- Widziałem karty. - Serio?
Mamy przerąbane.
- Jak to? - No, mamy.
Wiem, kto jest zabójcą.
Sherif.
- Niestety, to prawda. - Durny reżyser.
Sam jesteś idiotą.
Żałosna z was ekipa. Nudzę się. Idę na spacer.
Krzyżyk na drogę.
- Zawstydziłeś mnie przy Sarah. - Kogo ona obchodzi?
Nie zgrywaj się. Widać nerwy.
Serio, Sarah mnie nie…
- Położę Laylę spać. - Nie!
Chodź ze mną.
- Wystarczy. - Dobra.
Zaraz wracam. Dobrze?
Dobra.
Chodź.
Sarah.
- Co? - Sarah.
Yehio, możemy chwilę pomilczeć?
A co się stało?
Wybacz, Ali.
Niestety, ale jestem tym wszystkim przejęta.
Dlaczego, skoro się pobieramy?
Myślałem, że będziesz szczęśliwa.
Zamilkłaś, kiedy wyjawiłem ci, że powiedziałem mamie.
Zero reakcji.
Dlatego się denerwuję.
Presja jest ogromna, a ja nie umiem sobie z tym poradzić.
- Wszystko dzieje się za szybko. - I tak planowaliśmy ślub, prawda?
Po prostu, zamiast ślubu za dwa lata,
odbędzie się on teraz.
Wiem, że się boisz i denerwujesz.
Ale zakochałem się w tobie. Szaleńczo.
Nadio, ty jedna mnie rozumiesz.
Cóż…
Jesteś teraz całym moim życiem.
Też cię kocham.
NADIA, LATO 2007 ROKU
ECHA PRZESZŁOŚCI
Wejdź.
Świetnie. To ty.
Czego chcesz?
Ali powiedział mi o Sherifie.
Że spotkał się z Yehią.
Wciąż biega do ciebie na spowiedź? Kiedy przestaniesz go niańczyć?
Wystarczy. Wyjaśnij mi jedno.
Dlaczego nie zająłeś się jeszcze Yehią?
Miałeś to zrobić.
Ile czasu minęło?
Nic się nie zmienia,
a robi się coraz bardziej niebezpiecznie.
- Na co czekasz? - Na nic.
Zresztą nie muszę ci się spowiadać.
Nie spowiadaj się.
Ale wyjaśnij mi to.
Od kiedy o coś pytasz?
Przez te lata
przywykłaś do tego wielkiego bajzlu
i nigdy o nic nie pytałaś.
To ja mam się wszystkim zajmować, chronić ciebie i dzieci.
Właśnie.
Tyle lat trwałam przy tobie,
bo potrafiłeś nas chronić.
Jeśli teraz nie potrafisz,
nie mam po co zostawać.
Nie jesteśmy za starzy na te bzdury?
Nie.
Ale jak widać ty jesteś za stary, aby zrobić, co należy.
Masz dziś wolne. Poprowadzę.
Tak jest.
Miałeś go na wyciągnięciu ręki. Dlaczego wciąż żyje?
Płacę podwójnie.
Z góry. Gdzie są efekty?
Przyjrzyj się Sherifowi. Jak ci kazałem.
Dobry Boże!
Kim jesteś i jak tu wszedłeś?
- Jaki portier śpi do tak późna? - A ty to kto? Moja żona?
Mówisz o Nagat?
W Girdze?
Kim jesteś i czego chcesz? Nie wkurzaj mnie. Uważaj, co mówisz.
Znasz tego człowieka?
Raczej nie.
Proszę pana! Co się dzieje?
O co chodzi?
Boże!
- Co to jest? - Wiesz, na ile lat cię za to zamkną?
Nie tylko to.
Są wszędzie.
Widziałeś go już?
Nie.
Przysięgam.
- Zadzwoń, jeśli się zjawi. - Tak, panie.
Wiem.
Ale publiczność nie.
Dobra.
Będę miał dyplom z informatyki.
Zrobię podyplomówkę za granicą? Może z tobą w Hiszpanii?
Kto wie?
Sam zobacz, jak to jest. Dawaj to.
- Puszczaj. - Yehio, popsujesz.
- Puszczaj! - Chodź.
Nie jestem przystojny, taki jak ty, nie nagrywaj mnie.
Jesteś śliczny. Okaż trochę szacunku. Jestem reżyserem.
