ใครรังแกอีกแล้วนะ
‪และนายเปลี่ยนใจฉันไม่ได้
‪นายโคตรเห็นแก่ตัวเลย รู้ตัวไหม
‪ใจเย็นๆ สิ อย่ากังวล
‪นายมีเวลาเหลือเฟือที่จะลืม
‪โอเค พอกันที
‪สัส
‪โธ่
‪ฉันตายเป็นล้านครั้งกว่าจะรู้ว่าทำงั้นได้
‪เอาอีกแล้วเหรอ
‪ใช่ เอาอีก
‪มีคนคิดว่านี่คือสวรรค์ด้วยเหรอ
‪เฮ้ย!
‪- อะไร… ‪- ไงเพื่อน
‪- นาย ‪- ไม่
‪กลับมานี่นะ
‪จั๊กกะเดี๋ยม
‪ปล่อยเค้า
‪นาย
‪นายอาจไม่เจ็บ
‪แต่ฉันขว้างนาย ‪ทะลุกำแพงได้ชั่วกัปชั่วกัลป์ เคลาส์
‪นายจะไม่ได้อยู่อย่างสงบ ‪แม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะไม่หยุด
‪ไม่ๆ
‪แดนว่างเปล่าคือบ้านฉัน
‪มันอาจเป็นบ้านเด้งดึ๋ง แต่ก็เป็นของฉัน
‪ถ้านายไม่อยากช่วยครอบครัวก็ตามใจ
‪แต่คนรักของฉันกำลังเดินเข้าไปในนรก
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำได้ไหม ‪ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาไปที่ไหน
‪เคลาส์ นี่คือบ้านของนาย
‪- ใช่ ‪- เพิ่งพูดไปหยกๆ
‪- ใช่ ‪- นายคือราชาแห่งความตาย
‪ยศเว่อร์ไปหน่อยไหม
‪ฉันมองว่าตัวเองเป็น…
‪เออ
‪เจ้าชายแห่งความมืดมากกว่า
‪จะอะไรก็ช่าง
‪ฉันเชื่อในตัวนายนะไอ้น้อง
‪นายทำได้ทุกอย่าง
‪- ว่าไง ‪- ไง
‪โทษทีที่มาถล่มงาน
‪ก็ได้ ฟังนะ ยอมก็ได้
‪- เราจะลองดูนะ ‪- โอเค
‪ถ้าต้องให้คะแนนบทพูดปลุกใจ ‪จากหนึ่งถึง "เบรฟฮาร์ท"
‪เมื่อกี้ได้แค่เกือบๆ "ฝันต้องไกล ใจต้องถึง"
‪- โอเค ไว้ค่อยติ ‪- แค่จะบอกว่านายทำดีกว่านี้ได้
‪โธ่เอ๊ย
‪เราต้องคุยกัน
‪- ตอนนี้ยุ่งมาก รอได้ไหม ‪- ไม่ได้
‪ลูเธอร์กับเคลาส์ พ่อฆ่าพวกเขาเหรอ
‪มีผู้พิทักษ์ซุ่มอยู่ในทางเดินโรงแรมแห่งนี้
‪เราต้องเอาชนะมันจึงจะทำภารกิจสำเร็จ
‪ฆ่าสมาชิกทีมไปสองคนแล้วฉันจะได้อะไรขึ้นมา
‪- ตอบคำถามมาตรงๆ ‪- ก็ตอบไปแล้วนะ
‪ถ้าจับได้ว่าโกหกนะตาแก่ ก็ยกเลิกข้อตกลง
‪รับรองได้เลยว่าฉันจะทำตามที่บอกไว้
‪และหวังว่าแกก็เช่นเดียวกัน
‪- เรื่องอะไรเหรอพ่อ ‪- ไม่เกี่ยวกับแก
‪ไม่เกี่ยวอะไร เรามาที่โรงแรมออบลิเวี่ยนแล้ว
‪อย่างที่พ่อต้องการ ผมจัดให้แล้ว
‪ไร้สาระ
‪อัลลิสันฆ่าฮาร์ลัน และฉันรวมสองครอบครัว
‪แกทำอะไร หมายเลขสอง
‪เด็กๆ มาล้อมวง
