‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(วิกฤต)
‪(คนทรยศ)
‪ธนาคารถูกโจมตี
‪ปิดประตูอาคาร
‪ย้ำ ปิดประตูอาคาร
‪รหัสแดง เราจะปิดประตู ย้ำ
‪เราจะปิดประตูธนาคาร
‪ทุกคน สวมเสื้อเกราะ ทุกคนเลย
‪จากนั้นธนาคารกลางสเปนจะปิดประตูหมด
‪ถึงจะปิดประตูหมด
‪อาคารนี้ก็ใหญ่มาก ศาสตราจารย์
‪หน้าต่างเยอะเกินไป คนไม่พอ
‪เราป้องกันไม่ได้ทุกที่หรอก
‪มีเหตุผล เฮลซิงกิ
‪มีเหตุผลมาก แต่...
‪อาคารนี้...
‪มีความลับอยู่ในตัวมัน
‪นี่คือส่วนของธนาคารกลางสเปนที่เราต้องตั้งใจดู
‪โครงสร้างถูกปิดคลุมด้วยผนังคอนกรีต
‪แผ่นเหล็กหนา 180 เซนติเมตร
‪จากด้านนอก
‪มันคือห้องนิรภัยของแท้
‪จากด้านใน มันคือป้อมที่ผ่านเข้าไปไม่ได้
‪พอเริ่มใช้รหัสแดง จะไม่มีใคร ‪ขอย้ำว่า ไม่มีใคร
‪ได้รับอนุญาตให้เข้าหรือออกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง
‪นั่นคือเวลาที่เราต้องใช้ในการเก็บชิ้นส่วนสำคัญ
‪สำหรับขั้นตอนที่สองของแผนการเรา
‪ชิ้นส่วนอะไร
‪ผู้ว่าการธนาคารกลางแห่งสเปน
‪เขาจะอยู่ในห้องทำงาน
‪มีคนคุ้มกันส่วนตัวห้าคน
‪ที่ไร้อารมณ์ขัน
‪ผมเรียกมันว่ารถไฟแม่มด
‪ทุกคนรู้ว่ามีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
‪และคุณจะโดนตีด้วยไม้กวาด
‪แต่ไม่แน่ใจว่ามันจะลอยมาจากที่ไหน
‪ผู้ว่าการคะ ฉันร้อยโทลอเรนโซ
‪คุณต้องมากับเรา
‪เราเตรียมรถหุ้มเกราะ ‪พร้อมที่จะพาท่านออกไปทันที
‪ขอบคุณครับ อามันดา
‪ผมจะยังไม่ออกจากห้องทำงานผม
‪ท่านคะ
‪นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากนายพลซาลาส นูเญซ
‪- จากหัวหน้าเจ้าหน้าที่กลาโหม ‪- ใช่ ผมได้รับคำสั่งแล้ว
‪แต่ผมจะไม่ทำตามคำสั่ง
‪ผมจะไม่ออกจากธนาคารจนกว่า ‪พลเรือนคนสุดท้ายจะออกไป
‪ดังนั้นถ้าคุณอยากปกป้องผม
‪คุณต้องนั่งรอ
‪ใครอยากดื่มกาแฟไหม
‪อามันดา รบกวนหน่อย
‪เข้ามาสิ เข้ามา
‪ตอนนั้นฉันสงสัยว่าไนโรบีคิดอะไรอยู่
‪ฉันคิดออกแค่อย่างเดียว
‪ควักปืนออกมาแล้วยิงใส่คนกลุ่มนั้น
‪พักผ่อนสักหน่อย
‪เชิญนั่งครับ
‪คุณมาจากกรมไหนเหรอ
‪เราคือกรมทหารช่างอากาศ
‪จากกองพลทหารร่มชูชีพ
‪ทีมหก
‪ที่มีภารกิจเก็บกู้ทุ่นระเบิดที่มาลี เลบานอน
‪อัฟกานิสถาน
‪มีคนคุ้มกันห้าคน
‪เรามีปืนคนละสองกระบอก
‪ทำให้ฆ่าได้ทีละสองคน
‪แต่ก็เยอะไปอยู่ดี
‪เป็นงานที่เสี่ยงมาก
‪อีกอย่าง
‪คุณหยุดการทำงานทุ่นระเบิดสังหารบุคคลยังไง
‪ก็แล้วแต่ค่ะ
‪มีทุ่นระเบิดหลายประเภท
‪แต่ละประเภทก็มีกลไกลต่างกัน
‪มีรุ่นกรีนพาร์รอต ‪บัตเตอร์ฟลาย พีเอ็มเอฟวัน...
‪บางรุ่นทำงานได้ด้วยวิธี
‪ที่จะปลดชนวนระเบิดลูกอื่นๆ
‪บางรุ่นระเบิดเมื่อ ‪เซ็นเซอร์จับการเคลื่อนไหวทำงาน
‪บางรุ่น...
