NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Koreyu Wise, proszę wstać.
W sprawie stanu Nowy Jork przeciwko Koreyowi Wise’owi
wobec zarzutu usiłowania zabójstwa drugiego stopnia
jest niewinny.
Wobec zarzutu gwałtu pierwszego stopnia
jest niewinny.
Mówiłam, że nic nie zrobił.
Wobec zarzutu napaści pierwszego stopnia
- jest winny. - Nie!
Co?
Wobec zarzutu napaści seksualnej pierwszego stopnia
jest winny.
Nie! Jak to?
Wobec zarzutu brania udziału w zamieszkach
jest winny.
Kłamcy! Kłamaliście o mnie!
Kłamaliście o mnie!
Kłamaliście!
Mamo!
Podnieś wyżej.
Pokaż profil.
Profil.
- Nie wiem, co... - Obróć się bokiem.
Tabliczka do mnie.
WIĘZIENIE NA RIKERS ISLAND 11 KM OD HARLEMU, 1990 ROK
Kurna, Porter! Już wróciłeś?
Nie ma to jak w domu.
Daj koledze dyżur w kuchni.
Wiesz, czego trzeba.
Nic nie mów, brachu, jestem z tobą.
Jesteś ze mną?
Zabawny jesteś.
No dobra.
Zakładam, że wszyscy znacie zabawę „Simon mówi”.
Ja jestem Simon.
A Simon mówi:
wyciągamy tyłki
i podnosimy wory.
Nie gap się, skurwielu!
To twoja.
Fajna?
Tak, dzięki.
Siódemka!
Mów, jeśli możesz coś dla mnie zrobić.
Daj znać, jeśli możesz coś dla mnie zrobić.
- Co to znaczy? - To, co powiedziałem.
Domyślisz się.
Nie wiem, o co chodzi.
Nie powinno mnie tu być.
Ruszaj się!
Siódemka!
Znowu tej szajs!
Możesz choć jedną noc, kurwa, nie śpiewać?
Zamknij mordę!
Zajebię cię, kurwa!
Myślisz, że żartuję?
- Śpiewaj sobie dalej. - Zewrzyj gębę!
Zobaczymy się na spacerniaku!
Zamknij się!
Mamo...
Nikt nie chce słuchać tego syfu!
Zamknij się!
Przestań już!
Wciąż śpiewasz? Kazałem ci się zamknąć!
Myślisz, że sobie żartuję?
A ty dokąd?
Szacun, B!
KRS daje radę, stary!
Hej, stary.
Mnie nie przeszkadzasz.
Korey.
Wiem. Wszyscy wiedzą.
Oglądaliśmy wiadomości.
Wariactwo.
No.
Wariactwo.
Gdzie wsadzili tych innych od tego gwałtu?
Nie zrobiliśmy tego.
Kurde.
Nie o to mi chodziło. Tylko się zastanawiałem, co się stało.
Poszli do poprawczaka.
Nawet nie wiem gdzie.
Wiem tylko...
że ja jestem tu, a oni nie.
Tu jest okropnie.
Poproś o przeniesienie.
- O co? - Przeniesienie.
- Można tak? - Tak.
Wystarczy, że napiszesz podanie.
Potrwa to jakiś rok albo dwa.
Ale wiesz, ktoś w bibliotece się tym zajmuje.
- Tylko piszesz podanie? - Tak.
Zwijać się.
- Wychodzić. - Dobra.
Do zobaczenia.
Narka. Później pogadamy.
Przepraszam.
A ty dokąd, mały? - Ja tylko... - Ty tylko co?
- Posiedzisz z nami! - Skąd jesteś?
Z Schomburgu w Harlemie.
- Mówisz? - Tak.
- Schomburg jest wielki jak Harlem. - Co? - Słyszałeś o tym, Korey? - Słuchajcie...
Nie chcę kłopotów.
- Co? - Nie chcę kłopotów.
Nie musicie mi robić krzywdy.
Fakt, nie musimy.
Proszę.
Przestańcie!
Proszę, przestańcie!
Dość!
Bierz tabletki dwa razy dziennie.
Inaczej wda się infekcja, a na to już nic nie mam.
Nie mogą tego robić.
Może...
porozmawiam ze strażnikiem...
albo naczelnikiem?
- Albo coś? - Wtedy, jak tu wrócisz,
tabletki już nie wystarczą.
To co mam zrobić?
To, czego ode mnie chcą? Wszystko?
Niby co mam ci powiedzieć?
Potrzebuję pomocy.
Pomogłam ci.
Zrobiłam swoje.
Możesz iść.
Central Park.
Daj znać, jeśli możesz coś dla mnie zrobić.
Wysoko tutaj.
Jak się trzymasz?
Próbuję przetrwać.
Staram się.
Myślałem, że zobaczę cię wcześniej.
