NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pół roku temu aresztowano chłopców w sprawie biegaczki z parku.
Według policji gang zaczepił ją tutaj,
a następnie zaciągnął do lasu, gdzie doszło do napaści.
...na 28-latkę, którą uderzali pięściami i kamieniami.
Zgwałcili ją i zostawili nieprzytomną.
...pęknięcia czaszki, poważna utrata krwi i hipotermia.
- ...spodnie znaleziono... - Może nie pamiętać,
że została brutalnie zaatakowana...
Według lekarzy ma małe szanse na pełny powrót do zdrowia.
„Szczegóły nie były ważne, bo nie mieli planu.
Przeszli do centrum ze świata kraku,
zasiłków, broni, noży, obojętności i ignorancji.
Przybywali z krainy bez ojców,
z dzikiej prowincji biedoty,
napędzani zbiorową furią przepełnioną pulsującą energią młodzieży.
Ich umysły wypełniały brutalne obrazy ulicy rodem z filmów.
Mieli tylko jeden cel:
rozwalić, skrzywdzić, rabować, deptać i gwałcić.
Ich wrogami byli bogacze”.
No i...
Muszę to jakoś wzmocnić.
Ich wrogami byli biali.
Leć, Daily News już coś ma, szybko.
Ruchy.
Niektórzy z aresztowanych młodych ludzi,
których wciąż można uznać za dzieci,
powiedzieli policji, że poszli tylko „rewirować”.
Dlatego tak wiele osób jest zszokowanych tą tragedią.
„Rewirować”. Nowojorska policja mówi,
że to nowe slangowe określenie na zbieranie się w bandy
i atakowanie ludzi dla zabawy.
Dziś siódemka nastolatków usłyszała długą listę zarzutów,
w tym o gwałt i usiłowanie zabójstwa. Sprawa stała się głośna...
Prosty, prowizoryczny ołtarzyk
stanął przy drodze w Central...
Ofiara, 28-letnia bankierka inwestycyjna,
wybudziła się ze śpiączki, ale jest w poważnym...
Niektórzy czarnoskórzy twierdzą, że aresztowania
to pospieszny osąd o podłożu rasowym.
On mówi, że to rasizm.
Ja mówię, że trzeba zaczekać na wyrok, zanim wyjdzie się protestować.
A co było potem?
Tylko dwóch podejrzanych, Antron McCray i Yusef Salaam,
wpłaciło kaucję.
Pozostałym odmówiono jej w czasie głośnego posiedzenia,
które zmieniło się w festiwal wrzasków.
Korey Wise, jedyny 16-latek w grupie,
pozostanie w więzieniu na Rikers Island.
Ze szczytu Trump Tower ekstrawagancki milioner
- wygląda na Central Park... - I papierosy.
...gdzie według policji nastolatkowie zaatakowali biegaczkę.
Możecie mi wierzyć, że nienawidzę ludzi,
którzy brutalnie zgwałcili tę dziewczynę.
Możecie mi wierzyć.
Trump przeszedł od słów do czynów
i wykupił takie reklamy w czterech nowojorskich gazetach.
„Przywrócić karę śmierci!”
Trump wydał na reklamy 85 000 $.
Co u ciebie?
Jakoś się trzymam.
Cześć, Korey.
Jak leci?
Gotowy na dzisiaj?
- A co to? - Jakaś wstępna rozprawa.
Nawet nie wiem.
Spokojnie. Już takie miałem.
Po tym będzie już normalny proces.
Siedzicie razem w poprawczaku?
Tak.
Ale ja zaraz wychodzę...
Moja mama...
prawie uzbierała pieniądze...
na kaucję w kościele.
Chciałbym tam z wami być.
Kiedy skończyłeś 16 lat?
W zeszłym roku.
Gdzie jest Kane? Yusef...
zapłacił kaucję.
Jakiś czas temu.
Wiesz, co mi powiedział?
Że jedynym powodem...
dla którego cię w to wplątali...
było to, że poszedłeś z nim na posterunek.
Żeby mu pomóc.
Żeby go wesprzeć.
To mój przyjaciel.
Dziękuję za pomoc, wielebny.
Naprawdę bardzo dziękujemy.
- Sami nie zdobylibyśmy kaucji. - To przyjemność, zaszczyt i obowiązek.
Założyliśmy fundusz dla wszystkich rodzin.
Wiele osób wspiera tych chłopców.
Doceniamy to, ale...
sprawa Yusefa jest inna.
Sami sobie naważyli piwa.
To niesprawiedliwe.
Sprawiedliwe?
Chce pani coś powiedzieć?
Cieszy się pani z powrotu syna? Boi się pani werdyktu?
Kontaktuje się pani z innymi rodzicami?
Odpowie pani na apel Donalda Trumpa o karę śmierci dla pani syna?
Co pani powiedziała?
- Ten człowiek... - Co?
...to kanciarz od nieruchomości...
Co ona powiedziała?
Co ona mówi?
Patrzysz, jak dorastają.
Wiesz?
I zaczynasz myśleć, że dobrze ci poszło.
Wiesz?
- Nie, proszę. - Słuchaj.
Jeśli kiedyś masz się napić, zrób to teraz.
Myślę, że czarnym może się wydawać,
że we wszystkim jest im trudniej.
Ale tak naprawdę obecnie
to ogromna...
Kiedyś już wspominałem.
Nawet gdybym sam teraz zaczynał, chciałbym być wykształconym czarnym,
bo wierzę, że obecnie jest im łatwiej.
Co znaczy „czarny”?
Nie wiem.
Ale może ma rację.
