BİR NETFLIX DİZİSİ
Bunu bir daha yapmayalım.
-Kıyametten kıl payı kurtulmayı mı? -Bu bizim olayımız, değil mi?
Burada çok tuhaf bir durum var.
-Aynı süit. Sadece kıç tarafı. -Hiç abartmıyor.
Tam bir Alice Harikalar Diyarında vakası.
Bu daha başlangıç, daha tuhaflaşıyor.
Nihayet diğer taraftayız.
-Klaus nerede? -Üzgünüm ama kardeşiniz…
Elimden geleni yaptım ama zamanında yetişemedi.
Kugelblitz son kurbanını aldı.
Hayır, ben tünele girerken tam arkamdaydı.
Geri dönmeliyiz.
Geri dönecek bir şey yok.
Çocuklar, yasımızı sonra tutarız.
Şu anda devam etmeliyiz.
Hem Luther hem Klaus mu?
Gerçeklik deyince
gerçekte ne demek istiyoruz?
1800'lerde, çağın parlak zekâları
saat gibi işleyen bir evrende yaşadığımız teorisini geliştirdi.
Kuantum Çağı'nda
zaman ve uzayın hologram olduğundan şüpheleniliyor.
Eski insanlar
dört uçan kaplumbağanın sırtında
veya beyaz bir sığırın boynuzunda olduğumuza inanırdı.
Bu fikirler insana şu soruyu sorduruyor,
gerçekliğin şeklini hiç öğrenebilecek miyiz?
Daha da tuhafı, bizim verdiğimizden farklı bir şekli var mı?
Vay canına!
-İnsan kendini küçücük hissediyor. -Pizzaya niye ananas koyuyorlar?
Aslında düşününce
gerçekten de
başka kumlarla dolu bir çölde
minicik kum taneleriyiz.
En iyi ihtimalle kokteyllere konabilir.
Güneş sistemlerinin içindeki çöllerde.
Onlar da kum tanesi gibi galaksilerin içinde.
Asıl soru şu, neden benim pizzamda?
-Klaus, dinliyor musun? -Evet, tabii.
Tüm şeylerin içinde hiçbir önemimiz yok falan filan.
Pardon, birinci sınıfa giden, kafası iyi bir felsefe öğrencisi değilim.
Bir dakika.
-Tam olarak neredeyiz? -Öldük dostum.
Öldük.
Çöplüğüme hoş geldin.
Muhteşem.
Burada kalmalıydınız. Burası daha güzel.
Geçen sefer Lila'yla zar zor kurtulduk.
Ama bu kez ben varım ve sayı avantajımız var.
O muhafız her neyse çok güçlü, hızlı ve öfkeliydi.
Sakın bu zili çalmayın.
Parmak veya dokunaç kaybetmek istemiyorsanız.
Deneyeceğim…
-Yapma! -Önümden çekil.
Bu şeyi alt etmek için doğru ruh hâlinde olmalıyız.
Ruh hâli mi? Kızgınsın mı demek istiyorsun?
Evet, kızgınım.
Luther'ı inciten şeyi öldürmek istiyorum.
Ölen sadece Luther değil.
Klaus'u da kaybettik.
Kızgınım, tamam mı? Hepimiz öyleyiz.
Akıllıca davranmalıyız.
Zamanı gelince harekete geçeceğiz.
Deneme bile Beş. Kapılardan çıkılmıyor.
Ne yani, burada mı kaldık?
Burası hem bir sınav hem bir tuzak hem de bir kurtuluş aracı.
-Tabelada ne yazdığını bilen var mı? -Evet, "Zili çalma" yazıyor.
Anlamı bu.
Anladık Diego.
Zil kötü.
Ne yapacağız?
Bilen var mı?
Reggie?
Reggie.
Acıktım. Yılan balığı suşisi isteyen var mı?
Böyle bir anda nasıl yiyebilirsin?
Bilmem. Sen böyle bir anda nasıl pislik olabilirsin?
-Hey! -Demek sen…
Geri çekil, tamam mı?