‪ในเมื่อเราได้มีโอกาสพักหายใจกันแล้ว
‪ก็ถึงเวลาเริ่มงานที่แท้จริง
‪- อ้อ ตำนานระฆังทั้งเจ็ดใช่ไหม ‪- ถูกต้อง มีคนตั้งใจฟังซะด้วย
‪- โอเค หาระฆังให้เจอแล้วไงต่อ ‪- ไม่ใช่
‪ระฆังเป็นแค่อุปมาของสิ่งนี้
‪- เครื่องหมาย ‪- ถูกต้อง หมายเลขห้า
‪เครื่องหมายนี้คือกุญแจสู่ระฆังทั้งเจ็ด
‪เมื่อหาสัญลักษณ์นี้พบแล้ว
‪ก็จะใกล้รีเซ็ตจักรวาลใหม่ไปอีกก้าว
‪พอเจอแล้วต้องทำไง
‪ฉันไม่รู้
‪ว่าไงนะ เรามาที่นี่เพราะพ่อบอกว่ามีแผน
‪ก็มี ถึงจุดหนึ่ง
‪เยี่ยม งั้นเราจะอยู่ในโรงแรมนี้ตลอดไป
‪นั่งจ้องกำแพงและกินซูชิห่วยๆ
‪เราต้องหาเครื่องหมายถึงจะออกไปได้
‪และมีโอกาสที่จะรีเซ็ตจักรวาลให้เหมือนเดิม
‪ตลกดีนะที่เธอกับพ่อเห็นตรงกันอีกแล้ว
‪- โอเค ต้องเริ่มยังไง ‪- แบ่งกลุ่ม
‪ฉันจะไปกับอัลลิสันและสโลน
‪- เบนกับห้าไปกับวิคเตอร์ ‪- เราจะเอาอัลลิสัน
‪แลกเบนกับอัลลิสัน เราฝึกมาด้วยกัน ‪จะมีเหตุผลมากกว่าถ้าอัลลิสันไปกับเรา
‪เออ ไม่เอาหรอก
‪ทำไมล่ะ
‪ความคิดดีเยี่ยม
‪อัลลิสันไปกับทีมอัมเบรลลา ‪ทีมสแปร์โรว์เกาะกลุ่มกันไว้
‪กลุ่มละชั้น
‪ต้องหาเครื่องหมายให้เจอ
‪- แล้วเราล่ะ ‪- พวกแกไปเป็นคู่
‪ไม่มีใครอยากฟังพวกแกบ่นกันไม่หยุด
‪แยกกันไป ค้นหาทุกซอกทุกมุม ‪กลับมาเจอกันที่นี่ใน 30 นาที
‪เสียเวลาเปล่า
‪ได้ยินไหม เขาเรียกเราว่าคู่แหละ
‪ฉันว่าฉันเริ่มจะชอบพ่อของนายละ
‪ฉันลืมสมุดบันทึก ‪ไปก่อนเลย เจอกันที่ชั้นห้า
‪มีคนตั้งใจซ่อนของน่าดูเลยแฮะ
‪มันควรจะใหญ่แค่ไหน
‪รู้ไหม เรจผู้น่ารักไม่ได้บอก
‪เหรอ น่าแปลกใจนะ ‪นึกว่าเธอจะรู้แผนเขามากกว่านี้ซะอีก
‪โทษที ตั้งใจจะสื่ออะไร
‪ฉันเห็นเธอกับพ่อที่ห้องสวีทไวท์บัฟฟาโล่
‪ช่วงงานแต่ง
‪ตอนนี้คงไม่เหมาะหรอก…
‪ฉันได้ยินมาว่าเมื่อคืนนายภาพตัด
‪ใช่ ต้องเค้นอยู่พักใหญ่กว่าจะจำได้ว่าเห็นอะไร
‪แต่ฉันจำได้ อัลลิสัน
‪เธอกับพ่อทำข้อตกลงกัน
‪เธอตกลงจะทำอะไร
‪ข้อตกลงเหรอ กับพ่อเนี่ยนะ
‪- บอกทีว่าล้อเล่น ‪- ไม่ได้ล้อเล่น
‪ตอบคำถามสิ
‪นายบ้าไปแล้ว
‪เธอกับพ่อตกลงกัน และตอนนี้ลูเธอร์ก็ตาย
‪โอเค ลูเธอร์ถูกไอ้ตัวนั้นฆ่าต่างหาก
‪- แล้วเคลาส์ล่ะ ‪- เขาเข้าอุโมงค์ไม่ทัน
‪ข้อตกลงของเธอทำให้คนล้มตายนะ