Próbowałam.
Nie tak łatwo się tu dostać.
- I wiele się dzieje. - Wiem.
- To niełatwe... - Już dobrze.
Nie szkodzi.
Tęsknię za tobą.
Ale teraz tu jesteś.
A jak ty się trzymasz?
Bywało lepiej.
Mogę coś zrobić?
Nie, kochanie...
Nic nie możesz zrobić.
Twój brat cię odwiedzał?
Który?
Wiesz który.
Jedyny, który by przyszedł.
Nie.
Marci nie przyszedł.
Co u niego?
Nie wiem.
Może przyjdzie z tobą następnym razem.
Może?
Powiedz mu, że prosiłem.
Wiesz, że do tego nie dojdzie.
Co z Yusefem?
Mógłby do mnie napisać?
Muszę nad tym popracować.
Wiesz, że nie mam dobrych stosunków z jego mamą.
Ale może napisze z tej swojej kolonii.
Jak...
Jak ci tutaj jest?
Nie wiem. Dziwnie.
Na pewno wszystko dobrze?
Ktoś próbował cię skrzywdzić?
Jak będę grzeczny, wyjdę warunkowo.
Byłoby dobrze.
Daję sobie radę, mamo.
Tak.
Wiem.
Głupio mi prosić,
ale przelejesz coś więcej na mój rachunek w kantynie?
Niedużo. Każdy cent mi pomoże.
Dyszka albo dwie... Żebym miał coś na rachunku.
Synu, ja nie mam ci czego dać.
Nie mam.
Ale...
Postaram się.
Ułatwię ci to.
Ja...
poproszę o przeniesienie.
Mogą mi pomóc...
w bibliotece.
Po przeniesieniu będzie łatwiej. Będziesz mnie częściej odwiedzać.
Dobrze.
Wszystko gra?
Ty mi powiedz.
Robię, co mogę.
Nie cackają się z tobą.
- Co nie? - Nie dzisiaj.
Są nakręceni.
Następnym razem,
bo pewnie do niego dojdzie, choć pilnuję,
poproś o izolatkę.
Nie idź do ambulatorium.
To dla kapusiów.
Powodzenia.
Mów, gdybym mógł pomóc.
Poszli do poprawczaka.
Nawet nie wiem gdzie.
Wiem tylko...
że ja jestem tu, a oni nie.
Poproś o przeniesienie.
- O co? Można tak? - Tak.
Wystarczy, że napiszesz podanie.
Potrwa to jakiś rok albo dwa.
Ale wiesz...
Ułatwię ci to.
Poproszę o przeniesienie.
Mogą mi pomóc...
w bibliotece.
Po przeniesieniu będzie łatwiej. Będziesz mnie częściej odwiedzać.
WIĘZIENIE ATTICA 570 KM OD HARLEMU, 1991 ROK
Obiecuję, mamo.
Siedzicie razem w poprawczaku?
Jak się trzymasz?
Jakoś daję radę.
Wiemy, co zrobiłeś tej kobiecie, skurwielu!
Witaj w Attica, pojebie!
Co się stawiasz, i tak nie uciekniesz!
Miłe powitanie.
- Skurwiel! - Będzie tak codziennie,
aż nie wykitujesz.
- Puszczajcie! - Strażnik!
Wiem, że ma cię tu nie być, wypierdalaj, Michaels.
Co jest, chłopaki?
Nowy?
Potrzebujesz pomocy?
Nic mi nie jest. Mówi, że wszystko gra.
Ciebie pytałem? Wracaj do roboty.
Bierz go.
Kurwa.
Jezu.
Zabierzemy cię do ambulatorium.
Nie.
Co mówisz?
Oni mnie zabiją.
Zabiją mnie.
Dajcie mnie do izolatki.
Do izolatki.
Chcesz pójść z kolegą? Zaraz wrócisz.
Inaczej twoja mama mnie zabije.
Dobry z ciebie kumpel.
Nie porzucasz kolegi.
Polo!
Żarcie!
Wybawimy cię z kłopotów.
Chcesz iść do domu?
Możemy to naprawić.
Polo! Chodźmy do parku!
Jedynym powodem, dla którego cię w to wplątali...
było to, że poszedłeś z nim na posterunek.
Polo! Chodźmy do parku!
Nic mi nie będzie.
Czy byłeś na wagarach
19 kwietnia 1989 roku?
Masz odpowiadać na pytania.
Odpowiedz na pytanie.
Jak ci tutaj jest?
Broda...
usta...
nos...
czoło...
tył głowy...
długie włosy...
Cześć, braciszku.
Cześć, Norman. Co tam?
Jak robisz tę minę, przypomina mi się, jak przyłapałam cię na wagarach.
Pamiętasz?
Tak.
Korey.
