Patrz, pisaki Pauli mają poobgryzane zakrętki. Też tak robiłaś.
Dziękuję, mamo. Daj mi.
Na pierwszą randkę przyszłam 25 minut za wcześnie.
Zadzwoniłam do niego,
- a on wtedy wyruszył. - Zaraz będę.
Spotkaliśmy się
tu, w Hanoi.
Był pieszo i przyszedł w ciągu pięciu minut.
Raz znalazłaś porządnego faceta...
Po co się zastanawiasz, jak długo szedł?
Żeby wiedzieć, jak daleko był od kawiarni.
W takim czasie mógł przejść najwyżej 500 metrów.
Mniej więcej...
Jego kryjówka jest gdzieś tu.
Musiał iść którąś z tych ulic.
Na pewno uchwyciła go któraś z kamer.
Muszę to trochę ograniczyć. Daj inny pisak.
Potrzebuję nagrań z tej okolicy, żeby odgadnąć jego trasę.
- Na pewno wiesz, co robisz? - Mamo,
- za wszelką cenę go znajdę. - Uważaj na siebie.
Mamy bardzo poważną sytuację.
Trzy postrzały w brzuch, a minęło już kilka godzin.
Gdzie jest?
Jeszcze trochę potrwa, zanim go wyciągnę. Nie wiem ile.
Policja mnie namierza.
Dla nich to bezpieczne?
Tak. Wiedzą już i zgodzili się na swoją stawkę.
Dla pana będzie dziesięć milionów.
Potrzebuję przyrządów do laparotomii,
respiratora i sprzętu chirurgicznego.
Załatwi je pan?
Zajmę się tym.
ŚRODA 9,36
14 GODZIN OD STRZELANINY
Dzień dobry, inspektor Murillo.
Potrzebuję nagrania z kamer z 23 października.
- Proszę. - Dziękuję.
Do widzenia.
Dziękuję.
Znalazłaś już coś?
Zaczynam odtwarzać
jego trasę do kawiarni.
To zmniejsza zasięg do tego trójkąta.
Jeśli przechodził tędy,
to jego kryjówka jest w tej części.
Muszę iść jeszcze raz.
Większość połączeń wykonano stąd.
Profesor musiał tędy chodzić.
Sprawdź nagrania z kamer z tej okolicy.
Niech sędzia wyda nakaz.
Kwatera główna.
Powiedziałem młodemu.
Co?
Co ci zrobiłem.
Że cię zostawiłem na rondzie w Martorell.
Wróciłem tam,
bo...
śniło mi się, że myłaś tam szyby samochodów na skrzyżowaniu.
Wsiadłem do auta...
i jeździłem...
całymi godzinami...
bo chciałem... naprawić swój błąd.
Nic nie mów.
- Odpocznij. - Pokazywałem przechodniom
twoje zdjęcie.
A teraz
twój syn...
mnie nienawidzi.
Twój syn
cię uwielbia.
Nieważne, co mówi pod wpływem emocji.
Wiem, że cię nie nienawidzi.
Ale zasługuję na to.
- Odebrałem mu matkę. - Nie.
Jesteś świetnym ojcem.
Masz wspaniałego syna.
Silnego.
Dobrego.
A wszystko...
dzięki tobie.
Zrobiłem, co mogłem.
Trochę z niego wariat, co?
Nigdy nie byłem
tak szczęśliwy,
jak kiedy cię spotkałem.
Jeśli miałbym się gdzieś przenieść,
to byłoby tamto miejsce,
na wiejskim festiwalu.
Zatańczyłbym
z tobą
przy światłach.
Kolorowych światełkach.
Kocham cię.
Przepraszam. Wybacz mi.
Wybacz.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Przepraszam.
Tak bardzo.
- Co robisz? - Słuchaj!
Słyszysz to?
To oni! Ile zostało, jak myślisz?
Może 30, 40 centymetrów.
- Dalej! - Ruszaj się!
- Hej! - Hej!
Profesorze!
Jesteśmy tu!
Są, są!
To oni!
Hej!
Są już tutaj! Hej!
- Czekają na nas! - Jeszcze trochę!
Profesorze!
- Porysujesz ścianę, kochanie. - Mamo.
Gdzie masz kluczyki?
Samochód od dawna jest nieużywany.
Pora wziąć go na przejażdżkę.
Profesorze!
- Denver, Denver! - Mónica.
Powiedz tacie, żeby się trzymał. Już prawie!
