Telefon kontrolny.
- Wszystko działa sprawnie. - „Sprawnie”?
„Sprawnie”, jak Tokyo przesłuchiwana przez policję?
Tak jak prawie zabiłeś Rio?
Berlin, co ty robisz?
Profesorze, tu Nairobi.
Berlin nie jest w formie.
Od teraz ja zarządzam.
Czas na matriarchat.
Zapamiętałam tę chwilę, bo może być moją ostatnią w królewskiej mennicy.
Zostawiam błędy,
osłabioną drużynę,
i rabusia przykładającego się do zadania, Nairobi.
Profesorze, to miejsce jest poza kontrolą.
Sytuacja jest krytyczna.
Tokyo grała w rosyjską ruletkę na Berlinie przywiązanym do krzesła.
Berlin wydał ją policji, a Rio uciekł.
Berlin prawie go zabił, jak wietnamski oddział egzekucyjny.
Helsinki dusił Oslo.
Zabił go?
Był w stanie wegetatywnym.
Helsinki mówi, że on by tego chciał. To pieprzona katastrofa.
Nie mam wyboru, tylko przejąć kontrolę, aż sprawy się unormują!
Co robił z policją?
Byłem w posiadłości Toledo. To część planu.
Profesorze,
musimy wiedzieć, w jakiej jesteśmy sytuacji.
PONIEDZIAŁEK, 21,00.
Są pewne niezałatwione sprawy.
83. GODZINA SKOKU
To był największy problem.
Zastępca inspektora, Ángel, zidentyfikował Profesora.
Zdobył jego odciski i czeka, by po wybudzeniu ze śpiączki to ujawnić.
Dni Profesora są policzone,
tak jak wszystkich.
Sytuacja tu nie jest dużo lepsza, niż to, co mówisz.
Rób tam to, co musisz, a ja zajmę się wszystkim tutaj.
Przekieruję połączenie.
Pani inspektor.
Muszę wyjaśnić ważną sprawę.
Jak mam się teraz do ciebie zwracać?
Profesorze? Sergio? A może panie Marquina?
Zawsze będę dla ciebie Profesorem.
Tak się poznaliśmy.
Zapamiętam cię jako inspektor Murillo, nawet gdy kiedyś wykonasz moją egzekucję.
Pamiętasz, swój pierwszy raz?
Oczywiście, tego się nie zapomina.
To jest mój pierwszy raz
w świecie przestępczym.
Czy się uda czy nie, zawsze będę
mieć do tego sentyment.
Jesteś entuzjastą.
Świat potrzebuje takich ludzi.
Mam nadzieję, że jak wyjdziesz z więzienia,
pomożesz temu krajowi iść naprzód.
Gdzie to było?
Co?
Twój pierwszy raz.
W namiocie.
Wspaniale. Dobre miejsce na pierwszy raz.
Odgłosy natury, światła...
Tak, masz rację co do tej części. Reszta była,
powiedzmy, eksperymentem.
I... krótka.
Dobra, Profesorze.
Dzwonię, bo twoja partnerka, Silene Oliveira,
idzie dziś do aresztu, bez możliwości wpłacenia kaucji.
Co powiedziała Tokyo, że nie wysłałaś jej do 72-godzinnego aresztu?
Próbowała być cwana.
Jednego nie rozumiem. Dlaczego puszczasz swoich ludzi zamiast zakładników?
Powiedzmy, że były rozbieżności w grupie.
Jesteś przyparty do muru. Wiesz o tym.
Zgadzam się, że wygrywasz, ale to tylko jedna bitwa.
Niewiele w porównaniu do wojny.
Ciągle się z tobą droczy, nawet jak ma bunt.
Jest gwiazdą rocka.
Salva, jak się masz?
Jak się trzymasz?
Cóż...
Nie sądziłem, że wiązanie sznurowadeł może być tak bolesne.
Lepiej, żeby ktoś zobaczył te siniaki.
Pielęgniarka...
To jest
bardzo dwuznaczna propozycja.
Chętnie się tobą zaopiekuję,
ale u mnie, bo chcę się zobaczyć z córką.
- To niezbyt romantyczna randka. - Nie wymyśliłbym nic lepszego.
Dobrze.
Kiedy spędzasz lata myśląc o czymś,
staje się to całym twoim światem.
Idealnym światem.