Trzeba sobie zadać pytanie,
kiedy biali będą mogli w tym kraju odetchnąć.
Nie rozśmieszaj mnie.
Powinni trzymać tego rasistę z dala od telewizji.
Nie martw się.
Jego chwila sławy się kończy.
Chcą zabić mojego syna.
Ten diabeł...
chce zabić mojego syna.
Publikuje reklamy,
żeby zabić moje dziecko.
Najpierw muszą się pozbyć mnie.
Albo ja pozbędę się jego.
Nikt niczego nie zrobi.
Chyba właśnie na to uczeni mówią „bułka z masłem”.
Kogo mamy?
Roberta Burnsa, prawnika od rozwodów z Harlemu.
Kiedy powiem, że to jego cała działalność,
- to nie będę przesadzał. - Yusef.
- Witaj. - Dzień dobry.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Wszystko będzie dobrze.
Jestem z wami.
Jak zawsze.
Zawsze.
Burns jest nienotowany.
Będzie reprezentował Yusefa w czasie procesu.
Następnie mamy Mickeya Josepha,
obrońcę w sprawach karnych Legal Aid Society.
Będzie bronił Antrona McCraya.
- Znam go. - Tak?
Jest lepszy, niż myślisz.
Panie Joseph, co będzie...
Mów mi Mickey.
A gdybym ja ci mówił „panie McCray”? Brzmi jak stary piernik.
Chyba tak.
Dla Koreya Wise’a jest jakiś Colin Moore.
To aktywista, pracuje pro bono.
Nie wyobrażam sobie, jak pani się bez niego czuje,
ale wykorzystam całą moją wiedzę, by go uwolnić.
Znasz tego całego Petera Riverę?
Był taki prokurator na Bronxie.
To ten. Jest byłym gliną
i słyszałem, że ma polityczne ambicje.
- Kogo reprezentuje? - Santanę.
Pan Rivera?
- Panie Santana - Miło mi.
Dla Richardsona wzięli Howarda Dillera.
Jesteście taką ładną rodziną.
Może trzeba was wysłać do mediów,
niech zobaczą, że nie ma się czego bać.
- Pomóc z... - Nie trzeba.
Mam coś na niego, gdyby była taka potrzeba.
Mówiłem...
bułka z masłem.
W porządku.
Zobaczyłeś kiepskie garnitury i tanie fryzury
i już świętujesz wygraną?
Powiem ci, co ja widzę.
Szansę.
Dla każdego z nich to szansa,
żeby się wybić i raz wygrać głośną sprawę.
Zdobyć uwagę i szacunek.
Nawet nie wiesz, jak to może człowieka zmotywować.
Oni dadzą z siebie wszystko.
My też.
Zacznijmy od największego wyzwania:
na komisariacie chłopcy przyznali się do winy.
Sędzia uznał, że dopuści nagrania.
Wiemy, że powinny wylecieć jako wymuszone zeznania.
Niestety tak nie będzie, ale mamy dobre wieści.
Dowody DNA z wymazu są nieprzekonujące.
Na ofierze pozostało za mało nasienia do badań
i do nikogo nie pasuje.
Podobno ofiara, Patricia Meili,
nie pamięta ataku.
Prokuratura nie będzie wzywać jej na świadka.
Żadnych dowodów,
żadnych świadków.
Oskarżenie ma słabe argumenty.
Co za pieprzenie. Jakby tylko jej syn był niewinny.
- Nie powiedziałam tak. - Twój T-shirt robi to za ciebie.
Podobno znaleźli włos tej kobiety w bieliźnie Kevina.
Nie wierzymy w to.
Czemu tak mówią?
Jak udowodnią coś, co się nie wydarzyło?
Mogą o tym opowiadać w mediach bez dowodów?
Wiem, że mogą, ale...
możemy coś z tym zrobić?
Mówią, że znaleziony włos tylko przypominał włos ofiary.
Analiza włosów wielokrotnie zawodziła.
Bez obaw, załatwimy eksperta,
który podważy naukę dla Kevina.
Nie tylko nie mają dowodów, ale też zeznania są sprzeczne.
Przysięgli to zobaczą.
Wykażemy, że policja naciskała na chłopców.
Pewnie, bo mój syn,
Ray, półtora dnia nic nie jadł.
Poszedłem do pracy,
a gdy wróciłem, wciąż go maglowali.
Jasne?
Wiecie...
Wciąż tam tkwi, a mnie nie stać na kaucję.
- Nie wiem, ile... - Ray.
- Już dobrze. - Przepraszam.
- Spokojnie. - Powiedzieli, że Tron wróci do domu.
Obietnice za współpracę są nielegalne.
To wszystko jest nielegalne.
I wtedy ją zgwałciliśmy.
Jacy „my”?
Ja...
i...
Tak.
...podeszliśmy od tyłu, odwróciła się...
Brzmi jak stare transmisje alarmowe.
Tak wygląda przestrzeganie reguły Brutona z pięcioma oskarżonymi.
Mamy taśmy, ale nie możemy ich użyć.
Bo obciążają innych, a nie samych siebie.
Wiecie, co musimy zrobić?
Trzeba podzielić procesy.
- Wtedy to już nie będzie gang. - Nie na pięć procesów. Dwa albo trzy.
Potrzebujemy takiego zestawu oskarżonych, żeby przemontować jak najmniej nagrań.
Dobrze. Trzeba się w to wgryźć.
Sami się nie podzielą.
Chcemy osobnego procesu.
Cóż...
wszyscy ich chcemy.
Gdy przysięgli zobaczą całą piątkę, uznają ich za bandę.
