NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
KRYZYS!
ZDRAJCY!
Zaatakowano bank.
Zaatakowano bank!
Odciąć dostęp do budynku!
Powtarzam, odciąć dostęp do budynku!
Protokół czerwony, blokujemy drzwi,
blokujemy drzwi banku.
Zakładać kamizelki kuloodporne. Wszyscy!
I Bank Hiszpanii zostanie odcięty.
Mimo wszystko
to bardzo duży budynek.
Za dużo okien, za mało ludzi.
Nie możemy pilnować wszędzie.
Słuszna uwaga, Helsinki.
Bardzo słuszna,
ale ten budynek
ma swoje sekrety.
Musimy skupić się na tej części banku.
Konstrukcja składa się z betonowych ścian
i grubej na 180 centymetrów warstwy stali.
Z zewnątrz
to prawdziwy sejf.
Od środka to forteca nie do zdobycia.
Po uruchomieniu protokołu czerwonego nikt, ale to nikt,
przez godzinę się tam nie dostanie.
Ta godzina wystarczy do zdobycia kluczowego elementu
do drugiej części planu.
Jakiego elementu?
Prezes Banku Hiszpanii.
Będzie w swoim biurze
razem z pięcioma ochroniarzami
o kiepskim poczuciu humoru.
Nazywam to „pociągiem z wiedźmą”.
Wszyscy wiedzą, że coś się dzieje
i zaraz oberwiesz miotłą, ale nie wiadomo, skąd nadejdzie cios.
Panie prezesie, melduje się porucznik Lorenzo.
Proszę z nami.
Ewakuujemy pana pojazdem opancerzonym.
Dziękuję, Amando.
Nie mam zamiaru opuszczać biura.
Proszę pana,
to rozkaz generała Salasa Nuñeza.
- Od szefa sztabu. - Otrzymałem rozkaz,
ale go nie wypełnię.
Nie opuszczę banku, dopóki są w nim jeszcze pracownicy.
Jeśli chcecie mnie ochraniać,
to siadajcie i czekajcie.
Może kawy?
Zaparz, Amando.
Podejdźcie.
Zastanawiałam się, o czym myśli Nairobi.
Ja myślałam tylko o jednym:
żeby wyciągnąć broń i zacząć strzelać.
Odpocznijcie.
Usiądźcie.
Mogę zapytać, do jakiej jednostki należycie?
Do saperów z Brygady Spadochronowej
BRIPAC.
Szósta Kompania.
Rozminowywaliśmy Mali, Liban,
Afganistan.
Ochroniarzy było pięcioro. Miałyśmy po dwie spluwy,
więc mogłyśmy załatwić po dwóch z nich.
I tak było o jednego za dużo.
Ryzykowna robota.
Przy okazji,
jak się rozbraja minę przeciwpiechotną?
To zależy.
Istnieje wiele rodzajów min
i każda ma inny mechanizm.
Mamy miny typu Green Parrot, motylkowe, PMF1…
Niektóre aktywują się przez coś,
co inną minę by rozbroiło.
Niektóre eksplodują po wykryciu ruchu. Inne…
po próbie otwarcia. A niektóre wybuchają,
kiedy podejdzie się zbyt blisko.
Mogę iść do toalety?
Tak. Proszę skorzystać z mojej.
Przepraszam.
Zaprowadź panią.
Tędy.
Rosyjskie są najgorsze.
Profesor przygotował nas na wszystkie możliwości.
Ale bądźmy szczerzy.
Teoria to jedno.
Akcja to coś zupełnie innego.
Dalej!
Tu będziecie bezpieczni.
Wśród pisarzy i poetów nie ma o co się bać.
Spokojnie.
Ręce do góry.
Tak. Jak podczas napadu.
No już.
Bardzo dobrze.
Proszę państwa,
nazywam się Palermo.
I mam dla was dwie wiadomości.
Dobrą i złą.
Zła jest taka, że napadnięto na Bank Hiszpanii.
A dobra…
To my napadliśmy.
Zachować spokój!
Spokojnie!
Wszyscy spokojnie!
VP13.
VP13?
Mają zapalnik elektroniczny
sterowany czujnikiem drgań.