‪คิดจริงๆ เหรอว่าฉันตกลงกับพ่อ
‪เพื่อฆ่าลูเธอร์กับเคลาส์
‪พอละ ไว้เจอกันที่ล็อบบี้
‪เดี๋ยวก่อนสิ อย่าไป
‪เดี๋ยวสิ ห้า
‪อัลลิสัน
‪ฟังฉันก่อนสิ
‪วิคเตอร์ อัลลิสัน
‪โอเค
‪โอเค ความสนุกเริ่มขึ้นแล้วสินะ
‪ไม่ ฉันเบื่อทฤษฎีสมคบคิด ‪ของพวกนายเต็มแก่แล้ว
‪ไม่เอาน่า ฟังฉันก่อน…
‪ทำไมต้องฟังด้วย
‪พวกนายโหวตให้รอความตาย
‪พวกนายหันหลังให้ครอบครัวและจักรวาล
‪ฉันเป็นคนเดียวที่ต่อสู้เพื่อช่วยทั้งสองอย่างไว้
‪เราแค่อยากรู้ว่าพ่อมีแผนการอะไร ‪ก่อนที่พวกเราจะตายกันไปมากกว่านี้
‪ห้าอยู่ไหน
‪เมื่อกี้ยังตามมาอยู่เลย
‪ห้า
‪นี่
‪เราจะรอดออกไปให้ได้นะ
‪เราสามคนจะปลอดภัย
‪แล้วไงต่อ
‪แล้วเราจะเป็นครอบครัวแสนสุข
‪ไม่หรอก
‪นี่เธอกำลังวัดใจฉัน ‪ให้พิสูจน์ว่าจะเป็นพ่อที่ดีอีกหรือเปล่า
‪- เพราะฉันเซ็งแล้ว ‪- นายสอบผ่าน จบนะ
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪อ้อ นี่ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสินะ
‪อ๋อ เธอกลัวนี่หว่า
‪กับสแตนมันง่ายกว่า โอเคนะ
‪นายจะไล่ตะเพิดเราก็ได้
‪แล้วฉันก็จะได้ไม่ต้องบอกนายว่าท้อง
‪ไม่ต้องขอให้อยู่ด้วยกัน
‪บอกความจริงทำไม หลอกให้ได้สิ่งที่ต้องการ
‪โดยไม่ต้องเผยจุดอ่อนก็ได้นี่นา
‪รู้ไหมว่ามันบ้าแค่ไหน
‪ถ้าฉันทำลูกผิดหวังเหมือนที่แม่ทำฉันผิดหวังล่ะ
‪งั้นเธอจะไม่ทำแบบนั้น
‪เพราะภายใต้ความบ้าคลั่งบ้าบิ่นของเธอ
‪มีคนดีจิตใจงดงามซ่อนอยู่
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจ
‪พันเปอร์เซ็นต์
‪มานี่
‪นี่เรากลับมายืนหน้าลิฟต์เดิมเหรอ
‪อย่าลืมดูใต้กระถางต้นไม้นะ
‪เลิกยืนตบยุงแล้วมาตรวจสอบกำแพงหาที่ซ่อนซะสิ
‪เอ้อ
‪อันนี้กำแพงและ
‪อันนี้ก็กำแพง
‪นายนี่เป็นบ้าอะไร
‪ผู้คนล้มตายกันเป็นเบือ ‪แต่นายมัวแต่ทำตัวเป็นวัยรุ่นเซ็ง
‪เธอพูดเหมือนพ่อเลย
‪ทำไมถึงจำเป็นต้องให้พ่อชอบด้วย
‪พ่อไม่ใช่ผู้กำหนดคุณค่าของนายหรือเรา
‪เราสร้างชื่อเสียงกันเองโดยไม่มีพ่อ
‪ในฐานะสแปร์โรว์ อคาเดมี่ ‪แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
‪พ่อไม่ได้เป็นสแปร์โรว์
‪พ่อเป็นพ่อที่ห่วยแตกมาก นายไม่ต้องมีเขา
