NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Już czas!
Powiem wam, czego sobie życzyłam.
To było życzenie dla mojego wnuka, Raymonda Juniora.
Ciężko mi świętować,
gdy nie ma tu całej mojej rodziny.
Ma kłopoty
i nikt nie chce mu pomóc.
Sama chciałam mu pomóc...
Ale nie mogłam.
Nie mogłam mu pomóc.
Widzisz, jak to na nas działa?
- Jak to działa na nią? - Co niby mam zrobić?
To życie, na które ją naraziliście.
Nie trzeba było jej zabierać na posterunek ani na salę sądową.
To ją zmieniło.
Powiedz mi, co mam zrobić, a zrobię to.
- Zrobiłem, co w mojej mocy. - Jasne.
I zobacz, co to dało.
W tej rodzinie każdy ma kłopoty.
Tylko skąd w niej gwałciciel?
- To nieprawda, nie mów tak. - Tak mówią.
Ciągle o tym słuchamy.
Nie gadaj bzdur. Wiesz co?
Tylko wyszedł do parku z kolegami.
Bo ja mu, kurwa, kazałem.
„Na dzielni można wpaść w kłopoty, lepiej idź do parku”.
Ja go tam, kurwa, wysłałem.
Posłuchał, bo jest dobrym chłopcem. Znasz go całe życie, wiesz, że jest dobry.
Nikogo by nie skrzywdził.
Mamo, tylko rozmawiamy.
Skoczę po fajki.
Na razie.
- Kochanie. - Tak?
Pomożesz mi z nim?
Pewnie.
Jeszcze jest czas, dasz mi minutę?
Czekam na telefon od Raya.
On wiecznie dzwoni. Rachunek.
Nie martw się rachunkiem.
Nie ty płacisz, więc się nie martw.
Przejmuję się rachunkiem, bo odbiera jedzenie naszemu synowi.
- Nie zaczynaj. - No i patrz.
- Patrz. - To nie ja.
- Akurat. - Nie zwalaj na mnie.
- Akurat. - Posłuchaj.
- Daj mi dziecko. - Nie.
- Wezmę go. - Zapomnij.
- Wezmę go. - Telefon dzwoni.
Masz telefon od osadzonego w schronisku dla nieletnich Spofford.
Aby zaakceptować koszty, wciśnij trójkę.
Tato, to ty?
Tak, Ray, jestem tu.
Później dziś dzwonisz, wszystko gra?
- Długo czekałeś na telefon? - Prawie 45 minut.
- Ale długo. - Wariactwo, co?
Co jadłeś na kolację?
Coś z kantyny, dzięki tobie.
Kubek makaronu.
Pyszny jak zwykle.
To dobrze, stary.
Dziękuję za kasę.
Będę oszczędzał.
- Starczy na dłużej. - Słusznie.
Wydawaj po trochu.
Bez przesady.
Może trochę delikatniej?
Ray, tutaj.
Przepraszam, że musisz to robić.
Przychodziłabym codziennie, gdybym mogła.
- Nie chciałbym tego. - Dlaczego?
Dotrzymam ci towarzystwa.
To za dużo fatygi.
I pieniędzy.
Przesadzasz.
Dla ciebie warto.
Sypiasz coś?
Mam...
mam takie sny.
Koszmary?
Tak.
Leżę na pryczy...
i ciągle słyszę kroki.
Zbliżają się do mnie.
Nie wiem, czy to sen,
czy są prawdziwe...
Co noc wciąż się do mnie zbliżają.
Wsłuchuj się w te kroki, kochanie.
Bo to ja.
Przychodzę, by zabrać cię do domu.
Czuję, że wszyscy mnie nienawidzą.
Rozumiem, że możesz tak czuć.
Ale kocham cię tak mocno,
że wszystkich ci zastąpię.
Całymi dniami nie robię nic innego...
tylko cię kocham.
Nigdy nie myśl, że jesteś sam.
Jestem w tym razem z tobą.
Gdy płaczesz, ja płaczę.
Złościsz się, ja też się złoszczę.
Boisz się...
ja też się boję.
Będziesz wolny...
ja też będę.
Ty i ja, na zawsze.
Mój synek.
Cześć, kochanie.
Cześć, mamo.
Pozwól.
Daj mi płaszcz.
Jest tu?
Bobby.
Zobacz, kto wrócił.
Witaj, synu.
Witaj w domu.
Jak to wyjaśnisz?
Kiedyś zadzwonił, żeby zapytać, co u nas.
Ale źle brzmiał.
Zapytałam, czy wszystko gra, przytaknął, ale ja go znam.
Znam każdy ton w jego głosie
i to, co on znaczy.
Nawet jeśli sam tego nie wie.
