W obozach koncentracyjnych
szacunek jest bezdyskusyjny.
Tu będzie tak samo.
Będziecie kopać tunel,
aż ręce zaczną wam krwawić.
W nocy
możecie płakać w łóżeczkach z bólu,
ale będziecie kopać dalej!
Pracujecie w zmianach bez przerwy.
Inaczej czeka was straszliwa kara.
Tak jak waszego szefa.
Jego kolejna zdrada oznacza waszą śmierć.
Jeśli znów zapragnie wolności, to będzie wasza śmierć.
Nawet jego pot...
zabija.
To wybuchowy facet.
Teraz będą się ciebie bać.
Chociaż zawsze wiedzieliśmy, że jesteś bombowy.
Jesteś wyrzutkiem, więc zostajesz tu sam.
Helsinki i reszta, do tunelu!
Już, idziemy.
Szybko!
Sejsmografy wykryły dziwną aktywność pod mennicą.
Porywacze chyba przyspieszyli prace nad tunelem.
Wychodzą.
WTOREK 17,41
Ile im jeszcze zostało?
103. GODZINA SKOKU
- Według GPS-u dwa metry, dwa i pół. - Gdzie jest wyjście?
Myślimy, że tu.
To rura ściekowa 15 metrów za budynkiem.
Uwaga, wszyscy w gotowości. Ekipy podziemne mają uważać.
Niech 20 osób pilnuje tej rury. Już.
Wiesz, jak winni zachowują się na miejscu przestępstwa?
Nie przestają gadać.
O pogodzie, polityce,
opowiadają żarty.
Z nerwów.
Nie mogą znieść ciszy.
Ale ty...
nic nie mówisz.
O czym mam mówić?
Kim jesteś?
Sergio Marquina.
Sergio?
Salva?
Profesor?
Ten, który trzymał w szachu policję, Agencję Wywiadowczą
i całe służby specjalne?
Ten, z którym rozmawiałam przez telefon przez pięć dni,
któremu opowiadałam, co mam na sobie
i jakiego koloru są moje orgazmy?
Którym z nich jesteś?
Dlaczego w bazie nie ma twoich odcisków palców?
Nie wymieniałem dowodu, odkąd wprowadzono cyfryzację.
Czyli?
Ponad 20 lat temu.
To daje całe mnóstwo możliwości, prawda?
Bo nikt nie zgłosi zniknięcia
człowieka, który... nie istnieje.
Nawet nie będę musiała się starać ze spalaniem ciała.
Tego chcesz?
Zabić mnie i spalić?
Tak.
I to jak.
Wiesz,
jako inspektor
pewnie nie powinnam tego mówić organizatorowi napadu
na mennicę.
Ale jako kobieta,
która przez lata wszystkiego się bała...
Wszystkiego!
Która zaufała komuś,
kto wiedział, jak bardzo jest bezbronna,
kto od początku ją oszukiwał. Od samego, kurwa, początku...
To chyba nie jest nie do pomyślenia?
Mogłeś...
mogłeś się do mnie zbliżyć.
Przypochlebić.
Podrzucić mi pluskwę. Pierdoloną pluskwę!
Ale nie, to nie wystarczyło.
Wczoraj razem marzyliśmy.
Kurwa...
Rozmawialiśmy o przyszłości. Przyszłości!
Kim ty, kurwa, jesteś?
Jakimś pojebanym dupkiem?
Wszystko było zaplanowane.
Wszystko...
Przepraszam. Zaplanowałem wszystko oprócz tego, co jest między nami.
- Złamałem własne zasady. - Co?
Nie przewidziałem tej możliwości.
- Że co? Jakiej możliwości? - Że się w tobie zakocham.
Myślisz, że pozwolę ci ciągnąć te idiotyzmy?
Ty sukinsynu.
Że możesz kłamać mi prosto w oczy,
- jakbym była piętnastolatką? - Nie kłamię, Raquel.
Zakochałem się w tobie.
Powtórz to.
Powtórz. Tylko spróbuj. Powiedz to jeszcze raz.
