Tokyo wraca!
Tokyo wraca! Na ziemię!
Otwórzmy te pieprzone drzwi!
Strzelać! Strzelać do motocyklistki!
Cel, pal.
Chodź!
Nie! Kryjemy ją!
Porywacz w zasięgu. Ognia.
Tato, uważaj!
Kryć się! Za wami.
To jakieś szaleństwo.
Co?
Wszystko.
- Tym razem się uda. - Tym razem?
Musi się udać.
- Zasługujemy na to, nie? - Oczywiście, że tak.
Pomocy, pomocy!
- Proszę! - Dajcie apteczkę!
- Apteczka! - Przykryj ranę!
- Patrz na mnie. - Spokojnie.
To tylko lekka rana, nic wielkiego.
Na bok go.
Nie ma rany wylotowej.
Nabój jest w środku.
Nairobi!
- Jestem! - Ja pierdolę.
Wykrwawia się.
Nie martw się, synu.
Mam dużo krwi.
Wiesz, ile zjadłem w życiu kaszanki?
- Przytrzymaj go. Berlin, morfina. - Spokojnie.
No dobra. Już. Dobrze, dobrze.
Założę opatrunek.
- Daj mi. - No już, już.
Ciągnij, Denver.
Czekaj, czekaj.
Zaraz się wkłuję.
Oddychaj spokojnie.
Oddychaj wolniej.
- Puls szaleje. - Gaza!
Spokojnie, Moscow.
Odpręż się.
Posłuchaj, wszystko będzie dobrze.
- Nic ci nie jest. - Tak!
- Tak? - Wszystko okej, Moscow.
Wszystko dobrze.
Spokojnie.
Dostał trzy kulki, Rio.
Trzy.
WTOREK 19,35
105. GODZINA SKOKU
- Skurwysyn. - Raquel.
Uwolniłem się.
Mogłem uciec.
Mogłem cię zabić.
Wariografowi też nie wierzyłaś.
No to patrz. To dowód, że mówię prawdę.
No to się teraz wkopałeś. Wsadzę cię na 80 lat do więzienia.
Wstawaj.
Powoli.
Ręce na głowę i się obróć.
Nie ruszaj się. Co robisz?
Nie ruszaj się! Mówię, żebyś się nie ruszał!
Ręce na głowę!
Ani kroku dalej.
Nie zatrzymam się, Raquel.
Będziesz musiała mnie zabić.
Kurwa!
Sukinsyn, mój telefon!
Trzy kulki!
Dostał trzy kulki w brzuch!
Musimy zadzwonić po lekarza. Sami nic nie zrobimy.
Nie można się gorączkować, Tokyo.
Myślę nie tylko o Moscow.
- Zadzwonię do Profesora. - Profesor zniknął!
Dzwoniłam do niego tysiąc razy. Nie wiem, gdzie jest!
- Musimy zadzwonić do inspektor. - Nie możemy!
- Tego nie było w planie. - Jakim planie?
Wiesz, jaki ja miałam plan?
Zabić cię.
Ale to Moscow teraz umiera.
Więc nie mów mi, czego nie było w planie.
Mówi pułkownik Prieto.
Poproszę inspektor Murillo.
Agencja Wywiadowcza tu dowodzi.
Mówi Fonollosa.
Nie mam czasu na pogaduszki, bo postrzeliliście jednego z naszych.
Chcę, żebyście przysłali chirurga.
- Już. - A wiesz, czego ja chcę?
Żebyś przestał robić ze mnie idiotę.
Wydostałeś Oliveirę z konwoju i ściągnąłeś do mennicy.
Podłożyłeś ładunki, które na szczęście nie wybuchły.
Naprawdę myślisz, że możesz stawiać żądania?
Nasza akcja odbyła się bez ofiar.
Wy za to zaczęliście strzelać.
Byłoby miło, gdybyście uratowali tego mężczyznę.
Słuchaj uważnie.
Jeśli chcecie go uratować, wynieście go przez drzwi. Bez broni.
- Ambulans będzie już czekał. - Nie wydamy naszego człowieka.
To będziesz miał kolejną osobę na sumieniu.
- Znaleźliście inspektor? - Pracujemy nad tym.
ODWAŻ SIĘ MARZYĆ O NOWEJ PRZYSZŁOŚCI
Jak to wygląda, Helsinki?
To nie jest postrzał w nogę.
Brzuch to ciężka sprawa. Bardzo ciężka.
Potrzebujemy chirurga.
Powiedz prawdę.
Ile zostało mi czasu?
Godziny.
Jedenaście.