‪ระเบิดขณะกำลังถูกเปิดออก ‪บางรุ่นก็ถึงขั้นระเบิด
‪เมื่อคุณเข้าใกล้มัน
‪ขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะ
‪เชิญครับ ใช้ของผมก็ได้
‪ขอตัวค่ะ
‪อามันดา รบกวนหน่อย
‪ทางนี้ค่ะ
‪ที่แย่ที่สุดคือของพวกรัสเซีย
‪ศาสตราจารย์เตรียมพร้อมเรา ‪ในทุกสถานการณ์แล้ว
‪แต่พูดตามตรง
‪ทฤษฎีเป็นเรื่องหนึ่ง
‪การลงมือปฏิบัติมันก็อีกเรื่องหนึ่ง
‪ไปๆๆ
‪ไป
‪คุณจะปลอดภัยที่นี่
‪ไม่มีอะไรน่าห่วงท่ามกลางนักเขียนและกวี
‪สงบใจไว้
‪ชูมือขึ้น
‪แบบนี้ เหมือนในการปล้น
‪เร็วเข้า
‪ดีมาก
‪ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
‪ผมชื่อปาเลร์โม
‪และผมมีข่าวจะบอกคุณสองอย่าง
‪ข่าวดีและข่าวร้าย
‪ข่าวร้ายก็คือธนาคารกลางสเปนกำลังถูกโจมตี
‪ข่าวดี...
‪เราคือผู้โจมตี
‪อยู่ในความสงบ
‪ทุกคน อยู่ในความสงบ
‪อูเบเป 13
‪อูเบเป 13 เหรอ
‪มันมีฟิวส์ไฟฟ้า
‪ควบคุมโดยเซ็นเซอร์จับการสั่นสะเทือน
‪แตะต้องมันเมื่อไร...
‪คุณซวยแน่
‪อัฟกานิสถานมีเต็มไปหมด
‪คุณนี่ฝึกมาดีทีเดียวนะ
‪ท่านครับ อย่าขยับนะ
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ผู้หมวด
‪ผู้หมวด
‪ท่านผู้ว่าการ...
‪คุณต้องไปกับเรา
‪ลุกขึ้น
‪มากับฉัน
‪คุณจะทำอะไร
‪อย่าขยับ
‪วางปืนลง
‪อย่าขยับ
‪เอาละ...
‪มันดูไม่ดีสำหรับเราสองคนนะ
‪เราพอกันแค่นี้ดีไหม
‪พอเหรอ เธอคิดว่าเราจนมุมแล้วเหรอ
‪เธอไม่ยิงผู้ว่าการหรอก
‪แต่ฉันจะยิงนังนี่
‪ฉันจะยิง
‪กานเดีย
‪ปล่อยผู้หญิงซะ
‪ใจเย็นๆ อามันดา
‪ไม่เป็นไรนะ
‪- กานเดีย ปล่อยตัวผู้หญิง ‪- ไม่
‪ผมไม่อยากให้ใครถูกทำร้าย นี่เป็นคำสั่ง
‪กานเดีย ปล่อยตัวผู้หญิง
‪ผมจะไปกับพวกเขา
‪ผมไม่ต้องการให้คุณทำอะไร
‪นั่นแหละ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร ‪แต่คุณไม่มีทางออกไปได้หรอก
‪งั้นเราก็จะอยู่
‪ยิง
‪เวรเอ๊ย
‪อะไรกันวะ
‪เวรเอ๊ย
‪เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย
‪เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
‪เวร เอาละ...
‪เธอจะทำอะไร
‪พวกมันกำลังลงมา เราต้องขึ้นไป
‪- เราจะลงไปข้างล่าง ‪- หมายความว่าอะไร
‪ถ้าเราอยู่ที่นี่ พวกมันจะยิงเรา เราต้องออกไป
‪เดินลุยเข้าไปเลย สไตล์โตเกียว
‪มันต้องเกิดจลาจลแน่
‪ตอนนี้คุณเป็นครอบครัวตัวประกัน ‪แสนวิเศษของเราแล้ว
‪เราจะสนุกกับการตัดขาดจาก ‪โลกภายนอกโดยสิ้นเชิงกันหน่อย
‪กรุณาสวมหน้ากากด้วยครับ
‪ใส่หน้ากากเดี๋ยวนี้
‪จะได้ไม่มีใครอยากเป็นวีรบุรุษ
‪ส่งโทรศัพท์มือถือให้เดนเวอร์ เพื่อนผม
‪เอาแบบนี้ดีกว่า
‪ยกมือขึ้นถ้าคุณเป็นพ่อแม่
‪โอเค
‪เราจะติดป้ายสีแดงบนโทรศัพท์คุณ
‪คุณจะโทรศัพท์ได้วันละครั้ง
‪ไปเอาความคิดนี้มาจากไหน ไอ้งั่ง
‪เพราะฉันเป็นคนสั่ง ‪ฉันเป็นผู้ประสานงานตัวประกัน
‪นายไปเข้าคอร์สเรียนมาหรือไง
‪เป็นคุณพ่อแห่งปีเหรอ
‪ส่งโทรศัพท์ของคุณมาให้เราเดี๋ยวนี้
‪แล้วสตรอว์เบอร์รีสีขาวนี่ล่ะ
‪พระเจ้า นายนี่หัวสูงจริงๆ เลยนะ โตเกียว
‪เขาน่ารักจะตาย
‪เขาชื่อจริงว่าอะไร
‪ถามพ่อเขาสิ
‪ซินซินนาติ
‪ไม่นะ ไม่เอาน่า
‪ยอดดวงใจที่นั่งข้างๆ ฉัน
‪อยากได้ชื่อซินเตียตอนเราคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง
‪แต่ว่า...