- Cześć, bracie. - Bez takich.
- Powinieneś być w szkole. - Wiem.
Ja...
Dawaj czipsy.
Martwię się o ciebie.
Czemu?
Jak byłeś mały,
pamiętasz, kim chciałeś zostać?
- Pamiętam. - Kim?
Policjantem, bo...
podoba mi się mundur.
Dzieciaki zaczynają od lekarza albo nauczyciela,
sportowca, policjanta czy coś.
Ale bez dyscypliny lądują w zawodzie, którego nienawidzą.
Albo kończą na ulicy.
Chcesz wiecznie robić burgery albo błagać ludzi o nocleg?
Nie, chcę dobrego życia.
Zgadnij co?
- No zgadnij. - Co?
Dasz radę.
Ciota.
Czemu inni zawsze cię tak traktują?
Są ślepi na piękno, braciszku.
To wszystko.
Są ślepi.
Posłuchasz mnie?
Będziesz lepszy?
Obiecuję.
Przybij to.
Kocham cię, bracie.
Ja ciebie też, Korey. Umyj się.
I ubierz.
Kapelan chce z tobą pogadać.
Jak długo tu siedzę?
Jakiś czas, młody.
Całkiem długo.
Z przykrością muszę cię poinformować, że zmarł twój brat.
Norman.
Obawiam się, że został zamordowany w ostatni wtorek.
Wypierdalaj z mojego domu!
Myślisz, że chcę tu być?
- Nie wiem, gdzie chcesz być! - O co się kłócicie?
Twój brat nadaje się do wariatkowa. Chce być twoją siostrą.
Pieprzoną siostrą?
Chłopcze...
oszalałeś.
Jesteś chory.
- Odchodzę. - Czemu?
Niech idzie.
Wkurza się, że nie pozwalam mu robić, co chce,
i latać w byle czym.
Patrz na niego.
Jesteś pieprzonym pośmiewiskiem.
Wszyscy się z ciebie śmieją.
Prosto w twarz albo za twoim plecami.
Korey, wiesz, że nie kłamię.
Dość tego.
Mam dość tracenia klientów i znajomych przez takiego popaprańca.
Won!
To mój dom, Norman.
Marci! Nazywam się Marci!
Prędzej mnie pojebie,
niż cię tak nazwę. Nigdy!
Norman!
- Norman! - Mamo!
Mamo, pogadajmy.
Nie ma o czym gadać. To koniec.
Jesteś żałosną kobietą, mamo.
Nie waż się mi mówić, jaka jestem.
Nie znasz mnie.
Nie wiesz, jak to jest być mną.
Włożyłeś moje ciuchy i myślisz, że mnie znasz?
Co ty wiesz o byciu matką?
Bez niczyjej pomocy.
Która może polegać tylko na sobie.
Gówno wiesz.
Jesteś żałosna, mamo.
I wiem, że to niczyja wina!
To nie ja, sama sobie to zrobiłaś!
Daruj sobie psychoanalizę.
- Sprzedajesz prochy w domu! - Zamknij się!
Stul pysk, ty demonie.
Jak mówiłam, żałosna kobieta. Przynajmniej jestem prawdziwą kobietą!
Niedługo się zobaczymy.
Dbaj o siebie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
A twoje rzeczy?
Weź, co chcesz.
A resztę wyrzuć.
Skończyłam z tym wszystkim.
Poza tobą.
Muszę zadzwonić do mamy.
Sprawdzić, jak się czuje.
Chcemy zadbać o ciebie, Korey.
- O mnie? - Tak, chcemy ci pomóc.
Akurat.
Nigdy stąd nie wyjdę.
Nie wiem, o czym pan mówi.
- Jeśli... - Nigdy stąd nie wyjdę!
- Już dobrze. - Nie wiem, o czym pan mówi!
Już dobrze, chodźmy.
- Chodź. - Nie dotykaj!
Nie obchodzę was!
- Już dobrze... - Macie mnie gdzieś!
Wszyscy mają mnie gdzieś!
Nikogo nie obchodzę!
Macie mnie w dupie!
- Już dobrze. - Kurwa!
Kurwa.
Już dobrze.
Uspokój się. Musisz się uspokoić, młody.
Już dobrze.
Człowieku!
Kurewski ukrop!
Gdzie pieprzone powietrze?
Kurwa, co jest?
- Już to zgłosiłem. - Co?
Mówiłeś tak w zeszłym tygodniu! Ja się tu palę!
Powietrza!
Chodźmy do parku!
No chodź, szybko, idziemy!
Szybko, idziemy!
Idziemy!
- Powietrza! - Wise, żyjesz?
Tak.
Kto tam?
Roberts.
Ten biały.
Z bródką.
Mój kumpel strażnik.
Przyniosłeś mi...
klimatyzator?
Nie, coś lepszego.