Chwilowo to ja jestem reżyserem.
Panie Sherifie.
Co będziesz robił za pięć lat?
- Mieszkał z mamą. - Niech zawsze cię wspiera.
- Z twoją mamą. - Moją mamą?
- Tak. - Zabawne!
Daj spokój.
Odpowiem. Przysięgam!
Za pięć lat
pewnie będę kończył szkołę filmową w Hiszpanii,
pracował nad moim dyplomem.
Festiwale filmowe będą się bić o moje dzieła.
Będę dzielił czas między kręceniem filmów w Egipcie,
a życiem w Hiszpanii.
Chyba tam zamieszkam.
Ale filmy będę kręcił w Egipcie
i cię odwiedzał.
Wiesz co, złamasie?
Będę pierwszym egipskim reżyserem z Oscarem.
Kto wie?
Może będę skakał po kontynentach
i wszędzie kręcił filmy.
Kto wie, co nas jutro czeka?
Skąd ta pewność, że te kasety wciąż istnieją?
Nie mam pewności,
ale dobrze znałem Sherifa.
Wiedziałem, kiedy się denerwuje…
kiedy kłamie…
albo coś ukrywa.
Jak ustalić, co zaszło 15 lat temu…
na podstawie naszych wspomnień?
Nadio!
Nieważne, jakie są wyraziste, ale nie byliśmy tego świadkami…
Nadio!
- …i obraz jest poszatkowany. - Nadio!
Są też wspomnienia innych…
- Nadio! Co jest? - …świadków tych samych wydarzeń.
Opowiem ci wszystko w Kairze.
Skąd wiadomo, że kłamią?
Czy coś ukrywają? A może wiedzą tak samo mało jak my?
Kasety to jedyne dowody, które nie kłamią.
Tam nic się nie zmieniło. Nie tak jak w naszej pamięci.
Ale jak je zdobyć?
Jeśli nadal istnieją, chyba wiem, gdzie się znajdują.
Zaczekajmy na Sherifa, sam ci da kamerę.
Wróci wcześnie.
Co?
Niestety, nie mogę. Wyjeżdżam.
Powiedział mi, gdzie ją znajdę.
Chwycę ją i uciekam. Przepraszam.
YEHIA
LATO 2007 ROKU
YEHIA
Mam kasety.
Co tu robisz?
- Co? - Jak śmiesz grzebać w moich rzeczach?
Dlaczego wyparłeś się istnienia tych kaset?
To moja sprawa. Nie chcę mieć nic wspólnego z Yehią.
- Jeśli w to wdepnęłaś… - Jesteśmy podobni!
Też chcę wiedzieć!
Jak chcesz,
ale nie mieszaj mnie w to i nie wtryniaj się w nie swoje sprawy.
Nie. To jest moja sprawa.
A to nie są zwyczajne kasety.
Chyba że coś przed nami ukrywasz.
Jak to?
On jest z tobą?
- Tato, dlaczego kłóciliście się z Laylą? - Nie kłócimy się.
Amiro.
O co chodzi?
- Zabierz ją do środka. - Co się dzieje?
Wejdź!
Nigdzie nie pójdę bez wyjaśnień.
Cześć, Yehio.
Co u ciebie?
Mam się dobrze.
Nie zaprosisz mnie?
Jasne.
Wejdź.
Co się dzieje z Laylą?
Kto to jest i czego od ciebie chce?
Amiro, nie teraz! Potem ci powiem.
Trzymaj tu małą.
Albo wyjdźcie z domu. Jednak nie.
Zostańcie tutaj.
Długo znasz tatę?
Tak.
Jak długo?
Od czasów szkoły.
Byliśmy w twoim wieku.
Kurka!
Całe wieki temu!
Dlaczego cię nie znamy?
Był za granicą, słonko.
A ty, Laylo? Jak się poznaliście?
Wasz tata
przedstawił mnie całej rodzinie.
Ayo.
Skarbie, idź do mamy.
Dlaczego skłamałeś? Co ukrywasz? Chronisz członka rodziny?
- Czy siebie? - Nikogo nie chronię.
Chcę mieć tylko święty spokój.
Czego chcesz?
Twierdziłeś, że niczego nie masz.
Teraz chcę ustalić, dlaczego skłamałeś.
Skoro nie chcesz mówić…
NADIA!
Możemy razem obejrzeć.
Co ty wyprawiasz?