Dotkniesz
i masz przesrane.
W Afganistanie było ich pełno.
Jesteście dobrze wyszkolone.
Niech się pan nie rusza.
Wszystko w porządku?
Pani porucznik!
Panie prezesie.
Musi pan z nami iść.
Proszę wstać.
Ze mną!
Co wy robicie?
Nie ruszać się.
Rzuć broń!
Nie ruszaj się!
No cóż.
To dla nikogo nie wygląda zbyt dobrze.
Może damy sobie spokój?
Myślisz, że mamy sytuację patową?
Ty prezesa nie zabijesz,
ale ja tę sukę tak.
Zabiję ją.
Gandía!
Wypuść ją.
Spokojnie, Amando.
Wszystko dobrze.
- Gandía, wypuść ją. - Nie.
Nie chcę, żeby komuś coś się stało. To rozkaz.
Wypuść ją, Gandía!
Pójdę z nimi.
A wy nic nie róbcie.
Właśnie.
Nie wiem, co planujecie, ale nie wyjdziecie stąd.
No to zostaniemy.
Ognia!
Cholera!
Ja pierdolę!
Cholera!
Co to, kurwa, było?
Co to ma być?
Cholera, dobra.
Co robisz?
Pójdą na dół, musimy jechać w górę.
- Jedziemy w dół. - To znaczy?
Jeśli tu zostaniemy, rozwalą nas. Musimy się wydostać.
Ruszymy tam w stylu Tokio.
Będzie rozpierducha.
Należycie do naszej cudownej rodziny zakładników.
Spędzimy kilka dni w odcięciu od świata.
Proszę wziąć i założyć maski.
Zakładać te pieprzone maski!
A żeby nikt nie poczuł się bohaterem,
oddajcie telefony mojemu koledze, Denverowi.
Zrobimy tak.
Niech zgłoszą się ci, co mają dzieci.
Dobra.
Oznaczymy wasze telefony na czerwono
i raz dziennie możecie zadzwonić.
Skąd taki pomysł, kretynie?
Tak mówię, kropka. Zakładnicy to moja działka.
Jakiś kurs przeszedłeś?
Tatuś roku z ciebie?
Oddawać telefony. Natychmiast.
A biała truskawka?
Ale z ciebie snobka, Tokio!
Słodki jest.
Jak ma na imię?
Zapytaj ojca.
Cincinnati.
No co ty!
Siedząca tu miłość mego życia
wymyśliła „Cynthia”, jeśli byłaby dziewczynka.
No ale…
Pomylili się przy USG.
- Jak to? - Miałam tylko jedno.
Pamiętasz, gdzie to było?
W szpitalu na Sulawao.
- Sulawesi. - Sulawesi.
- Właśnie.
Wyglądał jak brudny warsztat motocyklowy.
Niewiarygodne.
Już tam nie wróciliśmy.
W czasie wojny w warsztacie dla traktorów wyciągnęli ze mnie kulkę.
- Nigdy nie mówiłeś. - Serio.
- Skąd? - Z dupy. Pokazać?
- Nie… - Nie!
Pokaż im swojego misiaczka.
- Nie. - Dalej, pokaż im misiaczka.
- Misiaczka? - Są rodziną.
Dobra. Patrzcie. Oto…
Nie ma mowy!
Nie patrzcie!
Co robisz?
- I umie mówić. - Hej, grubasku,
mam wyszkolić twojego misia?
Potrafię szkolić zwierzęta.
- Woleliście chłopca czy dziewczynkę? - Obojętnie.
Kochalibyśmy je tak samo, bez względu na płeć.
To chłopiec.
Co?
Chłopiec?
To chłopiec.
To chłopiec!
Chłopiec!
Mam syna!
Chłopiec!
No co? Byłem szczęśliwy.
To chłopiec!
Całe miasto go słyszało. „Chłopiec!”.
Czyli było tak. Cynthia…
Cinthy…
Cincy-nati. Cincinnati.
Jesteś świrem.
Czysta logika.
Imię pochodzi od nazwy miasta.
Jak w całej rodzinie.
Tej rodzinie.
Cincinnati.
Czy nie?