Coś do czytania.
Może być?
Tak.
Może przyniósłbyś mi...
telewizor i Nintendo.
Nie.
Gry komputerowe pozbawiają młodzież ambicji.
Zostań przy czytaniu.
Dostaję jakieś listy albo telefony?
Nie wiem, młody.
Ale sprawdzę to, dobra?
Dobra, dzięki.
Dziękuję.
Podaje do Minksa!
Minks ma dwie sekundy!
Trzy, dwa, obrót i rzut!
To był faul!
Umiesz układać pasjansa?
To taka gra w karty.
Grasz w nią sam.
Masz...
Zapisałem ci zasady.
Dzięki.
Jakieś telefony albo listy...
Jeszcze nic.
Czytałeś coś?
Próbowałem.
Ciekawe rzeczy.
Nasiona chia.
- Są zdrowe, wiesz? - Okej.
Jak stąd wyjdę, kupię sobie taką główkę do podlewania.
Co?
Nazywa się Chia Pet.
Nie słyszałeś o tym? No wiesz...
Ch-ch-ch-chia
Jak na reklamie.
Właśnie.
No.
Jak na reklamie.
Dobra, młody.
Lubię, jak mnie tak nazywasz.
Będę się modlił.
Pobłogosławię cię, gdy stąd wyjdę.
Nie, młody.
Nie trzeba.
- Co to? - To od Robertsa.
- Od Robertsa? - Tak.
Co jest?
Zdegradowali cię?
Nie.
To twój sprzęt do nowej pracy.
Będziesz sprzątał świetlicę i sale obok, dobra?
No nie wiem.
Nie mogę tam wyjść.
Naziści mnie dopadną.
Nie musisz się o nich martwić.
Nie, kiedy tu jestem.
Jasne?
Nie wiem, co powiedzieć.
Nic nie mów.
Tylko nie każ mi żałować.
Czemu jesteś dla mnie taki miły?
Mam synka.
Gdyby przydarzyło mu się to, co tobie...
chciałbym, żeby ktoś go dobrze traktował.
- O tak! - Niech dmucha!
Chwila...
Tak!
O kurna!
Dzięki ci, Boże.
Hej, kolego.
Podgłośnisz?
Mnie pasuje.
Głuchy jesteś? Jest za głośno.
Nie dotykaj tego.
- Co? - Mówię, nie dotykaj.
- Pierdol się! - Chyba ty.
Co tu się dzieje?
- O co chodzi? - Nie wiem!
Chciałem tylko ściszyć telewizor.
Nie powinno cię tu być, Reyes.
Podnieście go i wypad.
Wynocha!
Daj nam chwilę.
Kiedy masz przesłuchanie?
- Jutro. - No właśnie.
Do tego czasu będziesz gorzej wyglądał.
Przyłóż sobie lodu.
I zażyj ibuprofen.
Szanowna komisjo od zwolnień warunkowych,
dziękuję za spotkanie.
Całe życie nie sprawiałem kłopotów.
A kiedy wyjdę, nie zamierzam zacząć,
bo jestem dobrym człowiekiem.
Nie żywię do nikogo urazy. Chcę tylko wrócić do domu.
Czy weźmiesz na siebie odpowiedzialność
i przyznasz się do zbrodni, które popełniłeś?
Panie Wise, dopóki nie weźmie pan odpowiedzialności za zbrodnie,
za które został pan skazany, proces nie posunie się do przodu.
Mamo.
Dobrze wyglądasz. Dobrze wyglądasz.
Prawda?
- Tak. - Wyglądasz...
Ja...
Oddałam swoje życie Panu.
Po Marci ja...
Ale...
Bóg mnie ocalił.
Naprawdę.
Tęsknię za tobą.
- Wise! - Ja za tobą też.
Tak bardzo tęsknię.
- Wise, nie rób tak! - Oddasz życie Panu?
- Módl się za mnie. - Tylko posłuchaj...
- Ja się pomodlę. Wszyscy zgrzeszyliśmy. - Dobrze...
Proszę, przychodź częściej.
- Odwiedzaj mnie częściej... - Miłuj swoich wrogów!
- Odwiedzaj mnie, mamo! - Miłuj swoich wrogów!
Słyszysz? Módl się za nich! Błogosław tym, co cię przeklinają!
- Mamo! - Módl się za prześladowców!
- Módl się! - Kocham cię!
Bóg ocali cię jak mnie! Nie złamią cię, Korey!
- Nie złamią cię! - Oni mnie zabiją!
Kocham cię!
Przyjeżdżaj częściej, proszę!
No ruchy.
Podłogi same się nie umyją.
Tu nie ma biblioteki.
Jak załatwię przeniesienie?
A chcesz?
Tak.
Chcę zobaczyć mamę.
