NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Nie ma mowy. Nie wejdę tam.
Weź butlę.
To jest pułapka. Nie wyjdziemy stamtąd.
To wejście. Wyjdziemy, jak się postaramy.
Co tak śmierdzi?
W wodzie pewnie są pestycydy,
wybielacz i środki toksyczne dla ludzi. Nie wchodzę.
- To tylko woda. - Tak, utleniona.
Chodź, usiądź.
Usiądę, ale tam nie wejdę.
Chodźcie.
W basenie łatwiej byłoby ćwiczyć, ale nie robimy skoku w basenie.
To będzie o wiele trudniejsze.
Nie możesz się tam bać.
Nie boję się.
Obsrywasz gacie ze strachu.
Przez to, że zostałeś ojcem.
Słuchajcie.
Zgadzam się z tobą, Bogota.
Wcześniej byłeś lekkomyślny, ale już taki nie jesteś.
Kiedy dawniej coś się pieprzyło, tylko mnie to dotyczyło.
Wiesz przecież.
Nie chcę już robić niektórych rzeczy.
Na przykład włazić do cysterny.
Nie chcę.
Wiesz, co to znaczy być dobrym ojcem?
Już nie.
Zachowywać się dokładnie jak wcześniej.
Jasne, wychodzić z imprezy naćpanym nad ranem.
Jeśli lubisz sobie w środę jarać, musisz to robić.
Przestań.
Musisz, bo znienawidzisz swojego syna.
A wtedy byłbyś okropnym ojcem. Uwierz.
Ja nie mogę. Wiesz, co możesz zrobić?
Napisać książkę.
Tak.
Jak być ojcem bez rzucania prochów.
Masz dzieci?
Siódemkę.
- Rany. - Za następne będzie nagroda.
Emilio, najstarszy. Mieszka w Wenezueli. Julián w Meksyku.
Zapuszcza wąsy. Mówi na mnie „koleś”.
Z tego niezły gagatek. Erik, Islandia.
Hanna, Finlandia. Skrzypaczka.
Piękna jest.
Drażen w Czarnogórze. Głupi jak but.
Yaris, Saloniki, niezły gość.
Ivanna. Ma charakterek,
ale jest artystką. Mieszka w Odessie.
Siedmioro.
A za następne będzie nagroda.
Czasem mi za ciebie wstyd.
Zajmuję się nimi wszystkimi.
Ale nadal jestem sobą.
Chodzę na szkolne przedstawienia
czy mecze tego, w co tam na Islandii grają?
Nie.
Ale zjawiam się nagle po pół roku
i o nic nie proszę. Ani o uścisk, ani o miłość.
Ale skaczą na mnie i obcałowują.
Dlaczego?
Nie wiem.
Bo jestem ich ojcem.
Ojcem.
Nie wyrzekniesz się DNA.
Nigdy.
Jeśli byłeś złodziejem, nadal jesteś.
Jeśli ryzykowałeś życiem,
rób to dalej.
Kochani!
Patrzcie, co mam.
Znalazłam sobie fajne kolczyki.
Widzicie?
Złoto, cudowne złoto!
Chcesz je wziąć?
- Dawaj! - Masz.
Nie widziałeś czegoś takiego.
Do roboty!
Jeszcze nie koniec.
Wypuśćcie Bogotę.
Najgorsze już za nami.
Teraz pora na zabawę.
Niezła z ciebie laska w tym neoprenie.
Co?
Twój tyłeczek apetycznie wygląda tak opięty.
Będzie opięty, jak zedrę ci skórę z jaj i ją naciągnę.
Ty prostaku.
Ja nie żartuję.
Dlaczego tak do mnie mówisz?
No?
Mamy robotę i ja tu rządzę.
Jasne, szefowo. Przepraszam.
Szanujmy się nawzajem.
Zmieńcie butlę!
No i
żwawo, koledzy!
Jak najszybciej uruchomcie spawarki
i podłączcie odciąg do dymu.
Przetopimy całe złoto ze skarbca.
