Anteriormente en Bolboreta...
Despexado. Obxectivo en posición.
Merda!
Pero é a miña filla.
E se non podes salvala?
Pois aínda non puidemos contactar con ela.
É a máis valiosa de todos.
Atopástelo?
Aínda non, pero sei onde está.
Fareino antes da mañá.
Non!
Sabías que era el?
Está vivo?
Rebecca.
Papá?
Isto é moi raro.
Estamos falando. Iso é un avance.
Ata hai coma unha hora,
daría o que fose por saber se meu pai seguía vivo.
E agora, estamos aquí, mercando lamberetadas.
Quizais debería abandonar.
Queres marchar?
Queres dicirme onde imos?
- A Busan. - Por que?
Temos que recoller unhas cousas.
- E logo que? - Marcharmos do país.
De volta a Virxinia?
Xa, non pasas a aduana estando oficialmente morto.
Entón, onde imos?
A Vietnam.
O que?
Aluguei unha casa alí.
É un país precioso. E non hai extradición.
Vale. Entón viviremos felices para sempre en Vietnam?
Mira, gústame a miña vida.
Teño cartos, liberdade. Juno sempre coidou de min.
E tireino todo pola borda polo home
que finxiu estar morto para non ter que criarme.
Iso non foi o que pasou.
Debería chamar a Juno.
Por que debería andar fuxindo eu? Ti es quen a quere ver morto.
Mataches o seu axente.
Atwood? Hai moitos Atwood.
Traizoáchela. Coñeces a Juno. Non cho perdoará.
Quizais.
Pero... estamos seguros de que fun quen o fixo?
Encantábanche estas.
Si, teñen o sabor que lembro.
Deberías pagalas.
- Oe! - Calma! Teño que ir mexar.
Vale.
Ola.
Trataches de matalo?
Rebecca.
Juno, non me mintas. Vin a mensaxe que lle enviaches a Atwood.
Rastrexa ese número.
Onde estás? Estás con el?
É perigoso. Non sei o que está a planear.
Matou a Atwood.
Dime onde estás e xa che mando aí un equipo.
Levaríasme de volta?
Por suposto.
Sempre hai sitio para ti aquí.
É estupendo escoitar iso.
Aínda sen ser certo.
É certo, Rebecca.
O teu sitio é este.
E o meu pai, que?
Merda!
Que pasa?
Pensei que xa...
Que desaparecera?
Non é agradable, ou?
Chamáchela?
Non podo reterte contra a túa vontade
e, se queres arriscarte con Juno, non cho podo impedir.
Pero preciso sabelo.
Non a chamei, vale? Prométocho.
Avellentaches.
Ti avellentaches.
Que é iso?
Non o sei.
- Quizais sexa un accidente. - Quizais.
- Merda. - Que?
É un control da policía.
- Que fas? - Que parece que estou a facer?
Non lle dispares a ninguén.
Quen o di?
Temos que permanecer en calma, vale? É un control de rutina.
Podemos pasar sen que ninguén saia ferido.
E se non o é?
Ola.
Carné de conducir?
Si.
Aquí o ten.
De onde vén?
De Seúl.
Por que mo pregunta?
Axente.
Temos algo.
Amósamo.
Do control en Gumi. A policía informa dunha coincidencia.
Baixe do coche, por favor.
Só estamos de vacacións.
Baixe do coche xa.
Isto é necesario?
Baixe do coche.
Pode deixarme marchar? Estou coa miña filla.
Non llo vou pedir outra vez.
Saia agora mesmo!
A policía tenos a tiro. Están acabados.
Non coñeces a David Jung.
Un...
Dous...
Vale! Ben.
- Poña as mans onde eu poida velas! - Si.
Vou saír fóra.
Señora,
saia fóra.
É o último aviso.
Saia do coche xa!
Obrígame.
Rebecca...
Non o fagas!
Solte a pistola!
- Ponte á fronte. - Vale.
Sube!
BOLBORETA
Non podo crer que siga vivo.
Tras todos estes anos, volve aparecer.
Lémbraste del?
Lembro o seu funeral.