-Yiyor çünkü… -Güç için.
Bu zor zamanlarda.
Diego, bir saniye benimle gelir misin?
Öldüm mü?
Evet, ilk seferinde yanında olduğuma çok memnunum
çünkü garip bir histir.
Gerçek gibi gelen bir rüyadan uyanmak gibidir.
Ama merak etme
çünkü yakında her şey anlam kazanmaya başlayacak.
Aman tanrım. Beni babam öldürdü.
Tanrım! Beni de öldürdü! Hem de kaç kere.
O bu dünyadan değil.
Burada böyle bir terminoloji kullanmamaya çalışıyoruz.
Politik doğruculuk yapmak istemem
ama ona mesela şey diyebilirsin,
Britanyalı.
Hayır! O gerçek bir uzaylı diyorum.
Başka bir gezegenden gelen böcek adam gibi bir şey.
Tanrım.
Klaus, geri dönüp Sloane ve diğerlerini uyarmalısın.
Olmaz canım. Diğer tarafla işim bitti.
-Pardon? -Evet, buraya aitim.
Hayatım boyunca hep ezildim. Hep tuhaf gözle baktılar.
Ben sürekli hata üstüne hata yaptım
ama hepsi bir işaretti.
Burasının evim olduğuna dair bir işaret.
Olmam gereken yer.
Bu boktan yer mi?
Yok be! Uhrevi âlemi diyorum şapşal.
Seninle ve diğer ebedî ruhani dostlarımızla.
Ben ne yapacağım?
Benimle sonsuza dek pizza yiyip süper belgeseller seyredeceksin.
Ne yani, ailemize sırtını mı döneceksin?
Bence çok kafana takma.
Yakında gelirler. Herkes eninde sonunda ölmez mi?
Evet, biz öldük, değil mi?
Dougie dansı kadar ölüyüz.
-Dougie kadar! -Evet!
Peki bunu yapsam ne olur?
İyi deneme koca oğlan
ama boşlukta acı yok.
Hadi, elinden geleni yap.
Meydan okumanı kabul ediyorum.
Ağzından kaçıracaktın, inanamıyorum.
Özür dilerim ama belki de onlara bebeği söylemeliyiz.
Hayır.
Sen cinsiyet ifşa partisi vermeden görevi tamamlamak istiyorum.
-Ama düşünsene… -Soya sosunu uzatır mısın?
Anlamıyorum.
Bizi en çok seven insanlarla birlikteyiz.
Neden söylemeyelim?
Şu an işler boktan hâlde,
aileye uğruna savaşacak bir şey vermek güzel olurdu.
Susup balığını yer misin?
Tamam.
Hayır, ihtiyarın dediği gibi.
Bir kere olursa şans eseri, iki kere olursa tesadüf
ama üç kere olmaz çünkü ben salak değilim.
Klaus ve Luther'ı öldürdü mü bilemeyiz.
Ciddi misin? Bu onun çalışma şekli. Bunu daha önce gördük.
En başta nasıl bir araya geldiğimizi unuttun mu?
-Babamın cenazesi. -Aynen öyle.
Bunu siz avanaklara daha önce yaptı, yine yapıyor.
-Yapma Beş. -Hayır.
Tünelden buraya gelme oylamasını kaybetti ama bak, buradayız.
Luther'ı öldürebileceğinden emin misin?
Bence Luther'ı, Klaus'u ve hepimizi
gözünü kırpmadan öldürebilir.
Daha da kötüsü, bence Allison da işin içinde.
Hayır.
Hep söylenen lafları söylemekten nefret ediyorum.
Endişelenmen gereken son şey yasının klişe olması.
Her şey sona eriyor, biliyorum
ama bu olduğunda birlikte olacağız sanmıştım.
Veda bile edemedim.
Ben veda ettim.
Hem kızıma hem de kocama.
Ama yetmedi. Duygular…
…söze dökülemeyecek kadar büyük.
Luther seni seviyordu.
Hem de dünyalar kadar.