Ale plan nie należał tylko do Profesora.
Należał do nas wszystkich. I wszyscy to spieprzyliśmy.
Po raz pierwszy Profesor poczuł się słaby.
Ramiona Raquel wydawały się najlepszym schronieniem.
Jedynym możliwym.
Teraz jesteś zakładnikiem.
Co się stało?
Chcieli mnie zabić.
Prawie zastrzelili.
Dlaczego?
Wydali Tokyo policji.
Chciałem się poddać.
Alison!
Zostaw ją.
Ta dziewczyna straciła rozum!
- Co będzie jak Tokyo się pojawi? - Nie pojawi się, wyrzucili ją.
To może być dobre.
- Dobre na co? - Żeby się stąd wydostać!
Raz i na zawsze.
Na litość boską, czy to tak ciężko zrozumieć?
Zamknęli naszych kolegów,
kiedy obiecali im wolność!
Niektórzy z nas zostali upokorzeni.
Zniszczyli mój związek,
moje ojcostwo.
Pieniądze, które nam obiecali, żeby tu zostać,
to kłamstwo.
Pieprzona fikcja! On to potwierdził!
Jak długo będziemy tu siedzieć i nic nie robić?
Bandyci są teraz osłabieni.
Nikt nie zaprzeczy. Jeśli nie wykorzystamy tej okazji,
pozwolimy im uciec. Musimy ich wykończyć!
Zgromadzić całą godność, odwagę,
obudzić dzikie zwierzę, które w nas drzemie!
Musimy coś zrobić. Nie wiem.
Ukraść od nich pistolet.
Co?
O czym ty mówisz? Jak dostaniemy pistolet?
Zamienimy jeden ich na fałszywy.
Jeśli uda ci się zdobyć fałszywą broń, możesz je zamienić.
Jeden z nich będzie nieuzbrojony,
a jeden z was będzie miał broń.
- Cześć, skarbie. - Mamo, co tu robisz?
Mamo!
Skarbie.
Chodź tu.
Ale poczekaj chwilę.
- Dlaczego jeszcze nie śpisz? - Chciałam cię zobaczyć.
Ja ciebie też.
Cześć.
Dlaczego nic nie powiedziałaś? Zrobiłabym kolację.
Przyszliście na kolację?
Tak. Kolację i trochę snu. Prawda?
Chodzicie ze sobą?
Ojej.
Cóż...
Tak, prawda?
Tak jakby.
Zapytałeś ją?
Właściwie nie.
Ale pocałowaliśmy się, a to prawie to samo.
To dobrze.
Chodźmy.
Jutro jest szkoła.
Nie martw się, ja ją położę do łóżka.
Dziękuję.
Naprawdę go uderzyłeś?
Cóż...
tak, uderzyłem.
Naprawdę, wkurza mnie myśl, że podniósł na ciebie rękę.
Nie lubię przemocy.
To nie powinno się było stać.
- Nie będę... - Salva.
Cieszę się, że przywaliłeś temu palantowi. Powinnam była to sama zrobić.
Nawet jeśli to politycznie niepoprawne.
Cóż,
czasem coś politycznie niepoprawnego jest jedynym wyjściem.
Mówię z doświadczenia.
Cieszę się, że jesteś.
Od teraz wszyscy mają zamykać torby. Bez przerwy.
Nie mówimy o kłamstwach?
Odpuść sobie, bo inaczej skończysz jedząc gówno na śniadanie, lunch i obiad.
Poza tym, mogę ci zagwarantować, że nikogo nie kłamałam.
Teraz dowodzi Nairobi. Więc zabierajcie się do pakowania!
Nairobi ma twardą rękę jak na kobietę.
Berlin, toniemy.
Myślę, że teraz najważniejsze jest, żebyśmy wszyscy wyszli stąd żywi,
bez robienia kolejnych błędów.
Powiedz mi.
Jesteś ze mną,
czy przeciwko mnie?
Ene due rabe,
połknął bocian żabę,
- a żaba Chińczyka. - żaba Chińczyka.
Jestem z tobą, Nairobi.
Do końca.
Będę przestrzegać twoich zasad.
I nawet wyznam, że pociąga mnie
słuchanie kobiety, która jest boginią.
Lepiej módl się do tej bogini, bo ona ma twoją morfinę. Nie zapominaj.
To biuro, gdzie trzymają fałszywą broń.