A ty bierz się za lancę i batyskaf.
To priorytet.
I już mnie lepiej nie denerwuj.
Szybciej, panowie! Tik, tak!
Z uśmiechem na ustach!
Zaróbmy na chleb! Do dzieła!
Pierwszy raz o podwodnym ogniu
usłyszałam w klasztorze św. Jana.
Brzmiało to tak nieprawdopodobnie jak to, że byłam tam
i słuchałam chorałów gregoriańskich.
Ale kiedy dowiedziałam się, że to dzięki bąbelkom tlenu wokół ognia,
pomyślałam, że to piękny sposób na zdobycie naszego celu.
Sejfu, na który nikt nie zwróciłby wśród tego złota uwagi.
Podali się za Pierwszą Drużynę Szóstej Kompanii BRIPAC.
Prawdziwa przyjechała po chwili.
Ja pieprzę.
Nieźle nas zrobili.
Mają nas na podsłuchu.
Musimy wyrzucić wszystko, czego mogą użyć.
Sprzęt, który łączy się z internetem, i telefony.
Przemyślmy to. Według procedury trzeba zrobić przeszukanie.
Nie mają tylu podsłuchów.
Mogą robić, co chcą. Mają miliard!
Wiesz, jaki UIT ma budżet?
Szesnaście milionów. A cały wywiad?
282 miliony. 282 miliony kontra miliard.
Mogą podsłuchiwać każdego.
Mamy tylko dowód, że przechwycili nasze łącza...
Oni mają nawet zdjęcia twojego fiuta!
I znamienia, które masz na jajach.
Przywitasz się? Na pewno włączyli twój mikrofon.
Zwykła procedura to przeszukanie.
Uwaga, wszyscy.
Nie włączać żadnych urządzeń,
które nie były pół roku w zamknięciu. Nawet maszyny do pisania.
Sieci nie są bezpieczne. Nawet wojskowe i ministerstwa.
Całkowita blokada.
A wszystkie telefony włóżcie do kosza.
Natychmiast!
Do mamusi zadzwońcie z automatu.
Za minutę będziemy głusi i ślepi.
No już, wy też.
Wszystko nam spieprzył.
Omija wszelkie procedury.
Konfiskata telefonów bez nakazu sądu jest nielegalna.
Cholera!
To wszystko zmienia.
Technicy je sprawdzą i je wam potem
- oddadzą. - Muszę pomyśleć.
Antoñanzas, słyszałeś?
Usuwam prywatne rzeczy.
Trzydzieści sekund.
No nie. Wszyscy wiedzą, że randkujesz z Marisol.
Dwadzieścia.
Piąty poziom gotowości. System bezpieczeństwa padł.
Jesteśmy na podsłuchu, a komputery
zainfekowano wirusem!
UIT nie będzie czytało rozmowy, do której waliłeś konia!
Dawaj ten zasrany telefon!
Ja pierdolę.
Pokażcie mi czas, jaki został do otwarcia bram banku.
Dalej!
Ej, ty.
Gotowe.
Gaza.
Tak.
Prawie skończone.
Zrobione.
Palermo.
Palermo, to pilne.
Mówi Tokio.
Co z Palermo?
Już na nogach!
Odkryli, że ich podsłuchujemy.
Trzeba przyspieszyć i zachować spokój.
Spokój?
Pan w furgonetce może być spokojny.
Nas tu otoczyło wojsko. Nie wiemy, kiedy wkroczy.
Nie wiemy którędy.
Bogota już działa?
Tak. Od dłuższego czasu.
Wrota zabiorą więcej niż godzinę, a może i dwie.
Profesorze, ile mamy czasu?
- Czternaście minut. - Co?
Zepsuł nam wszystko i o tym wie.
Spróbowałabym czegoś innego.
Z Prieto nie byłabym pewna,
ale Tamayo pominie wszelkie procedury.
Co to znaczy?
To, że zaatakują, kiedy tylko drzwi się otworzą.
Dobrze.