- Denver. Idź tam. - Już prawie!
- Posłuchaj. - Nigdzie nie idę!
- Idź na górę, Denver. - Nie... No, co?
Musisz tam natychmiast iść.
Nie idę.
- Przestań! - Nie pójdę teraz!
Nie!
- Jesteśmy tak blisko. - Wiem.
Słuchaj, musisz jak najszybciej tam iść.
Rozumiesz? Spójrz na mnie. Jeśli nie pójdziesz,
do końca życia będziesz żałował. Idź.
Idź.
- Hej! - Chodź.
Chodźmy.
Chodź.
Dalej!
Jestem tu, tato.
Wytrzymaj jeszcze chwilę. Uda się nam.
Prawda, Rio? Kopiemy jak szaleni.
Słychać już Serbów po drugiej stronie.
Nie martw się.
Tato...
- Co? - To...
to, co powiedziałem,
o nienawiści...
Nie mógłbym cię nienawidzić.
Nie mógłbym.
Już dobrze.
Z mamą to było jedyne wyjście.
Nie nienawidzę cię.
Mónica.
Tak?
Dam ci 300 milionów, jeśli się nim zajmiesz.
Same z nim problemy.
Przyprowadziłem go tu,
- ale teraz wybieram się na wakacje. - Zajmę się nim.
Troszcz się o niego.
Panowie.
Nie przedstawiłem się.
Agustín Ramos.
Miło było was poznać.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Bardzo!
Nie dam ci odejść.
Rio, przynieś materiały wybuchowe, wysadzę ten tunel.
Nie.
Jeśli go wysadzisz,
pogrzebiesz nas tu.
Tato...
Musisz żyć dalej.
- I pamiętaj. - Co?
Nie patrz za siebie.
Dobrze.
- Ale nie wiem, czy... - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ja też.
To przez brak twych ust
Pierwszy raz załkałem
Przeklinałem to spotkanie
Nie mogłem przestać cię kochać
Chciałem, byś była mą żoną
Bez miłości szukałem szczęścia
Wziąłem broń
I los przyniósł śmierć
Maria, moje życie, moja miłości
Obiecałem
Że powrócę
Ale nie wrócę
Złapała mnie policja
Maria, moje życie, moja miłości
Nie przestanę cię kochać
Utraconych objęć
Nigdy mnie już nie zobaczysz
We wszystkich sklepach mówili to samo.
Murillo zabrała nagrania, które są kluczowe dla śledztwa.
To dowód, że współpracuje z gangiem.
Musimy natychmiast wdrożyć protokół interwencyjny.
- Zbierz najlepszych ludzi. - A co z zakładnikami?
Z Alison Parker? Prawem międzynarodowym? I bezpieczeństwem?
Pułkowniku, mają broń wielkokalibrową,
wejścia są zaminowane.
Zakładnicy noszą kombinezony i maski. Nie zdołamy ich odróżnić.
Atak oznacza masakrę, dobrze pan wie.
A co pan proponuje?
Pozwolić im uciec z inspektor Murillo za rączkę?
Tak. Niech wyjdą, a złapiemy ich na zewnątrz.
A co mamy z bezpieczeństwa publicznego?
Powiedzieć panu?
Jesteśmy pośmiewiskiem.
Nie tylko w Hiszpanii, ale na całym świecie.
Programy informacyjne transmitują nasz każdy krok jak mistrzostwa świata.
Lubi pan być w telewizji pod nagłówkiem „Policyjni idioci z Hiszpanii
pozwolili więźniarce wjechać do mennicy na motocyklu”?
Na motocyklu!
- Lubi pan robić za idiotę? - Przepraszam.
Nie pytałem o opinię.
Rząd nakazał nam interweniować.
Te skurwysyny są tam od 125 godzin,
a jeśli jakoś uda im się uciec, byłby to wstyd dla naszego kraju.
- Przepraszam! - Co?
Prokurator wydał nakaz aresztowania Raquel Murillo.
Od tego momentu jest poszukiwana.
Zamykamy?
I tyle?
Powinniśmy...
powiedzieć chyba kilka słów.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię twoje.
Bądź wola twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
- Przyjdź królestwo twoje. - Co?
Ominąłeś kawałek.
Powinno być „Przyjdź królestwo twoje”.
A co to ma za znaczenie?
Jak się modlisz, to porządnie.
Myślisz, że Bóg sprawdza, czy słowa się zgadzają?
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
Amen.