Onu çok mutlu ettin.
Yok, Allison tünelde Sloane'laydı.
Klaus'tan bahsetmiyorum.
Luther mı?
Ne? Hayır, Allison bunu asla yapmaz.
Bu zaman akışına geldiğimizden beri dağılmış hâlde.
-Evet, kızını kaybetti. -Ve Harlan'ı öldürdü.
Haklı olsan bile
onlarla yüzleşirsek itiraf edeceklerini sanmıyorum.
Katılıyorum.
Yapma dostum. Dinle beni.
Oraya dönüp şamaroğlanı olmayacağım.
Kararımı değiştiremezsin!
Ne kadar bencilsin, biliyor musun?
Sakin ol! Merak etme.
Bunu atlatmak için çok vaktin var!
Tamam, yetti artık.
Kahretsin.
Yok artık!
Bunu çözmek için milyonlarca kez ölmem gerekmişti.
Yine mi?
Evet, yine.
Siz buna cennet mi diyorsunuz?
Vay canına!
-Bu ne… -Selam kanka.
-Sen var ya! -Hayır!
Gel buraya!
Gıdıklanıyorum.
Bırak beni!
Sen.
Acı hissetmeyebilirsin
ama seni sonsuza dek duvarlara çarpabilirim Klaus.
Bir an bile huzur bulamayacaksın. Asla durmayacağım.
Hayır, hayır.
Boşluk benim evim.
Şişme bir ev olabilir ama benim!
Ailene yardım etmek istemiyorsun, tamam.
Ama hayatımın aşkı cehenneme gidiyor.
Yapabilir miyim, onu bile bilmiyorum. Kim bilir nereye gittiler.
Klaus, burası senin evin.
-Evet. -Az önce söyledin.
-Evet. -Sen ölümün kralısın.
Bu biraz şaşaalı oldu.
Kendimi daha çok…
Evet.
…Karanlıklar Prensi olarak görüyorum.
Her neyse!
Sana inanıyorum kardeşim.
Sen her şeyi yapabilirsin.
-Merhaba. -Selam.
Partinizi böldük, pardon.
İyi. Tamam. Dinle, yapacağız.
-Deneriz. -Tamam.
Ama konuşmanı motivasyon açısından bir ve Cesur Yürek arasında puanlarsam
ancak yarım Rudy ederdi.
-Bunları sonra konuşuruz. -Daha iyisini yapabilirdin.
Lanet olsun.
Konuşmamız gerek.
-Meşgulüm. Bekleyebilir mi? -Bekleyemez.
Luther ve Klaus'u sen mi öldürdün?
Bu otelde pusu kurmuş bir muhafız var.
Bu işi başarmak için onu alt etmeliyiz.
Ekipten iki kişiyi öldürmenin bana ne faydası olur?
-Soruya cevap ver. -Verdim zaten.
Bana palavra sıkıyorsan anlaşma iptal moruk.
Anlaşmamıza sadık kalacağımı garanti ederim,
senden de aynısını bekliyorum.
-Bu da neydi? -Seni ilgilendirmez.
İlgilendirmez mi? Burada, Yok Oluş Oteli'ndeyiz.
Tam istediğin gibi. Sayemde oldu.
Saçmalama.
Allison, Harlan'ı öldürdü, ben de aileleri birleştirdim.
Sen ne yaptın?
Toplanın çocuklar.
Biraz soluklanma fırsatı bulduğumuza göre
asıl iş başlayabilir.
-Yedi çan efsanesi mi? -Evet. Birileri cankulağıyla dinlemiş.
-Çanları bulacağız, sonra ne olacak? -Hayır.
Yok, çanlar bir metafor. Bunun metaforu.
-Mühür. -Doğru, Beş Numara.
Mühür, yedi çanın anahtarı.
Bu sembolü bulduğumuzda
evreni düzeltmeye bir adım yaklaşacağız.
Bulunca ne yapacağız?
Bilmiyorum.
Pardon? Planım var dedin diye geldik.