Może 12, 13. Ale bez chirurga nic nie poradzimy.
Ile razy mnie trafili?
Trzy, tato.
Trzy razy.
A to się wpakowałem.
Moscow.
- Co? - Nie przyślą zespołu chirurgicznego.
Ale ambulans może zabrać cię do szpitala.
Powiedz im, żeby się pieprzyli,
bo nie wrócę do więzienia.
Jeszcze kilka uderzeń kilofem
i się przebijemy.
Dziesięć godzin pracy.
Idźcie kopać.
- Ja tu sobie poradzę, okej? - Trzymaj się, tato.
Przebiję się, choćbym miał to zrobić głową.
Panowie, wychodzimy.
- Była strzelanina. Co się stało? - Podziurawili Moscow.
Dostał trzy razy.
Gdzie?
W brzuch.
Wątroba chyba cała, ale nie jestem pewien co do reszty.
Jak to wygląda?
Przesrane.
Moscow nie chce wyjść, bo za kilka godzin skończymy tunel.
Mam tu Serbów. Zaczniemy kopać z tej strony.
Znajdę ukraińskiego lekarza.
Musicie się jak najszybciej wydostać.
Wiedzą, kim jestem.
Nie wiem, kiedy zjawi się tu policja.
Coś nowego?
Co się dzieje?
Co on tu robi?
Niech ktoś mi to wyjaśni.
Wiesz, że Sergio Marquina to Salva? Mózg napadu.
Przez pięć dni spotykałaś się z nim w barze.
Tak.
- Dowiedziałam się kilka godzin temu. - Dzwonił do ciebie.
Dzwonił z komisariatu w Canillas, gdzie go zatrzymano.
Zaraz potem zjawiłaś się tam i zrobiłaś awanturę, żeby go wyciągnąć.
- Zniszczyłaś jego odciski palców. - Nie wiedziałam wtedy, kim jest.
Dowody zidentyfikowałyby go jako osobę,
która groziła świadkowi od portretu pamięciowego.
Która usunęła odciski z samochodu na złomowisku.
Której winę udowodnił Ángel tuż przed swoim wypadkiem.
I zabrałaś go do domu gangu w Toledo?
I wsadziłaś do mojego samochodu, gdzie trzymałem jedyne dowody ze środka.
Papier z kominka zniknął.
Kiedy inspektor Vicuña stracił przytomność.
A kiedy Ángel zgłosił swoje podejrzenia...
Nie pozwoliłaś mu ich sprawdzić.
A do tego kiedy pogrążałaś swojego partnera,
jednocześnie pieprzyłaś się z szefem gangu.
Dobrze.
Przede wszystkim, on nie może tu być.
Ma zakaz zbliżania się.
Jeśli za pięć minut nie będzie 500 metrów ode mnie,
każę go aresztować.
Nie wiedziałam, kim on był.
Udowodnię to.
Mogę powiedzieć, gdzie przebywa.
WTOREK 22,15
TRZY GODZINY PO STRZELANINIE
Co ty, kurwa, zrobiłeś?
Zostawiłeś matkę na drodze?
Przez całe życie myślałem, że była suką.
Albo ona, albo my.
Nie rozwalę ci łba, bo cię potrzebujemy.
Ale jak wyjdziemy,
koniec z tym.
Będziemy jak obcy,
Denver i Moscow.
Kurwa!
Ktoś mi wytłumaczy, co to ma, kurwa, być?
Proszę was,
nie w taki sposób.
Kazaliśmy wam robić niewielkie rolki, po milion każda.
Postarajcie się.
Drukujcie jeszcze kilka godzin.
Potem wyłączcie maszyny i usuńcie logi.
Wszyscy mają pracować na maksa!
Wynosimy się stąd!
Właśnie tak.
Słyszałem o innym niezłym miejscu w Rezerwie Federalnej.
Chodź na chwilę.
Co z Moscow?
Trzyma się.
Mamy jeszcze kilka godzin, tak?
Mamy zacząć drukować pięćsetki?
Pięćsetki są dobre
dla Rosjan i tandeciarzy. Z Rosji nie jestem. Wyglądam tandetnie?
- Mój gust może budzi wątpliwości... - Drukujemy je czy nie?
Setki i dwusetki.
Torres!
Torres,
wyłącz maszyny,
zmień matryce
- i zacznij drukować 100 i 200 euro. - Robi się.
Lubisz skakać przez kałuże po kamieniach.
A z każdym krokiem kamień tonie.
Zostawiasz za sobą trupy.
To ty wymyśliłaś porwanie ciężarówki?
Teraz twój chłopak nie żyje,
tak jak twoja mama.