Raquel.
Zakochałem się w tobie.
Przepraszam.
Dobra.
GODZINA 17,46
Berlin, musimy pogadać.
Oczywiście. Znowu jestem szefem.
Moje pieski muszą mnie karmić.
Co Profesor powiedział ci o Tokyo?
Że spróbuje ją uwolnić.
Jak zamierza to zrobić sam?
Rio,
nie zrobi tego osobiście.
A kto?
Czterech Serbów, którzy pięć lat temu kopali tunel.
To asy w rękawie na wypadek nadzwyczajnych trudności.
- Kiedy? - Nie wiem.
Brakuje ci jej?
Ci, którzy zostają, mają gorzej.
Ona za to
zdobywa nowe doświadczenia,
poszerza doznania,
ma rozrywkę.
Poszedłbyś na układ z policją?
Co za różnica?
Co by było, gdybyśmy się stąd wydostali? Bylibyśmy razem?
- Zdradziłbyś przyjaciół. - Tych z nazwami miast zamiast imion?
Tokyo, Berlin, Moscow, Denver.
Lubię moich przyjaciół z miastami zamiast imion.
I coś ci powiem.
Jeśli pójdziesz na układ, nie mów mi.
Jeśli cię zobaczę, dostaniesz kulkę w łeb.
Kobiety szybko zaczynają żyć dalej. Na wszelki wypadek cię uprzedzam.
Tokyo jest porywcza,
ale wróci i będziemy razem.
Wiem to.
Jasne.
Oczywiście, że tak.
Też tak zawsze myślałem.
Jeśli nas zdradzisz i opuścisz,
ale zmienisz zdanie i zechcesz zadzwonić,
bo mi ufasz,
będziesz...
Zadzwoń do mnie na numer Alison. Będzie włączony.
Gliny będą słuchać, ale to nic?
AKTYWNY SYGNAŁ
Telefon Alison Parker jest włączony.
Spróbuj się włamać.
Kamera zablokowana.
Nie dzwonią ani niczego nie wysyłają.
- Co oni odpierdalają? - Szlag.
Tu konwój 727.
- Atakują nas. - Baza do konwoju.
Nie słyszymy was. Powtórzcie.
Zagłuszają nas.
Ja pierdolę!
Mój anioł stróż mnie nie zostawił.
Czułam się jak w domu strachów.
To bomba. Co tam się dzieje?
- Podłożyli ładunek. - Jak w tunelu,
w którym w każdej chwili coś może wyskoczyć.
- Przesrane! - Zamknij się!
To była świetna zabawa.
Co się dzieje? Co się tam dzieje?
- Wysiadamy! Zabiją nas! - Zamknij się!
- Mamy przesrane! - Zamknij się! Muszę pomyśleć!
Zero!
Uważaj.
Dobra, nie, stop.
Rzućcie broń, bo ją zabiję.
Rzućcie broń albo ona nie żyje.
Jeśli do niej strzelisz, nie żyjesz.
Jeśli do mnie strzelisz, nie żyjesz.
Jeśli ją puścisz, żyjesz.
Gdyby tylko każda życiowa decyzja była taka łatwa.
Co nie?
Rio.
Rio!
Domyśliłem się, że nie zgadzałeś się z tym, co robił Helsinki.
Nie jesteś jak oni.
Jesteś dobry.
Wiesz, mam syna w twoim wieku.
Mój najstarszy.
Też jest taki dobry.
Pomóż mi, proszę.
Chcę zobaczyć syna.
Mam maszynę do drukowania paszportów.
- Nie, nie. - Mónica,
posłuchaj.
Rób, jak chcesz. Ale jeśli zmienisz zdanie?
Super byłoby mieć nowy. Poza tym
- to prawdziwy paszport. - Wiem, pracuję tu.
- Nic nie kosztuje. Zróbmy go. - Nie.
Najwyżej go wyrzucisz, zostawisz na pamiątkę, obojętnie.
To tylko dwie minuty.
- Co ty na to? - No dobrze.
- Podłączone? - Tak.