To była noc przed śmiercią Nadii.
Dobrze pamiętam.
Przyszła przerażona i płakała.
Powiedziała: „Powiem ci, gdy wrócimy do Kairu”.
Nigdy nie wróciliśmy.
Nie wróciliśmy.
Przez cały ten czas nie podejrzewałem ciebie.
- Ja? To nie tak. - Dlaczego ją nagrywałeś?
Zawsze była z nami. Miałeś na jej punkcie obsesję?
- Gdy to odkryła, uciszyłeś ją? - Ja? Zabić ją?
Dlatego że cię złapała? Z zazdrości?
Zwariowałeś? Nie skrzywdziłem jej.
Co oznaczają te kasety? No co?
Że się w niej kochałem.
Kochałem ją.
Dlatego ją filmowałem!
Byłem szczylem, który pragnął z nią być.
Wiedziałeś o tym.
Od dawna wiedziałeś.
Myślisz, że bym ją zabił? Ja?
Mówiłem ci w prokuraturze,
żebyś sobie tego nie robił.
Gdybym ją zabił, czy obchodziłoby mnie to?
- Bo czułeś się winny. - Czego?
Jeśli ktoś zabije kogoś, kogo kocha, czułby się winny?
Nie ze mną masz na pieńku.
Tylko z nimi.
Nadia mówiła, że to oni ją osaczają.
Masz teraz kasety.
Idź.
Oglądaj je do woli.
Zobacz, przez kogo tak się czuła.
Tak osobiście?
Do środka!
Co się dzieje? Kto to?
Jest inne wyjście?
Chodźcie za mną.
Cicho…
Chodź!
Policja?
Mono. Dlaczego ucięłaś kontakty z tatą po wyjeździe?
- Dlaczego przestałaś z nim rozmawiać? - Znowu to? Po co do tego wracamy?
Wszystko przez powrót Yehii.
Jakbym leżał w śpiączce.
Po raz pierwszy od śmierci Nadii myślę o tym.
Kim jestem?
Jaka jest nasza rodzina?
Wiesz, dlaczego zamknęłam rozdział Egiptu?
Uciekałam właśnie przez tym pytaniem. Nie chcę znać prawdy o naszej rodzinie.
Chcę poznać siebie
bez tego całego rodzinnego bagażu.
Jak to?
Są tylko dwie opcje.
Konfrontacja z rodzicami albo ucieczka.
Nie stać mnie było na konfrontację, więc uciekłam.
Czy to ma związek z losem Nadii?
Los Nadii i Yehii… Wolałam się od tego odciąć.
Ali, jeśli tkwisz w pułapce, musisz odejść albo się z nimi zmierzyć.
Nie siedź w rozkroku, rozdarty na pół.
Panie Sherifie.
Nie zna pan tego mężczyzny?
Nie.
A pani?
Nie.
Dobrze.
Panie Sherifie.
Proszę o kontakt, jakby się znów pojawił.
Oczywiście.
Dziękuję.
Co się dzieje między tobą a tymi ludźmi?
Dlaczego nie wspomniałeś policji o Yehii?
Kim jest Nadia, którą kochałeś i filmowałeś?
Dobrze. Będę u rodziców. Przyjedź, jak będziesz gotowy mi odpowiedzieć.
Chodźmy, Ayo.
Idziemy.
Chodź.
No już!
A skąd, proszę pana. Cały dzień wykonuję tu drobne prace.
Dałbym znać, gdybym coś widział.
Nic nie widziałem.
Atwah. Masz mój numer.
Zadzwoń, gdybyś widział coś podejrzanego.
Tak jest.
Jedziemy.
Słucham?
Kim była ta jego towarzyszka?
Przysięgam, że nie widziałem dziewczyny. Dałbym panu znać.
Stał sam.
Musi pan coś wiedzieć.
Policja jest na pana tropie.
Lepiej się nie wychylać i zniknąć.
Ale…
co z tym towarem?
Co z tym towarem?
Upiecz ciasto.
Byłem dziś w fabryce.
Zwolniłeś 300 pracowników.
Musiałem po tym pożarze.
Gdybym mógł, zwolniłbym połowę personelu,
ale to wbrew prawu.
To niesprawiedliwe, nagle trafili na bruk.
Nie bądź sentymentalny. Gdybym miał takie podejście,
straciłbym wszystko i zbankrutował.
Dlatego pozwałeś ojca za niekompetencję?
