Rzuć broń.
Raquel świetnie wygląda. Cieszę się.
Po rozpadzie związku,
wszystko jest trudne, aż obie strony staną na nogi.
Też się cieszę. Raquel naprawdę jest
- niezwykłą kobietą. - Oczywiście. Życzę jej jak najlepiej.
Zależy mi na niej i na naszej córce.
- Gorąco ci? Mogę włączyć klimę. - Nie.
Temperatura jest dobra. To ja czuję się trochę...
dziwnie.
Piłeś tam kawę? To powinno być zabronione.
Chyba popełniłem ten błąd. Wypiłem trzy. Poza tym mam pewną przypadłość.
Coś z jelitem. Nic poważnego. Jakaś bakteria...
Dlatego muszę
chodzić do toalety częściej niż zwykle.
To żenujące. Nie chciałem tego robić w miejscu przestępstwa.
Mam się zatrzymać?
Nie masz nic przeciwko?
Nie ma problemu. Zatrzymam się na następnej stacji.
Lepiej, jak zatrzymamy się teraz. Może tam.
- Możemy tutaj. - Tam?
W porządku. Nie ma problemu.
Dziękuję.
Salva.
Wszystko gra?
Dużo lepiej.
Trudno w to uwierzyć.
Jestem gotowy.
Suárez, chodź na chwilę.
Pilar.
Chcę, żebyście zbadali samochód Ángela.
- Zrobiliśmy to. Taka procedura. - Znaleźliście coś niezwykłego?
Przewody płynu hamulcowego były zatkane, ale to nic nie znaczy.
Co masz na myśli?
- Mogły zostać naruszone. -Mogły, ale zwykle tak się nie dzieje.
Przewody się zatykają, części psują,
gdy samochód przewraca się dwa razy z prędkością 170 kilometrów na godzinę.
- Przykro mi. - Poczekaj.
Czy mówił skąd ma łyżeczkę, którą badałaś?
Nie, nie mówił.
Muszę wracać do pracy.
Suárez, kiedy Ángel przyjechał do Toledo? Wczoraj, prawda?
Tak, wczoraj. Ale...
Może znalazł ją tutaj,
może był w tym domu przed nami.
Nie wiem. Może ją wziął
z baru albo z apteki.
Może podejrzewał kogoś
- i chciał się upewnić... - Raquel, spokojnie.
Nic tak nie rozwiążesz. Tylko Ángel wie, skąd wziął łyżeczkę.
Ángel i koleś, który pomagał im z zewnątrz.
Ten sam facet, który podsłuchiwał nasze telefony,
który próbował zabić Ángela manipulując z jego hamulcami.
Powiedziała, że nie ma dowodów.
Ángel miał trop
i ktoś chciał go zabić. Zrobi to znowu, jeśli w ogóle się obudzi.
O czym ty mówisz?
Tym razem
zastawimy pułapkę.
Myślałem o tym, co mówiłeś wcześniej,
że życzysz Raquel jak najlepiej.
Co?
Nie wierzę, że to prawda.
Gdyby to była prawda,
nie pieprzył byś jej siostry.
- To nie jest twoja sprawa. - Przepraszam, ale chyba jest.
Jak usłyszałem tę historię, pomyślałem „Ten koleś musiał
zakochać się, żeby się w to pakować”. Zakochać się
i pieprzyć
siostrę
swojej żony.
Ale kiedy dowiedziałem się, że podrywałeś
nauczycielkę twojej córki...
Nauczycielkę córki.
Wtedy zrozumiałem. Jesteś jednym z tych kolesi,
którzy dzielą inteligencję z kutasem i mięśniami.
Którzy na pozór wyglądają niewinnie.
Wkurza mnie, że Raquel chodzi do psychiatry, a to ty powinieneś.
Zrozumiałbyś wtedy, jak jesteś popieprzony.
Ty skurwysynu.
Skurwysyn? Ja?
Ty gnoju.
Wynoś się.
Jak mam wyjść, przyłożę ci tak, że nie będziesz wiedział, gdzie jesteś.
Wypierdalaj z samochodu.
Wiesz co to jest?
Moje leki.
Ostatnie dni życia.
Niesłychane,
jak coś tak cennego można trzymać w tak delikatnym pojemniku.
Mam rację?
Widzę, że nie przyjęłaś dobrze przegranej w wyborach, Tokyo.
Powinnaś nad tym popracować.
Nie będę siedziała
czekając aż mnie zabiją, bo tak głosowaliśmy.
Możesz zostać, jeśli chcesz.
Ale nie będziesz za nas decydował.
W porządku, idź w pokoju.
Nie ma problemu. Pomodlę się za ciebie.
Spędziłem kilka wspaniałych dni z wami.
Tokyo, dalej. Oni po nas idą.
Berlin,
powiedz nam o planie Czarnobyl,
albo zniszczę twój cały zapas.
Nie.
Naprawdę będziesz mi grozić niszcząc małe szklane fiolki?
Och, Tokyo.
Dojrzała w niektórych sprawach, a taka dziecinna w innych.
Pomyśl o czymś bardziej przekonującym.
Na przykład, odetnij jedną z kończyn. Jestem tak zamroczony opium,
- że mogę nawet nie zauważyć. - Denver.
Daj mi pistolet.
Powiedz nam o planie Czarnobyl.
Nie masz tego czegoś.
Nie masz.
Trzy,
dwa,
jeden.
I co teraz? Chciałeś coś powiedzieć?
Pokażę ci.
Oberwiesz.
Tokyo.
Oto numer dwa.
Skurwysyn.
Oto numer pięć.
Co tam robicie?
Bawimy się w rosyjską ruletkę, Nairobi.
Przyjdź później.
Cholera, Tokyo!
Oszalałaś? Co ty do cholery robisz?
Chcesz, żeby nam się oberwało przez ciebie?
Spieprzysz cały plan.
Najwyraźniej.
Sama.
Ja?
Spieprzę plan?
Nie możesz? Prawda?
Nie możesz przestać i po raz pierwszy w życiu pomyśleć.
Bezmózga szmato!
Może nie mam mózgu,
ale twój plan znalezienia syna jest do dupy.
O czym ty mówisz?
Kiedy ostatnio cię widział? Miał trzy lata?
- Nie pamięta cię. - Zamknij się.
- Nie pamięta i nie rozpozna cię. - Zamknij się.
Bo ma już matkę i ojca, którzy dla niego są prawdziwi.
- Gówno wiesz! - Co?
Gówno wiesz!
Wiem tylko, że go miałaś
i opuściłaś dla pieprzonych pigułek!
Wiesz co, nie słyszę cię dobrze.
Podejdź bliżej drzwi.
- Otwórz je. Powiedz mi to w twarz. - Obłudna dziwka!
Obłudna dziwka! Straciłaś szansę bycia matką.
Obudź się.
Wystarczy!
Hej, Tokyo.
To wymyka się spod kontroli. Nie sądzisz?
Nie mówiłeś, „Bez względu na ryzyko”?
To jest to.
Synu!
Posłuchaj mnie!
Natychmiast wyjdź!
- Wchodzisz w głębokie bagno. - Głębokie bagno?
Jakie to ma znaczenie? Wszystko się wali.
Zapomnij o syndromie sztokholmskim.
Oceniliśmy zbyt pochopnie. Nikt z nas nie jest lekarzem!
Proszę, nie... Nie spieprz tego.
Wychodzimy?
- Nie. - Możemy ponownie zagłosować.
Nie!
Oddaliśmy nasze głosy.
Dalej, zróbmy to.
Dalej,
zakończ to.
Jeżeli to ma być mój koniec, to strzelaj. Dalej, Tokyo.
Jestem śmiertelnie chory.
Nie mam nadziei i marzeń, które możesz zniszczyć.
Jeśli chcesz mnie przestraszyć, pamiętaj,
że jak odstrzelisz mi głowę, to ty będziesz miała kłopoty.
Tylko ja tutaj znam plan.
Nie masz zielonego pojęcia, jak wydostać się z tej pułapki!
Wszyscy,
gracie w rosyjską ruletkę.
Dalej!
Zrób to.
Przepraszam Alberto. Poniosło mnie.
Proszę, wybacz mi.
Alberto.
Jesteś aresztowany za atak na policjanta.
Nie ruszaj się!
Zostań tam.
Mam zatrzymanego. Atak na funkcjonariusza policji.
Weźcie odciski i zamknijcie go.
Usiądź tu. Zaraz wracam.
Spoczywaj w pokoju.
Helsinki.
Jeśli jesteś gotowy.
Spoczywaj w pokoju, Oslo.
Najcichszy w grupie.
I najbardziej pechowy.
Mogę być następna.
Zasłużyłam na to.
Kiedy inni byli na przerwie, Berlin dał to, na co zasłużyłam.
Wyraźnie i nieodwracalnie.
Wyglądasz jak prezent.
Brakuje ci tylko kokardki.
Co mi zrobisz?
Powinnaś mierzyć siły na zamiary.
Zabijesz mnie?
Nie.
Nie zabiję cię.
Nie będę cię też torturował.
Skurwysynu, nienawidzę cię.
Pozwól, że Cię o coś zapytam. Dlaczego to musi być koniec?
Nie mógłby to być początek
pięknej przyjaźni?
Tak to się zaczęło.
Początek końca napadu.
Dni w odosobnieniu.
Mojej miłości do Rio.
Naszych marzeń.
Mojej wolności.
Kto to? Nie widzę jej twarzy.
To Oliveira.
Mamy ją.
Dlaczego wydali kogoś ze swoich ludzi?
Oddalić się o 20 metrów. Może mieć ładunki.
- Ma ładunki wybuchowe! Utworzyć okrąg! - Zagrożenie wybuchem.
Zagrożenie wybuchem. Może to pułapka.
- Na ziemię! - Okrąg! Może mieć bombę!
Niech zdejmie ubranie.
Zdejmij buty i kombinezon!
Szybko!
Zdejmij buty i kombinezon, natychmiast!
Koszulka. Podnieś koszulkę!
Skuć ją.
Na ziemię.
Na ziemię!
Ręce do góry.
Pokaż ręce!
Wstrzymać ogień. Wstrzymać ogień.
Chcę ją żywą!
Tokyo.
Tokyo!
Kurwa!
Ryzykujemy trzy rzeczy. Śmierć, zranienie,
pojmanie. Dzisiaj porozmawiamy o tym ostatnim. Tokyo.
Wiesz co zrobić, jeśli cię złapią?
Skopać im jaja?
Musicie zawsze
przestrzegać złotej zasady napadu.
Kupić... czas.
Kupić czas i właściwie
musicie zrobić wszystko, żeby to uczynić.
Mój brzuch!
- Chodźmy! - Duszę się.
Coś mi zrobiliście, cholera!
Zatrzymana mówi, że ją coś boli.
Mówi, że nie może oddychać.
Żądamy pomocy medycznej.
Dobra, załatwcie jej lekarza.
Zrozumiałem.
Ostrożnie.
To boli.
Bardzo boli.
- Jeszcze trochę w tył. - Cholera!
Okłamałeś nas.
Mówiłeś, „Bez osobistych relacji”, a Berlin mówi ci po imieniu.
Sergio.
Bo to twoje imię, prawda?
Może jutro zobaczymy wszystko w innym...
Nic jutro nie będę widziała.
Weszłam w to, bo ci ufałam.
Miałeś być naszym aniołem stróżem.
Ale anioły stróże nie kłamią.
Mam na imię Sergio.
Sergio Marquina.
Mój ojciec rabował banki.
Zginął w strzelaninie
z policją przed bankiem. Ten skok
był jego pomysłem.
Tokyo, masz najbardziej porywczy temperament z nas wszystkich.
Przyjdzie czas, kiedy będziesz myślała, że wszystko się wali.
Nic się nie układa.
Że jesteś sama.
Ale obiecuję ci, że tak nie będzie
Wszystko to rozgryzłem.
Poza tym, jestem szczęściarzem.
Jesteś.
Tokyo, nie zawiodę cię.
Chcę, żebyś to pamiętała.
Najgorszy scenariusz podczas skoku,
to po pierwsze, aresztowanie za pobicie byłego męża inspektor.
Wziąć odciski i zamknąć go.
- Po drugie, policja prosi cię o dowód. - Dowód.
A ty dajesz im fałszywy.
Po trzecie, pobranie odcisków palców.
I co gorsze, pasują one
do tych z samochodu, który jest częścią postępowania.
Opróżnij kieszenie.
Po czwarte, biorą twoje rzeczy,
a wśród nich klucz do hangaru, przez który
ma nastąpić ucieczka. A także fiolka z trucizną,
To leki na serce.
To Digoxin.
której miałeś żyć, by zabić matkę inspektor.
Chodź ze mną.
Czekaj aż wezmą zeznanie.
Przed chwilą z królewskiej mennicy, porywacze dosłownie wypchnęli
osobę, która była zakneblowana i przywiązana do noszy.
Osoba ta została przejęta przez policję.
To Silene Oliveira, jedna z porywaczy
zamkniętych w fabryce. Jest badana przez służby medyczne
pod nadzorem policji.
Tokyo straciła rozum.
Nie dała rady.
To nie było proste,
ale nie miałem wyboru. Musiałem ją wydać.
Chwyćmy ręce.
Proszę.
Wszyscy ryzykujemy nasze życie.
Nie zginiesz od trzymania rąk.
Kiedy masz ranę,
krwinki zbierają się, aby ją zamknąć.
Jeśli tego nie zrobią, ciało umrze.
- Mamy ranę i musimy się zjednoczyć. - O czym ty mówisz?
- Rio. - Za kogo ty się masz? Kaznodzieję?
Lidera sekty?
Macie odlot, trzymając się za ręce?
Rio.
- Musisz się uspokoić. - Nie uspokoję się!
Wysłałeś Tokyo do więzienia.
I masz czelność mówić mi, żebym się uspokoił.
Ona jest moją dziewczyną. Moją dziewczyną.
Zrujnowałeś jej życie.
To pierwsza miłość.
Z końcem lata pożegnasz Suzanne
na Francuskiej Riwierze. To nie koniec świata.
Zamknij się ty pieprzony psychopato.
Nie masz pojęcia o czym mówisz.
Czy jest tu ktoś normalny?
Moscow.
Myślisz, że to w porządku?
Synu.
Straciła panowanie.
Wszyscy to widzieli.
Nairobi.
Są zasady. Głosowaliśmy,
a ona je zlekceważyła.
Straciła panowanie.
Denver.
- Widzisz, że to bzdury, prawda? - Pewnie, że tak, stary.
Ale grała w rosyjską ruletkę z Berlinem. Co myślałeś?
Nic się nie stało, cholera.
Ale było tak blisko!
Obudź się, chłopcze. Otwórz oczy.
Tokyo straciła panowanie. Nie możemy mieć tu takiej bomby.
Nie wierzę.
Jesteście z Berlinem.
- Jesteście za psychopatą! - Nie jesteśmy po stronie Berlina.
Wszyscy jesteśmy po stronie Profesora.
Profesora?
Został aresztowany.
Widzieliśmy to w telewizji.
Nie zadzwoni. Nie będzie czekał po drugiej stronie tunelu.
Zaraz powiecie, że zostały dwie godziny do telefonu?
Świetnie.
Bo to koniec.
Co zrobicie, jak nie zadzwoni?
Nie zostanę tu, żeby zobaczyć.
Straciliśmy zakładników.
Nie ma Tokyo.
Bez znaczenia, jeśli i mnie nie będzie.
Wiesz, że nie, Rio.
Ale to twoja decyzja, szanujemy ją, ruszaj.
Dobra.
- Czy ktoś zamknie bramę? - Poczekaj.
Kiedy wyjdziesz,
pomachaj tym nad głową.
Zobaczą, że wychodzisz pokojowo.
Są snajperzy. Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Uściskaj mnie.
Życzę ci jak najlepiej.
Nigdy nie przestawaj wierzyć w miłość. Jest piękna.
Musisz zaufać.
Oczyść swój umysł, żeby jasno myśleć.
Zaufaj.
Zrób to. Odpuść sobie.
Odpuść sobie. Tak jest.
Tak jest.
Musi odpocząć i będzie dobrze.
Zabić Berlina.
Zabić Berlina. Zabić Berlina.
Zabić Berlina.
To jedyne myśli w mojej głowie.
Ale nie było szans. Choć starałam się,
nie miałam pomysłu na zrujnowanie jego życia,
który nie zraniłby też Rio.
Mogłabym powiedzieć, o planach ucieczki,
lub gdzie jest hangar. Ale każda zemsta uderzy w Rio.
Mojego małego Rio.
Kurwa!
Skurwysyny. Kurwa.
Patrzcie, kto tu jest, pan Prieto.
Pani Tokyo.
Zawsze przesłuchujesz kobiety w bieliźnie?
Dlaczego cię wydali?
Cóż...
- zdarza się. - Czemu przywiązali cię do noszy?
Nie zgadzałam się z osobą odpowiedzialną za akcję.
Torturowałam go. Chyba nie przyjął tego zbyt dobrze.
Dobra.
Wiedzcie, że wasze pieniądze
są zabezpieczone. Znalazłem was na początku,
znajdę was, jak wyjdziecie. Będziecie je mieli.
Kontynuujmy plan. Ponieważ w najgorszym przypadku
dostaniecie pieniądze po kilku latach, a w najlepszym...
postaram się was wydostać z pudła, jak wszystko się uspokoi.
Kontynuowanie planu oznacza,
że nie rozmawiacie z policją czy sędzią,
- albo współwięźniami, dobrze? - Tak.
- Ugryzę, przeżuję i połknę język
zanim na kogoś doniosę.
To skuteczna metoda. Trochę brutalna,
ale efektywna. Chciałem jednak zasugerować coś bardziej...
subtelnego.
Przesłuchiwanie wymaga dużo umiejętności.
Jak puszczanie latawca, który może spaść.
Prawą ręką
puszczasz
sznurek
prawdy.
Ile was tam dokładnie jest?
Osiem.
Ci sami, co zaplanowali skok w Toledo.
Ile zajęło zaplanowanie skoku w Toledo?
Pięć miesięcy.
Latawiec zacznie latać, kiedy uwierzą, że mówisz prawdę,
kiedy będą pewni, że coś z ciebie wyciągną,
pociągniesz sznurek lewą ręką,
zatrzymując latawiec.
Zatrzymując ich.
Nosisz bieliznę?
Zawsze myślałam, że faceci z armii są wyluzowani.
- Mam rację? - „Wyluzowani”.
Czy ktoś może wyjaśnić, dlaczego ona nie ma ubrania?
Przepraszam za to.
Miło cię znowu widzieć, Tokyo.
Tym razem będziemy praktyczni. Ja pytam, a ty odpowiadasz.
Kim jest Profesor?
Napisy: Iwona Cienciala