Tratoume ben de cativo.
Tiñades boa relación, non?
Ó montar unha empresa con alguén, non tes opción.
Si.
Atopástelos?
Aínda non. Pero acabo de estar ó teléfono
co comisario xeral Hwang da policía nacional coreana.
Aseguroume que todos os controis seguen activos
e que está a aumentar a presencia policial nun radio de 100 km
- dende onde viron o obxectivo. - Grazas.
Vale. Teño o enderezo de David.
Unha casa a unha hora da destilería de soju.
Ambas propiedades son dunha muller: Eunju Kim.
Ten 43 anos.
É filla dun famoso home de negocios, dono dunha empresa de transporte de Seúl.
E hai sete anos, casou cun home que se chama Dae Ho Jung.
Ese é David.
E el casou outra vez.
Que imos facer con el?
Sabe que matamos a Karpov. Debemos desfacernos del.
Vale. Vou...
Poreime mans á obra.
Oe, mamá.
Cres que sabe o de Jae-Hun?
Temos máis do que preocuparnos que dun coreano morto.
Vale.
É alguén da empresa de seguridade da casa.
Ola. Veño mirar o sistema de vixilancia.
Vale, entre.
Grazas.
Oe, chámote de volta nun intre.
Apetécelle algo de caqui?
Como?
Mandáronme unha caixa de caquis do campo.
Non fai falta, grazas.
Son caquis de Chungdo.
Bueno, se insiste...
- Tome asento. - Grazas.
Que can máis bonito.
Podo regalarlla se quere.
É moi problemática.
Nunca coidei dunha cadela.
Vostede puido ser unha gran nai.
A que vén dicir iso?
Por que non tivo fillos?
Esa pregunta é... moi persoal, ou?
Non é mellor criar un neno que criar un can?
Intentámolo durante moito tempo.
Quizais foi mellor así.
Polo seu marido...
Todos imos morrer hoxe de todos modos.
Que está facendo?
O seu marido, Chulsu Lim...
quedou con cartos de xente perigosa.
Por favor, saia da miña casa!
Diga?
Ola, falo con Arirang Solutions?
É xa cliente nosa?
Aínda non traballamos xuntos,
pero vostede ten unha excelente reputación, Sr. Lee.
Por favor, chámeme Pistola.
E vostede quen é?
Chámome Juno Lund. Son cofundadora do Grupo Caddis.
Sei quen é.
Téñolle un traballo, se lle interesa.
Quen é o obxectivo?
David Jung, o meu exsocio.
Pensei que estaba morto.
Eu tamén o pensaba.
Non será fácil.
Gústanme os retos.
Isto non é Busan.
Non, é Daegu.
Cría que iamos a Busan
e logo ó fermoso Vietnam, sen extradición.
Houbo cambio de plans.
Vállame Deus.
Onde imos?
Sei dun sitio onde agocharnos. Veremos que facer.
- É aquí. - Parece pechado.
O dono é cliente meu. É bo home.
Moi inocente para este mundo.
Lembras cando viñemos a Corea xuntos?
Cantos anos tiñas? Nove?
Si. Foi xusto despois de morrer mamá.
Sempre quixen traerte outra vez. Hai moito máis que che quero amosar.
Estás sendo un gran guía turístico.
Ben.
Bebes?
Estás de broma, ou?
A miña cativa xa é unha muller.
Xa sabes que o correcto aquí é brindar.
Saúde.
Fala ti a bebida esta?
Makgeolli e soju.
Elabóroa, busco os distribuidores e xestiono as contas.
Fágoo a tempo completo.
Mudácheste a Corea para volverte hipster?
Hipster?
Si. Facendo puto makgeolli artesán. Logo que, iso é soju sen filtrar, non?
A bebida alcólica máis antiga de Corea.
Xa se elaboraba isto séculos antes do soju.
Ves? Es un hipster.
Lembras esa canción que me cantabas cando eu era pequena?
Falaba dun bebé que quedaba só na casa.
Dicía algo así como...
Non é moi forte a cousa esta?
Non me atopo ben.