Już tu nie przyjedzie, to za trudne.
Słuchaj, młody...
Możesz próbować, ale to loteria.
Może trafisz bliżej, a może wylądujesz jeszcze dalej, w Wende.
Nie ma mowy.
Już skończył mi się pech.
WIĘZIENIE WENDE 590 KM OD HARLEMU, 1993 ROK
Pierwsze wozy strażackie przyjeżdżają do Waco...
wspólnoty, która nie chciała przyciągać uwagi w ten sposób.
David Koresh z Gałęzi Dawidowej...
- Strażnik! Pomocy! - Zajebiemy go.
Strażnik!
- Wstawaj! - Strażnik!
- Nie! - Pierdol się!
Pierdol się!
Bierz skurwiela!
Wykończ go!
Ciśnienie spada.
Wieszam kroplówkę.
- Ssanie gotowe. - Pomożemy ci oddychać.
- Zaczniesz oddychać. - Sól już leci.
Naciskaj tutaj.
Nie powinieneś tu być.
Kiedy stracił przytomność?
Pełna morfologia.
Jeśli będzie chodził i przełykał bez bólu w ciągu miesiąca,
to będzie cud.
Trzymasz się, Wise?
Już ci lepiej.
Lekarz mówił, że potrzeba cudu, żebyś za miesiąc chodził...
a popatrz na siebie. Cholerny cud.
Przyznam ci się do czegoś.
Gdy usłyszałem, że ktoś ze słynnej Piątki z Central Parku
trafi do Wende,
nie potrafiłem ukryć radości.
Czekałem na ciebie.
Przygotowałem komitet powitalny.
Skoro już się poznaliśmy,
powiem ci, że tutaj nie ma celebrytów.
Mamy gdzieś, czy miałeś głośną sprawę albo byłeś w telewizji.
Tu czarnuchy nie zadzierają nosa.
Wiele osób uważa, że tu nie pasujesz.
Ściągasz na siebie uwagę.
A to znaczy, panie Wise, że masz prawo opuścić izolatkę.
Nikt ci nie każe tu zostać.
Masz wybór.
Obyś wybrał dobrze.
Zostanę tutaj.
Mądry wybór.
Czaisz?
Zostanę tutaj.
Zostanę.
- Przecież nie byłaś głodna. - Teraz jestem.
Jak pytałem, mówiłaś, że nie. Wiem, co mówiłam.
Zaraz wszystko mi zjesz.
Polo! Idziemy do parku!
Ruszaj się, już!
- Byłeś głodny. - Lepiej pójdę.
- Nie, Korey! Serio? - Chodź!
Nie mamy czasu na twoje randki.
Chodź, szybciej!
Zostaję tutaj.
Zostaję.
- Serio? - Tak.
Później was złapię.
- Jak chcesz. - Narka.
No co?
Zakochałeś się?
Zapominasz o kumplach.
- Nie słyszę was. - Jak sobie chcesz.
Narka, chłopczyku!
Mądry wybór.
Czaisz?
Jak twoje nazwisko.
- Tego jeszcze nie słyszałem. - Nie słyszałem.
Zamknij się. No to...
jaki jest plan?
Jaki jest plan?
Twoim planem jestem ja, panienko. Cokolwiek chcesz robić.
Cokolwiek?
Cokolwiek.
Cokolwiek, maleńka.
O kurka, no dobrze.
Zabierz mnie na...
Coney Island.
Tak?
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
Chodź, Korey.
Cześć.
Chodźmy.
- Serio? - Chodź!
- Naprawdę? - Tak!
CUDA
Szybciej!
Muszę ją pocałować.
Wstawaj.
Masz przesłuchanie.
Mogę się najpierw umyć?
Po co?
Wsadź koszulkę w portki, wytrzyj nos
i miejmy to z głowy.
Witam z powrotem, panie Wise.
Czy weźmie pan na siebie winę za zbrodnie,
które panu udowodniono?
Chyba z nami trochę zostaniesz.
A podobno nie ma sprawiedliwości. Piętnastka.
Pierdol się!
Nienawidzę tego więzienia i wszystkich tutaj!
Kurwa!
W sprawie stanu Nowy Jork przeciwko Koreyowi Wise’owi...
Jebać gliny! Jebać policję! Jebać sędziów!
Kłamaliście o mnie!
Wobec zarzutu napaści pierwszego stopnia...
- Nie! - Jebać to więzienie!
- Wynocha z domu! - Winny.
Myślisz, że chcę tu być?
- Nie! - Wobec zarzutu napaści...
Wobec zarzutu napastowania seksualnego:
winny.
- Mamo! - Winny!
Wiem, że próbowałaś być dobrą mamą!
Próbowałaś być dobrą mamą.
Dziękuję, że tak powiedziałeś.
Czasami można się tylko starać.