To źle wygląda.
Ale oskarżenie nie zgodzi się na pięć procesów.
Na Yusefa nie mają nagrań.
Niczego nie podpisał.
Wyciągnęłam go, zanim Fairstein i gliniarze go wrobili.
Więc to przez nas naszych chłopców nagrali?
- Tego nie mówię. - Nie rób tak.
- Powiedziałam... - Co chcesz powiedzieć?
...że nasze sytuacje są inne.
Musimy się skupić na tym, żeby przejąć kontrolę nad narracją.
Ktoś jak Al Sharpton może tu pomóc.
Nie powinniśmy robić z tego problemu rasowego.
- Jezu. - Niby dlaczego?
Powiedz to Trumpowi.
- Dokładnie. - Rivera.
Nie chciałbyś czegoś dodać?
W pewnym momencie pojawi się temat ugody.
Wiem, chcecie wierzyć w niewinność synów...
- Mój... - Są niewinni!
- Jesteśmy niewinni. Nie tknęliśmy jej! - Nic nie zrobiliśmy.
Wszyscy musicie zrozumieć,
że tę sprawę przydzielono
59 sekcji Sądu Najwyższego Stanu Nowy Jork.
To sąd Galligana.
Czemu to ważne?
Po pierwsze to nie przypadek...
Chwila...
W czym się specjalizujesz?
W rozwodach.
Prowadziłem sprawę Sharonne.
Przydzielanie sędziów powinno być losowe.
W tej sprawie jest inaczej.
Dali ją Galliganowi.
Więzienie Rikers Island?
Nazywają je więzieniem Galligana.
Zawsze zgadza się z prokuraturą.
Nie mają zamiaru przegrać tej sprawy.
Cholera.
- To tak można? - Już to zrobili.
Nie poddamy się.
Mamy bezużyteczne taśmy,
historia o gangu wypadła. Nie możemy znaleźć DNA.
Mamy skarpetkę.
Ci gówniarze spuścili się w skarpetę, myśląc, że jej nie znajdziemy,
ale znaleźliśmy.
Mamy DNA, dobrze.
Dopasowanie DNA wszystko rozstrzygnie.
Jak policja to przegapiła?
Nieważne, mamy dowód.
Najlepsze, że obrona o tym nie wie.
Możemy je zbadać tuż przed procesem.
Niespodzianka.
...oskarżeni to nastolatkowie z Harlemu, większość ma 14 i 15 lat.
Doniesienia sugerują, że to spokojni chłopcy z dobrych domów.
Teraz sąsiedzi mówią, że niektórzy
od dłuższego czasu rozrabiali.
Jeden z nich, Kevin Richardson, uczył się gry na trąbce.
Inny chłopak, Antron McCray,
marzył o zostaniu zawodowym graczem baseballa.
- Proces zacznie... - Bobby, czas do domu.
- Idź do żony. - ...Yusef Salaam,
- Raymond Santana i Antron McCray. - Dobra, Dave. Do jutra.
Wybór przysięgłych trwał wyjątkowo długo, było ponad 500 kandydatów.
Przemoc w mieście
i jakość życia pogarszają się z dnia na dzień.
- Halo? - Cześć.
- Cześć, wszystko gra? - Tak.
Nie wrócę dzisiaj na noc.
Dave narobił syfu.
Muszę zostać i odrobić drugą zmianę.
No dobrze.
- Czy nikt inny nie mógłby... - Nie, zostanę i to ogarnę.
Bobby, jutro zaczyna się proces.
No to dodatkowa kasa się przyda.
Pewnie.
Dobrze.
Słuchaj, muszę wracać do roboty.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pa.
Pewnie podjedzie taksówką.
Wiesz, jaki jest. Pewnie czeka przy bramie.
Zobaczysz, będzie tam.
Nie ma go.
Nie przyjdzie?
Nie wiem, kochanie...
Mnóstwo się teraz dzieje, wiesz?
Wszyscy robią, co mogą.
Chodź.
W jednym z najgłośniejszych procesów w historii stanu
trzech napastników ze sprawy biegaczki w Central Parku stanie dziś przed sądem.
Na pięciu nastolatkach ciążą liczne zarzuty
w tym gwałtu, napastowania i pobicia.
Wszyscy skupiają się na prokurator Lederer,
która reprezentuje ofiarę w jednej z najgorszych zbrodni,
jakie widziało miasto.
- Pani Lederer, pytanie! - Pani Lederer!
Jedno pytanie!
- Chronić czarnoskórą młodzież! - Chronić czarnoskórą młodzież!
Stoję z Elombe i Nomsą Brath,
działaczami i liderami społecznymi z Harlemu.
Jesteśmy tu, by wyrazić stanowisko rodzin
i członków społeczności,
że jesteśmy świadkami niesprawiedliwości.
Doszło do niej na posterunku, gdy nieletni chłopcy
zostali przesłuchani bez rodziców
i zmuszeni przez policję i prokuraturę
do fałszywego przyznania się do winy, przez co jesteśmy tu dzisiaj.
Chcemy wskazać palcem na białą prasę, która zawiodła.
Nie udało wam się odpowiednio zbadać tej sprawy.
Nie zadaliście właściwych pytań.
Co pan myśli o tych, którzy nazywają pana syna gwałcicielem?
Powtarza pani te bzdury?
Wie pani, jak cierpimy? Mój syn jest niewinny.
Nie zna go pani. Niech pani go nie ocenia.
Daliście się nakarmić zmyśloną historyjką.
- Nie po to tu jesteśmy. - Właśnie!
Przyszliśmy po fakty.