‪หมออ่านอัลตราซาวด์ผิด
‪- ทำไม ‪- ฉันไปตรวจแค่ครั้งเดียวน่ะ
‪จำได้ไหมว่าที่ไหน
‪- ใช่ ‪- โรงพยาบาลที่ซูลาวาโอ
‪- ที่ซูลาเวซิ ‪- ซูลาเวซิ
‪- ใช่ ที่นั่นแหละ
‪ดูเหมือนร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์สกปรกๆ
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪และเราไม่เคยกลับไปอีก
‪พวกเขาผ่ากระสุนออกให้ฉัน ‪ในโรงรถแทรกเตอร์ช่วงสงครามนะ
‪- คุณไม่เคยบอกฉันเลย ที่รัก ‪- จริงๆ นะ
‪- ตรงไหน ‪- บนก้น อยากดูไหม
‪- ไม่... ‪- ไม่อยาก
‪โชว์สัตว์เลี้ยงคุณให้พวกเขาดูสิ เฮลซิ
‪- ไม่เอา ‪- เร็วสิ โชว์ให้พวกเขาดูหน่อย
‪- ตัวอะไร ‪- พวกเขาเป็นครอบครัวนะ
‪ก็ได้ๆ ดูนี่นะ ฉันมี...
‪ไม่มีทาง
‪อย่ามองนะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪- มันพูดได้ด้วย ‪- นี่ เจ้าเบิ้ม
‪อยากให้ฉันฝึกหมีนายไหม
‪ฉันฝึกสัตว์เก่งนะ
‪- เธออยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย โมนิกา ‪- เราไม่สนหรอก
‪เราไม่สน ผู้หญิงหรือผู้ชาย ‪เราก็รักหมดแหละ ใช่ไหม
‪ผู้ชายค่ะ
‪อะไรนะ
‪ผู้ชายเหรอ
‪ลูกชาย
‪ฉันได้ลูกชาย
‪ลูกชาย ลูกชาย
‪ลูกชาย
‪ผมได้ลูกชาย
‪ลูกชาย ลูกชาย
‪จะให้ฉันพูดว่าอะไรล่ะ ฉันมีความสุขนี่
‪ฉันได้ลูกชาย
‪คุณได้ยินเขาตะโกนทั่วเมืองเลย ‪"ฉันได้ลูกชายๆ "
‪นั่นแหละ จากซินเตีย...
‪ซินตี้...
‪ซินซี่... นาติ ซินซินนาติ
‪คุณนี่บ้าจริงๆ
‪ตรรกะล้วนๆ
‪ชื่อเขาคือชื่อเมือง
‪เหมือนทั้งครอบครัว
‪ครอบครัวนี้
‪ซินซินนาติ
‪ใช่ไหม
‪ไม่เป็นไรนะ ลูกรัก หนูน้อยของพ่อ
‪- แด่ซินซินนาติ ‪- แด่ซินซินนาติ
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- ไชโย
‪ชนแก้ว แด่ทุกคน
‪ดื่มเลย
‪ทุกคน
‪ฉันอยากขอบคุณสำหรับสิ่งที่คุณทำ
‪ในนามของริโอและฉัน
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- แด่ริโอ
‪แด่ริโอ ชนแก้ว
‪ชนแก้ว
‪เราทำมันเพื่อริโอนะ โตเกียว แต่...
‪เพื่อพวกเราทุกคนด้วย
‪ตอนนี้พวกมันคิดว่าตัวเองชนะอย่างเดียว
‪ไล่ล่าเราเหมือนสัตว์และล่อเราออกจากรู
‪ทรมานเรา ขัดขวางทุกๆ สิทธิมนุษยชน ‪ทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง
‪ถ้าเราหลบซ่อนเหมือนหนู
‪พวกมันจะลงมืออีกครั้ง
‪ทีละคน
‪มีทางออกแค่ทางเดียว
‪เผชิญหน้ากับพวกมัน
‪ฟังนะ
‪ในโลกนี้...
‪ทุกอย่างถูกนำขึ้นตาชั่งสองแขนแบบง่ายๆ
‪ข้างที่ชนะ
‪และข้างที่แพ้ และตอนนี้...
‪พวกมันคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
‪และเมื่อเราคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสีย
‪เราจะกล้ามากขึ้น
‪ดังนั้น...
‪เราจะ...
‪แสดงให้พวกมันเห็น...
‪ว่าพวกเขาต้องเสีย...
‪มากแค่ไหน
‪ผู้ว่าการอยู่ไหน
‪เขาอยู่ไหน
‪ปาเลร์โม
‪เรามีปัญหาแล้ว
‪โตเกียว
‪ช้าๆ นะ
‪- โตเกียว ‪- ช้าๆ
‪นับถึงสาม ยิงแล้วหลบ
‪หนึ่ง...