‪เธอก็พูดง่ายน่ะสิ มีครอบครัวใหม่แล้วนี่
‪ส่วนที่ดีที่สุดของครอบครัวนั้นเพิ่งตายไป
‪เหลือเชื่อเลยว่าจะพูดแบบนี้ ‪แต่ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอพวกนาย
‪- มีอะไร ‪- โรงแรมกำลังเปลี่ยน
‪ฉันเดินวนไปวนมาพักนึงแล้ว ‪แต่เหมือนมันมีชีวิตจิตใจ
‪- งั้นเราควรกลับไปที่ล็อบบี้ ‪- ลองแล้ว
‪ไม่ว่าจะเลือกเดินไปทางไหน กลับมาที่เดิมทุกที
‪นายอาจหลงทิศง่ายก็ได้
‪ได้ งั้นนำทางเลยสิพ่อนักสำรวจ
‪ห้า
‪- เขาอยู่ไหนเนี่ย ‪- ฉันจะไปรู้ได้ไงยะ
‪ไม่เอาน่า เราตีกันแบบนี้ต่อไปไม่ได้
‪ขอร้อง ต้องทำยังไงถึงจะกลับไปดีกันเหมือนเก่า
‪ก่อนที่เธอจะมาเสแสร้งทำเป็นขอโทษ…
‪แล้วที่นายโกหกล่ะ
‪ขอร้องล่ะอัลลิสัน เราต้องทำยังไง
‪ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม
‪มีปัญหาเหรอพ่อ
‪แก
‪คิดถึงกันด้วย
‪ออบลิเวี่ยนมีทางเข้าทางเดียว เป็นไปไม่ได้
‪แต่ก็มาถึงจนได้
‪ช่างน่าทึ่ง
‪ฉันอยากศึกษาเรื่องนี้เพิ่มเติมอีกนะ ‪แต่ตอนนี้ไม่สะดวก
‪พ่อหลอกใช้ผมเพื่อให้ครอบครัวมาที่นี่
‪ผมเข้าใจ แต่พ่อหลอกใช้ผม
‪แล้วพอหมดประโยชน์ ‪ก็เขี่ยทิ้งให้ตายบนพื้นเลยเหรอ
‪ทิ้งให้ตายอะไรกัน
‪ฉันช่วยแกต่างหาก
‪ฉันรู้ว่าแกจะหาทางกลับถิ่นแกได้
‪ผมก็ชอบที่นั่นนะ
‪- งั้นมาทำไม ‪- เพราะว่าพ่อฆ่าลูเธอร์
‪ก็มันจำเป็น และมีประสิทธิภาพ
‪ใครต่อล่ะพ่อ ห้า วิคเตอร์ ‪แม่งทั้งครอบครัวเลยไหม
‪หยุดเดี๋ยวนี้ ทุกคนเข้าที่กันแล้ว ‪การต่อสู้กำลังจะเริ่ม
‪กดกระดิ่งแค่กริ๊งเดียว ‪ฉันก็จะคว้ารางวัลได้แล้ว อย่ามาทำเสียงาน
‪โอ๊ย ถ้าได้บาทนึงทุกครั้งที่ได้ยินคำนั้น ‪ป่านนี้คงมี 20 บาทแล้ว
‪ซึ่งไม่ได้เยอะเลย
‪แต่ก็เข้าร้าน 20 บาทได้นะ ของราคาจับต้อง…
‪จบๆ ไปซะที
‪ไม่มีใครฟังฉันเลยหรือไง
‪ใช่แล้วที่รัก เราไม่ฟังนาย
‪เราควรกลับไปที่ล็อบบี้
‪อืม
‪นายคิดว่าพี่น้องหน้าโง่ ‪คนไหนของเราไปกดกระดิ่งล่ะ
‪อัลลิสัน!
‪อัลลิสัน เราต้องไปแล้ว!
‪อัลลิสัน ลุกขึ้น ไปได้แล้ว!
‪ใครมือบอนวะ
‪- เราวิ่งดีกว่านะ ‪- จะตามไปติดๆ
‪เปิดสิ
‪- ดิเอโก เดี๋ยว ‪- ช่างแม่ง
‪แม่นมาก สุดที่รัก
‪เช็ดเข้
‪ไป!
‪กดปุ่ม
‪- โอเค ชั้นไหน ‪- ชั้นไหนก็ได้!