Jestem pewien, że wiedziałaś, jak bardzo ją ranisz.
Myślałam, że się już nie zobaczymy.
Co się stało?
Powiedział...
że zostawiam za sobą trupy.
Berlin mnie wyrzucił, a ja wróciłam.
Wszystkich tylko naraziłam.
Naprawdę musiałam tu wracać?
- A teraz Moscow jest tym trupem. - Moskcow nie jest trupem.
Przeżyje i wszyscy razem się stąd wydostaniemy.
Jestem jak czarny kot. Przynoszę innym pecha.
Jesteś czarną panterą.
Moją panterą.
A ty jak?
Teraz czuję się zajebiście.
Nie wyobrażasz sobie, jak cię kocham.
- Nie masz pojęcia. - Ja też cię kocham.
Tęskniłem.
Zacznijmy przenosić pieniądze.
No dalej, dalej!
Te z drugiego pokoju też!
Ariadna.
Ty nie. Chodź.
Odłóż to.
Denver.
Denver!
Posłuchaj.
Denver,
- daj spokój, to bez sensu. - Co?
Odłóż kilof.
Idź namówić ojca, żeby się poddał.
Musi iść do szpitala. Nie może czekać.
Tunel to jedyna droga wyjścia i zabiorę ze sobą ojca.
Wiesz czemu?
Czemu?
Bo kiedy stąd wyjdziemy,
nie będziesz miała na sobie czerwonego stroju.
Będziesz mieć piękną, białą suknię.
A ja będę czekał na ciebie przy ołtarzu.
Ojciec ma być wtedy obok mnie.
Obejmie mnie, będzie wzruszony.
Nie przestanę kopać.
Nie przestanę.
To jak, kopiemy?
Chodź!
- Dajemy! - Dajemy.
Jeszcze trochę!
- Niecałe dwa metry! - Już niewiele, Rio.
Myślałaś o mojej propozycji?
Krótki, ale pełen pasji romans
w tropikalnym kraju.
I porządny...
spadek.
Osiemset milionów euro dla ciebie.
To najmniej ważna kwestia.
Podoba mi się pomysł bycia z tobą,
ale smutno mi, bo umrzesz.
Będziesz wspaniałą wdową.
Musimy się pobrać, prawda?
Nigdy nie miałem okazji.
Cały na biało,
w środku nocy.
Co powiesz na plażę
pod gwiazdami, w dzikim rytuale
pełnym światła,
pełnym ognia?
Wspaniale.
Wyjdziesz za mnie, Ariadna?
Na pewno niektórzy sądzą, że życie z umierającym facetem
jest nudne, ale to nieprawda.
Wręcz przeciwnie.
To życie na całego.
Bez pasów bezpieczeństwa.
Jazda motocyklem bez kasku.
Nurkowanie bez butli tlenowej.
Puszczanie wodzy szaleństwa, żadnych ograniczeń.
Co powiesz na dzieci?
Co ty na to?
Małe Berlinki biegające po plaży.
Tylko żartuję.
Adres, który nam podałaś, miał być centrum dowodzenia
Marquiny. To ten bar z cydrem, tak?
Tak.
Co to jest?
Magazyn.
Nic tam nie ma.
Wrak samochodu, jakieś śmieci.
Żadnego śladu kwatery głównej.
Na pewno podałaś dobry adres?
Oczywiście. Byłam tam.
I co tam robiłaś?
Kochałam się.
Główną zasadą był brak imion,
brak osobistych relacji.
Profesor wymyślił napad bez żadnych więzi,
ale kiedy zobaczyłam go,
jego uśmiech,
zrozumiałam, że tylko on w moim życiu był dla mnie jak ojciec.
Co jest takie zabawne, wielkoludzie?
Twoje pomysły.
Uciekać po to,
żeby tu potem wrócić.
Masz rację.
- I to w przebraniu policjantki. - Jak James Bond.
Musiało ich to ostro wkurzyć...
Ma drgawki.
Moscow.
Hej.
Jest biały jak śnieg w Stalingradzie.
Puls 35.
Potrzebuje transfuzji. Idź po osocze.
- Moscow. - Idź.
- Grupa 0 Rh-. - Hej, tutaj.
Moscow.
Tutaj. O proszę.
Jesteś z nami.
Wszystko dobrze. Dobrze już?
Jesteś z nami.
ŚRODA 7,02
11 GODZIN OD STRZELANINY
Jak idzie z tunelem?
Jesteśmy już blisko.
Hej, kochanie.
Młoda.
Może odpocznij?
- Tak? - Dobrze.