- Po prawdę. - Zgadza się!
Fakty mówią, że ci chłopcy nie są żadną bandą.
Uwolnić ich!
Nie są zwierzętami.
TO NIE SEZON NA KOBIETY! Nie są bandziorami.
Ci chłopcy są nasi.
RZĄD NISZCZY CZARNĄ MŁODZIEŻ
I będziemy o nich walczyć.
Niezłe zagranie z tym Galliganem.
Wystrzałowe.
Gratuluję rozdzielenia procesów.
To nasza zasługa?
Nie miałaś nic wspólnego z takim obcięciem taśm,
żeby został tylko gwizd?
Bystrzacha z ciebie.
Ustawiłaś się. Masz prowadzenie.
Proszę...
Oddaj tym chłopcom, których tak chcesz usadzić, przysługę...
Daj im uczciwą walkę.
Graj fair, tylko o to prosimy.
NIE BYŁO ŻADNEGO GWAŁTU
Sędzio Galligan, dziękuję.
Panie i panowie przysięgli...
Podczas tego procesu dowiecie się, że trójka oskarżonych:
Yusef Salaam,
Antron McCray
i Raymond Santana
znaleźli się w grupie 30 młodych mężczyzn,
którzy poszli do Central Parku,
by rabować, bić i napadać na niewinnych nowojorczyków.
Chcę podkreślić coś, o czym pani Lederer dziś rano zapomniała.
Żadna z ofiar,
w tym pani Meili,
nie wskazała mojego klienta
jako winnego tych przestępstw.
Pozwani zostali oskarżeni o gwałt,
sodomię,
usiłowanie zabójstwa,
pobicie
i wykorzystanie seksualne Patricii Meili.
Obejrzymy zeznania Antrona McCraya i Raymonda Santany,
w których szczegółowo opisują, jak wzięli udział
w gwałcie i próbie zabójstwa pani Meili.
Te taśmy...
te pisemne zeznania, o tutaj,
nie są tak przepisowe, jak utrzymuje prokuratura.
Dowiecie się, jak doszło do ich nagrania.
Oskarżeni powiedzieli śledczym,
że Kevin Richardson złapał biegaczkę
i kiedy się szamotali,
Yusef podszedł i uderzył ją rurką.
Policja postanowiła rozwikłać tę sprawę,
nie zważając na prawa przerażonego czternastolatka.
Dowody starannie zebrane podczas policyjnego dochodzenia
zostaną wam przedstawione, by udowodnić winę tej grupy
ponad wszelką wątpliwość.
Podczas dochodzenia, które opisała pani Lederer,
przeczesano Central Park
w poszukaniu płynów ustrojowych,
krwi, kamieni, rurki,
czegokolwiek, co miało na sobie odciski mojego klienta.
I nie znaleźli niczego.
Jedyny sprawiedliwy wyrok w tej sprawie to uniewinnienie od wszystkich zarzutów.
Dziękuję.
Panie i panowie,
główny dowód przeciwko Raymondowi Santanie to jego własne oświadczenie.
I niniejszym stwierdzam, że zostało ono wymuszone.
Gdy je usłyszycie, zrozumiecie, że prokuratura
nie dostarczyła argumentów w sprawie
przeciwko mojemu klientowi.
Dziękuję.
Panie Burns.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Panie i panowie,
dowody...
Dowody...
wykażą, że...
dopóki nie odnaleziono ciała biegaczki,
inne przestępstwa, które wtedy popełniono i zgłoszono,
nie zostały potraktowane tak samo poważnie...
ani intensywnie
jak to, którego ofiarą padła biała...
biegaczka.
Zaangażowano wielu funkcjonariuszy.
Sierżantów, kapitanów.
Wyższych oficerów. W odwodzie czekały media, które dowiedziały się o ofierze gwałtu
i o tym, że podejrzani to czarni i Latynos.
Wyciągnięto wnioski.
Na szybko.
I szukano po omacku.
Władze były...
silnie zmotywowane, by rozwiązać tę sprawę jak najszybciej.
I wtedy pojawia się mój klient.
Miał wtedy 15 lat.
Nigdy nawet nie był na komisariacie.
Więc go maglują.
I maglują.
Aż nie przyjeżdża jego matka i nie przerywa przesłuchania.
Jego zeznania nie były ani dobrowolne, ani prawdziwe.
A dowodów na ich poparcie...
nie ma.
Co pozwala nam...
na uzasadnioną wątpliwość.
Dziękuję.
Pani Lederer, pierwszy świadek.
Była w ciężkim stanie, ledwie żywa.
Jakie konkretne obrażenia pan zauważył?
Mnóstwo. Cierpiała na ostrą hipotermię
i wciąż krwawiła, gdy trafiła na pogotowie.
Z której części ciała krwawiła?
Z głowy.
Krew pochodziła głównie z ran szarpanych na głowie.
Pani Dean, co pani pamięta z nocy 19 kwietnia 1989 roku?
Niewiele pamiętam...
ale pamiętam...
grupę chłopców.
Wydawali takie...
zwierzęce odgłosy, jakby...
- chrząkanie. - Sprzeciw.
- Oddalam. - Mówiła pani o chrząkaniu?
Jechaliśmy z narzeczonym na rowerze,
a ta grupa dzieciaków zaczęła nas zaczepiać.
No i...
byliśmy absolutnie przerażeni.
Panie Loughlin,
uczestniczył pan w okazaniu, aby zidentyfikować napastnika.
- Udało się to panu? - Tak.
Był to numer czwarty w szeregu.
Zgadza się?
Tak mi się wydaje.