Mój kochany. Mój synek.
Za Cincinnati!
- Sto lat! - Tak jest.
Zdrówko! Za nas!
Zdrowie.
Słuchajcie.
Dziękuję za to, co robicie.
W imieniu Rio i swoim.
- Dziękuję. - Za Rio!
Za Rio! Zdrowie.
Zdrowie.
Robimy to dla niego, ale…
dla siebie też.
Oni myślą, że mogą teraz tylko wygrać.
Tropiąc nas jak zwierzęta, wyciągając z nor…
torturując, łamiąc prawa człowieka. Wszystko dozwolone.
Jeśli się schowamy jak szczury, znów zaatakują.
Każdego po kolei.
Jest tylko jedno wyjście.
Stawić im czoła.
Słuchajcie.
Cały świat
skonstruowany jest jak waga.
To, co wygrywasz,
i to, co tracisz. A im wydaje się,
że nie mają nic do stracenia.
A kiedy ktoś tak myśli,
staje się silniejszy.
A więc
musimy
pokazać im,
jak wiele
mają do stracenia.
Gdzie prezes?
Gdzie?
Palermo!
Mamy problem.
Tokio.
Spokojnie.
- Tokio. - Spokojnie.
Na „trzy” strzelaj i padnij.
Raz…
Dwa…
Opuścić broń, dranie!
Przedstawię się panom.
Jestem Palermo i dowodzę tym napadem.
Wycelujcie więc we mnie. To ja tu jestem najważniejszy.
Celuj w nią!
W nią.
Dobra,
mamy jeszcze kilka sekund do strzelaniny,
więc może pogadamy o anatomii?
Człowiek ma dwoje oczu.
W przeciwieństwie do kameleona
my mamy oczy osadzone nieruchomo z przodu głowy.
W strzelaninie to spora niedogodność.
Strzel, a dziewczyny zginą.
Mówię do ciebie, Gandía.
Wiem, że w niedziele chodzisz na strzelnicę
i lubisz czytać katalogi z bronią.
Całe życie czekałeś na taką okazję,
żeby zostać bohaterem.
Dam ci pewną radę.
Pomyśl o Marisie,
o słodkiej twarzyczce swojego synka, Juanito,
i powoli odłóż tę pieprzoną broń.
Dobra.
To wtedy Profesor zrozumiał,
że ta akcja będzie zupełnie inna od tej w mennicy.
Ta nie powstała w jego głowie
i zabrakło mu czasu, żeby zrobić ją po swojemu.
Gdyby mógł przewinąć czas do tyłu, zrobiłby to teraz.
Ale nie mógł.
Żyjesz, Tokio? Żyjesz?
Powiedz coś!
Wszystko dobrze?
Sprawdź, co z Palermo!
Zgodnie z poleceniem Profesora strzelaliśmy im w kamizelki.
- Pomóż Palermo! - Za późno.
Obudź się! Gdzie jest prezes?
Musimy go stąd zabrać. Znajdź nosze!
Cholera! Wszystko się pierdoli. Ma pełno szkła w oczach!
Cholera!
Pomóżcie mi!
Z drogi!
Pod ścianę!
No już, ruchy!
Szybko!
Dalej, z życiem!
Ruchy!
- Już prawie. - Uwaga.
Spokojnie.
Przeciwbólówki!
Spokojnie. Zdejmę to powolutku.
Powoli… Spokojnie…
Bardzo dobrze.
Otwórz oczy. Powoli.
Śmiało.
Dobrze.
Nie dam rady otworzyć ich na dłużej.
Widzisz coś?
Gówno widzę. Co się dzieje?
Cholera.
Dobra.
Widzisz światło?
Jak na Maracanie.
Coś ci to mówi? Jesteś niby okulistką?
On potrzebuje specjalisty!
Zadzwońmy do Profesora.
Widzę kawałek szkła. Sztokholm, apteczka numer cztery.
- Chirurgiczna. - Pospiesz się.
- Co chcesz zrobić? - Wyciągnę szkło.
- Tak? Czym? - Pęsetą.
Ja bym go zostawił.
Zadzwoń do Profesora. Wymienimy trzech zakładników na okulistę.