Dobra.
Jakie mam wybrać imię?
- Agata. - Agata?
- A co? - To imię dla gwiazdy porno.
Agaty to gorące laski. Gdybyś była brzydka, powiedziałbym,
- nie wiem, Felisa, Maricruz... - Maria.
- Maria Fernandez. - Nie brzmi prawdziwie. Nikt nie uwierzy.
- Znam się na tym. - Jest dyskretne.
Agata jest lepsza. Z klasą. Weź „Agata”.
- Proszę. - Dzięki.
Miejsce urodzenia: Madryt
i wybierz sobie rok.
- Wyrabiamy paszport. - Widzę.
Gdyby chciała potem uciekać albo
pójść z nami.
Wiesz, kto ci ukradł broń?
Wyjdźmy stąd.
Suárez.
Dzwonię z sądu.
Spodziewaliśmy się konwoju z Silene Oliveirą 15 minut temu,
a jeszcze nie dojechał. Nic nie wiemy.
Informuj mnie.
Gomez, wyślij dwie jednostki, żeby sprawdziły trasę Oliveiry do sądu.
Nie dojechała.
- Sprawdź, co się stało. - Rozumiem.
Załóż to.
Jedyny kontakt to Profesor.
Powie ci, co robić.
Nigdy nie czułam się tak wolna.
Ale tym razem plan Profesora nie wypali.
Wiem, że dopadł mnie stres,
popełniłem błąd,
ale proszę,
nie zasługuję na to.
Proszę.
Jeśli masz
choć trochę godności, bardzo cię proszę.
Nie mogę oddychać.
Nie mogę. Pomóż mi.
Proszę, pomóż.
Wchodzimy.
Brać jedzenie i siadać.
Zachować metr odstępu od siebie. Już.
Właśnie tak, z uśmiechem na ustach.
Helsinki, przywitaj się z Arturem. Arturo.
To się nie trzyma kupy.
Powiedzieli, że pot spowoduje wybuch,
a jednak siedzę tu, w tym ukropie.
- W tym okropnym... - Proszę być cicho i nie panikować.
- To się nie trzyma kupy. - Co?
Ta cała bomba nie ma sensu.
Myślicie, że zaryzykują, że przez przypadek
wysadzę cały plan w powietrze? Nie.
To byłoby szaleństwo. Oni tak nie działają.
Zamknij się.
Chcą nas sterroryzować psychicznie.
Nie widzicie? Chcą nas przestraszyć. To tylko blef.
Nie chcę wiedzieć. Zamknij się.
Zdejmę to, podjąłem decyzję. To nie do zniesienia.
Gdyby miało wybuchnąć, nie trzymaliby mnie blisko was.
- Siadaj! - A kim ty niby jesteś, że się rządzisz?
To przez ciebie nas tu zamknęli.
- Przeze mnie? - Tak, przez ciebie.
To pan tu jest dyrektorem.
Ośmiu kretynom udało się tu wleźć, jakby tu rządzili.
Obrabowano kiedyś jakąś mennicę na świecie?
Tylko tę, tak?
Brawo.
Historyczne osiągnięcie.
A teraz niech pan nas nie wysadzi i po prostu usiądzie.
Usiądź.
Centrala, słychać mnie? Ciężarówka porwana.
- Ani śladu Oliveiry. - Przyjąłem. Czekaj na instrukcje.
Uwaga, mamy zbiega.
Rozpocząć Operację Klatka.
Nie odbierał.
Wszystko zaplanował.
Uratował mnie.
Jak mógł nie odbierać?
W ten jesienny dzień mojej ucieczki uruchomiono Operację Klatka.
Brzmi znajomo z ataków terrorystycznych.
Policja jednocześnie odcina wszystkie wyjazdy z miasta.
Wszędzie są blokady
i jesteś w pułapce. Możesz się tylko ukryć.
Problem w tym, że moją kryjówką był hangar,
a Profesor miał mnie tam wpuścić.
Szczerze mówiąc, nigdy nie byłam cierpliwa.
Co to?