Czy zidentyfikowana osoba jest dziś na tej sali?
Nie.
Proszę powtórzyć głośniej.
Nie.
Dziękuję za pański czas. Nie mam więcej pytań.
Potrzebowałam DNA i skarpety, żeby załatwić sprawę.
Nie są zgodne.
Pięciu oskarżonych jest czystych.
Nie ma tam ich DNA. Nigdzie go nie ma.
Musiał być jeszcze jeden napastnik. Udało mu się uciec.
Naprawdę w to wierzysz?
Owszem, jeśli to przekona ławę do naszej wersji.
Nasza sprawa opiera się na założeniu,
że to ci chłopcy ją zgwałcili, a nie jakiś inny.
Mamy nasienie w skarpecie, które nie należy do żadnego z nich.
Co my tu robimy?
Ja muszę to sprzedać przysięgłym, a całe miasto, cały kraj mnie obserwuje.
Rozumiesz, co tu się dzieje?
Wciąż mamy DNA z szyjki macicy.
Było nieprzekonujące.
Czyli tej piątki nie da się wykluczyć.
Załatw jakoś badania ze skarpety, wykorzystaj DNA z szyjki...
Słyszysz, co mówisz? Brzmisz, jakbyś miała urojenia.
Mam udawać, że skarpety nigdy nie było?
- To przekracza pewne granice. - Jakie granice, Elizabeth?
Gdzie jest granica dla Patricii?
Mam tego dosyć. Gdzie jest granica dla niej?
Zostawiona na śmierć na zimnie w kałuży krwi,
która sączy się z jej ciała w jebanych krzakach.
Czuje, jak wypływa z niej życie.
Gdzie leży granica?
To pieprzone miasto.
Słyszymy o jakiejś okropności, krzywimy się i idziemy dalej.
Nie tym razem.
Ale ci chłopcy, Lindo...
Byli w parku i bili ludzi
tej samej nocy, kiedy ją pobito,
a ty mówisz, że nie mieli z tym nic wspólnego?
Bzdura.
Sami to powiedzieli.
Powiedzieli nam, co się stało.
Im powiedziano.
Daj spokój.
Oko widzi, ale samo siebie nie zobaczy.
Nie mogli widzieć, jak wpasują się w cały obraz sytuacji.
My ich tam wpasowaliśmy.
Na to już za późno.
Sama mówiłaś, cały kraj patrzy.
Obserwuje cię.
To twoja szansa.
Pamiętaj o niej.
Oskarżenie wzywa Patricię Meili.
O rety.
Co robisz?
Modlę się, żeby odzyskała pamięć.
Pani Meili,
może nam pani opowiedzieć, co pani pamięta z 19 kwietnia 1989 roku?
Pamiętam, że byłam w pracy.
W czasie lunchu mieliśmy spotkanie
z całym
działem finansów przedsiębiorstw.
Pamiętam, że o piątej wykonałam telefon,
by odwołać kolację z kolegą.
Pamięta pani, o której wyszła tego dnia z pracy?
Nie pamiętam.
Pamięta pani bieganie w Central Parku?
Nie.
Czy pamięta pani cokolwiek
z wydarzeń w parku
z 19 kwietnia 1989 roku?
Nie pamiętam.
Czy rozpoznaje pani dowód oskarżenia numer 33?
To moja koszulka.
Przed 19 kwietnia 1989 jaki kolor miała ta koszulka?
Była biała.
Rozpoznaje pani dowód numer 13?
To moje buty do biegania.
Pani Meili, czy w tym momencie
cierpi pani z powodu urazów odniesionych w czasie ataku?
Tak, kilku.
Mam kłopoty z chodzeniem,
jak zresztą widać.
Problem sprawiają mi progi i schody.
Cierpię na
podwójne widzenie.
I straciłam zmysł powonienia.
Niczego nie czuję.
Nie mam więcej pytań.
Nie powiedziała, że to nie oni.
Jak się trzymasz? Dobrze wyglądasz.
Wszystko gra?
Daję radę.
Czemu nie ma cię w domu?
To prawie połowa procesu, a ani razu cię nie widziałem.
No bo...
No wiesz...
zajęty jestem.
Załatwiam dla nas różne rzeczy.
Ufasz mi?
No chodź.
Macie pieniądze na taksówkę.
Ale myślałem...
Nie wracasz do domu?
Nie dzisiaj.
Kocham cię.
Z detektywem Hildebrandtem zasugerowaliśmy,
że matka powinna...
Że może lepiej by było, gdyby matka wyszła, a pan McCray został.
Gdy pani McCray wyszła, Antron coś powiedział?
Jeśli chodzi o biegaczkę,
powiedział, kto ją trzymał,
i przyznał, że ją spenetrował.
- Nie powiedziałem tego. - Jak się zachowywał?
Mówił cicho,
wiercił się i łzy nabiegły mu do oczu.
Płakał.
Nie płakał.
Pański kolega, detektyw Gonzalez, zeznał, że płakał.
Nie widziałem.
Zeznał pan, że to Linda McCray
postanowiła wyjść z sali.
Zgadza się.
Ale czy tak naprawdę to nie był pański pomysł?
I detektywa Gonzaleza?
Zdecydowaliśmy wspólnie.
Detektyw Gonzalez zeznał, że Antron powiedział mu
o penetracji biegaczki,
ale właśnie stwierdził pan, że Antron wyraźnie powiedział,
że tego nie zrobił.
Więc jak było? Obaj nie możecie mówić prawdy.
- Sprzeciw. - On jest niewinny!
Dziękuję.
Spokój! Podtrzymuję.