- Zamknij się i wynocha! - Dobra.
Słuchaj, Palermo.
Mam rękę pewniejszą niż szwajcarski zegarmistrz.
Wyciągnę to szkło.
Wiesz, dlaczego oczy operuje się laserem?
- Tak. - Nie bez powodu.
Dla precyzji. Przy operacji oczu potrzeba wyjątkowej precyzji.
Słuchaj tylko, Denver.
Panna Tokio użyje tej samej pęsety, którą depiluje się na dole.
No proszę!
Co za absurd!
Powtórz to.
Powtórz.
Że co?
Twoja brzoskwinka na pewno jest gładziutka.
A teraz powiedz: „Już nigdy
nie będę gadał o cipach współpracowników”.
Już nigdy nie będę gadał o cipach współpracowników.
Nie zrozumiałam.
- Nie będę gadał o twojej cipie, suko. - To zajebiście.
Ty tu rządzisz.
Dobra. Oczami zajmiemy się potem.
- Denver, chodź tu. - Co mam robić?
Daj mi rękę. Będziesz moim pomocnikiem.
- Mam być psem-przewodnikiem? - Cicho!
- Tokio! - Co?
Pod nami jest 14 ton stali. Powiedz, że Nairobi jest z Bogotą.
Zgadza się.
Chodźmy.
Co ty robisz?
Zwiążecie nas jak psy?
Nie, skarbie.
A gdybyś chciał siku, to są tu sami swoi.
Zabiję cię.
Za pozwoleniem, panie prezesie.
Zajmę się tym.
Mogę prosić o uwagę?
Umieściliśmy 460 kilogramów środków wybuchowych
na drzwiach, oknach,
wszystkich wejściach i wyjściach, więc jeśli ktoś zechce uciec…
Bum!
Ucieknie w kawałkach.
Nie warto.
Tak, musimy tu pobyć razem przez kilka dni,
ale w tym czasie
my będziemy
was chronić.
A wy będziecie chronić nas.
Coś pięknego.
Jeśli chcecie, możecie zdjąć już maski.
Już!
I jak?
Jak się macie?
Skoro się już widzimy,
przedstawię pana Bogotę.
Wybierze czterech ochotników.
Jestem Bogota i zajmę się najtrudniejszą częścią akcji.
Będziemy pracować przy ponad 65 stopniach.
Gorąco jak w krematorium.
Zmiany trwają 12, 14, 16 albo 24 godziny.
Ile wytrzymacie.
Kto chętny?
Imię!
Agustín.
- Agustín Montero. - Co pan tu robi?
Przyszedłem
wymienić walutę.
Krok do przodu. Brawo, jest pan pierwszym ochotnikiem.
- Następny. - Miguel Fernández Talanilla z Murcji.
- Dobrze. - Co pan robi?
Mam praktyki w Dziale Operacji i Systemów.
Informatyk.
- Odpada. - Odpada. Dalej!
Imię i co pan tu robi?
Alfonso.
Mam… miałem spotkanie w Dziale Długu Publicznego.
Do przodu. Gratulacje, jest pan drugim ochotnikiem. Dalej!
Imię. Co pani robi?
Amanda. Jestem sekretarką prezesa.
Odpada. Chodź, dalej.
Imię!
Matías Caño.
Nadaje się. Krok do przodu.
- Nie. - Bez takich.
Do przodu. Jesteś ochotnikiem.
Nie jestem ochotnikiem.
Dobra. Widzisz ten palec?
To on wybiera ochotników
i wskazał na ciebie, raz za razem.
Wystąp do przodu, bo zostałeś ochotnikiem.
Nie jestem ochotnikiem.
- Jak się nazywasz? - Matías Caño.
- Jak? - Matías Caño.
Dobra, Matías Caño.
Idziesz ze mną. I to, kurwa, już.
Szybciej!
Idziemy!
Do windy!
Stać!
Do środka!
Co to było?
Ty kretynie!
Gadałeś, że nie jesteś ochotnikiem?
Dla wiarygodności.
Wiarygodności? Anthony Hopkins z ciebie?
Tak postąpiłby zakładnik.