Przepraszam...
że nie byłam taka, jaka powinnam.
Chciałam być...
wieloma rzeczami.
Ale nic mi się nie udało.
Narkotyki były prostsze.
Ignorowanie moich synów...
było prostsze.
Ale to, że się o ciebie bałam...
sprawiło, że miałam o co szczerze prosić Boga.
Nie płacz, kochanie.
Nic mi nie jest, mamo.
Jest dobrze.
WIĘZIENIE STANOWE W AUBURN 430 KM OD HARLEMU, 2001 ROK
Roberts?
Roberts, to ty?
Lepiej to obejrzyj, młody.
Coś mogło odpaść od budynku.
Coś mogło spaść.
Nie mamy pewności, ale to państwo widzą...
- Obudź się. - Tak to teraz wygląda.
Żyj i obudź się.
Musimy żyć, póki możemy.
- Cała ściana się zawaliła? - Cały budynek.
Cały budynek się zawalił?
Tak, cały budynek.
Poproszę papier toaletowy.
Kubek makaronu.
Ciastka. To wszystko.
Wise.
Masz przesłuchanie. Chodź.
Nie trzeba.
Jak to nie trzeba?
Nie muszę iść.
Nie idziesz na przesłuchanie o zwolnienie?
Powiedz, że zrezygnowałem.
Nie chcą usłyszeć prawdy, nie będę się produkował.
Joł, Wise. Jesteś Korey Wise, nie?
A kto pyta?
Nie pamiętasz mnie.
Matias Reyes z Attica.
Tak, Attica.
Pamiętam.
Wciąż twierdzisz, że jesteś niewinny?
O co chodzi?
O nic.
Chciałem tylko przeprosić...
za tę akcję z telewizorem.
Nie trzeba.
Nic się nie stało.
Dzięki.
To dużo dla mnie znaczy.
Jesteś wierzący?
Wierzący?
O to chodzi? Chcesz mnie nawrócić?
Masz nadzieję...
i wiarę.
Obu się trzymałeś.
Szanuję to.
Ściągnął mnie z przesłuchania, podobno to pilne?
- Pani Ryan. - Panie Morgenthau.
Skazaniec Matias Reyes
poprosił o spotkanie z władzami w więzieniu,
gdzie odsiaduje dożywocie za gwałt i zabójstwo Lourdes Gonzalez.
Była wtedy w ciąży.
Wydłubał jej oczy nożem do masła.
Jej dzieci słuchały w drugim pokoju.
Właśnie przyznał,
że zaatakował biegaczkę. To sprawa tej biegaczki, Nancy.
- Sprawa biegaczki... - Z parku.
- Trisha Meili, rok... - Osiemdziesiąty dziewiąty.
Teraz jest twoja.
Gdy ją zobaczyłem,
postanowiłem...
Postanowiłem ją zaatakować.
Odebrać jej wszystko, zgwałcić.
Poszedłem za nią...
To się teraz nazywa „stalking”.
Pobiłeś ją?
Tak.
Ty ją zgwałciłeś?
Tak.
Zostawiłeś ją, żeby umarła?
Tak, myślałem, że umrze.
Mało osób chodziło tamtą ścieżką.
Zobaczyłem, jak się zbliża...
Zobaczyłem jej ciało...
Podbiegłem od tyłu i uderzyłem ją w głowę,
ale nie straciła przytomności.
Użyłeś jakiejś broni?
Znalazłem konar.
Całkiem duży.
Na samym początku całej sprawy
Fairstein potwierdziła ślady ciągnięcia ciała po ziemi.
„Tu ją ciągnął”.
Tak powiedziała.
To ewidentnie nie były ślady pięciu osób.
Kiedy zmienili teorię? Gdy tam byłam.
Biłem ją pięściami.
Próbowała uciec, więc podniosłem kamień.
Zamknij się, kurwa!
Była przytomna?
Ledwo.
To tak, jak ktoś ma złamany nos.
Krew się sączyła.
To taki odgłos, jakby ciężko oddychała.
Wciąż go wydawała, gdy odchodziłem.
Było zimno. Była w złym stanie.
Myślałem, że zaraz umrze, więc poszedłem.
Prawdziwy sprawca chodził po parku
z jej walkmanem, cały we krwi.
Żaden gliniarz go nie zgarnął.
Wierzysz w to?
- To jego wersja. - Tak, to nam powiedział.
Naprawdę wierzysz, że to zmyślił?
Wiesz co? Człowiek w więzieniu się nudzi.
Zmyślają takie bzdury, żeby przyciągnąć uwagę.
Trishę Meili napadnięto w kwietniu 1989 roku.
Pamiętasz, że tego lata
przez miasto przewinęła się seria strasznych gwałtów, cztery.
Matiasa Reyesa aresztowano w sierpniu 1989 roku.