‪สอง...
‪วางปืนลงนะ พวกสารเลว
‪คุณสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ผมขอแนะนำตัวเอง
‪ผมชื่อปาเลร์โม และผมเป็นหัวหน้าการปล้นครั้งนี้
‪ได้โปรด เล็งปืนมาที่หน้าอกผม ‪ผมเป็นเป้าที่มีค่าที่สุด
‪เล็งไปที่เธอ
‪ที่เธอ
‪นั่นแหละ...
‪เรามีเวลาเหลือไม่กี่วินาทีก่อนจะเริ่มยิง
‪เรียนเรื่องกายวิภาคกันหน่อยดีไหม
‪มนุษย์มีสองตา
‪ต่างจากกิ้งก่า
‪ตาของมันอยู่ด้านหน้าหัวและขยับไม่ได้
‪เห็นได้ชัดว่าพวกคุณเป็นรองในการยิงสู้กัน
‪ลองยิงสิ พวกผู้หญิงของคุณตายแน่
‪ผมพูดกับคุณอยู่นะ กานเดีย
‪ผมรู้ว่าคุณไปสนามยิงปืนทุกวันอาทิตย์
‪รู้ว่าคุณชอบอ่านแคตตาล็อกอาวุธ
‪คุณรอวันนี้มาตลอดชีวิตเพื่อโอกาสแบบนี้
‪เพื่อที่จะได้เป็นวีรบุรุษ
‪ขอแนะนำอะไรคุณหน่อยนะ
‪คิดถึงมาริซาไว้
‪คิดถึงหน้าเทพบุตรของฮวนนิโต ลูกชายของคุณ
‪แล้ววางปืนลงช้าๆ
‪ได้
‪ตอนนั้น ศาสตราจารย์รู้ว่า
‪งานนี้จะต่างจากงานที่โรงกษาปณ์
‪งานนี้ไม่ได้มาจากสมองของเขา
‪และเขาไม่มีเวลากลั่นมันจากความคิดตัวเอง
‪ถ้าเขามีปุ่มย้อนเวลา เขาคงกดมันไปแล้ว
‪แต่เขาไม่มี
‪เป็นอะไรไหม โตเกียว ปลอดภัยไหม
‪พูดอะไรสักอย่างสิ
‪ปลอดภัยไหม
‪ไปดูปาเลร์โม
‪เรายิงกระสุนทุกนัดใส่เสื้อเกราะพวกเขา ‪ตามคำสั่งของศาสตราจารย์
‪- ไปช่วยปาเลร์โม ‪- แต่เราช้าเกินไป
‪ตื่นสิ ตื่น ผู้ว่าการอยู่ไหน
‪เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่ หาเปลหามมา
‪ให้ตายสิ ทุกอย่างพังหมด
‪เศษกระจกกระเด็นใส่ตาเขา
‪เวรเอ๊ย
‪ช่วยฉันด้วย
‪หลีกไป
‪ถอยชิดกำแพง ชิดกำแพง
‪เร็วเข้า ไปเร็ว
‪เร็วเข้า เร็วๆ
‪ถอยไป
‪- เกือบถึงแล้ว ‪- ระวังนะ
‪ไม่เป็นไร
‪ยาแก้ปวด
‪ใจเย็นๆ นะ ฉันจะค่อยๆ ถอดมันออก
‪ช้าๆ เบาๆ
‪ดีมาก
‪เอาละ ลืมตาได้ ช้าๆ นะ
‪ลืมตา
‪ดีมาก
‪ผมลืมตานานเกินไปไม่ได้
‪มองเห็นหรือเปล่า
‪ไม่เห็นอะไรเลย เกิดอะไรขึ้น
‪เวรกรรม
‪โอเค เอาละ
‪เห็นแสงไหม
‪เหมือนอยู่ที่สนามกีฬามารากานาเลย
‪เข้าใจหรือเปล่า คุณเป็นหมอตาหรือไง
‪เขาต้องไปหาจักษุแพทย์นะ
‪เราต้องโทรหาศาสตราจารย์
‪ฉันเห็นเศษกระจกแล้ว
‪เอาละ สต็อกโฮล์ม ชุดปฐมพยาบาลหมายเลขสี่
‪- อันที่มีมีดผ่าตัดน่ะ ‪- ได้
‪เร็วเข้า
‪- คิดจะทำอะไรน่ะ โตเกียว ‪- ฉันจะดึงมันออกมา
‪- จริงเหรอ ยังไง ‪- ใช้แหนบดึง
‪เป็นผมจะไม่ทำแบบนั้นนะ โตเกียว