Odbiło ci? Przedstawiamy „Idziemy. I to, kurwa, już”,
a w roli głównej majster i aktor!
Dobrze wypadłem. Poszło gładko.
Gładko to dostaniesz w mordę.
Sześć lat!
Sześć lat z nim pracuję
i już z sześć razy chciałem rozwalić mu łeb.
Moi drodzy.
Za kilka minut
ryzykujecie nawet jajami.
Sergio!
Przyjechał wywiad.
Podsłuch.
- Pułkowniku Tamayo. - Witam.
- Godzina wybuchu. - 12,04.
Potem padły strzały. Podłożyli środki wybuchowe.
- Jak je zdetonowano? - Nie wiemy.
- Plastik. Cyklonit. Świetna robota. - Blefują.
Chyba nie, pułkowniku.
Są ładunki na fasadzie, na dachu…
Znam ich. Nie wysadzą Banku Hiszpanii.
Oni są zdolni do wszystkiego.
Gówno prawda. To zwykła hołota.
- Proszę posłuchać. - Dość.
Alfonso.
Jak się masz?
Mam przesrane, Luis.
Nie mogę.
Przepraszam. Przejmij dowodzenie.
Nie martw się.
Odpocznij.
Luis.
Zadzwoń do niej.
Poleciała przesłuchać Cortésa.
Zadzwoń do niej.
Panowie,
znamy was wszystkich.
Jestem pułkownik Tamayo z wywiadu. Dowodzę tą akcją.
Chcę tu najgorszą z wszystkich zdzir.
Dać mi Alicię Sierrę.
Zadzwońcie do niej.
Wracamy do roboty.
Natychmiast się z nią skontaktujcie!
To ona.
Inspektor Sierra, dzwoni pułkownik Tamayo.
- Słucham. - Alicia, mówi Tamayo.
Wyciągnęłaś coś z niego?
Nie wie o niczym przydatnym.
Wysyłamy go na zupkę do mamy.
Trochę się poobijał od tych prochów i rozmów.
Przyleć z nim do Madrytu. Masz tu robotę.
Pozwól mi wziąć w tym udział.
Powiedz, że chcesz, żebym wyciągnęła z banku pasterza z owieczkami.
Tak.
Super.
Zacznę rodzić z tej radości.
Czuję się nieswojo
przy całym tym pięknie.
Ale muszę powiedzieć ci coś niemiłego.
Mam tę chorobę, co mama.
Ile masz czasu?
Trzy lata.
Co najmniej. Lekarze zawsze panikują.
Pewnie wyjdzie sześć.
Albo siedem.
Tyle, ile żyją dachowce.
Andrés.
Odłożymy wszystko i będziemy cię leczyć za granicą.
Nie ma na to lekarstwa.
Zresztą wolę kradzieże.
Spieszno ci, żeby spędzić resztę dni w więzieniu?
Gdyby malarzowi zostały trzy lata życia,
- kazałbyś mu przestać malować? - Andrés, proszę cię.
Spójrz.
Powiedziałbyś Michałowi Aniołowi, żeby nie rzeźbił Dawida?
Oczywiście, że nie.
Powiedziałbyś: „Forza, Michale Aniele.
Rób to, co kochasz”.
Malarz? Poeta? Wszystko jedno.
„Panowie,
podążajcie za pięknem”.
A ta akcja, Sergio,
jest namiastką piękna.
Naszym arcydziełem.
Szesnaście minut
i 15 sekund.
Szesnaście minut
i 15 sekund.
Tylko tyle.
Kiedy ruszycie drzwi,
skarbiec zostanie zalany.
Tylko 16 minut i 15 sekund.
Po tym czasie woda będzie tutaj.
Albo zrobimy otwór
i przyspawamy tunel łącznikowy,
albo koniec,
wylądujemy w więzieniu
za nic.
Za zniszczenie wrót.
Ale to…
To na pewno
się nam nie przytrafi.
Tak nie będzie, bo… Bogota.
Jacy jesteśmy?
Najzajebistsi.
Jacy jesteśmy?
Najzajebistsi.
Nie, nie tak.
W taki sposób nie stopicie 14-tonowych drzwi.
Jacy jesteśmy?