Twój dziadek miał dobre serce.
Był sentymentalny jak ty.
Pracownicy robili go na szaro.
Jego bezpośredni podwładni bezczelnie go okradali.
A on odwracał wzrok.
Prawie zbankrutowaliśmy.
Wtedy nauczyłem się,
że podejmowanie decyzji
wymaga odwagi.
Nauczyłem się też, aby nigdy nie żałować własnych decyzji.
Nadio!
Pływaliśmy prawie 13 minut, zanim padła bateria kamery.
To dziwne, że pamiętam tylko minutę lub dwie.
To znaczy?
Gdzie była łódź?
Gdzie jest łódź?
Dlaczego odpłynęła?
Pamiętasz, kto był na łodzi?
Wszyscy wskoczyliśmy razem.
Może wypłynęliście w innym miejscu?
Nie w takim okienku czasowym. Płynęliśmy parę minut.
A może nie pamiętam.
NADIA?
- Louly. - Tak?
- Co robisz? - Rysuję.
Popsujesz coś Nadii
tymi rysunkami motyli.
To nie twoja sprawa. Kocham Nadię i będę dalej rysować.
Nie mam z tym problemu.
Boże!
Inaczej to zapamiętałam.
To znaczy…
Myślałam, że to Mona i Nadia nosiły takie same ubrania.
Jak widać, to byłam ja. Poza tym…
Dlaczego nie pamiętam, jak bardzo ją kochałam?
Czy to coś zmienia?
Nie, ale…
Chodzi mi o to, że ty i ja jesteśmy tacy sami.
Mamy wątpliwości
co do naszych wspomnień.
Ten domek na plaży twojej rodziny…
nadal tam stoi?
Z reguły nie siedzisz do późna.
Nie mogłem zasnąć.
Chciałem pobyć sam.
Wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko gra.
Myślisz, że sobie radzę?
Nie wiem.
Dlatego pytam się ciebie.
Chodziło mi o to,
czy uważasz mnie za dobrego ojca.
Tato, skąd to pytanie?
Bo sam już nie wiem.
Sam już nie wiem.
Czasami…
Przez całe życie
chciałem mieć rodzinę.
Dzieci i wnuki, które gromadzą się wokół mnie.
Dbałbym o nie, kochał, a one kochałyby mnie.
Ale…
nie ma…
Moja relacja z pierworodnym to katastrofa.
Ale jest milszy niż jego siostra, która od lat ze mną nie rozmawia.
Nie wiedzieć czemu.
Nawet twoja matka,
jedyna kobieta, którą kochałem,
śpi w oddzielnym pokoju.
Dlaczego tak jest?
Dlaczego, Lollo?
Tylko ty mi możesz na to odpowiedzieć.
Nie wiem.
Nie wiem, dlaczego tak się dzieje.
Może ty i Ali…
Musisz mu bardziej zaufać.
Nie.
Tu nie chodzi o zaufanie.
Czuję, że zasiałem wiatr i zbieram burzę.
Sam już nie wiem.
Co zasiałeś?
Z ojcem.
Twoim dziadkiem.
Gdyby tylko wiedział, że go kocham.
Ale…
umarł i mu tego nie powiedziałem.
A teraz sam nie wiem, kto mnie kocha.
A co z Nadią i Yehią?
Nie myślałeś też o tym, co ich spotkało?
Takie…
Takie rzeczy się zdarzają,
ale…
wiedz, że…
dałem mu dużo pieniędzy.
Zrobiłem swoje.
Musiałem chronić rodzinę.
Dość się mnie nasłuchałaś. Dobranoc.
Uśmiech do kamery.
Sherifie, stary.
Jest upał. Mam dość tego i ciebie. Proszę…
Mam ciebie dość. Nie chcę już z tobą rozmawiać.
Zaraz utopię ciebie i to coś.
- Dość! - To nie jest tego warte.
Nie kłamię, Mono. Jesteście obleśną rodziną.
Nie kłamię, Mono. Jesteście obrzydliwą rodziną.
- Nadio! - Nadia nie żyje, Yehio!
Czemu odpłynęłaś!
Uspokój się, Yehio!
Mono!
Uśmiech.
Będziesz kręcić przez cały wyjazd?
Kręcę dokument. Stanie się międzynarodowym hitem.
Dobrze, panie reżyserze.
Napisy: Przemysław Stępień