‪โทรหาศาตราจารย์แล้วปล่อยตัวประกันสามคน
‪- แลกกับหมอตา ‪- เดนเวอร์
‪- หุบปากและไปซะ ‪- ก็ได้
‪ฟังฉันนะ ปาเลร์โม
‪มือฉันนิ่งกว่าช่างทำนาฬิกาสวิสซะอีก เข้าใจไหม
‪ฉันจะดึงเศษแก้วพวกนั้นออกมา
‪รู้ไหมว่าทำไมหมอใช้เลเซอร์ในการผ่าตัดตา
‪- รู้ ‪- มันเป็นรายละเอียดที่เล็กมาก
‪ความแม่นยำ ‪การผ่าตัดตาต้องใช้ความแม่นยำที่สุด
‪ดูนี่สิ เดนเวอร์
‪คุณโตเกียวอยากใช้แหนบอันเดียวกับที่เธอใช้
‪ถอนขนล่างของเธอ
‪ไม่เอาน่า
‪ไร้สาระ
‪ลองพูดแบบนี้อีกครั้งสิ
‪พูดอีกครั้งสิ
‪มันเป็นยังไง
‪ผมแน่ใจว่าขนล่างของคุณนุ่มสลวยดี
‪แล้วพูดว่า "ผมจะไม่พูดถึง
‪จิ๋มของเพื่อนร่วมงานอีก"
‪ผมจะไม่พูดถึงจิ๋มของเพื่อนร่วมงานอีก
‪ฉันไม่ได้ยิน
‪- ฉันจะไม่วันพูดถึงจิ๋มเธอ ยายบ้า ‪- เก่งมาก ปาเลร์โม
‪เราพร้อมแล้ว
‪ได้ ไว้ค่อยจัดการกับตาฉันทีหลัง
‪- เดนเวอร์ ทางขวาของฉัน ‪- ฉันต้องทำอะไร
‪ขอยืมแขนนายหน่อย นายเป็นตัวแทนของฉันแล้ว
‪- นายอยากให้ฉันเป็นหมานำทางให้เหรอ ‪- เงียบ
‪- โตเกียว ‪- อะไร
‪เรามีเหล็ก 14 ตันอยู่ใต้ดิน ‪บอกผมทีว่าไนโรบีอยู่กับโบโกตา
‪ใช่
‪ไปกันเถอะ
‪ฟังนะ คุณจะทำอะไร
‪คุณจะล่ามเราเหมือนหมาเหรอ
‪เปล่าจ้ะ ที่รัก
‪เราอยู่กันแบบครอบครัว เผื่อคุณปวดฉี่
‪ผมจะฆ่าคุณ
‪ผู้ว่าการ ขออนุญาตนะคะ
‪ฉันจะเก็บนี่ไว้ให้คุณ
‪ทุกคนคะ รบกวนฟังทางนี้หน่อยค่ะ
‪เราวางระเบิด 460 กิโลกรัม
‪บนประตู หน้าต่างทุกบาน
‪ทางเข้าและทางออกทุกทาง ‪ถ้าใครคิดจะหนีละก็...
‪ตูม
‪มันจะระเบิดเป็นชิ้นๆ
‪ไม่คุ้มค่าเลย
‪เราต้องอยู่ที่นี่ด้วยกันสักสองสามวัน ใช่แล้ว
‪แต่ระหว่างนี้
‪เราจะ
‪ปกป้องพวกคุณทุกคน
‪และคุณจะปกป้องเราทุกคน
‪วิเศษสุดๆ
‪และตอนนี้ ถอดหน้ากากได้นะ ถ้าต้องการ
‪เดี๋ยวนี้
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪สบายดีไหมคะ
‪ตอนนี้เราเห็นหน้ากันแล้ว
‪ฉันขอแนะนำให้รู้จักคุณโบโกตา
‪เขาจะเลือกอาสาสมัครสี่คน
‪ผมชื่อโบโกตา มาทำงานในส่วนที่ยาก
‪เราจะทำงานกันในอุณหภูมิ ‪กว่า 65 องศาเซลเซียส
‪มันจะรู้สึกเหมือนเตาเผาศพ
‪เราจะทำงานกันเป็นกะ ‪12, 14, 16 หรือ 24 ชั่วโมง
‪กี่ชั่วโมงก็ได้เท่าที่ไหว
‪ใครจะอาสาบ้าง
‪ชื่อ
‪อากุสติน
‪- อากุสติน มอนเตโร ‪- คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ผม...