Var ama bir noktaya kadar.
Harika. Demek sonsuza dek bu otelde kalıp
duvarlara bakarak kötü suşi yiyeceğiz.
Mührü bulmak tek çıkış yolumuz
ve evreni düzeltmek için en iyi şansımız.
Babamla yine aynı fikirdesin, tuhaf.
-Nereden başlıyoruz? -Gruplara ayrılıyorsunuz.
Ben Allison ve Sloane'la gideceğim.
-Ben ve Beş, Viktor'la. -Allison'ı biz istiyoruz.
Ben'i al, Allison'ı ver. Mantıklı olan bu, biz birlikte eğitildik.
İstemem, kalsın.
Nedenmiş?
Harika fikir.
Allison, Şemsiyeler'le git. Serçeler bir arada olsun.
Herkes farklı bir katı alsın.
O mührü bulmalıyız.
-Peki ya biz? -Siz çiftsiniz.
Kimse didişmenizi çekmek istemiyor.
Dağılın. Bakmadık yer kalmasın, 30 dakika sonra burada buluşalım.
Bu tam bir zaman kaybı.
Duydun mu? Bize "çift" dedi.
Galiba babana ısınmaya başladım.
Günlüğümü unuttum. Siz gidin. Beşinci katta buluşuruz.
Biri bu mührü saklamak için çok uğraşmış.
Büyüklüğü ne kadar acaba?
Sevgili Reg bir şey söylemedi.
Sahi mi? Şaştım bu işe. Reg'in planına hâkimsin sanmıştım.
Pardon, ne demek istedin şimdi?
Düğünde seni onunla gördüm.
Beyaz Sığır Süiti'nde.
Şu an bunu konuşmak için doğru…
Dün gece sızdın diye duymuştum.
Sızdım. O yüzden gördüğümü hatırlamam zaman aldı.
Ama hatırlıyorum Allison.
Babamla bir anlaşma yaptınız.
Neyi kabul ettin?
Anlaşma mı? Babamla mı?
-Lütfen şaka yapıyorum de. -Yapmıyor.
Soruya cevap ver.
Aklını kaçırmışsın.
Babamla anlaşma yaptın. Sonra Luther öldü.
Luther'ı, ne olduğu belli olmayan o şey öldürdü.
-Ya Klaus? -Tünele yetişemedi.
Anlaşman insanların hayatlarına mal oluyor.
Luther ve Klaus'u öldürmek için
babamla anlaştığıma cidden inanıyor musunuz?
Benim işim bitti. Lobide buluşuruz.
Dur, bekle.
Bekle. Beş!
Allison.
Beni dinle.
Viktor? Allison?
Peki.
Demek eğlence şimdi başlıyor.
İkinizden ve komplo teorilerinizden bıktım.
Yapma böyle. Dinlesene…
Niye dinleyeyim?
Kalıp ölmeye oy veren sizsiniz.
Ailenin ve evrenin canı cehenneme diyen sizdiniz.
İkisini de kurtarmak için savaşan sadece benim.
Daha çok kişi ölmeden babamın ne planladığını öğrenmeliyiz.
Beş hangi cehennemde?
Hemen arkamdaydı.
Beş?
Bak.
Bu beladan kurtulacağız, tamam mı?
Üçümüze de bir şey olmayacak.
Sonra ne olacak?
Sonra mutlu bir aile olacağız.
Hayır, olmayacağız.
Yine iyi baba olduğumu mu kanıtlamam gerekiyor?
-O sınavı geçtin. -Bunu aştım.
Dur bakalım.
Demek mesele ben değilim.
Korkuyorsun.
Stan'le kolaydı, tamam mı?
Bana defol git diyebilirdin,
o zaman sana bebekten bahsetmek zorunda kalmazdım
ve yanımda kalmanı istemezdim.
Birinin aklını karıştırıp
zaaflarını göstermeye gerek kalmadan istediğini alabilecekken
niye doğruyu söyleyesin?
Ne kadar saçmaladığının farkında mısın?