‪ถามจริง ซามูไรเนี่ยนะ
‪อารมณ์แค้นฝังหุ่นเข้ากับเธอว่ะ
‪หุบปากแล้วมาช่วยเราฆ่ามันได้ไหม
‪ทางนี้ ไป
‪โอเค
‪นี่ โอเค
‪เราต้องมัดแผลไว้
‪นายพูดถูก ฉันตกลงกับพ่อ
‪ลูเธอร์กับเคลาส์เหรอ
‪ไม่ เรื่องนั้นฉันไม่เกี่ยว สาบานเลย
‪ทำไมมาบอกตอนนี้ล่ะ
‪เพราะฉันอยากให้นายเชื่อฉัน
‪ว่าฉันทำแบบนี้เพื่อพวกเราทุกคน
‪ลูเธอร์กับเคลาส์ด้วย
‪พ่อเสนออะไร
‪ฉันอยากให้นายไว้ใจฉัน
‪มองหน้าฉัน ถ้าเราผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้ ‪ทุกอย่างจะดีเอง
‪วิคเตอร์
‪อัลลิสัน
‪วิคเตอร์
‪อัลลิสัน
‪ฉันบอกให้เธอหนีไป
‪แล้วให้นายตายคนเดียวเนี่ยนะ หมดสนุกกันพอดี
‪แล้วลูกล่ะ
‪- เรื่องนั้นฉันห่วงเอง ‪- ไม่ได้ ฉันเป็นพ่อ
‪ผู้ที่ไม่มีส่วนในการฟูมฟักทารกไปอีกหกเดือน
‪ยังไงเธอก็จะสู้ให้ได้ใช่มะ
‪- ในที่สุด เข้าใจซะที ‪- เธอพูดถูก
‪ฉันเข้าใจ
‪เฮ้ย!
‪- ทำอะไรของนาย ‪- ปกป้องครอบครัว
‪ไม่นะ ดิเอโก อย่าทิ้งฉันไว้นี่
‪ฉันขอโทษ
‪- นายสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกันเสมอ ‪- รู้น่า
‪ดิเอโก อย่าทำแบบนี้นะ
‪พอลูกคลอดแล้ว ให้บอกลูก…
‪ไม่ว่าจะเพศไหน บอกว่าฉันเป็นคนยังไง
‪ว่าฉันพยายามเป็นคนแบบไหน
‪อย่านะ ดิเอโก ไม่
‪ดิเอโก!
‪นายเอาขวานจามมันตั้งห้าที น่าจะตายได้แล้ว
‪เกราะแข็งอย่างกับคอนกรีต
‪- มีช่องว่างระหว่างแผ่นเกราะหลัง ‪- เราต้องอ้อมไปหลังมัน
‪- ฆ่ามันกันเถอะ ‪- สโลน
‪นี่ไอ้เลว!
‪ห้า
‪อัลลิสัน
‪ในที่สุด เจอคนที่พลังน่าก๊อปซะที
‪ไลล่า ทำไมไปอยู่ในตู้เก็บของล่ะ
‪ไว้ค่อยอธิบาย
‪ฉิบหาย
‪- ฉันไม่อยากหนีแล้ว ‪- เหมือนกัน
‪รู้สึกคุ้นๆ แฮะ
‪อย่างน้อยครั้งนี้เราก็ไม่ได้โจมตีกันเอง
‪ไปกันเถอะ
‪เคลาส์
‪- ตายแล้ว เคลาส์ ‪- ไลล่า
‪- เป็นไรไหม ‪- เคลาส์
‪- หนีมาได้ไง ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪นึกว่าตายแล้วซะอีก ไง
‪ตายได้ก็ดีสิ ไง
‪ไง เป็นไรไหม
‪- น่าจะไหว ‪- เคลาส์
‪- สภาพดูไม่ได้เลย ‪- ก็ลองไปฆ่าผู้พิทักษ์ดูสิ
‪- เราเพิ่งจะฆ่าตัวนึง ‪- เราก็ฆ่า
‪บอกให้รอใน…
‪รักจังเลย
‪เคลาส์ นึกว่านายตายไปแล้ว
‪ใช่ ฉันยังอยู่ และสบายดี
‪แม้จะโดนพ่อทุบสมองก็เถอะ
‪แต่ไว้ค่อยซึ้งกันทีหลัง
‪ตอนนี้พวกนายต้องรู้ว่า
‪พ่อฆ่าลูเธอร์
‪แล้วก็ล็อกอุโมงค์ไม่ให้ฉันเข้ามา ‪แล้วพ่อก็เป็นคนกดไอ้กระดิ่งงี่เง่า
‪มีแผนการอะไร ตาแก่
‪- เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้ ‪- พ่อฆ่าลูเธอร์!