Ani pan, ani detektyw Gonzalez
nie spisaliście notatek,
więc nie dowiemy się, jak czternastolatek
zmienił wersję z niesłyszenia o sprawie gwałtu
do wzięcia na siebie winy.
To pytanie?
Czy obiecał pan Antronowi, że wróci do domu,
jeśli podpisze zeznanie?
Zapytaliśmy tylko pana McCraya, co się stało, i opowiedział nam.
Ale nie zanotowano, że wielokrotnie mówił,
że nie miał z tym nic wspólnego.
Nie.
Jeszcze raz.
Wielokrotnie powtarzał, że tego nie zrobił.
Być może.
- Wielokrotnie? - Wielokrotnie.
Owszem.
Pan McCray twierdził, że jest niewinny.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Mogę tu zostać z Raymondem, zanim go zabiorą?
Pewnie.
Plan jest taki:
zdejmiesz strażników, ja skołuję furę i za kilka dni będziemy w Meksyku.
Chyba mówisz po hiszpańsku?
Umiem powiedzieć „taco”.
Liczy się?
Stary...
Tak tęsknię za własnym łóżkiem.
Chcę wrócić do domu.
Tata nawet nie przychodzi do sądu. Mówi, że wie, jak to się skończy.
Wszyscy tak mówią.
Źle to dla nas wygląda.
Nie myśl tak.
Jeśli stracimy wiarę, to już przegraliśmy.
Jeśli chodzi o wymaz szyjkowy,
próbkę nasienia z ciała ofiary,
czy udało się uzyskać próbkę DNA?
Poinformowałem prokuraturę, że to bardzo mała próbka.
Bazując na swoich obserwacjach,
zgodzi się pan, że wzór DNA różni się od DNA Antrona McCraya?
Tak.
Czy znalazł pan jakiekolwiek ślady DNA Antrona na miejscu zbrodni?
Nie, ale sprawdzaliśmy tylko wymaz i skarpetę.
Czy poproszono pana o zbadanie próbki
ze znalezionej skarpety?
Tak.
Jakie próbki z niej pozyskano?
Na skarpecie było nasienie.
Od jednej osoby?
Zgadza się.
Czy pańskie odkrycia są przekonujące?
Tak.
Bazując na analizie skarpety,
czy znalezione na niej DNA pasuje do Antrona McCraya?
Nie, nie należało do niego.
Czy DNA ze skarpety pasuje do któregokolwiek z oskarżonych?
Nie.
Mówiłam!
Spokój!
- Elizabeth. - Michael.
Przyszłaś przeprosić?
Niby za co?
Mówiłaś, że dowody DNA były niejednoznaczne. To nie fair.
Fair?
Co to niby znaczy?
Coś ze sprawiedliwością.
Tu już nie chodzi o sprawiedliwość.
Tylko o politykę.
A w polityce liczy się przetrwanie.
Tu już nic nie jest fair. Przetrwanie za jaką cenę?
Ci chłopcy nie zasługują...
- Nie będę dyskutować... - To co ja tu robię?
Chcę pomówić o ugodzie.
Prokuratura ma problem z dowodami, wiedzą o tym.
Tylko dlatego chcą rozmawiać o ugodzie, ale...
cała trójka musi się zgodzić.
Jeśli się przyznacie, traficie do więzienia,
ale tylko na krótki okres tego, co odsiedzielibyście,
gdyby proces skończył się źle. Trzeba to rozważyć.
- To dobre wieści. - Chwila.
Musimy uważać.
Wszystko sprowadza się do taśm.
Jeśli wykażą, że chłopców przymuszono,
da nam to ogromną przewagę.
Wciąż nie wszystko wykluczone.
Nie zrobiliśmy tego.
Nie.
Nie powinniśmy się przyznawać, jesteśmy niewinni.
Yusef ma rację.
Nie zrobię tego.
Dobrze.
A więc...
walczymy dalej.
Raymond powiedział, że uklęknął, gdy dotykał jej piersi.
Sprawdził pan, czy miał ubłocone spodnie?
Nie.
Czy zanotował pan, że na spodniach było błoto?
Nie.
Jeszcze jedno.
Raymond umiejscowił gwałt w niewłaściwej części parku, zgadza się?
- Sprzeciw, naprowadzanie. - Proszę o odpowiedź.
- Santana umiejscowił gwałt gdzie indziej. - Gdzie?
Co to znaczy „gdzie indziej”?
Dla niego to ważne, proszę mówić jaśniej.
Komentarz jest tutaj zbędny.
Proszę o odpowiedź.
Umiejscowił gwałt tam na dole.
Nie tam...
gdzie miał miejsce?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
Miło, że dołączyłeś.
Pani Lederer.
Oskarżenie nie ma pytań.
Została zgwałcona i pobita tak,
że nie pamięta ataku.
Proces ciągnie się od dawna
i wiele zależy od nagrań z zeznaniami.
Jeśli to, co słyszymy o taśmach, jest prawdą,
tylko cud pomoże chłopcom przekonać przysięgłych.
Cześć.
Chrońmy czarną młodzież!
Bez sprawiedliwości nie ma pokoju! Bez sprawiedliwości nie ma pokoju!
Uwolnić ich!
NIE ZROBILI TEGO!
Uwolnić ich!
Hej.
„Hej”?
Nie chciałeś przyjść!
Nie pokazywałeś się przez połowę procesu!
Teraz zgrywasz bohatera?
Mogę to naprawić...
Myślałeś kiedyś, co by było,
gdybyś powiedział tam coś nie tak?
To moje życie!
To moje życie.
Wiem, co się dzieje.