‪มาแลกเงิน
‪ก้าวออกมา
‪ยินดีด้วย คุณเป็นอาสาสมัครคนแรกของเรา
‪คนต่อไป
‪มิเกล เฟอร์นันเดซ ตาลานิยา จากมูร์เซีย
‪- ดี ‪- คุณทำงานอะไร มิเกล
‪ผมเป็นเด็กฝึกงานแผนกปฏิบัติการและระบบ
‪ไอที
‪- ไม่ผ่าน ‪- ไม่ผ่าน คนต่อไป
‪ชื่อ คุณมาทำอะไรที่นี่
‪อัลฟอนโซ
‪ผมมี... ผมมีนัดที่แผนกหนี้สาธารณะ
‪ก้าวออกมา ยินดีด้วย คุณเป็นอาสาสมัคร ‪คนที่สองของเรา คนต่อไป
‪ชื่อ คุณมาทำอะไรที่นี่
‪อามันดา ฉันเป็นเลขาของผู้ว่าการ
‪ไม่ผ่าน มาเร็ว คนต่อไป
‪ชื่อ
‪มาติอัส กาโญ
‪ผ่าน เดินออกมา
‪- ไม่ครับ คุณผู้หญิง ‪- อย่า "คุณผู้หญิง" กับฉัน
‪ก้าวออกมา คุณเป็นอาสาสมัครคนต่อไปของเรา
‪ผมไม่อยากอาสา
‪ได้ คุณเห็นนิ้วนี้ไหม
‪นิ้วนี้ชี้ตัวอาสาสมัคร
‪และมันกำลังชี้ไปที่คุณซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ดังนั้น เชิญก้าวออกมา ‪เพราะตอนนี้คุณเป็นอาสาสมัคร
‪คุณผู้หญิงครับ ผมไม่อยากอาสา
‪นายชื่ออะไรนะ
‪มาติอัส กาโญ
‪อะไรนะ
‪มาติอัส กาโญ
‪เอาละ มาติอัส กาโญ
‪มากับฉันเดี๋ยวนี้
‪ไปกันเถอะ เดินไป
‪เร็วเข้า
‪ไปที่ลิฟต์
‪อย่าขยับ
‪เข้าไป
‪นั่นมันเรื่องอะไรกัน
‪ไอ้โง่
‪พูดว่า "ไม่อาสา" ทำไม
‪มันจะได้ดูน่าเชื่อถือขึ้นไงล่ะ
‪"น่าเชื่อถือขึ้น" เหรอ คิดว่าตัวเอง ‪เป็นแอนโทนี ฮ็อปกินส์หรือไง
‪ฉันต้องทำตัวเหมือนตัวประกันนี่ ใช่ไหม
‪ล้อเล่นรึเปล่า จากผู้สร้าง "มากับฉันเดี๋ยวนี้"
‪ดาราฝีมือดีจะมาอู่ซ่อมรถเร็วๆ นี้
‪ฉันว่าฉันแสดงได้ดีนะ ลื่นไหลมาก
‪ฉันจะตบหน้านายจนลื่นน่ะสิ
‪หกปี
‪ทำงานกับเจ้านี่มาหกปี
‪และทั้งหกครั้ง ฉันอยากจับหัวมันโขกรถ
‪ที่รัก
‪ในอีกไม่กี่นาที
‪แม้แต่ไข่พวกคุณก็ต้องเสี่ยง
‪เซอร์จิโอ
‪ซีเอ็นไอมาถึงแล้ว
‪ดักฟังพวกเขา
‪ผู้พันตามาโย
‪สารวัตร
‪- เวลาระเบิด ‪- 12,04
‪เราได้ยินเสียงปืนหลังจากนั้น ‪และพวกเขาวางระเบิดทุกที่
‪- ระเบิดถูกจุดชนวนยังไง ‪- เราไม่แน่ใจ
‪ระเบิดพลาสติก อาร์ดีเอ็กซ์ ประกอบอย่างดี
‪พวกเขากำลังตบตาเรา
‪ไม่น่าใช่นะครับ ผู้พัน
‪มีระเบิดหน้าอาคาร บนหลังคา
‪ผมศึกษาพวกเขาแล้ว พวกเขาคงไม่ระเบิด ‪ธนาคารกลางสเปนหรอก
‪ด้วยความเคารพนะครับ พวกเขาทำได้ทุกอย่าง
‪ผมจะเสี่ยงที่นี่แต่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น อังเกล ‪พวกมันป็นสวะ
‪- ฟังผมนะครับ ผู้พัน ‪- ขอร้อง
‪อัลฟอนโซ
‪สบายดีไหม
‪ผมซวยหนักมาก ลูอิส
‪ผมทำไม่ได้
‪ผมขอโทษ คุณควบคุมแทนแล้วกัน
‪ไม่ต้องห่วง
‪ไปพักซะ
‪ลูอิส
‪โทรหาเธอ
‪ผมส่งเธอไปสอบสวนอนิบาล คอร์เตส
‪โทรหาเธอ
‪ท่านสุภาพบุรุษ
‪ผมรู้จักทุกคนที่นี่
‪ผมพันเอกตามาโย หน่วยสืบราชการลับ ‪ผมเป็นผู้ควบคุมปฏิบัติการนี้
‪อย่างแรก ผมอยากได้สาวแสบตัวแม่
‪ติดต่ออลิเซีย ซิเอร์ราให้ผม
‪โทรหาเธอเดี๋ยวนี้
‪ไปทำงานต่อได้แล้ว
‪โทรหาสารวัตรซิเอร์ราเดี๋ยวนี้
‪นั่นเธอ
‪สารวัตรซิเอร์รา มีสายจากผู้พันตามาโย
‪ว่ามาค่ะ
‪อลิเซีย นี่ตามาโยนะ
‪คุณได้อะไรจากเขารึยัง
‪เขาไม่รู้อะไรที่เราใช้ได้เลย ลูอิส
‪ส่งเขากลับไปหาแม่ให้ทำซุปให้เขากินซะ
‪เขาบอบช้ำเล็กน้อยจากยาและการสอบปากคำ
‪ส่งเขาขึ้นเครื่องแล้วมามาดริดกับเขา
‪คุณมีงานทำที่นี่
‪ให้ฉันมีส่วนร่วมด้วยนะคะ ลูอิส
‪บอกฉันว่าคุณอยากให้ฉันพาเด็กเลี้ยงแกะ
‪และฝูงแกะของเขาออกจากธนาคาร
‪ถูกต้อง
‪ในที่สุด...