Xa te suxeito eu.
Hai algo de...
Ti deita aí.
Veña.
REXISTRO TELEFÓNICO JUNO
Si, adiante.
O senador Dawson quere falar con vostede.
Dille que estou no estranxeiro e que xa o chamarei á volta.
Síntoo. Quería dicir que está aquí. Está abaixo.
George Dawson.
Juno Lund.
Que sorpresa tan agradable!
Oín que ías abrir unha sede en Seúl,
pero, vaia, parece unha operación grande.
Outra vantaxe máis do sector privado.
- Cando volviches? - Onte á noite.
Non é mal sitio para establecerse nesta parte do mundo,
lonxe dos veciños curiosos de Langley.
Queres ver o sitio? Podemos falar na sala.
Non. Hai moito que non te vexo. Levareite fóra.
Veña.
Probaches isto algunha vez?
Budaejjigae, guiso de orixe militar.
Xurdiu na posguerra, cando Corea estaba na miseria.
Fervían excedentes de produtos dos EUA. Feixóns, bocadillos de salchicha...
Apetitoso.
E chamábanlle guiso Johnson, por Lyndon Johnson.
Se es presidente, póñenlle o teu nome a unha sopa.
Sopa Dawson.
Gústame como soa iso.
Non sería raro ao presidir o Comité de Intelixencia do Senado.
Así é a política.
Fixeches ben en montar a privada tras o de Langley.
Eu debería tentar cambiar o mundo.
Aínda quero cambiar o mundo. Preciso cartos e poder para iso.
É un pracer verte, Juno.
Que casualidade que esteas aquí.
E iso por que?
Vin a Seúl para falar co defunto Mikhail Karpov.
Traballou algo con Caddis, non?
Hai algúns anos, pero contratámolo un par de veces.
Todos neste sector traballaron con Karpov.
Din que coñecía moitos segredos.
Non me sorprende que o matasen.
Por que? Que escoitaches?
- George... - Perdoa.
Parecía que querías contar algo máis.
Non me vas preguntar para que nos reunimos?
Será confidencial.
Entre ti e mais eu,
el filtraba información clave de Intelixencia dos EUA ó FSB ruso.
Quero coñecer o responsable.
Se oio algo relevante, fareicho saber.
Agradeceríache a axuda.
- Será coma nos vellos tempos. - Claro.
Xa que estamos, como está Oliver?
O teu fillo está no negocio familiar. Estarás orgullosa.
Saúdao da miña parte.
Drogáchesme ou que collóns?
Non tentaba facerche dano.
Só tiña que sabelo.
Si, vale. Chameina.
Pilláchesme.
Esperas que me sinta mal por iso?
Non podo levarte comigo se me entregas a Caddis.
Que lle contaches?
- Nada. - Nada?
Só quería falar con ela.
Atopáchesme.
Estragaches a miña relación con Caddis
e trouxéchesme a esta merda de aventura de pai e filla.
- Non tiñas que facelo. - Claro que si.
Vaia por... Por que?
Porque te quero.
Non, abandonáchesme.
Deixáchesme medrar crendo que foras asasinado por terroristas.
Só dese xeito podía manterte segura.
Agarda.
Iso é do que tentaches convencerte todo este tempo?
Oe.
Veña.
Sóltame.
Lideraba un equipo na illa Jolo, en Filipinas.
Mandáronnos para eliminar a Hugo Maldonado e a súa célula terrorista.
Sabiamos que eran perigosos,
pero subestimámolos.
Vamos!
Tiñan unha rede que chegaba a calquera continente
e sabían que iamos por eles.
Deberías ver isto.
Estes homes tiñan fama de ser desapiadados.
Queimaban as casas e mataban familias enteiras.
O que fose para chegar ó obxectivo.
E tiñan unha foto túa e a túa partida de nacemento...
O teu horario da escola.
Eramos o seu obxectivo.
E, antes de poder chegar eu á casa onda ti, emboscáronnos.
Asasinaron todo o meu equipo.
Sobrevivín, pero sabía que non ían parar ata que eu tamén estivese morto,
e sabía que te ían atrapar e matarte para collerme a min!