Od razu się do nich przyznał.
W obu tych sprawach
uczestniczył ten sam sędzia, ten sam prokurator,
ten sam detektyw, ty.
I nigdy nie zauważyłeś
identycznego modus operandi?
Nikt go nawet nie zapytał o biegaczkę.
Wtedy też by się do tego przyznał.
Zamiast tego uznaliście za prawdziwe zeznania pięciu chłopców.
Chociaż nie znali szczegółów, miejsc,
a ślady i chronologia się nie zgadzały.
- Nic nie pasowało. - Uwierzyłem w ich zeznania.
Wycisnęliście z nich zeznania
po 42 godzinach przesłuchań i wymuszania.
Bez jedzenia, bez toalety, bez nadzoru rodziców.
Wszyscy odrzucają technikę Reida.
Dobrze o tym wiesz.
Nie wiem, co to za pieprzona technika.
Wiem, czego mnie uczono.
Wiem, o co mnie proszono, i to zrobiłem.
Oni coś wiedzieli.
Nie przyznajesz się do czegoś, o czym nie wiesz. Wiedzieli coś.
Opowiedzieli nam o tym i za wszystko zapłacili.
A ten, co się przyznał, jest szósty.
Przegapiliśmy jednego.
Jasne? No kurwa.
Jak myślicie, czemu Wise
i Reyes mieli tę sprzeczkę lata temu?
Czemu? Pobili się o tę sprawę.
O to, kto weźmie na siebie winę.
A Reyes zaczął gadać tylko dlatego,
że chce dostać lepszą celę.
Chce być w centrum uwagi, a ty, kotku, mu to zapewniasz.
Nie daj się ogłupić tym zwierzętom.
Wymierzyliśmy pieprzoną sprawiedliwość.
Wszystko, co powiedziałeś, to prawda?
Tak.
I we wszystkich zdarzeniach, które szczegółowo opisałeś
od początku do końca,
byłeś sam?
Tak.
Czy ktoś ci pomagał?
Nie.
Czy ktoś przygotowywał się z tobą do tego ataku?
- Nie. - Czy ktoś przygotowywał się z tobą
- do tej napaści? - Nie.
Czy ktoś był z tobą w czasie napaści?
Nie.
Ja to zrobiłem.
Musimy zapłacić za grzechy.
A ja bardzo zgrzeszyłem.
Chcę za to zapłacić.
Zasługuję na wyrok, na wszystko, co się stanie.
To byłem ja.
Podłączcie mnie do urządzeń, pobierzcie krew, co chcecie.
Jestem gotów zapłacić.
Bo teraz płaci za mnie ktoś inny.
Nikt nie powinien tego robić.
Zaskoczyło mnie twoje zaproszenie.
Mnie to, że musiałam je zaoferować.
Robię to z grzeczności.
Grzeczność to twój ostatni powód.
Będziesz się chełpić. To bez znaczenia.
Znalazłaś szóstego gwałciciela.
Mówiłam, że było ich więcej.
To była przykrywka,
bo zmusiliście tych chłopców do przyznania się.
Sami się przyznali.
Myślę, że sobie to wmówiłaś.
To nieważne, co myślisz.
Za kilka dni ukaże się raport policyjny,
który podtrzymuje, że to zrobili,
a Reyesowi po prostu udało się uciec.
To raport na 43 strony
napisany przez trzech prawników wybranych przez komisarza.
Departament policji sam siebie sprawdza.
Lindo...
zbadaliśmy wasze taśmy z zeznaniami.
Odtworzyliśmy wydarzenia minuta po minucie.
- Wiem, co zrobiliście. - Guzik wiesz.
Wiem, że DNA Reyesa pasuje.
Było go pełno na każdym ubraniu, każdej próbce,
jaką od niej mieliśmy. Pod paznokciami, gdy walczyła.
Miała na sobie jego krew.
To był on.
Tylko on.
To tylko potwierdza, że Reyes łaził z tą bandą dzieciaków.
Został dłużej, gdy reszta już poszła.
Ostatnie zagrożenie.
Pewnie zginie.
Z zimną krwią.
I najnowsza...
Martwy dom.
Gdy ty pisałaś sobie kryminały,
Kevin, Antron, Yusef, Raymond i Korey
siedzieli w więzieniu za coś, czego nie zrobili.
Obserwowałam...
jak ponad 30 śledczych przeprowadziło świetne dochodzenie.
Wymierzyliśmy sprawiedliwość dla kobiety, którą brutalnie napadnięto.
Którą wykorzystano i wyrzucono jak śmieć.
Zrobili to ci chłopcy.
Dzięki nam dostali to, na co zasłużyli.
Na pewno nie będzie mi to spędzać snu z powiek.
Szkoda, że tobie tak.
Miło mi, że kupiłaś książki.