Chodź.
Masz, pracuj dalej.
Pani inspektor.
Obawiam się, że nie może teraz odebrać.
Prowadzimy śledztwo w sprawie jej współpracy z panem
i utrudniania pracy policji.
Ale pewnie pan o tym wie, skoro jesteście w takiej zażyłości.
Wiemy, kim pan jest, Salva.
A może raczej: Sergio Marquina.
Więc nie musi już pan zmieniać swojego głosu.
Pułkowniku Prieto,
jeden z naszych umiera, bo go postrzeliliście.
Jeśli nie wyślecie lekarza,
to będzie dla niego wyrok.
To pan podpisał ten wyrok.
Na niego i na wszystkich, których życia zniszczy pan tym napadem.
W tym panią inspektor.
Jak pana sumienie to zniesie?
Jeśli chce pan
podyskutować o moim sumieniu, to możemy porozmawiać później.
Teraz potrzebujemy lekarza.
Nie będzie żadnego „później”.
Jesteście już blisko.
Znamy położenie anten,
które przez ostatnie pięć dni zarejestrowały pana rozmowy z inspektor.
Przeszukamy każdy dom.
Zapukamy do drzwi, kiedy najmniej będzie się pan spodziewał.
Więc
proszę przestać komplikować sprawę i się poddać.
Mówiłem już pani inspektor,
że to nie wchodzi w grę.
Będę na was czekał.
Nie wszyscy wpuszczają nas do domu.
Wiele osób jest po ich stronie. To bohaterzy.
A my chcemy wsadzić ich za kratki.
Zdobądź nakaz rewizji.
Nie możemy wyważyć drzwi w 10 000 domów.
Anteny mają zasięg 850 metrów.
- Musimy go zawęzić. - Dobrze, tak zrobimy.
Ale zadzwoń do sędziego i poproś o nakaz rewizji.
Macie wszystko pod kontrolą. Nie rozumiem, po co tu jestem.
- Jestem aresztowana? - Nie. Prowadzimy śledztwo.
No to wychodzę.
Moment.
Zanim wyjdziesz, oddaj broń i odznakę.
Możecie też podsłuchiwać mój telefon!
Czekaj, czekaj.
Idź, ja ci znajdę nowy kombinezon.
Cześć.
Ari.
Dlaczego przeszkodziłaś w ucieczce?
Dla Denvera?
Dlatego uderzyłaś Arturo. Coś między wami jest.
- Zmusił cię do tego? - Nie.
Dlaczego z nim jesteś?
Bo go kocham.
Kocham go. Wiem, że to śmieszne.
Myślisz, że zwariowałam, ale...
naprawdę.
To miłość.
Pierwszy raz
ktoś patrzy mi w oczy i jest uczciwy.
Naprawdę mnie kocha.
A ty...
jesteś z Berlinem?
Żeby przetrwać.
Myślałam, że nas zabijają.
Że ciebie zabili.
Myślałam, że to jedyna nadzieja na przeżycie.
Berlin mnie obrzydza, jest wstrętny.
Myśli, że coś do niego czuję, że to jakiś piękny romans.
Chce się ożenić, a ja mam się nim zajmować.
- Jest chory. - Wiem.
Zrobisz to?
To byłby tylko rok. Nie wiem,
będziemy podróżować.
Żyć po królewsku.
Bywać
w ekskluzywnych miejscach.
Ludzie codziennie się zaręczają.
Ari...
Czy to jest tego warte?
Zatrzymam jego pieniądze.
On spierdolił mi życie. Całkowicie!
Biorę cztery tabletki na uspokojenie, żeby go tylko znieść.
Zgwałcił mnie.
Zgwałcił.
Jak będziemy razem, kiedy już tylko ja mu zostanę,
powiem mu, jaki z niego skurwiel, że mi to zrobił.
Telefony od podejrzanego
zostały zarejestrowane przez trzy anteny. Tutaj,
tutaj i tutaj.
Oprócz tej z komisariatu w Canillas.
Rzeczywiście. To bardzo duży obszar.
Poproś operatora o triangulację sygnału
i ograniczenie obszaru aktywności.
Z Ángelem byłoby łatwiej.
Tylko on wie, gdzie jest kryjówka.
Pani inspektor stała na krawędzi przepaści,
balansując, żeby do niej nie wpaść.
Rozmyślając o tym, jak absurdalne było
tak szybkie przejście od dowodzącej śledztwem do podejrzanej.
Zdecydowała, że zrobi to, co matka jej zawsze mówiła.
Będzie walczyć z tymi złymi.
Napisy: Aleksandra Kryger