Co robisz?
Podejdź do mnie jeszcze raz, a wszyscy się dowiedzą!
Nadiu!
Ta noc przed śmiercią Nadii.
Wróciła z płaczem.
Nadiu! Co się stało?
Co ci jest?
Nic. Wszystko gra.
Powiem ci po powrocie do Kairu.
Ale nie wróciliśmy.
Co się stało?
Powiedziałaś mojej córce, że zdradzam męża?
Oszalałaś? Jak mogłaś to zrobić?
Nie przekonałam cię?
Nie boisz się? Nie!
Pani powinna się bać!
Powiem nie tylko jej,
ale całemu Egiptowi!
Oszalałaś?
Nie słyszałaś Yassina?
Słyszałam.
Ale zastanówmy się,
komu grozi większy skandal.
Żonie biznesmena, która ma romans z żonatym facetem,
o czym jej mąż wie?
Czy biednej dziewczynie,
której obiecano małżeństwo, by usunęła ciążę?
Co będzie się działo w mediach?
Co pomyślą
wasze dzieci?
Pan Yassin
będzie nadal kandydował w wyborach
czy coś się zmieni?
To wy powinniście się bać, nie ja.
Wiedziałam, że nie jesteś niewinna.
Ale tego się nie spodziewałam.
Już pani wie.
Poszłam do pracy, mając 16 lat.
Po śmierci ojca.
Miałam do czynienia z gorszymi niż wy.
NADIA LATO 2007
ECHA PRZESZŁOŚCI
To tata zabił Nadię.
Powiedziała ci Mona?
Czy matka?
Nieważne.
Racja.
To bez znaczenia.
Ważne, że uwierzyłaś.
To znaczy?
A jeśli powiem, że to nie byłem ja?
Uwierzyłabyś?
A może już…
uzgodniliście, że jestem złoczyńcą
i trzeba mnie się pozbyć?
Jeszcze nic nie uzgodniłam.
Chcę tylko znać prawdę.
Prawdą jest, że to nie ja.
A więc kto?
Co z tym scyzorykiem,
o którym mówiła Mona?
Skoro nie ty, to kto?
Czasem, skarbie, jesteśmy zmuszeni, by zrobić coś,
czego nie pochwalamy,
dla dobra najbliższych.
By ich chronić.
Choćby zbłądzili.
Niezależnie od ceny.
Nie rozumiem.
Co to znaczy?
Twoja mama…
przyniosła mi ten scyzoryk.
Nadia nie żyje.
Kazała się tym zająć.
To, co zrobiłem i co usłyszałaś,
było po to, żeby ją chronić.
Was również.
Zapytaj ją, skarbie.
Popatrz jej w oczy.
Powtórz jej, co ci powiedziałem.
Laylo!
Laylo.
Gdzie jesteś, mamo?
W domu.
Jadę do ciebie. Musimy pogadać.
Co się stało?
Dowiesz się później.
Jesteśmy u mnie. O co chodzi?
Spotkajmy się wszyscy w willi.
W willi?
Nie ma mowy.
Ja tam nie pojadę.
Co? Macie przyjechać! Musimy porozmawiać!
To…
za moją matkę.
A to…
za moją siostrę.
To…
za tych 15 lat, których mnie pozbawiłeś.
Nie muszę pytać, czy to pamiętasz.
Widać po tobie.
Kto ci o tym powiedział?
Twoja córka.
Layla.
Ona mnie zabrała do willi,
gdzie go znalazłem.
A Mona…
wyznała, że ty go tam zakopałeś.
I że to ty zabiłeś Nadię.
Dlaczego?
Nie zabiłem jej.
Sprzątnij mnie, jeśli chcesz.
Ale nigdy nie poznasz prawdy.
Bo znam ją tylko ja.
Ja tego nie zrobiłem.
Więc kto?
Kto?
Tata powiedział, że ty zabiłaś Nadię, nie on.
Jak to?
Mamo?
Kazał mi spojrzeć ci w oczy i zapytać, wtedy się dowiem.
Gdybyś zapytał o to zaledwie dwa dni temu,
nie odpowiedziałbym ci.
Ale masz szczęście, bo pytasz dziś.
Robiłem wszystko, by chronić rodzinę.
Ale niestety, myliłem się.
Yassin groził, że to zrobi.
I że wszyscy pójdziemy z nim na dno.
Ale dlaczego robi to teraz?
Dzisiaj?
Bo wie, że to jedyne, co mu pozostało.
Chce, byście zwątpili we wszystko, co ustaliliśmy.
Powiedzcie mi:
Które z nas jest zdolne do zabójstwa?
Ja czy on?
Kto zatrudnił płatnego zabójcę, Ali?
Nieważne.
Mono…
Widziałaś, jak zakopywał scyzoryk?
Kto go zakopał? Ja czy on?
Odpowiedz.
Przecież widziałaś.
Nie pozwólcie, by znowu nas skłócił.
Zabił ją wasz ojciec.
Ale jak?
To znaczy?
Wszystko wskazuje na ciebie.
Widziałam cię.
Widziałam, jak kłócisz się z Nadią na plaży.
Zostaw mnie, wywłoko!
Nie mów tak!
Widziałam, jak bierzesz nóż Mony.
Jak to możliwe, że to nie ty? Powiedz!
Tata?
Ty…
Co ty zrobiłeś?
Nie wierzyłem mu, że to ty mu pomagasz.
Ja…
Tato, ja… Pomaga mu?
O czym wy mówicie?
Pytałam o to każdego z was i nikt mi nie odpowiedział!
Ja…
Obiecał, że nikogo z nas nie skrzywdzi!
Czy nie tak było?
Chodziło o prawdę.
Jestem tu, by ją poznać.
Wszyscy tu jesteście.
To koniec.
Dosyć ukrywania tego.
Powiedz im…
co mi wyznałeś!
Mów!
Nadiu!
Ocknij się, Nadiu.
Jestem pewien, że mój syn by tego nie zrobił.
Proszę tylko,
by to nie wyciekło do gazet. Rozumie pan.
Bardzo dziękuję.
Co to?
Jak mogłaś?
To się po prostu stało.
Po prostu?
To tragedia!
Twój syn…
Rozumiesz…
Tak! Rozumiem! Dlatego przyszłam!
Co mam zrobić?
Zajmij się tym. Mam pomysł, ale musisz mi pomóc.
Przez ciebie cała rodzina będzie miała kłopoty.
Proszę cię, Yassin.
Nie porzucajmy siebie nawzajem.
Dla dobra naszych dzieci.
Mam zeznać, że zabiłem siostrę?
To był wypadek.
Nie, morderstwo!
Według prawa, nieumyślne zabójstwo. Zaniedbanie,
które doprowadziło do śmierci, okazało się morderstwem.
Może dostać karę śmierci.
Prokuratura oskarża Yehię Mohameda El-Sayyeda Mahrana
o umyślne zabójstwo siostry, Nadii Mohamed El-Sayyed Mahran.
Yassin, proszę cię.
Zapomnijmy o swoich problemach,
dopóki tego nie załatwimy.
Kłamiesz!
Ostatnie, czego bym chciała,
to narobić wam kłopotów.
Chroniłam was.
Wysyłając do więzienia dwudziestolatka?
„To zaniedbanie,
nie przestępstwo.
Wzbudzisz współczucie sędziego”.
To twoje słowa.
Zabiliście wtedy dwie osoby.
Moją siostrę…
i matkę, która umarła, bo nas straciła.
Kim jesteście?
Kim?
Nie.
Mama by tego nie zrobiła.
To on jest zdolny do zabójstwa.
On!
Dosyć!
Ty ją zabiłeś!
Widziałam, jak zakopujesz scyzoryk!
Jesteś egoistą!
Zabiłeś ją!
Czemu płaczesz?
Daj mi spokój, Laylo.
Powiedz.
Co cię gnębi?
Ciebie kocham najbardziej.
Po mojej mamie.
Wiesz, kim jest twoja mama?
Wywłoką! Wiesz, co to znaczy?
Zdradza twojego tatę z innym!
Nie mów tak o niej!
Kochasz ją?
Więc musisz wiedzieć, kim jest!
Laylo.
Gdzie się tak skaleczyłaś?
Te perły…
Ja je jej dałam.
Nie chcę, żeby miała coś mojego.
Bo mówi o tobie brzydko.
Czemu to robi?
Kocham ją.
Ale ona nas nie kocha.
Nadia nas nienawidzi.
Mówi tak o mnie, bo chce nas skrzywdzić.
Laylo, nie zbliżaj się do niej, rozumiesz?
Czemu nas nie kocha?
Bo jest zła.
Nie powinna tu z nami być.
Trzymaj się od niej z daleka.
I nie wierz w ani jedno jej słowo.
Rozumiesz?
Nadia nas nienawidzi.
Mówi tak o mnie, bo chce nas skrzywdzić.
Nie powinna tu z nami być.
Ja ją zabiłam.
Nadiu!
Czemu odpłynęłaś?!
Nadiu!
Czemu to zrobiłaś?
Groziła mi.
Chciała wszystko ujawnić.
Powiedziała mojej córce.
Komu?
Mnie powiedziała tuż przed…
Twoja matka zdradza twojego ojca.
A on o tym wie i milczy.
Zaraz wypływamy. Na co czekasz?
Płyńcie sami.
Co się stało?
Nie mam ochoty.
Od rana jesteś nie w humorze.
A teraz nie chcesz płynąć.
Ali, idź.
Kiepsko się czuję.
Gdy wrócimy do Kairu, musimy pogadać.
Jak chcesz.
Nazwę to „Lato 2007”.
Przygotujmy sprzęt.
Dobrze, reżyserze.
Czemu wczoraj obrażałaś mamę?
Odpowiedz!
Nie mam ochoty na rozmowę!
Jesteś zła.
Nienawidzisz nas, tak jak mówiła mama!
Ali!
Przebiorę się i popłynę.
Muszę to robić, jako matka.
Milcz!
Wiesz, co to wywłoka?
Zdradza twojego ojca!
Nie powinna tu z nami być.
Nie płacz już.
Nadia nie żyje.
Wiem. Przykro mi.
Co to?
Co to, Laylo?
Nie chciałam.
Nadiu!
Chciałam tylko zdrapać motylka.
Kocham Nadię, więc dla niej maluję.
Nie chciałam, żeby poszła do Nieba.
Laylo.
To, co powiedziałaś.
Nikt nie może o tym wiedzieć. Dobrze?
To tajemnica.
Nikomu nie mów.
A ty i ja już nigdy nie będziemy o tym rozmawiały.
Dobrze?
To nasz sekret, skarbie.
Przez ciebie wszyscy będziemy mieli kłopoty.
Proszę, Yassin.
Nie porzucajmy siebie nawzajem.
Dla dobra dzieci.
Odkąd to się stało, czuję, że jeśli sobie przypomnę,
może w końcu zrozumiem!
Chcesz sobie przypomnieć pobyt w szpitalu z powodu szoku po zobaczeniu zwłok?
Wiem, że dzięki lekom jej stan się poprawił.
Zaczęła znowu mówić,
je regularnie
i już nie budzi się z krzykiem w środku nocy.
Ale mam wrażenie, że ma luki w pamięci.
Nie chodzi tylko o ten incydent.
Ma wiele luk w pamięci.
Dlatego byłam przeciwna leczeniu farmakologicznemu.
To się często zdarza,
u dzieci i u dorosłych
po doświadczeniu szoku z powodu poważnego zdarzenia.
Ich umysł nie jest w stanie
tego zrozumieć ani się z tym pogodzić.
Zwłaszcza w młodym wieku, jak Layli.
To tak zwany zespół stresu pourazowego.
PTSD.
Objawia się różnorako, również tak, jak u Layli.
Mogła stracić pamięć dotyczącą tego incydentu lub całego okresu.
Nic nie pamiętam z tamtych czasów.
Nie rozumiem.
Może to dar od Boga.
Trauma nigdy nie jest darem, proszę pani.
Nie chcę, by pamiętała, co się stało.
Nie pamiętam jego ani jego siostry. To nic…
Ona była dziewczyną Alego. Utonęła.
Przestań wypytywać. Dla mojego dobra.
Jeśli coś jej o tym przypomni, nawet po latach,
może mieć poważne problemy.
Będzie próbowała do tego wrócić,
jednocześnie wypierając wspomnienia.
Pamiętam, ale niezupełnie.
Nie rozumiem tego, co czuję.
To będzie zniekształcona wersja.
Zapamiętałam to inaczej.
Myślałam, że Mona ubierała się podobnie do Nadii,
a okazuje się, że to byłam ja.
Umysł może też stworzyć wspomnienie od nowa.
To, co czuła…
Nadia nie żyje!
Co mówiła…
Milcz!
Nie mów tak o mamie!
Albo co zrobiła. Jakby chodziło o kogoś innego.
Dlatego że nie może się pogodzić z tym, że była w tej sytuacji.