Są w życiu takie chwile,
kiedy przydałby się cholerny pilot,
żeby je zatrzymać.
Choćby na pięć minut.
Czasem jednak bezduszność wydarzeń jest przytłaczająca.
Nic na to nie poradzimy.
Z jednej strony
pochowaliśmy Moscow.
Z drugiej
otworzyliśmy sobie drogę do wolności.
DO WYNAJĘCIA
ŚRODA 15,35
125. GODZINA SKOKU
- Gdzie jest? - W magazynie.
Przykro mi.
Tak mi przykro.
Chodź tutaj.
Ta z telefonem.
Cześć.
Możemy ją nazwać „Sztokholm”.
Nie można się rozklejać, co?
No to proszę.
Chodźmy.
Dziewięćset osiemdziesiąt cztery miliony euro.
- Pułkowniku, moi ludzie są gotowi. - Dobrze.
Mamy wieści z tunelu.
Georadar pokazuje, że są kilka metrów od kanalizacji.
Mamy tam oddział specjalny.
Wchodzimy do głównego kanału. Dystans do celu: 300 metrów na północ.
Przyjąłem. Idziemy.
Suárez.
Razem prowadzimy tę operację.
Zastosujcie manewr oskrzydlający,
żeby zwabić ich w pułapkę. Z obu stron.
Wypchnijcie ich ze środka, żeby wyszli,
i zaatakujcie w załomie kanału. Nie będą mieli tam osłony.
Złapiemy ich w pułapkę bez wyjścia.
Teraz tylko trzeba znaleźć inspektor Murillo
i jej kochasia.
Poruczniku.
- Oddział! W gotowości? - Tak jest! Tak jest!
Niech wszyscy wynoszą pieniądze.
- Musimy uciekać! - Dobrze.
- Oddział szturmowy się szykuje. - Zajmiemy się tym.
Już tu jesteśmy.
Ty skurwielu!
Jeszcze ci za to odpłacę, przysięgam!
Jak stąd wyjdę, pozwę cię
za okrucieństwo, tortury i zbrodnie przeciw ludzkości, dupku!
Mały Arturo,
idziemy do tunelu.
Masz bardzo ważną misję. Tak?
To atrapa.
Atrapa!
Wstawaj.
Powoli.
Odwróć się!
Teraz idziemy na komisariat.
I nawet nie drgnij, bo tym razem strzelę.
Wiesz dlaczego?
To był długi spacer przez pola.
Miałam czas zacząć żałować, że nie zastrzeliłam
największego skurwysyna, jakiego spotkałam.
- Raquel. - Nie zabiję cię,
bo chcę, żebyś spędził 30 lat w więzieniu. Tam będziesz mógł
do woli pytać wszystkich, co na sobie mają.
Nie ruszaj się!
Nie ruszaj się.
Ani kroku dalej!
Stój!
Zostań tam!
MOSCOW. AGUSTÍN RAMOS 1,05.1964
Urodził się w Święto Pracy.
Odkąd zaczął pracę w kopalni, w każde urodziny mówił,
że wszelkie obchody są na jego cześć. Wszystkie pikiety.
A gumowe kulki były jak prezenty.
W tym roku dostał prawdziwe.
Jak się urodzisz po niewłaściwej stronie, to tam też chyba giniesz.
Jak masz na imię?
- Nie, Mónica. - Muszę je poznać.
Bo wychodzę stąd z tobą.
Tylnym wyjściem albo z karabinem maszynowym.
Ale nie chcę się z tobą rozdzielać.
Jeśli muszę nauczyć się strzelać, to to zrobię.
Poza tym...
dziecko...
To dziecko potrzebuje ojca.
Powiedz, jak masz na imię.
Tu jednostka podziemna. Wchodzimy do kanalizacji.
- Co to za dźwięk? - Nie ruszać się.
To metro. Linia 6. Jest tuż nad nami.
Kontynuujemy.
Ruszać się, ludzie! No już!
Niech magia trwa do samego końca!
W środku będziemy mieć radio i obraz satelitarny,
żeby nie udało się nas zagłuszyć.
Oddział saperów wysadzi drzwi towarowe.
Trzysta gramów termitu.
Wiecie, co to znaczy.
Lobo, Ruiz,
w razie potrzeby osłaniacie.
Reszta wchodzi pojedynczo, nikogo nie zostawiamy.
Ruchy, ruchy, ruchy!
Panowie, będzie tam zamieszanie,
więc musimy być zespołem. Działać razem!