Wiem, czemu nas porzucasz.
Nikt cię nigdy za to nie winił.
Sam się winię.
Czy opuścił pan pokój z policjantami?
Tak.
Co wtedy powiedzieli?
Powiedzieli...
że jeśli syn nie będzie współpracował, pójdzie siedzieć.
Powiedzieli, że mam tam wrócić
i porozmawiać z nim
bez żony.
Co mu pan powiedział?
Że wiem, że mówi prawdę...
ale ma mówić to, co chcą usłyszeć, żebyśmy mogli wrócić do domu.
Próbowałem go chronić.
Pomóc mu.
Chciałem go ocalić.
Co powiedział Antron?
Powiedział: „Tato,
Nie było mnie tam.
Nie będę kłamał”.
Co było potem?
Poniosło mnie.
Rzuciłem krzesłem.
Chciałem, żeby skłamał.
Weszli policjanci, spojrzałem na syna
i kazałem mówić to, co chcą usłyszeć.
Chroniłem go przed odsiadką.
Trudno się po tym odbić...
Dziękuję, panie McCray.
Nie mam więcej pytań.
Rzucił pan krzesłem?
Musiał pan być wściekły.
Stracił pan kontrolę.
Chciałem zmusić go do kłamstwa.
Ale gdy zaczęto nagrania, nie powiedział pan:
„Mój syn nie będzie odpowiadał na pytania”.
Powiedzieli, że jeśli będziemy współpracować,
będzie świadkiem.
Powiedzieli, że pójdziemy do domu.
Mamy uwierzyć, że po podpisaniu oświadczenia,
w którym przyznał, że pobił ludzi,
że leżał na kobiecie,
że trzymał ją, gdy inni ją gwałcili,
pan uwierzył, że syn zostanie wypuszczony do domu?
Tak.
Zgadza się.
To nam obiecała policja.
Pańskim zdaniem, panie McCray,
wolno kłamać w obronie rodziny?
Tego uczy pan syna?
Tak.
On tego nie zrobił.
Nie był pan w parku 19 kwietnia, nie może pan tego wiedzieć.
Ale znam swojego syna.
Antron nie kłamie.
To prawda.
Mówi, że jej nie dotknął, to jej nie dotknął.
Możemy ufać jego słowom? Zgadza się.
Na całe szczęście je mamy.
Na taśmie.
I na niej się przyznał.
Nie mam więcej pytań.
Dziękuję, panie Joseph.
Robił pan, co mógł.
To jeszcze nie koniec.
Nie było solidnych dowodów łączących oskarżonych ze zbrodnią.
Żadnych odcisków, pasujących próbek krwi.
Nastolatkowie sami dostarczą prokuraturze amunicji
w postaci zeznań na papierze i na taśmie.
Obrona próbowała udowodnić, że chłopców przymuszono do zeznań.
Że są ofiarami uprzedzonego systemu,
zdeterminowanego, by wyjaśnić atak na białą kobietę.
Debata będzie trwać,
gdyż dwóch innych nastolatków z zarzutami gwałtu
przygotowuje się do procesu.
Czy 19 kwietnia, gdy weszliście do parku,
widziałeś jak... uderzył ją w głowę?
Nie.
Słyszałem to.
Właściwie to...
widziałem to.
Kto uprawiał z nią seks poza Kevinem Richardsonem?
Nie widziałem nikogo innego...
żeby uprawiał z nią seks.
Tylko jego.
Ty też na nią wszedłeś?
Nie wkładałem w nią penisa.
Tylko na nią wszedłem.
Na pokaz, wie pani?
Kiedy uprawiał z nią seks,
jak mogłeś położyć ręce na jej piersiach?
Uklęknąłem,
żeby...
Ja, Kevin...
i... Reszty nie znam.
Tylko ja i Yusef zrobiliśmy inaczej.
Ja i Yusef.
My się z nią tylko bawiliśmy.
Źle się czułem.
Pierwszy raz zrobiłem coś tak brutalnego
jakiejkolwiek kobiecie.
Albo...
To mój pierwszy gwałt.
Pierwszy i ostatni.
Próbowałeś jej dotknąć?
Właściwie to nie.
Nie powiedziałeś wcześniej policji, że próbowałeś ją chwycić
i wtedy cię podrapała?
Ale nie chodziło...
Nie chciałem jej podotykać.
Nie w ten sposób.
Nie, ja...
próbowałem to powstrzymać.
Próbowałeś...
Złapałem ją za ramię.
Chciałeś ją chwycić za ramiona.
Próbowałem...
Próbowałem ich powstrzymać...
Ile razy cię uderzył?
Trzy razy.
I co zrobiłeś?
Potraktowałem to poważnie.
Nie miałem innego wyboru.
Powiedział, że wrócę do domu, jeśli powiem, że tam byłem.
Nie chciałeś tego powiedzieć,
ale to zrobiłeś.
Dlaczego powiedziałeś nieprawdę, Korey?
Powiedzieli, że jak tak powiem,
jeśli ich posłucham,
wrócę do domu.
Tylko tego chciałem.
Chciałem tylko iść do domu.
Nadal tego chcę.
Nie mam więcej pytań.
Ten gest, który robisz na nagraniu,
pokazujesz, jak chłopcy uderzyli biegaczkę.
Policjanci kazali ci to zrobić?
Uderzać obiema pięściami?
Chyba.
Powiedzieli, że masz tak zrobić?
Krzyczeli na mnie.
Krzyczeli na mnie i bili mnie, więc...
Wolałem robić, co każą.
Miałem wrócić do domu. Mówiłem to, co chcieli.