‪ฉันไม่มีทางเลือก พวกแกไม่ยอมสามัคคีกัน
‪ตำนานกับนิทานของพ่อมันหลอกลวง
‪ไม่มีหรอก ไอ้ระฆังทั้งเจ็ดหรือชาวนอร์ส
‪- พ่อพาเรามาตาย ‪- ไม่ใช่นะ
‪ที่ไหนสักแห่งในโรงแรมนี้ ‪มีกุญแจที่จะรีเซ็ตจักรวาลใหม่
‪เราแค่ต้องหาเครื่องหมายให้เจอ
‪หนูไม่สนเครื่องหมายพ่อหรอก เราไม่สน
‪เราแทบเอาชีวิตรอด ‪จากไอ้ตัวใส่หมวกถือเคียวมาไม่ได้
‪ผู้พิทักษ์ที่เราฆ่ามีขวาน
‪ของเรามีดาบ
‪ยังเหลืออีกตัว
‪เราต้องไปจัดการมัน
‪อย่างกับรอบแรกไปได้สวยงั้นแหละ
‪ใครมียาแก้ปวดมั่ง ถ้าไม่มีช่วยหุบปากที
‪ลดเสียงคำรามเป็นพึมพำด่ากันเบาๆ ได้ไหม
‪ขอบใจ
‪พวกเรา ฉันเจอเครื่องหมายแล้ว มันอยู่…
‪ห้ามใครทำร้ายเมียกู ไอ้สารเลว
‪ผมภักดีกับพ่อมาตั้งหลายต่อหลายปี
‪พ่อพาผมไปเสียเวลาอยู่บนดวงจันทร์เพื่ออะไร
‪เพื่อเอามาใช้ในภารกิจโง่ๆ เนี่ยนะ
‪แกมีเป้าหมาย
‪ฉันให้แกขึ้นไปเฝ้าของล้ำค่าที่สุดในจักรวาล
‪แล้วมันคืออะไร
‪เดี๋ยวแกจะเข้าใจเอง
‪พวกแกทุกคนเลย
‪เคลาส์
‪จะยื้อไว้ไม่ไหวแล้ว
‪ฉันจะรักเธอตลอดไป
‪นะ
‪เครื่องหมายอยู่ที่พื้นล็อบบี้
‪มันคือดวงดาว
‪เด็กๆ หาดาวบนเครื่องหมายแล้วขึ้นไปยืน
‪เบน ถึงคิวแกแล้วลูก เร็วเข้า!
‪เจ็ดดวง เจ็ดคน พวกเราคือระฆัง
‪อย่า
‪แกไม่ต้อง
‪เร็วเข้า นี่เป็นทางเดียวที่จะหยุดมันได้!
‪หมายเลขห้า เร็วเข้า!
‪เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้ พ่อทำร้ายพวกเขา
‪หยุดตอนนี้ไม่ได้
‪- ถ้าหยุดเครื่องจะปิด ‪- เครื่องอะไร หนูไม่เข้าใจ
‪โรงแรมเป็นแค่ฉากบังหน้า
‪เราติดอยู่ในเครื่องจักรในอีกมิติ
‪ผู้สร้างจักรวาลได้สร้างที่นี่ไว้
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเขา
‪อนุภาคในร่างกายพวกเขา ‪เป็นสิ่งเดียวที่เครื่องจักรใช้เป็นเชื้อเพลิงได้
‪พ่อฆ่าลูเธอร์
‪พ่อพยายามฆ่าเคลาส์
‪พ่อจะไม่หยุดจนกว่าเราจะตายกันหมด
‪โอเค พ่อต้องหยุดเดี๋ยวนี้
‪ใกล้เสร็จแล้ว
‪หลังจากนั้น เราสองคนจะได้สิ่งที่ต้องการ
‪ไม่ พ่อกำลังฆ่าพวกเขา!