A nie było z nim dobrze.
Powiedziałam, żeby przyszedł.
Żeby sprawdzić, jak się trzyma.
I przyszedł.
Wrócił dopiero...
dwa lata temu.
Wcześniej próbował pracować dorywczo.
Ale kiedy zaczęły się dializy,
zwolnili go.
Czemu tak oddycha?
Woda osiada przy sercu.
Nerki nie pracują.
Już zawsze taki będzie?
To duże obciążenie.
No cóż...
z tobą będzie łatwiej.
Tobą się zajmę.
Bo tego chcę.
Ale...
nim zajmować się nie będę.
Gdybym to ja decydował,
nie wzięłabyś go z powrotem.
Kiedy bierzesz z kimś ślub,
przysięgasz, że będziesz z nim w zdrowiu i w chorobie.
- To przysięgaliśmy. - On cię porzucił.
- To też przysięgał? - Bobby wrócił.
Bo czegoś potrzebował.
Każdy podjął jakąś decyzję.
Ja podjąłem złą, słuchając go na posterunku.
On podjął złą, kiedy nas porzucił.
Ty decydujesz źle teraz.
Wszyscy popełniamy błędy. I co teraz? Mam ci to wypominać?
Ty będziesz mi to wypominał? Albo jemu? Już na zawsze?
To nie to samo.
My zrobiliśmy to z miłości.
Oboje mu wierzyliśmy. Ja wtedy, a ty teraz.
On nas porzucił, a to nie miłość.
To nie jest miłość.
Ani teraz, ani wtedy.
Lubisz nosek tatusia.
Masz telefon od osadzonego w schronisku dla nieletnich Spofford.
Ta rozmowa może być nagrywana.
Aby zaakceptować koszty, wciśnij trójkę.
- Cześć, tato. - Cześć, Ray.
Jak dzisiaj leci?
Dobrze, staram się nie wychylać.
- Jak u was? - Czekaj, odłożę twojego brata.
Trochę tu dzisiaj cicho.
Tak jakby.
Lepiej niż w zeszłym tygodniu.
Miasto powariowało.
Nie mogłem spać. Wariactwo.
- Nic się tam nie zmieniło? - Nie.
A jak u ciebie?
- Spokojnie. - To dobrze.
To dobrze, synu, cieszę się.
Co dzisiaj zjecie?
Jakąś mrożonkę, Elena próbuje schudnąć.
Więc przerzucamy się na fit kuchnię.
Co to takiego?
Jakieś gówno, którego żaden facet nie tknie.
- Tak brzmi. - Prawda?
Ale teraz bym takie zjadł.
Nie wątpię.
A co u ciebie?
Co jadłeś?
Wiesz, jak nas karmią.
Chodzę głodny, więc jem, co się da.
Jaki ojciec, taki syn.
Dzisiaj dają moje ulubione. Makaron z serem.
I kanapkę z kiełbasą, wiesz?
Kanapkę z kiełbasą?
Ktoś tu ma gest.
Wiadomo.
Czasem mam ochotę na mięso...
więc sobie zaszaleję.
Najważniejsze, że o siebie dbasz.
Robisz, co musisz.
Niedługo będziesz w domu.
Mam nadzieję.
NAJLEPSZE OKAZJE
Poznasz moją żonę Elenę.
Dobrze?
Elena, zobacz!
Chodź, przedstawię ci mojego syna.
- Moja żona, Elena. - Cześć.
Miło cię poznać.
Ciebie też.
Ale co...
- Co? - Co to było?
O czym mówisz?
Nieważne.
Czyje to dzieciaki?
Kuzynostwo Eleny. Wszystkich przygarnia.
Ma wielkie serce.
Odłożę to do mojego pokoju.
Nie przejmuj się tymi rzeczami.
Wyniesiemy je.
Sporo się zmieniło.
Tak, wiem.
Elena musiała to przemeblować dla dziecka.
W porządku.
Lena.
Co powiesz na...
Podaj dwa piwa.
Nie ma piwa.
- Wczoraj dałem ci pieniądze. - Musiałam kupić jedzenie.
- Chcesz wodę? - Daj.
Ramon, chodź tutaj.
Tata cię woła.
Ramoncito, chodź!
Poznaj swojego starszego brata.
Przywitaj się, to jest Raymond.
Opowiadałem ci o nim.
Co ci o nim mówiłem?
Dziękuję.
- Musi coś zjeść. - Chce ze mną posiedzieć.
Odłóżmy rzeczy Ramona do mojego pokoju.
Daj to na łóżko, tylko uważaj na pościel.
- To jej matka? - Tak.
- Ale nie mieszkają tutaj? - Nie.
Pomaga przy Ramonie.