I co?
Jeden z nas musi tam wejść i wziąć fałszywy pistolet.
Czyją broń chcesz zamienić?
Denver.
Jest najgłupszy.
- Kto weźmie ten pistolet? - Mónica.
- Kiedy zawoła ją do zmiany opatrunku. - Dlaczego miałaby to zrobić?
To jak samobójstwo.
Bo ten bandyta ma ją na celu.
Ma ją w garści. Wykorzystał jej strach i desperację,
żeby ją czasem przelecieć.
Podobno teraz cię zostawił, prawda?
Tak.
Przykro mi.
Zdarza się.
Czasem chcemy zmienić życie.
Robimy sobie nadzieję.
Ale bandyta cię nie zechce.
W porządku.
Pójdę po pistolet.
Masz kopie kluczy do biura?
Nie.
Jaki jest plan Czarnobyl?
Plan Czarnobyl to desperacki, ale bardzo piękny plan.
To zrzucenie z dachu gotówki w balonach,
przebicie balonów bronią i spowodowanie
pięknego deszczu. Dzwonienie do radia i telewizji.
Podobnie jak świąteczna parada, tylko z banknotami 50 euro.
To jest plan Czarnobyl?
Tysiące zbierających, chaos wśród policji. Wyobraźcie sobie.
- Miliard euro spadający z nieba. - Tak.
A my znikamy wśród tłumu.
Bardzo ładnie.
Wiesz, że Profesor jest idealistą.
Bardziej zależy mu na przesłaniu niż kasie.
Nic nie mówiłem, bo musimy szanować czas.
Trzymajcie kciuki.
Panie Torres,
do mojego biura!
Panie Torres, proszę.
Pomyślmy,
czy możemy zwiększyć szybkość drukowania?
To jest możliwe.
Ale będzie objęte ryzykiem.
Jeśli coś się zablokuje, odzyskanie tego zajmie kilka godzin.
- Oblicz wzrost wydajności produkcji. - Dobrze, panno Nairobi.
Panie Arturo.
Wstawaj, Torres. Niech to szlag, wstawaj!
- Co robisz? - Nie twoja sprawa. Bądź dyskretny.
Idź w stronę drzwi. Nie zamykaj ich.
Przepraszam, ale muszę cię zaraportować.
Jeśli się dowiedzą, będę skończony.
Posłuchaj idioto!
Mam pistolet.
Nie waż się donosić na mnie,
albo będzie po tobie.
Przykro mi, ale to jeden z fałszywych pistoletów.
Zostawiłeś otwartą torbę.
Posłuchaj mnie.
Słuchaj, bo nie będę powtarzał.
Kiedy to się skończy, a zapewniam, że tak będzie za kilka godzin,
ty wrócisz
do swojej marnej pracy.
Będę na ciebie czekał następnego dnia
ze zwolnieniem i aktami dyscyplinarnymi, które sprawią, że się posrasz.
Będzie po tobie aż do emerytury. Rozumiesz?
Masz trzy córki?
Dwie z nich są bezrobotne
od siedmiu lat, jeśli dobrze pamiętam.
To zależy od ciebie.
Torres.
Panno Nairobi.
Co takiego?
Możemy zwiększyć produkcję o dwa miliony
na godzinę.
Zrób to.
Poza tym, będziemy robić przerwy techniczne co sześć godzin.
-To dodatkowe dwa miliony. - Bardzo dobrze.
Staniemy na nogi. Zapamiętaj moje słowa.
Coś cię martwi?
Nie.
Martwię się, że to była najlepsza noc w moim życiu.
Salva. Już mnie zdobyłeś, nie ma potrzeby przesadzać.
To prawda.
Nie przewidziałem tego.
Och, nie przewidziałeś tego.
Wszystko przewidujesz?
Powiedzmy,
jestem mężczyzną, który
dzień wcześniej szykuje ubrania, jakie będzie nosił.
Mężczyzną, który ma obsesję
na punkcie
produkcji najlepszego cydru na świecie.
I...
Przestudiowałem to. Uczyłem się
o kwasowości i fermentacji.
Wszystkie możliwe reakcje każdego składnika.
Rok
po roku.
Zdarza się jedno kiepskie jabłko,
które zrujnuje całą beczkę.
Salva, masz naprawdę obsesję na punkcie cydru?
To było marzenie mojego ojca.
Zamarł zanim to zrobił.
On...
Chciał zrobić...
dwieście czterdzieści beczek.
Rozumiem, że chcesz uczcić jego pamięć,
ale może zrób połowę,
albo połowę połowy,
a potem
poświęć się swoim marzeniom.
Wyjedźmy stąd.
Zakończę tą sprawę z cydrem
w kilka dni
i wyjedziemy na Karaiby.
Cóż,
nie mam cydru,
ale mam matkę i córkę,
i napad do rozwikłania.
Weźmiemy twoją matkę
i córkę. Pojadą z nami.
Wychowywałabyś córkę na plaży.
Raquel,
nie chcę, żeby to się skończyło.
Nie chcę ignorować
tego pragnienia życia. Nigdy nie czułem tego tak mocno.
Przekroczyłbyś ocean
z matką, córką
i babcią?
W tej chwili, tak.
Mam plan B.
Cholera,
to tak szalone,
że...
Nie wyobrażam sobie niczego innego.
Skończ ten napad. Rób to, co musisz,
a potem pojedziemy.
Dobrze.
- Dobrze. - Dobrze.
Dobra.
Tak.
Wszyscy słuchajcie!
Rozwiążemy sprawę napadu w 24 godziny,
i wrócimy do naszych zajęć. Zaniedbaliśmy je.
Suárez. Zadzwoń do komisarza Sanchez.
Nie dopuszczę, żeby jeszcze ktoś został tam zabity lub złapany. Nairobi,
słuchaj. Zaszłaś naprawdę daleko.
Gratuluję ci.
Wydostanę was stamtąd.
Zanim oni was dostaną.
- Sprowadź Lobo i resztę. - Co chcesz zrobić?
Myślę, że ten facet jest prawdziwym mózgiem operacji.
To on zostawił wskazówki do posiadłości w Toledo.
Wiem, jak go złapać.
Najpierw trzeba zabrać się za zakładników.
Dzięki. Nie mamy wystarczająco ludzi, żeby pilnować zakładników.
Obiecaliśmy im wolność. Dajmy im wolność.
Uwolnimy zakładników. Daj mi godzinę.
To duży spektakl, jak na tak niewielką widownię.
- Tak. - Uwolnię 11 zakładników,
pod jednym warunkiem.
Chcę reportera relacjonującego z wewnątrz.
Wiadomości na żywo.
Chętnie pomogłabym ci w twojej propagandzie,
ale nie mogę zmusić żadnego cywila do wejścia tam.
- Dobrze o tym wiesz. - To prawda.
Masz rację. Ale nie musisz nikogo zmuszać.
Wystarczy to zasugerować. Jestem pewien,
że znajdzie się wielu reporterów, którzy chętnie to zrobią.
- Muszę to przemyśleć. - Oczywiście.
Pamiętaj, że nagrywam te rozmowy. Ostatni raz,
kiedy odmówiłaś uwolnienia zakładników,
nie zostało to dobrze odebrane przez opinię publiczną.
Ale oczywiście, nie spiesz się.
Sukinsyn.
Kurwa.
Dobra, porozmawiajmy o czymś innym. Jak to wytłumaczyć...
- Lubisz piłkę nożną? - O tak.
Profesorze, w moim kraju piłka nożna jest ważna.
Wyobraź sobie mecz.
- Ciągle o piłce? - Mecz na Mistrzostwach Świata.
Brazylia gra z Kamerunem. Kto wygrywa?
Proste!
Albo raczej,
Kto chcecie, żeby wygrał?
Moim zdaniem Brazylia wygrywa.
Ale kibicuję Kamerunowi.
- Kamerun. - Tak.
Z pewnością Kamerun.
Jak najbardziej Kamerun.
Jak widać ludzie instynktownie,
zawsze,
opowiadają się po stronie słabszego.
Przegranego.
Więc jeśli pokażemy światu nasze słabości,
nasze rany,
że jesteśmy na krawędzi
poddania się,
spowoduje to
dreszcz.
Każdy kto nie jest Brazylijczykiem wybierze Kamerun.
Nawet niektórzy Brazylijczycy.
- Albo Brazylijki. - Dobra.
Za Kamerun!
Jak idzie ten okrzyk?
Kamerun, Kamerun, Kamerun!
Kamerun!
- Kamerun! - Przechodzimy do planu Kamerun.
Uwolnimy zakładników zamkniętych w piwnicy.
Będziemy mieli dziennikarza i kamerę, żeby to nagrać.
Musimy mieć kogoś do wywiadu.
Proponuję
ciebie, Rio.
Rozumiem twój gniew,
ale potrzebujemy cię.
Jesteś empatyczny.
Myślisz, że wystąpię w telewizji?
Żeby Tokyo widziała mnie z więzienia jak uśmiecham się
i udzielam wywiadu, jakby nic się nie stało.
Jestem więźniem.
Nie licz na mnie.
Kurwa, ja to zrobię.
- Jestem urodzoną beksą. - Nie jesteś beksą.
To inni przez ciebie płaczą.
Ja to zrobię.
Jeśli nie będę musiał dużo mówić.
Mógłbyś, ale nie.
Nie.
Ja zrobię to w masce.
W masce?
W wywiadzie na żywo?
Jesteśmy ETA, czy co?
Dżihadystami?
Nie.
Wywiad musi być wykonany
twarzą w twarz.
Żeby cała Hiszpania
zobaczyła nasze oczy,
poczuła oddech. Żeby zrozumiała ból.
I trochę smutku.
Dobra.
Ty chcesz to zrobić.
Ale wiesz,
w czym problem?
Jeśli kiedykolwiek widziałam faceta, który nie czuje bólu lub smutku, to ty.
Tokyo nie ma.
Rio nie chce tego zrobić.
Nie gardź kimś, kto wie, jak wykonywać pracę
Mogę być dobrym konferansjerem.
On ma rację. Umie grać.
Dobrze.
Zrobisz to.
Wywiad w zamian za uwolnienie 11 zakładników. Nie wiem.
To bardziej uzasadnione.
Będziemy ostro krytykowani,
- ale nie mamy wyboru. - Zanotujmy to
i sprzedajmy jako ćwiczenia przejrzystości.
Sprzedajcie, jak chcecie. A co z drugą sprawą?
Operacją, którą chcecie wykonać w szpitalu.
W zamian za co? Jakie dowody? Talerz sardeli?
Jako dowód, mają faceta na zewnątrz który pogarsza sytuację.
Ángel złapał go, dlatego próbowali go zabić.
Wszyscy czytaliśmy raport sądowy w sprawie wypadku Ángela.
Nie ma dowodów, że była to próba zabójstwa.
Nie zapominajmy, że prowadził po pijanemu.
W porządku. Chcesz dowodów? Ustawmy operację.
Zrobię wyciek do prasy, że Ángel -
jedyny, który wie kim on jest, wybudzi się ze śpiączki.
Gwarantuję ci, że przed godziną 17,00
ten koleś pojawi się w szpitalu, żeby go zabić.
Ale my tam będziemy, żeby go złapać.
Prosisz mnie, żebym wypełnił szpital
tajnymi agentami, jakby to był policyjny komiks?
Powinniśmy skupić się na fabryce.
Co, jeśli wezmą dziennikarzy na zakładników?
Ten wywiad to zasłona dymna. Sztuczka, w celu marnowania naszego czasu.
Komisarzu. Tym razem
my zastawmy pułapkę.
Dam ci dziesięciu.
Dwudziestu.
Mónica, zmiana opatrunku.
Chodźmy.
Musisz zdjąć kombinezon.
Możesz się odwrócić?
Skoro nie jesteśmy razem?
Nie ma sprawy.
Mogę?
Poczekaj.
Teraz.
Jak tam rana?
Bardzo boli.
I piecze.
Będziemy mieć tylko jedną szansę.
Chcę go żywego.
Nikt nie strzela, chyba że w przypadku skrajnego zagrożenia.
Najpierw musimy
zabrać Ángela w bezpieczne miejsce.
Dlatego trzeba przygotować pokój na innym piętrze.
Jak go przeniesiemy, puścimy wiadomość o wyzdrowieniu.
Wtedy cel będzie w drodze.
Konieczne jest, żeby każdy był na swoim stanowisku
Niech każdy wczuje się w rolę i gra wzorowo.
To skomplikowana operacja.
Potrzebujemy ogromnej koncentracji.
Będziemy mieć dostęp do monitoringu.
Nie chcę ochrony na piętrze. Nawet w szpitalu.
Żadnych samochodów policyjnych.
Rozwiniemy czerwony dywan dla drania, żeby doszedł do pokoju Ángela,
gdzie będzie czekał Lobo.
Agent Balmaseda razem z Mari Carmen
będą czekać z niespodzianką.
Szukamy mężczyzny w średnim wieku.
Mamy 20 agentów, a on będzie sam.
Nie może uciec.
Udało ci się?
Daj mi.
Szybko.
Naładowany.
Jest naładowany.
Przestańcie pakować kasę i weźcie, co możecie.
Wynosimy się stąd.
Chowajcie je.
Szybko!
Wychodzimy. To trwało zbyt długo.
Chodźmy.
Piąty dzień porwania. Jeden zakładnik i dwóch policjantów zostało rannych,
eksplozja, ucieczka zakładników.
A niebawem kamery Kanału 6 będą w miejscu,
na które patrzy cały świat.
Dziennikarze idą do wejścia.
Pamiętajmy o znaczeniu tej chwili.
Setki kanałów na całym świecie nadają nasz sygnał...
Zabezpieczajcie ich aż do wejście.
Pierwszy raz ekipa telewizyjna pojawia się na żywo w...
Otwierają drzwi. Uwaga,
zatrzymać się na dole schodów.
...w Mennicy Królewskiej. Kluczowy moment.
Za niecałą minutę będziemy świadkami historycznej chwili.
Dziennikarka i kamerzysta Kanału 6 będą na miejscu napadu.
Dalej policja nie może wejść. Od tego miejsca
dziennikarka i kamerzysta będą zdani na siebie.
Nie widzieliśmy czegoś takiego.
Ulice w całym kraju są puste.
Wracać na miejsca.
Witam, dzień dobry.
Dzień dobry.
Jestem Andrés de Fonollosa. Dziękuję.
Proszę to założyć.
Oczywiście.
Już otrzymujemy sygnał.
- Nadajemy na żywo z fabryki. - Raquel.
Panie Fonollosa, muszę zapytać, dlaczego pozwoliłeś dziennikarzom
na przekaz na żywo.
To decydujący moment dla nas wszystkich,
chcieliśmy go uwiecznić i upublicznić.
Proszę ze mną. Tędy.
To Andrés de Fonollosa,
twarz znana policji.
Rabuś, informator, wcześniej skazany za handel ludźmi.
To jest 11 zakładników,
- którzy zostaną uwolnieni. - Oto oni.
Rozpoznaję Manuela Garcia,
Alfonso Martinez,
i Marię Cornejo. Chyba ich wypuszczą.
- Niecierpliwimy się, - Pomoc medyczna gotowa.
prawie jak dzieci, które czekają na dzwonek szkolny.
Chcę wam wszystkim podziękować.
Za odwagę i bohaterstwo,
które pokazaliście.
I...
tobie w szczególności.
I twojemu dziecku.
Udowodniłaś, że jesteś silną kobietą.
Dlaczego podjąłeś decyzję właśnie teraz,
by po pięciu dniach niewolenia
uwolnić zakładników?
Pięć dni? Ciężko uwierzyć, że to tylko kilka dni.
Widzisz,
Przeżyliśmy ciężkie chwile.
Sytuacja jest krytyczna.
Jedynym wyjściem jest poddanie się.
Dlatego tu jesteście.
Ten gest jest początkiem końca dla wszystkich.
Helsinki,
już czas.
Możecie iść.
Dziękuję.
Snajperzy gotowi. Drużyna szturmowa, zachować odległość.
Zrozumiałem.
Uwalniamy zakładników, aby zdobyć korzystne warunki do poddania się.
- Poddajecie się? - Wiemy, że przegraliśmy.
Otworzyć drzwi!
Jedenaścioro uwolnionych. Oglądamy to na żywo.
- Wychodzą. - Nareszcie dobre nowiny z mennicy.
Oto oni. To ekscytujący moment. Wygląda na to, że rabusie poddają się.
Ale mamy więcej ważnych wiadomości.
U ŹRÓDŁA NAPADU
Fonollosa przyznał, że sytuacja jest krytyczna,
że muszą się poddać.
Jego słowa brzmiały: „To początek końca,
i wiemy,
że przegraliśmy”.
Nie wiem, czy widzieliście zwłoki.
Dla niektórych z nas to pierwszy raz.
Przyszliście powiedzieć prawdę.
Oto ona. To jest prawda.
Zostaliśmy pobici.
Zostaliśmy pokonani.
Ważne, żebyś to potwierdziła,
proszę.
Tak.
Nie ma pulsu.
Zbiegli zakładnicy uderzyli go.
Zmarł po kilku godzinach.
Może dla ludzi tam,
ten człowiek to złodziej.
Ale dla nas był towarzyszem i przyjacielem.
Nikt nie jest na to gotowy.
Nikt. To jeden z powodów dlaczego uwolniliśmy zakładników.
Niektórzy z nas myśleli, że nie wyjdziemy z tego żywi.
Nigdy nie sądziłem, że to będzie on.
Masz na myśli, że w grupie byli ludzie gotowi poświęcić się?
Nie.
Ani trochę. Jesteśmy prostymi ludźmi.
Ludźmi, którzy przeszli przez trudności
różnego rodzaju. Jak każdy.
Także choroby śmiertelne. Musieliśmy
dopuścić się desperackich czynów, aby zabezpieczyć nasze rodziny.
Zostawić coś naszym ukochanym.
Właściwie to cierpię na chorobę zwaną miopatiami Hellmera.
Policja o tym wie.
Nie mieli wstydu szerzyć o mnie kłamstwa.
Może jestem złodziejem,
byłem nim całe życie. Okradałem banki i sklepy jubilerskie.
Włamywałem się do rezydencji. Ale nigdy nikogo nie sprzedałem.
Nigdy nie sprzedałem kobiety.
Nie jestem alfonsem,
który handluje...
gwałci nieletnich.
Nie.
Zapytajcie policji, gdzie przechowywane są te akta.
Twierdzisz, że policja okłamała opinię publiczną?
Policja kłamie!
Kłamią ludziom!
Okłamali moich przyjaciół.
Zniszczyli moje nazwisko.
Kradnę.
Ale mam prawo, by nie być zniesławianym.
Mam takie samo prawo, jak każdy,
by umrzeć w spokoju,
z godnością.
Przestańcie, już nie mogę.
Tego ranka byliśmy znani na całym świecie.
Ludzie milczeli w kawiarniach i taksówkach.
Fonollosa mówi, że policja kłamie.
Że okłamywali media, o jego przeszłości.
I wyzywa ich, żeby ujawnili akta.
Byliśmy Kameruńczykami grającymi boso z Brazylią.
Każdy nam kibicował.
Przechodzimy teraz do aktualności, Cristina Saavedra. Proszę.
Zastępca inspektora Ángel Rubio wybudził się ze śpiączki.
Był utrzymywany w śpiączce po wypadku samochodowym.
Przypomnijmy, że zastępca inspektora miał wypadek
na drodze M-506, kiedy jego samochód uderzył w konstrukcję
na jednym z pasów i koziołkował.
Profesorze, widziałeś nas w telewizji?
Nairobi, macie być wszyscy zgodni, jak zespół wioślarski.
Powiedz Rio, że jako kapitan tego statku, wyciągam Tokyo z więzienia.
Tak jest. To mi się podoba.
Zawołaj Berlina.
Berlin.
Ja?
Tak, ty.
Dziękuję.
Tak?
Zastępca inspektora budzi się ze śpiączki.
- Jakie są szanse, że to prawda? - Nie wiem.
To robota policji.
Mówią, że budzi się ze śpiączki, by cię zwabić
i skończyć robotę. To działa tylko w filmach.
A co jeśli nie?
To jedyny człowiek, który wie, kim jestem.
W którym pokoju był?
Pokój 119.
To pułapka.
Tak.
Jest 90% szansy, że to pułapka.
- Dziewięćdziesiąt dziewięć procent. - Dziewięćdziesiąt dziewięć procent.
- Czy zostawimy jeden procent szansy? - Nie.
Musisz pójść się upewnić. A jeśli to nie jest pułapka,
wykończyć go.
Wejść do szpitala,
w którym bez wątpienia będzie czekać na mnie około 50 policjantów?
Sergio, pomyśl, cholera.
Spędziłeś połowę dzieciństwa w szpitalach.
Jak wejść w pułapkę i nie zostać złapanym,
wiedząc, że czeka na Ciebie kawaleria?
Sprawiając,
aby kawaleria
musiała uciekać.
Napisy: Iwona Cienciala