Najzajebistsi!
Jacy?
Najzajebistsi!
Jacy?
Najzajebistsi!
O wiele lepiej! Lance w dłoń!
To nie są wrota.
To masełko!
A wy
je stopicie.
Spalone masło! Na miejsca!
No weź, Sergio.
Nie bądź taki. Wyobraź to sobie.
Potrafisz sobie wyobrazić. Pomyśl tylko.
Czternastotonowe stalowe drzwi.
A z drugiej strony
najlepsi odlewnicy na świecie.
Gotowi?
Tik, tak, tik, tak, tik, tak…
Teraz!
Kiedy ruszymy drzwi, woda zacznie się wlewać.
7500 litrów na minutę.
Tik, tak!
Dalej, pospieszcie się!
Nie zatrzymywać się!
Kiedy się zapełni,
otwarcie wrót
zmiecie cię z powierzchni.
Ale nie będziemy ich otwierać.
Właśnie.
Przebijemy je.
Przynieść taran!
Dalej!
Teraz!
Tunel!
Idź! Ty prowadzisz!
Bo przez te 16 minut, kiedy woda będzie napełniać skarbiec, zabawimy się
w Jacquesa-Yvesa
Cousteau.
Raz, dwa, trzy.
Pchać!
Gotowe!
Spawacz wejdzie tam bez otwierania drzwi.
Masz.
Dobra, gotowe.
Pora na ciebie.
Najpierw tlen!
- Mam czas. - Co ty robisz?
- Mam czas! - No co ty?
Tlen! Bogota!
Cholera, dlaczego zawsze ktoś musi zgrywać bohatera?
Zawsze ktoś pajacuje!
I przy wciąż podnoszącym się poziomie wody
rozpocznie się prawdziwy cud nowego tysiąclecia.
Zespawanie obu stron komory dekompresyjnej.
Woda będzie coraz wyżej. To lepsze niż filmy z Jamesem Bondem.
Nawet James Bond nie zdołałby zespawać tego tak szybko.
Właśnie!
Dlatego znajdziemy najlepszego spawacza na świecie.
Jeśli poziom wody będzie wyżej niż spaw albo spaw nie będzie idealny,
woda wedrze się do środka z taką siłą,
że wyciągnięcie go zabierze z pięć dni.
Tak, zginąłby.
Zginąłby.
Ale w jakim napadzie nie ma ryzyka?
Szybciej! Ani chwili do stracenia!
Ale teraz o tym nie myślmy.
Dalej, została tylko minuta.
Proszę, jeszcze jedna minuta.
Kto by to wymyślił?
Kto?
Wchodzę!
Właz dekompresyjny.
Jak w batyskafie!
I wtedy,
drogi braciszku, pojawią się bąbelki.
Tak lubiłeś oglądać dokumenty o oceanach. Teraz pora na twoją chwilę chwały.
Kiedy wyrównasz poziom wody…
Bogota!
Żyjesz!
…obróć się
i spójrz na bąbelki…
błyszczące,
bo pełno tam złota,
bąbelki rozbijające się o sufit.
Pomyślisz, że jesteś w kosmosie.
Ale nie.
Będziesz w skarbcu Banku Hiszpanii.
Unosząc się…
Poczujesz się jak na zatopionym w oceanie galeonie.
Dziewięćdziesiąt ton czystego złota.
Co o tym sądzisz?
Nigdy nie słyszałem nic piękniejszego.
Mówiłem!
Compay!
Guajira guantanamera
Guantanamera
Guajira guantanamera
Nie zostawiaj mnie w mroku
Na śmierć jak zdrajcę
Nie zostawiaj mnie w mroku
Na śmierć jak zdrajcę
Jestem dobry i taki dobry
Umrę na słońcu
Na słońcu, bracie.
Chcę umrzeć na plaży.
Chcę, żeby śledczy powiedział nad moim ciałem: „Ale szczęściarz”.
Guajira guantanamera
Zatańczmy.
Guantanamera
Guajira guantanamera
Zatańcz ze mną.
Kochani!
Patrzcie, co mam.
Znalazłam sobie fajne kolczyki.
Złoto, cudowne złoto!
Tak!