- Dobra. - Czekaj.
Może wyniesiesz to do salonu.
Jasne.
Postaw gdziekolwiek.
Ray?
Musisz poprosić, zanim przestawisz coś w moim pokoju.
Nie chciałem ci przeszkadzać.
Pogadaj ze mną.
Zaraz.
Tato?
Powiedziałeś jej, że wracam?
Tak.
Pewnie, a co?
Mam coś dla ciebie.
Proszę.
NAZYWAM SIĘ RAYMOND.
Tron, jesteś głodny?
Przygotowałem lunch.
Pomyślałem, że pogadamy.
Może jak skończysz ćwiczyć.
- Bądźcie na proteście o 10. - Chodź.
- Deloris! - Gdzie to jest?
- Tutaj. - Rozumiem.
Przyjdźcie na demonstrację.
- Trzymasz się jakoś? - O 10.
Robię, co mogę.
Sharonne.
Jak się masz, Deloris?
Jak Yusef?
Jakoś się trzyma.
Studiuje Koran, uczy się religii.
Chodzi do szkoły.
Szkoda, że u Koreya nie mają szkoły.
W więzieniu stanowym w Auburn.
Wsadzili go do izolatki,
- więc jest mu tam teraz ciężko. - Rozumiem.
Był za młody, żeby trafić do więzienia dla dorosłych.
Zawsze się za niego modlę.
A ja za Kevina.
Za nich wszystkich.
Jak się pani miewa?
Przyjdziesz na demonstrację?
Czy Yusef mógłby napisać do Koreya?
To by go podniosło na duchu,
a Bóg jeden wie, jak teraz tego potrzebuje. Mogłabyś...
- Nie mogę. - Dlaczego?
Skazani przestępcy nie mogą się komunikować.
Nie mogą do siebie pisać z innych więzień.
Takie jest prawo.
Możemy im w tym pomóc, to proste.
Weźmiesz od niego list, dasz go mnie,
a ja Koreyowi.
Tak będziemy wymieniać listy.
On o niego pyta, Sharonne.
Próbuję sprowadzić Yusefa do domu.
Do domu.
Wcześniej, nie później.
Mógłby wrócić już za rok.
Nie mogę go wplątywać w takie machlojki.
Po prostu nie mogę.
Trzymaj się, pozdrów Koreya.
Przyzywam święte słowa Allaha,
by bronił nas przed złem z Nieba i z Ziemi,
przed wyzwaniami dnia i nocy,
w imię Allaha miłościwego i litościwego.
Subhan Allah.
Uczyłeś się.
Przecież widzę.
- Trzymasz się braci? - Tak jak kazałaś.
Lubię ich.
Są dla mnie dobrzy, rozmawiamy.
To bardzo dobrze.
Co u Aishy i Shareefa?
Wszystko dobrze, przesyłają uściski.
A jak w pracy?
Nie wiem, czy będę ją tam dalej posyłać.
Moja córka, nie powiem, jak się nazywa,
ale sama też padła ofiarą
podobnej tragedii i całe lata dochodziła do siebie.
Ten facet to śmieć. Nie zasługują, by żyć,
a co dopiero pracować w tak szanowanym miejscu.
Muszę porozmawiać...
- Nie będę błagać. - Zgadzam się.
Nie róbmy tego.
Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
Musimy cię zwolnić.
Pierwsza rozmowa poszła świetnie.
Druga jeszcze lepiej.
A potem wiecznie to samo.
Dowiadują się o Yusefie.
To, kurwa, nie może być legalne.
Pozwij ich.
Mam dość prawników
i rozpraw na całe życie.
Do dzisiaj ich spłacam.
Znajdziesz coś innego.
Więzienia to jeden wielki przekręt.
To dopiero zbrodnia.
Dziesięciominutowa rozmowa z Yusefem kosztuje 23 dolary.
Cholera.
Skąd ja tyle wezmę?
Nazywam się Sharonne Salaam,
przyszłam zapytać o zasiłek.
W pracy jest dobrze.
U twojego rodzeństwa też. Nie martw się.
Skup się na sobie.
Powiedz, o czym ostatnio myślisz.
Co się dzieje tutaj?
Sporo myślałem o Koreyu.
Nie odzywał się, od kiedy przenieśli go z Rikers.
Nie było go na liście.
Poszedł ze mną, żeby cię nie rozczarować.
A teraz nie wiemy, gdzie jest.
To nie w porządku.
Kochanie, myślisz o Koreyu...
bo jesteś dobrym człowiekiem.
Ale musisz się skupić na sobie.
Trzymaj się z braćmi.
Ucz się. Na tym się skupiaj, gdy tu jesteś.