‪ทุกสิ่งในชีวิตย่อมมีราคา
‪หยุด!
‪อัลลิสัน อย่าแตะปุ่มนั้น ‪เราไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร
‪อัลลิสัน หยุด!
‪อย่าบังคับให้ฉันต้องทำเธอนะ
‪ไว้ใจฉันหรือเปล่า
‪ทำอะไรน่ะวิคเตอร์ ห้ามเธอไว้สิ!
‪- อัลลิสัน เดี๋ยว ‪- อัลลิสัน อย่านะ
‪(ลอสแองเจลิส แท็กซี่)
‪แคลร์
‪มีอะไรเหรอคะแม่
‪ไม่มีอะไรจ้ะ
‪แม่แค่ดีใจที่ได้กลับบ้าน
‪คุณควรอยู่ที่นี่เสมอมา
‪ไงครับที่รัก
‪เจ๋ง
‪(สวนสาธารณะออบซิเดี้ยน)
‪(บริจาคโดยเซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์)
‪ลูเธอร์
‪อ้าวเฮ้ย
‪- มองเห็นฉันงั้นเหรอ ‪- เห็น
‪- ฉันยังไม่ตายเหรอ ฉันยังไม่ตาย ‪- ใช่
‪- ลูเธอร์ยังไม่ตาย! ‪- พระเจ้าช่วย
‪- ไม่ใช่แค่นั้นนะพี่เบิ้ม ‪- ฮะ
‪เฮ้ย
‪ชิบเป๋ง ร่างฉัน
‪เดี๋ยวนะ
‪- หล่อบาดใจ ‪- ลูเธอร์ผอมเพรียวแล้ว
‪- ต้องไปให้สโลนดู ‪- แขนฉันงอกคืนมา
‪เจ๋งไปเลย เดี๋ยว สโลนอยู่ไหน
‪เมื่อกี้เธออยู่ข้างหลังฉัน…
‪- ตอนที่อัลลิสันสะเหล่อกดปุ่ม ‪- อัลลิสันก็ไม่อยู่
‪ไม่รู้นะว่าทุกคนเป็นไง ‪แต่ฉันไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้มาหลายปีละ
‪- มีใครรู้บ้างไหมว่าเราอยู่ที่ไหน ‪- โรงแรม
‪หรืออย่างน้อยมันก็เคยอยู่ตรงนี้
‪ตาแก่ทำสำเร็จจนได้ เขารีเซ็ตจักรวาล
‪นิ้วงอกใหม่แล้ว
‪สโลน สโลน
‪นี่
‪ฉันไม่แคร์เรื่องรีเซ็ตอะไรนั่นหรอกนะ
‪ฉันอยากได้เมียคืน เธออยู่ไหน ห้า
‪ดีใจด้วยที่ไม่ตาย แต่กรุณาปล่อยมือ
‪ตอบฉันมาก่อนสิ
‪โอเค ไปดีกว่า
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪ก็ใช่ไง นายจะโดนยำไงล่ะ
‪- เออ ยำให้เละ ‪- ไม่ใช่ ไอ้โง่
‪พลังของฉัน ฉันวาร์ปไม่ได้
‪ไม่หลงกลหรอก
‪ไม่ดีละ
‪โอเค ใช้ได้สิ
‪โอมมะลึกกึ๊กกึ๋ย ผีจงมา
‪แปลว่าฉันตายได้อีกแล้วเหรอเนี่ย
‪เซ็งเป็ด
‪เดี๋ยว แล้วเราจะเอาพลัง ‪คืนมายังไงวะไอ้พวกงั่ง
‪โธ่
‪ฉันต้องไปหาเมีย
‪ไม่ ไปไม่ได้นะลูเธอร์
‪เมื่อกี้ยังเป็นผีอยู่เลย นายเปราะบาง
‪- ฉันต้องตามไป ‪- อย่า เคลาส์ เดี๋ยว!
‪- ไม่อยู่แล้วโว้ย ‪- ทุกคน
‪เราควรคิดหาทางแก้ปัญหาด้วยกัน…
‪แล้วนี่เราต้องทำยังไง
‪ใช้ชีวิตไง
‪ไอ้ชั่ว
‪(สถาบันการเงินฮาร์กรีฟส์)
‪รถไฟขบวนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานียออีโด
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล