Co ty wyprawiasz?
Przysięgam. Znów mnie zaczepisz, a ujawnię twoje zachowanie.
Nadio!
To była noc przed śmiercią Nadii.
Przyszła przerażona i płakała.
Nadio!
Co się stało?
- O co chodzi? - O nic. Jest dobrze.
Opowiem ci wszystko w Kairze.
Nigdy nie wróciliśmy.
Co się dzieje?
Mówiłaś mojej córce, że jestem złą, niewierną matką?
Odbiło ci? Jak mogłaś?
Wciąż nie słuchasz głosu rozsądku?
- Nie boisz się…? - Nie!
To ty powinnaś się bać.
Powiem nie tylko twojej córce. Cały Egipt się dowie.
Oszalałaś?
Nie słyszałaś Yassina?
Słyszałam.
Zastanówmy się. Gdzie jest ryzyko większego skandalu?
Niewierna żona biznesmena,
której mąż przymyka oko na zdradę?
Czy opowieść o jej synu i biednej dziewczynie,
której obiecano ślub, jeśli dokona aborcji?
Wiesz, co zrobią z tym media?
A twoje dzieci?
Jak cię ocenią?
A pan Yassin
wciąż będzie kandydatem do rządu?
Czy może coś się zmieni?
To nie ja powinnam się lękać.
Od początku wiedziałam, że z tobą będą kłopoty.
Nie pomyślałabym, że tak daleko się posuniesz.
Teraz już wiesz.
Zaczęłam pracować w wieku 16 lat.
Po śmierci ojca.
Zadawałam się z gorszymi od ciebie.
NADIA, LATO 2007 ROKU
ECHA PRZESZŁOŚCI
Tata zabił Nadię.
Mona ci tak powiedziała?
Czy twoja mama?
To nieistotne.
Zgoda. Nie ma to znaczenia.
Istotne jest to, że uwierzyłaś.
Co to ma znaczyć?
Gdybym ci powiedział, że to nie byłem ja, uwierzyłabyś mi?
A może już…
zrobiliście ze mnie złoczyńcę w tej rodzinie,
którego trzeba się pozbyć?
Niczego z nikim nie ustalałam.
- Chcę poznać prawdę. - Prawda jest taka, że to nie byłem ja.
A kto?
Co z nożem? I z tym, co mówiła Mona?
Jeśli nie ty, to kto?
Skarbie, czasami zmuszeni jesteśmy czynić rzeczy,
z którymi się nie zgadzamy.
Dla tych, których kochamy.
Chronimy ich, nieważne, co zrobili.
Za wszelką cenę.
Nie rozumiem. O czym ty mówisz?
Twoja matka…
przyniosła mi szwajcarski nóż.
Nadia nie żyje!
Powiedziała: „Zajmij się tym”.
Moje działania i to, co ci mówiono…
miały ją chronić.
I was też.
Skarbie, zapytaj ją.
Spójrz jej w oczy.
Powiedz jej to, co ci powiedziałem.
Layla!
Laylo.
- Mamo. Gdzie jesteś? - W domu.
Wpadnę. Musimy porozmawiać.
Co się stało?
Dowiesz się, jak przyjadę.
Tak, skarbie. Jesteśmy u mnie. O co chodzi?
Spotkajmy się w willi.
- W willi? - Nie ma mowy.
Dlaczego? Ja nie jadę.
Jak to? Musicie! Musimy pogadać!
To za moją matkę.
To za moją siostrę.
A to za 15 lat, które mi ukradłeś.
Nie muszę pytać, czy to pamiętasz.
Widzę po wyrazie twarzy.
Kto ci powiedział?
Twoja córka.
Layla.
Zabrała mnie do willi.
Tam znalazłem nóż.
A Mona…
mówiła, że to ty zakopałeś go tam.
Mówiła też, że zabiłeś Nadię.
Dlaczego?
To nie byłem ja.
Śmiało, zabij mnie.
Wtedy nie poznasz prawdy.
Tylko ja ją znam.
To nie byłem ja.
To kto?
Kto?
Tata mówił, że to ty zabiłaś Nadię, nie on.
Jak to?
Mamo?
Kazał spojrzeć ci w oczy i zapytać. Tak poznam, czy to byłaś ty.
Gdybyś zapytał dwa dni temu…
nie powiedziałbym ci tego.
Ale masz szczęście, bo wszystko się dziś nałożyło.
Zrobiłem to wszystko, aby chronić rodzinę.
Okazało się, że się myliłem.
Yassin groził, że to zrobi.
Jeśli statek utonie, pociągnie wszystkich na dno.
Dlaczego mówi to teraz?