Wkrótce wszyscy wrócicie do domu i będziesz mógł pogadać z Koreyem.
Ludzie nas nienawidzą.
Nienawidzą twojego geniuszu.
Twojego piękna.
Nienawidzą nas.
Ale my nie znienawidzimy siebie.
Dom.
Tak, synku.
Dom.
WITAJ W DOMU, YUSEFIE
Chodź tutaj.
No chodź.
- Smaczne, co? - Będziesz to jadł?
Weź talerz.
Jedz, częstuj się.
Aisha, podaj bratu talerz.
Wiesz, jak uwielbia bataty.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Wszystko dobrze? - Tak, dziękuję.
Idzie.
Jak ci minął tydzień?
Jesz coś?
Nie chodzisz do stołówki, prawda?
Tam jest niebezpiecznie.
Kupujesz w kantynie? Najadasz się?
Tak, dobrze tam jem, dzięki.
Chcesz nam o czymś powiedzieć?
Wciąż trzymasz się z Yusefem?
Yusef trzyma teraz z muzułmanami.
- Nie wiem. - Nie szkodzi.
Spójrz na mnie.
Ma na co czekać.
Też znajdź coś takiego.
Na tym polega szczęście w życiu.
Nigdy ci tego nie mówiłam.
Powiem ci, jak to jest, kiedy masz na co czekać.
W pracy byli dla mnie mili, ale z nikim nie byłam blisko.
Nie chcieli się do mnie zbliżyć, a ja uznałam, że na to zasługuję.
Wciąż byłam sama i po prostu robiłam swoje.
To nie jest życie. Ani szczęście.
Szczęście jest wtedy, gdy masz na co czekać.
Dzień dobry. Dzień dobry.
Witamy w Thrifty.
Jak mogę pomóc?
Muszę wynająć minivana na weekend.
Mamy wiele opcji.
Ten tutaj będzie...
dobry dla żony,
dzieci, całej rodziny.
Nada się na wzięcie babci i jej znajomych do Atlantic City
na wielki turniej bingo?
Jak najbardziej.
Wypożyczyłam mu tego vana na trzy dni.
Mówię ci, czekanie, aż go odda,
sprawiło mi największą frajdę od bardzo dawna.
Następny.
Chciałabyś kiedyś wyskoczyć na kolację?
Co?
Odmówiłaś.
- Odmówiłam. - Zaraz...
- Nie. - Nie.
Czekałaś na niego trzy dni i trzy noce,
żeby odmówić mu randki?
To jeszcze nie koniec...
Czemu to zrobiłaś?
Czemu?
Uznałam, że nie powinnam się bawić. W romanse ani nic innego.
Dopóki tu jesteś.
To przeze mnie tu trafiłeś.
Powiem ci, że byłam...
załamana przez ostatnie lata.
Po prostu...
czuję się...
czuję się winna, że tu jesteś.
Nie chcę, żebyś tak się czuła.
Ale to dobrze. Powinnam być mądrzejsza.
Wiedzieć, jak się zachować na komisariacie.
Mama mnie uczyła, prawda?
To całe poczucie winy.
To leniwa energia. Nie zmieni przeszłości.
Ani nie wpływa na przyszłość. Idzie na marne.
A my nie mamy czasu do zmarnowania.
Musimy żyć.
Więc poszliśmy na kilka randek.
To dobrze.
Cieszę się.
Chris jest tym, na co nie mogę się doczekać.
Yusef tak ma ze zgłębianiem swojej wiary.
Znajdź coś dla siebie, Kevin.
Kocham cię.
- Sporo się zmieniło, co? - I to jak.
Chcę wszystko zobaczyć.
Nawet park.
Podobno go odnowili.
Może kiedyś...
moglibyśmy...
Dobrze, masz czas.
Wiesz, co się nie zmieniło?
Ty.
Mocno się o to modliłam.
Żebyś był bezpieczny, żebyś został tym kochanym sobą.
Wiem, że wiele przeżyłeś,
może musiałeś coś zrobić,
bronić się,
przetrwać różne rzeczy.
Ale ostatecznie
wciąż masz to samo serce.
I tego się trzymaj, dobrze?
- Nie chcę tego robić. - Wychodzisz ostatni.
Wszyscy przez to przeszli, dasz radę.
Korey jest ostatni.
Mówiłam o waszej czwórce.
To, że cię zarejestrują, nie znaczy, że taki jesteś.
Ale tak się czuję.
Wiem.
Kocham cię.
Musisz to robić co 90 dni.
Przychodzisz do sądu i się wpisujesz.
To nie zwalnia cię ze spotkań z kuratorem.
Za trzy lata, po okresie zwolnienia warunkowego, przestaniemy się widywać.
Ale i tak masz się tu pokazywać co 90 dni, aż do końca życia.
Albo wrócisz do więzienia.
Do końca życia?
Znasz swoją godzinę policyjną?
Tak jest, od 19 do 9 rano.
- Gdzie masz wtedy być? - W domu.
Według prawa wewnątrz domu.
Nie na chodniku, nie na werandzie. W środku.
Każdej nocy do 9 rano.
A jak w pracy każą mi przyjść wcześniej?
Zmienisz pracę.
Miałeś pracę poza więzieniem?
- Nie. - Wypełniałeś kiedyś aplikację?
Kwestia praktyki.
Zaznacz odpowiednie kratki.
„A: Czy przebywałeś kiedyś w więzieniu?”
„B: Czy popełniłeś ciężkie przestępstwo?”
Ta druga kratka cię chroni.
Widzisz tego gościa?
To Vince Martinez.
Cztery lata w Clinton za posiadanie prochów.
Wyszedł 15 lat temu.
Jeśli zaznaczysz tę kratkę,
nie będziesz pracował na zmianie z Martinezem, bo też był skazany.
W czasie zwolnienia nie możesz zadawać się z przestępcami.
Jeśli nie zaznaczysz tej kratki i będziesz smażył frytki obok Martineza,
bo tak wam wypadł dyżur?
Wrócisz do więzienia.
„Czy jesteś przestępcą seksualnym?” Ta kratka mówi szefowi:
„Nie każ mi sprzedawać zestawów Happy Meal”.
Bo od razu wracasz do celi.
Tacy przestępcy nie mogą przebywać z dziećmi spoza rodziny.
Tak będzie zawsze.
Nie tylko przez trzy lata.
Dla kogo mam pracować z tymi wszystkimi zasadami?
Dla tego, kto cię zatrudni.
Raymond Santana Jr.
Mój tata powiedział, żebym zapytał o jego szefową, panią Bakry.
Podobno o mnie wie
i przejrzy aplikację.
Pani Bakry przeszła na emeryturę dwa tygodnie temu.
Proszę, byłem na tylu rozmowach.
Proszę dać mi szansę.
Przejrzymy pańską aplikację, jak wszystkie inne.
Dziękuję.
Jak leci, Ray?
Leci samolocik, leci...
O tak.
Patrz, lata!
Wiesz co...
kiedy się wprowadziliśmy, wszystko było nowe.
Babcia ciągle zrzędziła:
„Zabieraj nogi z mebli, dziecko!”.
Patrz, co oni robią.
Dwa miesiące obijaliśmy z wujkiem tę kanapę.
Jeśli coś cię dręczy, powiedz.
Nie duś tego.
Nie umiem czytać w myślach.
Nadlatuje prom kosmiczny!
- Proszę, maluchu. - Ej, weź!
Brawo, kolego.
Ugotowałam to dla nas na później!
Widziałem, że mały je, więc pomyślałem, że mogę.
Co jej zrobiłeś?
To nie więzienie.
Tu jemy przy stole. Jak normalni ludzie.
Myślałem, że można.
Jemy przy stole.
On nie wiedział.
Elena, powiedz swojej rodzince,
żeby szanowali meble i ściszyli telewizor.
Pozwolisz mu tak do mnie mówić?
Gwałciciel będzie mnie obrażał w moim domu
i mi rozkazywał?
Nazywasz mnie gwałcicielem?
- Nie znasz mnie! - Odpuść!
Nie masz pojęcia, o czym mówisz!
Nigdy nie skrzywdziłem kobiety!
Nigdy!
- Powiedz jej to! - Ona rozumie.
Nie prowokuj go.
Opanuj swojego syna.
Nie możesz się tak zachowywać.
Elena jest moją żoną.
Musisz ją szanować, bo to jej dom.
A szacunek do mnie?
Muszę tu mieszkać.
Nie mam dokąd pójść. Niczego nie mam.
Niczego nie mam.
Mówię ci, będzie łatwiej.
Popatrz na mnie. Mówię ci.
Ale musimy współpracować. Rób swoje, dobrze?
Dobrze?
Naprawdę się do tego przykładasz.
Jakby zależało ci na sprzątaniu dla obcych ludzi.
Jesteś księdzem z dorywczą fuchą?
Skąd, proszę pani.
Lubię polerować brudne rzeczy.
Nieczystość to też moja działka.
Skąd jesteś?
Stąd.
- A pani? - Shreveport w Louisianie.
Witamy w Harlemie.
Już tu trochę mieszkam.
Ale ciebie nie widziałam.
Może pani nie patrzyła?
Ależ patrzę.
Mieszkałeś w Lehman?
Nie. Znam cię.
- Skąd jesteś? - Nie mogę ci pomóc, nie jestem stąd.
Mówiłeś, że jesteś z Harlemu.
Jestem...
ale nie chcę tracić czasu na gościa, który szuka guza.
Zaraz zacznie prosić o kasę.
Gościu, błagam. Już ja was znam.
Myślisz tylko o panienkach.
Cześć, co tam?
Ile ty masz włosów.
Jaki fryzjer cię tak strzygł?
Gdzie siedziałeś?
W Downstate, wcześniej Harlem Valley. Tam mnie strzygli.
Racja, byłeś znany ze swoich włosów.
Płaska góra? Mały Daddy Kane!
Pamiętam.
Zobaczysz, że większość ludzi w okolicy
wie, jak naprawdę z wami było.
Nie wiem, jak na południe od 110. ulicy. Tam są sami ignoranci.
Zawsze będą nas podejrzewać.
- Lepiej nie chodź do parku. - Powinieneś móc chodzić wszędzie.
Jak wolny człowiek, nie ograniczać się.
Racja! To zostaw hejterom.
To co teraz zrobisz?
Jak już zadzwonisz po dziewczynkę.
Facet musi mieć priorytety!
Kurna, jesteście muzułmanami.
Przepraszam, najpierw trzeba wziąć ślub, co?
Dopiero co wyszedł.
Już mu szukasz żony?
Chcę wrócić do szkoły.
- Może będę nauczycielem. - Masz licencję?
Jak ją zdobędziesz z kartoteką?
Nie dostanę licencji?
Nie w licencjonowanym zawodzie.
Kierowca, nauczyciel, ratownik.
Jak siedziałeś, mają cię w garści.
I nie puszczą.
Co u pani, pani Garcia?
Elombe!
- No proszę! - Jak się masz?
Tylko bez takich.
- Ray! - Pani Brath!
Czemu nas unikasz?
To nie tak, nie chciałem wam przeszkadzać.
Żartujesz? Chcemy pomóc, to nie przeszkadzanie.
Dziękuję wam.
Wiem, że pomagaliście tacie na protestach i z pieniędzmi.
Po to jesteśmy.
Jeśli nie możesz polegać na sąsiadach,
to na kim?
Doceniam to.
Do zobaczenia w domu, Elombe.
- Odwiedzaj nas, Ray. - Pewnie.
- Dziękuję. - Jasne.
Jak sobie radzisz?
Sam nie wiem.
Chcę, żebyś o czymś wiedział.
Po pierwsze, wspieramy cię.
Po drugie, oni liczą na to, że wrócisz.
Nie dam się.
Nie dopadną mnie drugi raz.
Amen.
Masz dziewczynę?
Ktoś do ciebie pisze?
Wciąż mam jej zdjęcia.
Dużo pisaliśmy.
Pisała, że jej zdaniem jestem niewinny, że jej przykro.
Że jestem śliczny i w ogóle.
Gdy ubiegałem się o zwolnienie, nie udało się. Napisałem, żeby na mnie nie czekała.
Zerwałeś z nią, zanim ona to zrobiła.
Chodziło o to, że pójdę do więzienia dla dorosłych z etykietką:
„przestępca seksualny”.
- Nie wiedziałem, czy to przeżyję. - Ale udało ci się.
I co teraz?
Sam musisz sobie zadać to pytanie.
Zawalcz o swoje życie.
Odzyskaj je.
Nie jesteś taki śliczny.
Halo?
Tanya, mówi Ray Santana.
Cześć, Ray.
Kiedy przestałeś pisać, ja...
Nie wiem.
To bolało.
Straciliśmy kontakt. To nie tak, że mogłam wpaść.
Nie wiem, jak to naprawić,
mogę tylko powiedzieć prawdę.
Nie powinienem był tego robić.
Nie chciałem cię ciągnąć za sobą.
Słyszę, co mówisz,
ale nie rozumiem.
Między nami było dobrze,
a ty mnie po prostu odciąłeś.
Przed tym parkiem nie przytrafiło mi się nic złego.
Kiedyś miałem nadzieję.
Później ją straciłem, nawet co do naszej przyszłości.
Przepraszam.
W poniedziałek prezydent Clinton mógł się śmiać
na myśl o skandalach Białego Domu...
Elena, ten dupek ma w pokoju dziewczynę.
Co tam robisz?
Kto to jest?
Daj nam, kurwa, spokój! To nawet nie jest twój dom!
Siedzisz z dziewczyną w pokoju dziecka?
Wstydu nie masz, zbereźnico!
Nie wiedziałam.
Czego nie wiedziałaś?
To moja macocha!
Ty zboczeńcu!
Przestań!
- Posłuchaj, proszę! - Nie dotykaj mnie!
Przysięgam, nie kłamię.
- To moja macocha! - Łapy precz!
Nie wrócę tam, a ciebie nie mam gdzie zabrać...
Nie szkodzi, wyjdziemy gdzieś. Do parku!
Nie, myślę...
Może mieliśmy rację...
- To nie wypali. - Nie pozwolę ci odejść.
Już raz popełniłem ten błąd.
Zadzwonię jutro.
Odbierzesz?
To będą dwa dolary.
- Dziękuję. - Dzięki, bracie.
Czemu nie weźmiesz mnie na kurczaka z goframi?
Zaproś mnie gdzieś.
Do Amy Ruth.
Wszyscy gadają o ich kurczaku z goframi.
To dla turystów.
Jestem turystką.
Chcę tam pójść.
Jedzenie w knajpach nie ma sensu, odkładam na szkołę.
Odłożysz za tydzień.
Zawsze muszę odkładać.
- Wiesz, ile zarabiam. - Tak, trzysta dolców.
Na dwa tygodnie.
I stówę oddaję mamie, bo trzeba dbać o najbliższych.
Stówę zostawiam dla siebie
i wszystko, co się da, odkładam na szkołę.
Aleś ty samolubny.
Gadamy od miesięcy.
Nie wychodzimy co tydzień.
Ciągle siedzisz w domu.
Gdybym tyle lat siedziała, chciałabym wyjść.
Nie wiesz, czego byś chciała.
Nie będę wydawał kasy na bzdury.
Jak ja?
To chcesz powiedzieć?
- Jestem bzdurą? - Muszę się uczyć.
Muszę odzyskać swoje życie.
Adelle, posłuchaj...
Nie musimy rozmawiać, jeśli cię unieszczęśliwiam.
Rozumiem, spoko.
Próbujesz ze mną zerwać?
- Tylko mówię... - Typowy z ciebie przestępca!
Jebany bandyta!
Tak traktujesz dziewczyny?
O tak.
Już ja wiem, co im robisz.
Jak z tamtą kobietą.
Pieprzony dupek!
Nie mogę się doczekać, aż cię gdzieś zabiorę.
Może do restauracji.
Dokąd chcesz pójść?
Jak leci?
Jest takie jedno miejsce.
Joł, Leonard!
Ray!
Cześć!
Tego szukasz?
Popatrz, Maryjka na ciebie patrzy.
Dbaj o nią.
Tylko nie hałasuj, co? Siostra wprowadziła się na górę.
Dziękuję.
Nieźle.
To nie ja.
Tylko go nie połam.
- No chodź. - Jeszcze nie.
A teraz?
Cześć!
Przestraszyłaś mnie.
Pokażę ci coś.
Pamiętasz moją kuzynkę Dreę?
Wyprowadza się w czerwcu. Ma taki mały pokoik.
I pomyślałam, że może mielibyśmy własny kącik.
W sensie ty i ja?
Tak.
W sensie...
Z pensji nauczycielskiej mogę zapłacić kaucję...
zostaje czynsz za pierwszy i ostatni miesiąc.
Moglibyśmy to zrobić, prawda?
Tak.
- Tak? - Może.
Jeśli Siegel pozwoli mi pracować na dwie zmiany.
Siegel kazał ci to dać.
Jak leci, stary?
Wporzo.
Tak sobie myślałem...
czy nie przyjęlibyście nowego partnera.
- Łapiecie? - Tak.
Możemy negocjować...
Kevin...
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
- Dobrze wyglądasz. - Popatrz na siebie.
Wolno nam razem siedzieć?
To jedyne miejsce na świecie,
gdzie nikogo nie obchodzi, że się spotkaliśmy.
Ale dobrze wyglądasz.
- Co tam nosisz? - Stary.
Mój nowy kurator.
Bez żadnego powodu kazał mi nagle nosić bransoletę.
Słabo.
Znalazłeś pracę?
Tak, naprawa komputerów.
Monitoring dla firmy telemarketingowej.
Kiedy nauczyłeś się komputerów?
Skłamałem.
Powiedziałem, że umiem.
Aisha pożyczyła mi swój, kupiłem książki. Nauczę się w praktyce.
- No pewnie. - Jasne.
Yusef nałgał w pracy.
Ty z tyłu, jeśli jesteś nowy, pokaż papiery.
Przyzwyczajaj się.
Nie sądziłem, że będą mnie tak nienawidzić.
Twoja mama taka nie jest.
Ani siostry. Otacza cię miłość.
Te kobiety cię kochają.
Prawda.
Mama cały dzień mnie przytula.
Idę do kibla, wracam, a tam przytulas.
- Nie narzekam. - I tego się trzymaj.
- Nie uciekaj, jeśli cię tam chcą. - Wciąż mieszkasz u mamy?
Właściwie to nie.
Ożeniłem się.
Co?
Stary.
Jak długo ją znałeś? Wyszedłeś dziewięć miesięcy temu.
Siedem.
Nazywa się Lakeisha.
Spotkałem ją w pracy, gdy odbierałem czek.
Pracuje tam w administracji za dnia.
Jeśli ty pracujesz w nocy, a ona w dzień, to kiedy się widujecie?
Jakoś dajemy radę, trzeba kombinować.
Są z nami Yusef Salaam i Kevin Richardson,
najbardziej znani przestępcy seksualni w mieście.
- Rewirujący chłopcy z Central Parku. - Znowu to.
Warunkiem zwolnienia
jest przyznanie się winnego do przestępstwa seksualnego.
Richardson, wstawaj. Zaczniemy od ciebie.
Nie rozmawiamy o tej sprawie.
Ciebie nie pytałam.
Za pozwoleniem, nie odpowiem.
U mnie nie ma takiej opcji.
Nie przyznaję się do tej zbrodni. Wolę mówić prawdę.
Jesteś skazanym przestępcą seksualnym trzeciego stopnia.
Takie jest prawo, a nie prawda. Oświecę panią...
Siadaj, Salaam.
Gdy postawiono nas przed sądem, czy przyjęliśmy zaoferowaną ugodę?
Nie. A dlaczego?
Bo tego nie zrobiliśmy i nie chcemy kłamać.
Skoro nie kłamaliśmy wcześniej,
czemu mam to zacząć robić dla pani?
Salaam, to już piąta grupa, którą będziesz musiał opuścić.
Proszę bardzo.
Też będziesz wojował?
DOM KULTURY ŚW. FRANCISZKA KSAWEREGO
- Popatrz no! - Prawidłowy wybór.
Ale fajne uczucie.
Spotkajmy się. Gdzie mieszka Antron?
Niedawno zmarł mu ojciec.
- O nie. - Wiem.
Przeniósł się do Baltimore po warunkowym.
Zmienił nazwisko, wspomina o ślubie.
Serio?
- Ale wam się spieszy. - Chcemy zacząć żyć.
Zmarnowaliśmy tyle czasu.
A gdzie jest Korey?
Nawet jego mama tego nie wie.
Wciąż gdzieś go trzymają.
Po zwolnieniu warunkowym trzeba go odnaleźć.
Dobra.
Rozmawiasz z Rayem?
No nie wiem. Słyszałem nieciekawe plotki.
Mam małą niespodziankę.
Papi, mam urodziny!
Gdzie tam, urodziny masz w grudniu.
Wszystko gra.
Odebraliśmy z Tanyą klucze.
Jutro zabiorę swoje rzeczy.
Brawo.
Oddaj mój pokój Ramonowi.
Nie mogę.
Tak odzyskałem życie.
- To tylko na początek. - Ray.
Umiesz myśleć?
Sprzedajesz krak? Wiesz, jak to się skończy.
To tylko na początek.
Wyrwę się stąd, będziesz miał miejsce,
- a ja swoje. - Dzięki.
Zabieraj to z mojego domu.
W całym tym zamieszaniu
nie nadążałem za tym, co się dzieje.
Nie rozumiałem.
W więzieniu zacząłem czytać artykuły,
jak nastawiali się przeciwko nam już od pierwszego dnia.
Wszystkie transkrypty,
bezczelne kłamstwa.
Widziałem swoją taśmę.
Kurwa, nie wiem, kim był ten dzieciak.
- Sam siebie nie poznałem. - Wiem.
Nie odzyskasz tego, co ci ukradli.
Ani dzięki forsie, ani dzięki szwindlom.
To gówno ci nie pomoże.
Jasne?
To już przepadło.
Ale nie musisz być taki, jak mówili.
Zadzwonię do twojego kuratora i powiem mu, że sprzedajesz dragi!
Po prostu wyszliśmy z domu.
To była ładna noc.
To wszystko.
Tylko się bawiliśmy.
Mówi się: „Chłopcy już tacy są”.
Ale gdy mówią „chłopcy”, nie mają na myśli nas.
Mówią o innych chłopcach
z innych miejsc.
Nam nie pozwolono być chłopcami.
Na ziemię!
Nie będę kimś, kim nie jestem.
Nie jestem obywatelem.
Nie chcą, żebym nim był.
I ja też tego nie chcę.
Nie wiem, gdzie jestem.
Zawieszony w pół drogi...
nieważne, dokąd pójdę.
Przepraszam, tato.
Nie przepraszaj.
Próbowałeś. I wiesz co?
Spróbujesz znowu. Muszę lecieć.