W zeznaniu
policjanci kazali ci powiedzieć, że uderzyłeś ją rurką?
Tak tam jest napisane?
Czy to twój podpis?
Mogę podejść do świadka, Wysoki Sądzie?
Czy to twój podpis?
Tak.
I co tam jest napisane?
Proszę przeczytać.
Co tam jest napisane?
- Przeczytaj. - Nie potrafię.
- Kiepsko czytam. - Możesz spróbować?
- Ale ja słabo czytam. - Po prostu przeczytaj to zdanie.
Co z nią? Mówię, że nie umiem.
- Ona mnie zmusza. - Przeczytasz cokolwiek?
Może.
Może. Nie wiem, nie umiem...
Nad twoim nazwiskiem napisano „Poświadczam prawdę”?
Nie wiem, bo to nie ja pisałem.
Czy byłeś na wagarach
19 kwietnia 1989 roku?
- Tak. - Czy to prawda,
że opuszczałeś zajęcia również przed 19 kwietnia 1989 roku?
„Opuszczałem”?
Nie chodziłeś do szkoły.
- Miałem powód. - Często to robiłeś, prawda?
Sprzeciw. Mecenas sama odpowiada.
Oddalam. Proszę odpowiedzieć.
Miałem powód. Grożono mi w szkole.
Właśnie dlatego.
Co to ma wspólnego z tą sprawą?
Czy właśnie dlatego wagarowałeś przez cały kwiecień?
A co to ma do rzeczy?
Masz odpowiadać na pytania.
Nie będę jej odpowiadał,
bo właśnie przez coś takiego tu jestem...
- Nie odpowiem. - Odpowiedz na pytanie.
Niby dlaczego muszę?
- Już odpowiedział! - Co to ma wspólnego ze sprawą?
- Wyprowadzić ich! - Co to ma wspólnego?
Panie i panowie przysięgli.
Ci chłopcy...
zabawili się w Central Parku 19 kwietnia 1989 roku.
Dzisiaj mogą winić tylko siebie.
Działali wspólnie, również z innymi w parku.
Bezwzględnie zaatakowali Patricię Meili
i brutalnie pobili Loughlina i Lewisa.
Nikt w tej sali nie zeznał,
że Antron McCray zaatakował Patricię Meili.
Ani nikogo innego.
Nie ma ani skrawka fizycznego ani naukowego dowodu, który wykazałby,
że Antron McCray popełnił tę zbrodnię ani jakąkolwiek inną.
Zadaniem policji było
udowodnienie, że jeden plus jeden równa się dwa.
Więc detektywi zaczęli mówić,
zadawali pytania.
Dzieciom.
Nie dano im jedzenia,
nie pozwolono im spać.
Przesłuchiwali ich godzinami
i dłużej, i jeszcze dłużej.
Potem jeszcze dłużej.
Widać było, że oglądanie nagrań z zeznaniami było dla was trudne.
Ale jeśli sami się im przyjrzycie, zobaczycie prawdę.
Już ją widzieliście.
Dowody...
są wyjątkowo sprzeczne.
Emocje były wyjątkowo gorące.
Są tu również rasowe podteksty,
które widzi nawet ślepa Dama Sprawiedliwości.
Działali z całą grupą ponad 30 osób.
Zaczęli dziczeć w tym parku.
Bili, kopali,
cegłami i kamieniami atakowali kogo popadnie.
Przyznali się do tego w pisemnych i nagranych oświadczeniach.
Widzieliście koszulkę przemoczoną od krwi,
ale ani jedna kropla nie znalazła się na ubraniach Antrona.
Dlaczego?
Ponieważ Antron jest niewinny.
Czemu nie było krwi na ubraniach oskarżonego?
Ponieważ Patricia straciła większość krwi przez rany na głowie.
Nie dotykali jej głowy.
Skupili się na okolicach miednicy i klatce piersiowej.
Wyobraźcie sobie szał tych nastolatków, jak kłębili się nad nią, obmacywali ją, zrywali z niej ubrania w tym całym chaosie.
Dziwi was to, że w czasie przesłuchania
oskarżeni nie pamiętali szczegółów?
Sam dowód DNA
na obecność kogoś innego w tym miejscu
nie znaczy, że oskarżeni są niewinni.
W świetle prawa wciąż mogą być winni gwałtu.
Jeśli tam byli,
jeśli nie zrobili nic, by przerwać jej agonię, są winni.
Patrzysz, jak dorastają.
I zaczynasz myśleć, że dobrze ci poszło.
Aż jednej nocy...
spuszczasz ich z oczu.
Jednej nocy.
Kevinie Richardson...
proszę wstać.
Antronie McCray, proszę wstać.
Yusefie Salaam, proszę wstać.
Raymondzie Santana Jr., proszę wstać.
Koreyu Wise, proszę wstać.
W sprawie wytoczonej przez stan Nowy Jork
wobec zarzutu gwałtu pierwszego stopnia...
wobec zarzutu napaści pierwszego stopnia...
wobec zarzutu napaści drugiego stopnia...
wobec zarzutu uczestnictwa w zamieszkach...
wobec zarzutu gwałtu...
- Kradzieży... - Zarzutu usiłowania zabójstwa...
- drugiego stopnia... - Zarzutu sodomii... Zarzutu napaści seksualnej...
Wobec zarzutu usiłowania zabójstwa Patricili Meili...
przysięgli uznają oskarżonego...
za winnego. ...za winnego.
Wobec zarzutu napaści drugiego stopnia,
...jest winny.
To moje dziecko!
...jest winny.
Oskarżony jest winny.