Dzisiaj?
Bo to jego ostatnia broń.
Chce, abyście we mnie zwątpili i w nasz plan.
Powiedzcie mi.
Które z nas jest zdolne do morderstwa? Ja czy on?
Kto zatrudnił płatnego zabójcę, Ali?
Ale nieważne.
Mona widziała go, jak zakopuje nóż, prawda?
Kto go zakopywał? Ja czy on?
Odpowiedz? Nie widziałaś na własne oczy?
Nie pozwólcie, aby ojciec zwrócił nas przeciwko sobie.
To wasz ojciec ją zabił.
Ale jak?
To znaczy?
Wszystko wskazuje na ciebie.
Widziałam cię.
Kłóciłaś się z Nadią na plaży.
- Zostawcie mnie! Jesteś rozwiązła. - Nie mów tak.
Zabrałaś nóż Mony.
Kto inny mógłby to zrobić? Kto?
Tato?
Co ty zrobiłeś?
Nie wierzyłem mu, gdy mówił, że mu pomagałaś.
- Tato… - Ona mu pomagała?
Jak to?
Szukałam u was odpowiedzi, ale milczeliście!
Ale…
Uzgodniliśmy, że nie skrzywdzi żadnego z was.
Nie taki był układ?
- Chodziło nam o prawdę… - Przyszedłem po nią.
Jesteście tu w komplecie.
To koniec.
Nie ma już czego ukrywać. Powiedz im.
Powiedz to, co mówiłeś mnie.
Mów!
Nadio!
Nic ci nie jest. Obudź się!
Tak. Jestem pewien. Mój syn nigdy by tego nie uczynił.
Proszę tylko, aby nie angażować w to media.
Rozumie mnie pan?
Bardzo dziękuję.
Co to jest?
Jak mogłaś to zrobić?
- To się po prostu stało. - Po prostu?
To katastrofa!
- Twój syn… Nie rozumiesz… - Rozumiem!
Dlatego tu przyszłam!
W jakim celu?
Aby to załatwić.
Mam rozwiązanie, ale musisz mi pomóc.
To zniszczy całą rodzinę.
Błagam, Yassinie.
Musimy teraz okazać sobie wsparcie.
Dla dobra dzieci.
- Że niby zamordowałem siostrę? - Wypadek, nie mord.
- To było morderstwo! - Nieumyślne spowodowanie śmierci
Nieumyślne spowodowanie śmierci
okazało się morderstwem. Mogą go stracić.
Tym samym prokuratura oskarża
Yehię Mohameda El-Sayeda Mahrana
o umyślne zamordowanie siostry,
Nadii Mohamed El-Sayed Mahran.
Yassinie, proszę cię.
Odłóżmy na bok nasze problemy,
zanim tego nie rozwiążemy.
Kłamca! Kalumnie!
Za żadne skarby nie zniszczyłabym tej rodziny.
Chroniłam was.
Wrzucając 23-latka do więzienia?
„To wykroczenie, nie przestępstwo”.
„Najwyżej trzy lata. Prokurator i sędzia będą łagodni”.
Nie tak mówiliście?
Tego dnia zabiłaś dwie osoby.
Moją siostrę. I moją matkę, która opłakiwała dzieci, aż zmarła.
Jak mogliście?
Nie.
Mama by tego nie zrobiła.
Jeśli ktoś jest zdolny zamordować, to on!
On!
Dość!
Zabiłeś ją.
Nie tylko dlatego, że widziałam, jak zakopujesz nóż.
Dlatego że jesteś samolubny.
Zabiłeś ją!
Dlaczego płaczesz?
Zostaw mnie samą, Laylo. Proszę.
Powiedz mi. Co cię tak boli.
Ciebie lubię najbardziej.
Poza mamą Sawsan.
Wiesz, kim jest twoja matka? Rozwiązłą kobietą.
Wiesz, co to znaczy?
Że ma romans.
- Nie mów tak o mamie! - Nie kochasz jej?
Poznaj, jaka jest naprawdę!
Laylo?
Skąd masz tę ranę?
Te perły…
Dałam jej te perły.
Nie chcę, aby miała jakąkolwiek moją rzecz.
Bo mówiła złe rzeczy o tobie.
Dlaczego tak o tobie mówi?
Kocham ją.
Ale ona nie kocha nas.
Nadia nie cierpi nas wszystkich.
Mówiła tak, bo chce nas skrzywdzić.
Laylo, trzymaj się z dala od niej. Dobrze?
Ale dlaczego nas nie kocha?
Bo jest zła.
Nie powinna być tu z nami.
Masz się trzymać z dala od niej.
Nie wierz w żadne jej słowo.
Rozumiesz?
Nadia nie cierpi nas wszystkich.
Mówiła tak, bo chce nas skrzywdzić.
Nie powinna być tu z nami.
Zabiłam ją.
Nadio!
Dlaczego odpłynęłaś?
Nadio!
Dlaczego ją zabiłaś?
Groziła mi.
Mówiła, że nas wyda.
Mówiła mojej córce o mnie.
Z kim rozmawiała? Mnie dopiero powiedziała na…
Twoja matka zdradza twojego ojca.
A on przymyka na to oko.
Nie jesteś gotowa? Będziemy nurkować.
Płyńcie beze mnie.
Dlaczego?
Nie mam ochoty.
Od rana jesteś humorzasta i mnie unikasz. Teraz nie chcesz płynąć?
Ali, płyńcie beze mnie. Źle się czuję.
Mamy sporo do omówienia w Kairze.
- Niech ci będzie. - …światowy hit.
- Nazywa się Lato 2007. - Szykujcie sprzęt do nurkowania.
Dobra, panie reżyserze.
Czemu mówiłaś tak wczoraj o mamie?
Odpowiedz!
Dość! Nie mam ochoty na pogaduszki.
Jesteś złą osobą. Nie cierpisz nas. Mama mówiła prawdę!
Ali!
Przebiorę się. Płynę z wami.
Taki był mój obowiązek jako matki.
- Jesteś rozwiązłą kobietą. - Nie mów tak.
To znaczy, że ma romans.
Nie powinna być tu z nami.
Proszę, nie płacz już.
Nadia nie żyje.
Wiem, przykro mi.
Co to jest?
Co to jest, Laylo?
Nie chciałam.
Nadio!
Chciałam usunąć motyla, bo byłam na nią zła.
Kocham Nadię i będę dalej rysować.
Nie chciałam, żeby trafiła do nieba.
Laylo.
To, co mi powiedziałaś,
musi pozostać między nami. Rozumiesz?
To sekret.
Nigdy nikomu nie mów.
My też już nigdy o tym nie wspomnimy.
Dobrze?
To nasz sekret, skarbie.
To zniszczy całą rodzinę.
Błagam, Yassinie.
Musimy teraz okazać sobie wsparcie.
Dla dobra dzieci.
Od tamtego dnia myślę sobie, że gdybym tylko sobie przypomniała,
zrozumiałabym wszystko!
Pamiętasz, że trafiłaś do szpitala
po traumie w związku z jej utonięciem?
Polepszyło się jej, odkąd bierze leki.
Zaczęła znowu mówić
i regularnie jeść.
Nie budzi się już w nocy z wrzaskiem.
Ale mam wrażenie, że zapomniała sporo rzeczy.
Nie tylko o incydencie.
Wymazano jej pewne rzeczy z pamięci.
Dlatego byłam przeciwna temu, aby dawać jej leki w jej wieku.
To się często zdarza.
U dzieci, a także u dorosłych.
Po traumie
lub innym istotnym przeżyciu
umysł nie rozumie sytuacji i nie umie sobie z nią radzić.
Zwłaszcza w wieku Layli.
Wtedy dochodzi do zespołu stresu pourazowego.
ZSP.
Symptomy są różne. W tym te, które pojawiły się u Layli.
Pewne szczegóły incydentu
lub pewien okres mogą być wymazane z jej pamięci.
Cały ten okres to mgliste wspomnienia. Nic nie ma sensu.
Może to dar niebios.
Trauma nigdy nie jest darem, pani Sawsan.
Nie chcę, aby cokolwiek z tego pamiętała.
- Nie pamiętam jego ani jego siostry. - Nie ma czego pamiętać.
Była dziewczyną Aliego i utonęła.
Proszę, przestań pytać. Dla mojego dobra.
Nawet po latach, jeśli coś jej przypomni o incydencie,
może to wywołać wojnę w jej umyśle.
Jedna część może chcieć sobie przypomnieć,
a druga będzie próbowała ją chronić.
Pamiętam i nie pamiętam.
Czuję to, ale nie potrafię uchwycić.
Ma zaburzone wspomnienia.
Inaczej to zapamiętałam.
Myślałam, że to Mona i Nadia nosiły takie same ubrania.
Jak widać, to byłam ja.
Albo jej umysł może przetworzyć to wspomnienie.
Czyli może wykreować, co czuła…
Nadia nie żyje!
-…mówiła… - Cicho!
Nie mów tak o mamie!
…lub robiła tak, jakby czynił to ktoś inny.
Jej umysł nie umie pojąć tego, że jest bohaterką tej sytuacji.
Napisy: Przemysław Stępień