Ya annemin bana yaptığı gibi bebeği yüzüstü bırakırsam?
O zaman bırakma.
Çünkü tüm deli saçmalarının ardında
iyi yürekli ve dürüst bir insan var.
-Emin misin? -Evet.
Yüzde 1,000.
Gel hadi.
Aynı asansöre mi çıktık?
Aman bitkilerin altına bakmayı unutma.
Kıçını kaldır da duvarlarda gizli bölme var mı diye bak.
Bak,
işte bir duvar ve…
İşte başka bir duvar.
Senin derdin ne?
İnsanlar patır patır ölüyor, sen huysuz ergenlik yapıyorsun.
Aynı babam gibi konuştun.
Babamın seni sevmesi niye böyle önemli?
Seni ya da bizi babam tanımlamıyor.
Bu dünyada kendi izimizi bıraktık.
Serçe Akademisi olarak yaptık ama artık yoklar.
Babam hiç Serçe olmadı.
O babamızdı, hem de boktan bir babaydı. Ona ihtiyacın yok.
Yeni bir ailen varken söylemesi kolay.
O ailenin en iyi parçası yeni öldü.
Bunu söylediğime inanamıyorum. Sizi gördüğüme sevindim.
-Sorun ne? -Otel değişiyor.
Daire çizip duruyorum ama sanki bu şey canlı.
-Lobiye dönmeliyiz. -Denedim.
Hangi yönü seçersem seçeyim aynı noktaya çıkıyorum.
Belki de yön duygun yoktur.
Tamam, öncümüz ol Macellan.
Beş?
Beş.
-Nerede bu? -Ben ne bileyim?
Yapma şunu. Böyle devam edemeyiz.
Ne olur söyle, eski hâlimize nasıl döneceğiz?
O sahte özründen önceki ve…
Yalanlardan önceki mi?
Allison, hadi ama. Bunu nasıl yapacağız?
Yapabilir miyiz bilmiyorum.
Bir sorun mu var baba?
Sen!
Beni özlemişsin.
Yok Oluş'a tek bir giriş yolu var. Bu mümkün değil.
Ama işte buradayım.
Büyüleyici.
Keşke bunu biraz araştırabilsem evlat ama şimdi olmaz.
Aileyi buraya getirmek için beni kullandın.
Anlıyorum ama beni kullandın.
İşe yaramadığımda da beni öyle ölüme terk mi ettin?
Ölmeye terk etmek mi?
Sana iyilik yaptım.
Ait olduğun yere, boşluğa döneceğini biliyordum.
Orayı seviyorum.
-O zaman niye buradasın? -Çünkü Luther'ı öldürdün.
Gerekliydi. Ve etkili oldu.
Sırada kim var baba? Beş mi? Viktor mı? Tüm aile mi?
Kes şunu! Herkes yerini aldı. Savaş başlamak üzere.
Ödülüme kavuşmama bir zil sesi kaldı. Her şeyi mahvedeceksin!
Bu lafı her duyduğumda bir kuruş koysaydım bir dolarım olurdu.
Büyük bir para değil
ama her şeyin bir dolar olduğu dükkânlar var, gayet…
İşte bu kadar.
Kimse beni dinlemiyor mu?
Yok tatlım, dinlemiyoruz.
Lobiye dönmeliyiz.
Evet.
Sence hangi ahmak kardeşimiz zili çaldı?
Allison!
Allison, gitmeliyiz!
Allison, kalk! Gidelim!
Kim yaptı acaba?
-Gitsek iyi olur. -Arkandayım.
Hadi!
-Diego, dur. -Yeter ulan.
İyi atış tatlım.
Ha siktir.
Koş!
Düğmeye bas!
-Hangi kat? -Herhangi biri!
Yok artık! Samuray mı?
Hatuna intikam yakışıyor.
Çeneni kapatıp şunu öldürmemize yardım etsen.
İşte. Gel.
Tamam.
Evet. Tamam.
Yaranı sarmamız lazım.
Haklıydın. Babamla anlaşma yaptım.