‪เสียวสนุกแบบนี้น้ำฉันเดินแน่เลย
‪ฉันรู้สึกไม่สบายใจ...
‪ต่อหน้าความงดงามนี้
‪แต่ฉันมีข่าวไม่ค่อยดีจะบอกนาย
‪หมอวินิจฉัยว่าฉันเป็นโรคเดียวกับแม่
‪อีกนานไหม
‪สามปี
‪อย่างต่ำ นายก็รู้ว่าหมอตื่นตูมขนาดไหน
‪สุดท้ายแล้ว ก็น่าจะหกปี
‪หรือเจ็ดปี
‪เหมือนชีวิตแมวเร่ร่อน
‪อันเดรส
‪เราจะเลื่อนทุกอย่างออกไป ‪แล้วหาทางรักษาที่เมืองนอก
‪อย่างแรก มันไม่มีทางรักษา
‪อย่างที่สอง ฉันสนุกกับการขโมยมากกว่าเดิม
‪นายอยากใช้ช่วงสุดท้ายของชีวิตในคุกงั้นเหรอ
‪ถ้าจิตรกรบอกนายว่าเขามีชีวิตอยู่ได้อีกแค่สามปี
‪นายจะบอกให้เขาเลิกวาดภาพเหรอ
‪อันเดรส ขอร้อง...
‪ฟังนะ
‪นายจะบอกให้ ‪มิเกลันเจโลเลิกแกะสลักเดวิดเหรอ
‪ไม่หรอก
‪นายคงพูดว่า "สู้ๆ นะ มิเกลันเจโล
‪ทำสิ่งที่คุณรักต่อไป"
‪จิตรกร กวี ก็เหมือนกันหมด
‪"ท่านสุภาพบุรุษครับ
‪จงหาความงามต่อไป"
‪และงานนี้ เซอร์จิโอ
‪คือคำขอโทษต่อความงาม
‪มันคือผลงานชิ้นเอกของเรา
‪สิบหกนาที...
‪กับ 15 วินาที
‪สิบหกนาที...
‪กับ 15 วินาที
‪นี่แหละ
‪แตะต้องประตูบานนี้เมื่อไร
‪น้ำจะท่วมห้องนิรภัย
‪สิบหกนาที 15 วินาที
‪คือเวลาที่น้ำจะขึ้นมาถึงจุดนี้
‪เราจะต้องเจาะรู
‪และเชื่อมท่อต่อในช่วงเวลานั้น
‪ไม่งั้นก็จบเห่
‪เราจะติดคุกกันหมด
‪โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ได้แค่พังประตู
‪แต่มัน...
‪มันจะไม่...
‪เกิดขึ้นกับเรา
‪และมันจะไม่เกิดขึ้นกับเราเพราะ... โบโกตา
‪เราคืออะไร
‪ทีมที่เก่งที่สุด
‪เราคืออะไร
‪ทีมที่เก่งที่สุด
‪ไม่ๆ ... ไม่ใช่แบบนั้น
‪เราหลอมประตู 14 ตันแบบนี้ไม่ได้
‪เราคืออะไร
‪ทีมที่เก่งที่สุด
‪เราคืออะไร
‪ทีมที่เก่งที่สุด
‪เราคืออะไร
‪ทีมที่เก่งที่สุด
‪ดีขึ้นเยอะเลย ยกที่พ่นไฟขึ้นมา
‪นี่ไม่ใช่ประตู
‪นี่คือเนย
‪และพวกคุณ...
‪พวกคุณจะละลายมัน
‪เนยไหม้ ประจำที่
‪ไม่เอาน่า เซอร์จิโอ
‪อย่าปากเสีย นึกภาพมันไว้
‪นึกภาพไว้ นายทำได้
‪นึกภาพกับฉันเดี๋ยวนี้
‪ประตูเหล็ก 14 ตัน
‪และตรงนั้น
‪เหล็กหล่อที่ดีที่สุดในโลก
‪พร้อมไหม
‪ติ๊กต็อกๆๆ...
‪เริ่ม
‪เราแตะประตูเมื่อไร น้ำจะเริ่มทะลักเข้ามา
‪เจ็ดพันห้าร้อยลิตรต่อนาที
‪ติ๊กต็อกๆๆ
‪เร็วเข้าๆ เร่งมือ
‪อย่าหยุด
‪เมื่อมันเต็ม
‪นายจะโดนระเบิด
‪ถ้านายเปิดประตู
‪แต่เราจะไม่เปิดประตู
‪ถูกต้อง
‪เราจะเจาะมัน
‪เอาเครื่องกระทุ้งมา
‪ไปๆๆ
‪เริ่ม
‪ท่อ
‪ไป นำทางไป
‪ใน 16 นาทีนั้น
‪เวลาที่น้ำจะเต็มห้องนิรภัย เราจะเปิด...