Wiem o tobie tylko tyle, że jesteś zawodowym łgarzem.
Może to paranoiczne, ale już nie będziesz mi kłamać.
Gwarantuję to.
Myślisz, że nie wiem? Że jestem idiotą?
Jasne, że to ona ukradła mi broń. Ale zmieniła zdanie,
bo inaczej byłaby w kartonie razem z Oslo.
Pomogła ci, to świetnie.
Ale nie musisz jej wyrabiać paszportu czy zabierać ze sobą...
A jeśli chcę z nią być, zająć się jej synem? Co w tym złego?
I tak będziesz mieć przesrane, więc nie bierz problemów innych.
To nie problem. To dziewczyna, która mnie kocha, i niewinne dziecko.
- Nie wplątuj się w to. - To wybór, a nie obowiązek.
Czasem próbujemy komuś pomóc, a sami przez to toniemy.
No to wypłynę,
- tak jak robiliśmy to całe życie. - To nie takie łatwe! Sam wiem.
Codziennie próbowałem pomóc twojej matce.
O czym ty teraz gadasz?
Mama nas zostawiła.
Co za bzdury mi tu opowiadasz?
My zostawiliśmy ją.
Zabrałaby nas na dno.
Wsadziłem ją do kliniki w Barcelonie.
Zapłaciłem 200 000 peset.
A po niecałej dobie wróciła,
- naćpana w trzy dupy. - Co zrobiłeś?
To był czwarty raz.
Nie miałem już kasy.
Co ty, kurwa, zrobiłeś?
Chciała iść kupić więcej.
Wsadziłem ją do auta
i podrzuciłem do Martorell,
do miejsca, gdzie sprzedawali towar.
Nie czekałem.
Pojechałem po ciebie
i wyjechaliśmy.
Zostawiłeś matkę na drodze?
To dlatego cię w to wplątałem.
Nie chcę, żebyś miał takie samo życie. Chcę, żebyś był wolny.
- Zaczął od zera. - Nie porzuca się matki.
Pomaga się jej!
Przez całe życie myślałem, że była suką.
Że to może przeze mnie odeszła.
Albo ona, albo my.
Zamknij się!
Nie rozwalę ci łba, bo cię potrzebujemy.
Ale jak wyjdziemy,
koniec z tym.
Będziemy jak obcy,
Denver...
i Moscow.
Skończyłaś paszport?
Tak.
Nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Wybrałam „Agata”.
Jak w gorączce jechałam przed siebie.
Nagle już wiedziałam, dokąd jechać.
Problem w tym,
że było to najlepiej strzeżone miejsce w Hiszpanii.
Głęboki oddech.
Denerwujesz się?
Nie, wcale.
Widzisz te linie?
Każde twoje kłamstwo zamieni się w brzydki zygzak,
spowodowany przez zmiany ciśnienia krwi,
bicia serca, oddechu.
Nie kłam, bo będę wiedzieć.
Nazwisko.
Sergio Marquina.
Skąd jesteś?
San Sebastian.
Wiedziałeś, że Ángelowi coś się stanie?
Tak.
Czy to ty spowodowałeś wypadek?
Nie.
To ty wymyśliłeś skok na mennicę?
Nie.
A kto?
Mój ojciec.
Umarł, zanim go przeprowadził. To mój hołd.
Ta pieprzona historyjka z cydrem.
Te bzdury o organicznym cydrze,
które opowiadałeś mi wczoraj w łóżku, to historia skoku?
A ja słuchałam jak jakaś idiotka.
Od samego początku się ze mnie nabijałeś.
Nie nabijałem się. Spójrz na wariograf.
Popatrz.
Ojciec miał chore dziecko
i ani grosza.
Co ty byś zrobiła?
Rozmyślał nad napadami,
które opłaciłyby leczenie w Stanach.
Z rozpaczy.
Żeby mnie uratować.
Moje życie.
Bo nikt...
nikt mu nie pomógł.
Kiedy spróbował, zastrzelili go
w drzwiach
banku.
Taka jest prawda.