Ya Luther ve Klaus?
Hayır, onunla hiç ilgim yok. Yemin ederim.
Niye şimdi söylüyorsun?
Çünkü bana inanmanı istiyorum.
Bunu hepimiz için yaptım.
Luther ve Klaus için de.
Sana ne teklif etti?
Bana güvenmelisin.
Bak, bunu atlatırsak her şey yoluna girecek.
Viktor?
Allison?
Viktor!
Allison?
Sana gitmeni söylemiştim.
Yalnız ölmene izin mi verecektim? Eğlenmek hakkım.
Ya bebek?
-Bırak da ben düşüneyim. -Babayım ben.
Önümüzdeki altı ay bebeğin gelişiminde hiç etkin yok.
Bu işe karışmaman için seni ikna edemez miyim?
-Sonunda anladın. -Haklısın.
Anlıyorum.
-Ne yaptığını sanıyorsun? -Ailemi koruyorum.
Hayır. Diego, beni bırakma.
Özür dilerim.
-Hep birlikte olacağımıza söz vermiştin! -Biliyorum.
Diego, hayır, bunu yapma.
Bebek geldiğinde oğlana
veya kıza nasıl bir adam olduğumu anlat.
Olmaya çalıştığım adamı anlat.
Hayır, Diego. Hayır.
Diego!
Ona baltanla beş kez vurdun.
-Ölmeliydi… -Zırhı var. Betona vurmak gibi.
-Sırt plakaları arasında boşluk var. -Arkasına geçmeliyiz.
-Hadi gebertelim. -Sloane.
Lan pislik!
Beş?
Allison?
Sonunda gücü taklit edilmeye değer biri.
Lila? Neden dolaptaydın?
Sonra açıklarım.
Kahretsin.
-Kaçmaktan yoruldum. -Ben de.
Tuhaf şekilde tanıdık geliyor.
En azından bu kez birbirimizi hedeflemiyoruz.
Gidelim.
Klaus?
-Aman tanrım, Klaus. -Lila.
-İyi misin? -Klaus!
-Nasıl çıktın? -Ne oldu?
Öldün sandık.
Keşke ölseydim.
İyi misin?
-Evet, sanırım. -Klaus.
-Berbat görünüyorsun. -Bir muhafız öldürmeyi dene.
-Öldürdük zaten. -Biz de.
Sana orada kal…
Seni seviyorum!
Klaus, öldün sanıyordum.
Evet, hayattayım ve harikayım.
Babam kafamı yarmaya çalışsa da hayattayım.
Ama sonra hasret gideririz.
Şu anda bilmeniz gereken şey şu,
Luther'ı babam öldürdü.
Beni tünele almadı ve şu aptal zili çalan da ta kendisi.
Planın ne ihtiyar?
-Buna vaktimiz yok. -Luther'ı öldürdün!
Başka şansım yoktu. Takım olarak çalışmayı reddettiniz.
Tüm aptal mitlerin ve hikâyelerin.
Yedi çan ya da Norslar yoktu.
-Bizi buraya ölmeye getirdin! -Öyle değil.
Bu otelde bir yerde evreni düzeltmenin anahtarı var.
Mührü bulmalıyız!
Mührün umurumuzda değil.
O aptal miğferli ve oraklı muhafızdan zor kurtulduk!
Bizim öldürdüğümüzün baltası vardı.
Bizimki kılıçlıydı.
Bir tane kaldı.
Peşine düşmeliyiz.
Tabii, ilkinde çok iyi gitti çünkü.
Ağrı kesicin var mı? Aslında çeneni kapatsan da yeter.
Sesin uzaktan bir uğultu olarak kalabilir mi acaba?
Teşekkürler.
Mührü buldum! Tam…
Kimse karıma zarar veremez orospu çocuğu.
Bunca yıl sana sadık kaldım.
Ay'da hayatımı heba ettin, ne için?
Beni bu aptal görevde kullanmak için mi?
Bir amacın vardı.
Evrendeki en değerli şeyi koruyordun.