Por iso tiña que morrer.
Entón...
desapareciches para salvarme de homes malvados doutro país.
Pensaba que estaba facendo o correcto,
o que era duro de facer.
Pensei que iso debía facer un pai.
Sei que non se pode comparar co que che fixen pasar...
pero iso destruíume.
Boteite en falta a diario.
E a diario me preguntei se tomara a decisión equivocada.
Pero ó verte aquí, diante de min,
viva...
vexo que valeu a pena.
Lin todo o que se sabía sobre o día no que morreras.
Maldonado fíxose aínda máis forte.
É por iso que non volviches por min?
Ola. Vai todo ben?
Creo que me están seguindo.
Que?
Cheguei a pensar que tiña unha paranoia,
pero había dous homes con radios e...
Creo que poderían ser de Caddis.
Onde estás?
Na estación Dongdaegu.
Podes saír de aí?
Pois non. Atoparíanme.
Vale, escóitame.
Preciso que busques un lugar seguro onde poidas encerrarte.
Non estou lonxe. Chegarei en 15 minutos, vale?
Vale. Ven axiña.
Era unha muller, non?
Era a miña muller.
Caddis atopouna?
Si.
Parece que precisas da miña axuda.
- Pero non a ofrecín. - Non.
No te trouxen aquí para poñerte en perigo outra vez.
Queres que quede aquí sentada mentres ti vas buscala?
Non podo facerte agardar por min, xa o sei.
Pero non me vou despedir.
Por favor...
agarda aquí.
E se volves morrer?
Non é tan fácil matarme.
Boubo.
Si.
Son eu. Temos algo.
Ela sabe que estamos aquí. Por que non intervimos?
O obxectivo é David, non a muller.
- Cres que aparecerá el? - Si.
David sempre queda de heroe.
Mira, sei que el sabe o de Karpov, pero...
segue sendo unha ameaza?
A ver, é que parece que só intenta afastarse de Caddis.
Cres que deberiamos deixalo?
Só era unha pregunta.
A esa parte de ti que sente iso,
que o ve coma un ser humano en vez de coma un obxectivo,
tes que agarrala ben forte do pescozo
e non soltala ata que estea morta.
Entendido?
Na entrada este non hai nada.
Son Lim, cambio.
Oe, amplía esta área.
Ryu, recíbesme? Ryu?
Que carallo pasa?
É David. Está aquí.
Temos un problema?
Lim, adiante!
Juno, sei que me escoitas.
Pasou moito tempo.
Fai algo.
Lembras cando Caddis eramos nós nunha sala?
A ver o que tes.
Prometinche que non era só un soño fantasioso, non?
Dixenche que operariamos con xente de todo o mundo.
Dixen que este sería o noso legado.
Son todas as cámaras ás que temos acceso?
Por que aínda non o atopamos?
Estaba no certo, non?
Sayavong teno á vista.
Pois eliminádeo.
Agora estás aquí, tentando cazarme en Corea.
Dáme iso.
Pois vouche facer outra promesa.
Se lle fas dano á miña familia, destruirei todo o que che importa.
Non che quedará nada.
Ola, David.
Un pracer escoitar a túa voz.
Mentres ti finxías estar morto, eu construín un imperio.
Non podes tocarme.
Xa o veremos.
Sigue andando.
- Mandeiche quedar no bar. - Quería coñecer a túa muller.
Aí o está!
É Rebecca.
Está axudándoo.
Cres que está alí?
Si, e o tren sae en catro minutos.
Que tal se te encargas deles mentres a busco?
Non. Xa que estás aquí, queda comigo. Distraerémolos.
Suve ao tren axiña. Reunireime contigo alí.
Vai! Agora!
Merda! Vamos.
Vale.
Vale, ti senta.
- Vale. - Oe.
Ai, Deus.
- Vouche contar algo. - Pode agardar.
- Non pode. - Podes calar a puta boca?
Non pasa nada.
Que pasou?
Papá.
Papá, estás ferido.
Tes unha filla?
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Estefanía Prol