‪ฌาคส์ อีฟส์...
‪คูสโต
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ดัน
‪พร้อม
‪ช่างเชื่อมจะเข้าไปโดยไม่เปิดประตู
‪เอานี่
‪โอเค พร้อมแล้ว
‪เราอยู่ในกำมือคุณนะ
‪ออกซิเจนมาก่อน
‪- ผมยังมีเวลา ‪- ทำบ้าอะไรอยู่
‪- ผมยังมีเวลา ‪- อะไรกันวะ
‪ออกซิเจน โบโกตา
‪เวรเอ๊ย ทำไม ทำไมต้องมีคนอยากเป็นวีรบุรุษ
‪ต้องมีใครอยากเป็นวีรบุรุษตลอด
‪และตอนนั้นเอง น้ำที่สูงขึ้นเรื่อยๆ
‪เริ่มสร้างจินตนาการสหัสวรรษใหม่
‪เพื่อที่จะเชื่อมทั้งสองด้าน
‪ของห้องความดันบรรยากาศสูง
‪ระดับน้ำสูงขึ้นเรื่อยๆ
‪สนุกกว่าหนังเจมส์ บอนด์นะว่าไหม
‪แม้แต่เจมส์ บอนด์ยังเชื่อมห้อง ‪ในเวลาสั้นๆ ไม่ได้เลย
‪ถูกต้อง
‪นั่นคือเหตุผลที่เราจะมีช่างเชื่อมที่เก่งที่สุดในโลก
‪ถ้าน้ำท่วมเหนือจุดเชื่อม ‪หรือการเชื่อมไม่สมบูรณ์แบบ
‪น้ำจะไหลผ่านรอยแตกด้วยความดันมากพอ
‪ที่เราอาจต้องใช้เวลา ‪สี่หรือห้าวันพาหมอนั่นออกมา
‪ใช่ เขาจะตาย
‪เขาจะตาย
‪แต่การปล้นที่ไม่เสี่ยงมันจะเป็นการปล้นเหรอ
‪ไปๆ
‪อย่าเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว
‪แต่อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องนั้นเลยนะ น้องชาย
‪เร็วเข้าๆ อีกแค่หนึ่งนาที
‪ขอเวลาฉันอีกหนึ่งนาที
‪ใครจะไปคิดล่ะ
‪ใคร
‪ฉันจะเข้าไปแล้วนะ
‪ประตูห้องปรับลดความดันอากาศ
‪เหมือนยานสำรวจน้ำลึกเลย
‪จากนั้น
‪น้องชายที่รัก ฟองลอยมาแล้ว
‪ฉันรู้ว่านายเคยชอบดูสารคดีมหาสมุทร
‪ตอนนี้แหละคือช่วงเวลาที่วิเศษสุดของนาย
‪เมื่อปรับสมดุลการลอยน้ำได้แล้ว...
‪โบโกตา
‪คุณยังไม่ตาย
‪หันหลังมา...
‪เห็นฟองอากาศ
‪ฟองระยิบระยับ
‪เพราะแท่งทอง
‪ลอยขึ้นไปปะทะเพดาน
‪นายจะคิดว่าตัวเองอยู่ในสถานีอวกาศ
‪แต่ไม่ใช่
‪นายอยู่ในห้องนิรภัยธนาคารกลางสเปน
‪ลอย... อยู่ตรงนั้น...
‪เหมือนกับได้เข้าไปในเรือใบ ‪ที่จมอยู่ใจกลางมหาสมุทร
‪ทองบริสุทธิ์ 24 กะรัต 90 ตัน
‪นายคิดว่ายังไง
‪เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
‪ฉันบอกแล้ว
‪กอมเปย์
‪สาวบ้านไร่จากกวนตานาเมรา
‪กวนตานาเมรา
‪สาวบ้านไร่จากกวนตานาเมรา
‪อย่าทิ้งฉันไว้ในความมืดมิด
‪ตายเยี่ยงคนทรยศ
‪อย่าทิ้งฉันไว้ในความมืดมิด
‪ตายเยี่ยงคนทรยศ
‪ฉันเป็นคนดี และคนดีอย่างฉัน
‪ฉันจะตายโดยหันหน้าหาดวงตะวัน
‪หันหน้าหาดวงตะวัน น้องชาย
‪ฉันอยากตายบนชายหาด
‪ฉันอยากให้ผู้พิพากษาพูดว่า ‪"เจ้าคนโชคดี" ตอนยกศพฉัน
‪สาวบ้านไร่จากกวนตานาเมรา
‪เต้นกันเถอะ
‪กวนตานาเมรา
‪สาวบ้านไร่จากกวนตานาเมรา
‪เต้นกับฉัน
‪ที่รักทั้งหลาย ที่รัก...
‪ฉันมีของมาฝาก
‪ตุ้มหูฉันสวยไหม
‪ทองคำ ทองอันแสนหวาน
‪ใช่แล้ว