Neydi o?
Yakında anlayacaksın.
Hepiniz anlayacaksınız.
Klaus.
Tutamıyorum.
Seni sonsuza dek seveceğim.
Tamam mı?
Mühür, lobinin zemininde.
Yıldızlar!
Çocuklar, mühürde bir yıldız bulup üstünde durun!
Ben, şimdi sıra sende! Çabuk!
Yedi nokta. Yedi kişiyiz. Çanlar biziz.
Hayır.
Sen değil.
Çabuk, onu durdurmanın tek yolu bu!
Beş Numara, çabuk!
Anlaşmada bu yoktu. Canlarını yakıyorsun.
Artık duramam.
-Makine kapanır. -Ne makinesi? Anlamıyorum.
Otel bir paravandı.
Başka bir boyutta bir makinenin içindeyiz.
Evreni yaratan burayı da yaratmış.
Bunun onlarla ne ilgisi var?
Vücutlarındaki parçacıklar makineyi besleyen tek şey.
Luther'ı öldürdü.
Klaus'u öldürmeye çalıştı.
Hepimiz ölene kadar durmayacak.
Durman lazım!
Neredeyse bitti.
Bitince ikimiz de istediğimiz şeye kavuşacağız.
Onları öldürüyorsun!
Her şeyin bir bedeli vardır.
Dur!
Allison, o düğmeye dokunma. Ne işe yaradığını bilmiyoruz.
Allison, dur!
Bana bunu yaptırma.
Bana güveniyor musun?
Viktor, ne yapıyorsun? Durdur onu!
-Allison, dur! -Allison, yapma!
Claire?
Ne oldu anne?
Hiçbir şey bebeğim.
Evde olduğum için çok mutluyum.
Ait olduğun yerdesin.
Merhaba canım.
Süper.
OBSİDİYEN ANMA PARKI
BAĞIŞLAYAN SÖR REGINAL HARGREEVES
Luther?
Vay be.
-Beni görüyor musunuz? -Evet!
-Hayatta mıyım? Yaşıyorum! -Evet!
-Luther yaşıyor! -Tanrım!
-Hepsi bu değil koca oğlan. -Ne?
Vay!
Siktir be! Vücuduma bakın!
Bir dakika.
-Harika görünüyorum. -Luther artık pek narin.
-Sloane'a göstereyim. -Kolum geri gelmiş.
Süper. Sloane nerede?
Tam arkamdaydı.
-Allison düğmeye bastığında. -O da yok.
Sizi bilmem ama ben yıllardır bu kadar iyi hissetmemiştim.
-Nerede olduğumuzu bilen var mı? -Oteldeyiz.
En azında eskiden olduğu yer.
Galiba moruk başardı. Evreni düzeltti.
Parmakların geri gelmiş.
Sloane?
Baksana.
Düzelmiş olması umurumda değil.
Karımı geri istiyorum. O nerede Beş?
Hayatta olmana sevindim ama elini çek lütfen.
Bana cevap verene kadar olmaz.
Peki. Başlarım böyle işe.
Bir sorun var.
Doğru. Seni tepelemek üzereyim.
-Evet, tepele. -Hayır, moron.
Gücümü diyorum. Yer değiştiremiyorum.
Evet, tabii.
Bu iyi değil.
Tamam. Hadi.
Hokus pokus.
Yani yine ölümlü müyüm?
Aman be!
Gücümüzü nasıl geri alacağız gerzekler?
Kahretsin.
Karımı bulmalıyım.
Hayır! Luther, gidemezsin.
Beş dakika önce ölüydün. Güçsüzsün.
-Peşinden gideyim. -Hayır. Klaus, bekle!
-Ben kaçıyorum. -Yapma!
Birlikte kalıp bunu çözmeye…
Ne yapacağız peki?
Hayatımızı yaşayacağız.
Göt herif.
HARGREEVES FİNANS
Bu tren Yeouido İstasyonu'na gider.
Alt yazı çevirmeni: Ece Eroğlu