Smacznego.
Chodź. Pozbieraj się i idziemy.
Zaraz, kto umarł?
Halo?
Korey, mówi mama.
Mama.
Słyszysz? Mówi mama.
Tak, co się dzieje?
Ktoś cię kocha.
- Co? - Ktoś cię kocha, kochanie.
Wychodzisz!
Zwolnij, o czym ty mówisz?
Korey, posłuchaj mnie.
Mężczyzna, który naprawdę to zrobił, przyznał się.
Przyznał się.
Modliłam się o ten dzień.
Jesteś wolny!
Wracasz do domu!
Moje dziecko... wracasz do domu.
Nie.
Zdradzeni przez miasto,
ci mężczyźni byli dziećmi, gdy niesłusznie ich oskarżono
i skazano.
- Tron, jesteś tam? - Tak, co jest?
Twoja kobitka wstała?
Śpi, o co chodzi?
Słyszałeś wieści?
Włącz telewizor!
Uwolniono ich nie dlatego, że szukano sprawiedliwości,
ale dzięki temu, że ktoś powiedział prawdę.
Gdyby przez ostatnie 12 lat policja wykonywała swoją pracę,
razem z prokuraturą i mediami,
nie tylko nie zniszczono by życia piątki osób,
ale wiele kobiet uniknęło by...
- To o tobie? - ...ataku prawdziwego gwałciciela.
Prokuratura okręgowa ogłosiła,
że mężczyźni znani jako Piątka z Central Parku
zostaną uniewinnieni na podstawie zeznań świadka.
Prawdziwy zbrodniarz mógł gwałcić i mordować,
a policja i prokuratura,
i błazny pokroju Donalda Trumpa poklepywały się po tłustych plecach.
My ich nie porzuciliśmy.
Społeczność ich nie porzuciła ani wielebny Al,
ani kongresmen Perkins,
ani Michael Warren i wszyscy prawnicy,
ani mój zmarły mąż Elombe Brath i ja,
ani te rodziny...
One nigdy się nie poddały.
Jesteśmy dumni, że możemy powitać tych mężczyzn,
gdy w końcu otrzymują odpowiednią rekompensatę za swoje krzywdy,
gdy ich kartoteki w końcu oczyszczono ze wszystkich kłamstw...
Gdy w końcu wkraczają w pełnię życia,
pomimo tego, co to miasto i ten kraj wyrządzały im
i milionom im podobnych przez pokolenia.
Harlemie,
wiecie, jak to się u nas robi.
Harlemie, pomóż mi, moja rodzino.
Pomóżcie mi gorąco powitać...
Antrona McCraya...
Kevina Richardsona...
Raymonda Santanę Juniora...
Yusefa Salaama...
Mamo.
...i Koreya Wise’a.
Moje dziecko.
Mój synek!
Tak!
Czemu zawsze jesteś głodny?
- Czemu ty nigdy nie jesteś? - Bo jem lunch w szkole.
Dlatego.
Spójrz na mnie.
Czekałem, aż wyjdziesz ze szkoły,
żeby razem zjeść.
Z tobą wszystko jest lepsze.
Mówiłaś, że nie jesteś głodna.
Wiem, co mówiłam.
Zaraz mi wszystko zjesz.
- Cześć, stary! - Cześć.
Poproszę coś na lunch.
Mężczyźni zwani Piątką z Central Parku
spędzili od 6 do 14 lat w więzieniach stanu Nowy Jork.
Ich wyroki unieważniono w 2002 roku
po ponownym śledztwie prokuratury w sprawie biegaczki z Central Parku.
W 2014 roku sędzia federalny przyznał im
najwyższe odszkodowanie w historii stanu – 41 mln dolarów.
Antron McCray ożenił się i ma szóstkę dzieci.
Mieszka z rodziną w Atlancie w stanie Georgia.
Jako pierwszy z oskarżonej piątki opuścił Nowy Jork.
Raymond Santana Jr. jest dumnym ojcem nastoletniej Melleah.
Obecnie mieszka w Georgii, gdzie założył firmę odzieżową
nazwaną Park Madison NYC na cześć jego ukochanego miasta.
Yusef Salaam mieszka w Georgii z żoną i dziesiątką dzieci.
Jest autorem książek i mówcą.
Nawołuje do reform w sądownictwie karnym.
Kevin Richardson mieszka w New Jersey z żoną i dwiema córkami.
W 2017 roku Bronx Prep Academy przyznała mu dyplom ukończenia liceum,
28 lat po tym, jak aresztowano go w wieku 14 lat.
Korey Wise jako jedyny z piątki wciąż mieszka w Nowym Jorku.
W 2015 roku założył The Korey Wise Innocence Project
przy Colorado Law School,
gdzie udziela porad prawnych niesłusznie skazanym.