- Zrozumiano? - Tak jest!
Jedyne zastrzeżenie
to nie strzelać, jeśli ktoś ma maskę.
Oczywiście odpowiadamy ogniem, jeśli będą strzelać do nas.
Jedyne zastrzeżenie jest takie, że nie ma rozkazu,
żeby ktokolwiek z nich przeżył. Jasne?
- Czy to jasne? - Tak jest!
- Jesteśmy gotowi, więc ruszamy! - Idziemy, idziemy!
Rio.
- Rio, jesteś tam? - Tak.
- Zaszyfrowałem sygnał. - Ile zajmie odszyfrowanie?
Co najmniej dwie godziny.
Świetnie. Ustaw ładunki wybuchowe.
- Przekaż telefon Berlinowi. - Robi się.
Hej.
Podejdź, proszę.
- O co chodzi? - Źle się czuję.
Co się dzieje?
Ból w klatce piersiowej.
Może to atak lękowy. Chcesz coś na uspokojenie?
Byłoby mi o wiele łatwiej, gdyby to się nie przydarzyło.
To była jedyna...
jedyna skaza na idealnym planie. A teraz plan
już nie jest idealny. Wiesz dlaczego?
Bo nawet, jeśli wszystko się uda...
Jeśli to się uda, to i tak
będę w dupie.
Bo już cię nie zobaczę.
Myślisz, że chciałem zakochać się w osobie prowadzącej śledztwo?
Nie chcę cię już słuchać.
Nie chcesz mnie słuchać?
A dlaczego?
Bo jestem tym złym?
Nauczono cię, że wszystko jest albo złe, albo dobre.
To, co robimy, nie przeszkadza ci, jeśli ktoś inny to robi.
W 2011 roku Europejski Bank Centralny
wyprodukował 171 miliardów euro.
Znikąd.
Tak jak my.
Tylko więcej.
W 2012 roku 185 miliardów.
W 2013 roku 145 miliardów.
Wiesz, gdzie trafiły te pieniądze?
Do banków.
Z mennicy prosto
do kieszeni bogaczy.
Czy ktoś mówi,
że Europejski Bank Centralny to złodziej?
To był „zastrzyk dla ratowania płynności”.
Wzięli to znikąd. Znikąd.
Co to jest?
Nic, Raquel. To tylko papier.
Widzisz, papier.
Zwykły papier.
Ratuję płynność,
ale nie bankierom. Wspieram
prawdziwą gospodarkę. Z tą grupą...
nieudaczników, bo tym jesteśmy.
Żeby się stąd wyrwać.
A ty nie chcesz się wyrwać?
Ángel dzwoni.
Dzwoni, czyli się wybudził?
Jeśli tak, to...
wszystko im powie i za pięć minut tu będą.
Dobra, odbiorę.
Porozmawiaj z nim. Ale proszę, bez żadnych sztuczek. Proszę.
Odbierzesz i dowiesz się,
czy się wybudził, zgoda?
Proszę cię.
Proszę.
Nie! Nie odbieraj.
Nie.
Jest na podsłuchu.
Masz inny telefon?
- Kto mówi? - Raquel.
Raquel Murillo.
Ángel się obudził.
Najpierw chciał porozmawiać z panią. Podam mu słuchawkę.
Raquel,
jak się masz?
Przestań, no już.
Spokojnie.
Przestań, Raquel.
- Jak się czujesz? - Ja?
Nafaszerowany lekami, że dupska nie czuję.
Słuchaj,
w telewizji mówią, że...
że kto inny prowadzi teraz akcję.
Tak.
Nie mów nikomu, że się wybudziłem.
Najpierw przyjdź ze mną pogadać.
Dobrze.
Wykryliśmy próbę połączenia z numerem Raquel Murillo.
Nikt nie odebrał.
Natychmiast zlokalizujcie źródło. Telefon i antenę.
Natychmiast.
Muszę iść z nim porozmawiać.
Jeśli nie będę tam za 15 minut, porozmawia z policją.
Powie im, gdzie jesteś. Mogę po powstrzymać.
To twoja jedyna szansa.
Żeby twój idealny plan nie zawiódł.
- Muszę pomyśleć. - Nie ma o czym myśleć.
Sergio.
Jestem z tobą.
Minutę temu wrzeszczałaś i gryzłaś jak dzikie zwierzę.
Mogę ci zaufać?
Podejdź bliżej.
Napisy: Aleksandra Kryger