Sprawiedliwość można rozumieć na różne sposoby.
Jako kobieta po przejściach byłam dla ciebie łatwym celem?
Tak.
Kiedy podałeś prasie,
że nie zgadzam się na wypuszczenie ośmiu zakładników za Alison,
wiedziałeś, że mnie zlinczują?
Że zniszczysz mi karierę na oczach mojej mamy i córki?
Tak.
Dobra.
Spałeś ze mną, bo
- dowodziłam akcją? - Nie.
Spałeś ze mną,
- bo dowodziłam akcją. - Nie.
Nie kłam, do cholery!
- Nie kłamię. - Mam uwierzyć,
- że coś do mnie czujesz? - Nie musisz wierzyć.
Tak po prostu jest. Nie spodziewałem się tego.
Ale tak się stało. I tobie też.
Tobie też się to przydarzyło. Bo czemu byśmy tu byli?
Dlaczego nie jestem w pudle? Co to ma niby być?
Jesteś jak ta wariatka z Misery? Oboje coś czujemy.
Rozumiesz? Oboje w to wpadliśmy.
Tak, Suárez.
- Pani inspektor, Silene Oliveira uciekła. - Co?
W drodze do sądu na zeznania.
Konwój przejęli jacyś ludzie z Europy Wschodniej.
Zarządziłem Operację Klatka. Oby jeszcze tu byli.
Natychmiast zażądaj międzynarodowego nakazu aresztowania.
Obstaw drogi, porty i lotniska.
Chcę patrole na granicach.
Tokyo uciekła.
To ty uwolniłeś morderczynię z więzienia o zaostrzonym rygorze,
mimo że byłeś tutaj?
Wszystko było gotowe jeszcze przed naszym spotkaniem.
Przepraszam, że was tak przyjmuję, ale dopiero przyjechałem.
Przykro mi z powodu twojego brata.
Zaplanowałeś każdy szczegół?
Powiedziałem ci wszystko.
Przyjechałem tu bez żadnego oporu.
Pozwalam ci na to przesłuchanie,
bo...
bo chcę być szczery. Już mam dosyć.
- Kłamania. - Zamknij się.
- Nie chciałem cię ranić. - Zamknij się.
- To dla mnie ulga. - Zamknij się wreszcie!
Nie będę cię więcej słuchać.
Od teraz będziesz rozmawiał tylko z sędzią.
Wstawaj.
No wstawaj, do diabła.
Idź.
No idź.
Dalej.
- Przepraszam, Raquel. - Idź!
Zastrzelę cię. Zastrzelę...
Znacie to wyrażenie „pchać się w paszczę lwa”?
Ktoś dzwoni z nieznanego numeru na telefon Alison Parker. Sprawdź skąd.
- Tak? - Rio?
Mówi Tokyo.
To Silene Oliveira.
Nagrywaj. Sprawdź jej położenie.
Gdzie jesteś? Czekaj!
- Słuchają nas. - To nieważne.
To rozmowa miłosna.
Policja szaleje na punkcie miłości.
Posłuchaj.
Pamiętasz drzwi,
które moja mama rysowała, jak się bałam?
- Co to za drzwi? - Tak, kochanie.
Pewnie, że pamiętam.
- Co z nimi? - Przejdę przez nie.
Pójdę drzwiami do nieba, bo mojego anioła stróża tu nie ma.
Za minutę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
O czym oni rozmawiali?
To było jak pożegnanie.
Uwaga, mamy tu nieupoważniony motocykl.
Wszyscy na miejsca!
Ej, ty!
To ona.
Drzwi...
O kurwa, drzwi!
Hej, ty.
Uwaga! To Silene Oliveira!
Tokyo wraca!
Na ziemię!
Otwórzmy te pieprzone drzwi!
Strzelać! Strzelać do motocyklistki!
Cel, pal.
Chodź!
Nie! Kryjemy ją!
Porywacz w zasięgu. Ognia.
Tato, uważaj!
Kryć się! Za wami.
Kurwa!
Moscow.
Napisy: Aleksandra Kryger