Czyli nie ma wyjścia i trzeba użyć delfina, tak?
Właśnie. Macie go?
Tak.
Flipper jest tu z nami.
Pułkowniku, w banku nawiązano komunikację radiową.
Fale krótkie.
Chcę tego posłuchać.
Co to ma być?
Chyba zakodowany system radiowy.
Ważne pytanie, jak już tam wejdziemy:
jak będziemy się komunikować?
Palermo.
Bum!
Bomba wybuchła.
Wszyscy zginęliśmy.
Czujniki laserowe. Technologia jest cudowna.
Internet i ukryte lub replikowane adresy IP.
Z naszym budżetem moglibyśmy kupić satelitę w Kazachstanie.
Ale to niewiele by nam dało.
Bylibyśmy w dupie.
Z technologią walczy się technologią.
Rząd może być w tym lepszy.
Ale jest coś, w czym nam nie dorównają.
W podróży w czasie.
Rocznik 1941.
Z Anglii.
BBC nadawało przez takie urządzenia na cały świat.
Krótkie fale, proszę państwa.
Nie mogą zablokować tej częstotliwości. Tak będziemy rozmawiać.
Będą mogli nas podsłuchać.
Tak. Każdy kretyn z krótkofalówką może nas słyszeć.
Tylko
czy nas zrozumie?
Wykluczone.
Szyfrowanie komputerowe.
Przy nadawaniu i odbiorze.
To będzie nie byle co.
Nałożymy 2300 poziomów szyfru.
Mogą zatrudnić 200 milionów Chińczyków,
a i tak nie odszyfrują.
Synchronizacja.
Mnisi. „Przyjdź, Duchu Stworzyciela,
nawiedź serca nasze wierne.
Łaskę niebios ześlij nam”.
Będą siedzieć
i usuwać kolejne poziomy.
Przeklinać nasze matki.
Sto umysłów
bez nadziei.
Marnowanie publicznych pieniędzy.
Bo z każdą kolejną rozmową
dodamy dalsze 2300 poziomów.
Rozmowa...
i szyfrowanie.
Rozmowa...
i szyfrowanie.
Jeśli jest zaszyfrowane, rozkodujcie to!
Sprowadzić zespół techników. Mają natychmiast się za to zabrać!
No dobra.
Za dwie minuty wszyscy mają mieć na sobie maski i kamizelki.
Damy wam też broń.
Fałszywą.
Nie cieszcie się.
Amanda, tak?
- Jestem... - Miguel.
Znasz mnie?
Powiedziałeś temu porywaczowi.
Raz pilnowałem twojego pudełka na lunch. Może pamiętasz...
Nie.
Nie pamiętam.
Założyć kamizelki!
Niedługo będzie gorąco.
Nie zakładaj!
Co?
Nie zakładaj.
Nie zakładajcie kamizelek!
Zrobią z nas ruchome tarcze.
Naprawdę. Nie zakładajcie.
Znaleźliśmy go!
Najmądrzejszy z całej wsi.
Prymusik w szkole.
- Wcale nie. - Nie?
Jak masz na imię?
- Miguel. - Miguel.
Ja jestem pan Denver.
Tak, proszę pana. A ja Miguel.
Lubisz filmy, Miguel?
Nie. Wolę seriale.
To nadrób zaległości,
bo zagramy w zgadywanie filmów.
Włóż kamizelkę!
Daj mi to.
Jest tyłem do przodu.
Lepiej.
Tę też założysz.
Bo coś ci zrobię.
Pospiesz się!
Dobra.
Zrobię siedem kroków.
Potem strzelę.
Jeśli zdążysz odgadnąć film wcześniej,
może nie strzelę.
Proszę pana...
Miguel jest robotem.
Jeden.
Dwa.
Trzy. Dobra, dam ci drugą wskazówkę.
Ja też jestem robotem.
Cztery.
WALL-E. To WALL-E.
Przybyłem nagi z przyszłości.
- WALL-E. - Nie.
- WALL-E?
Nazywasz mnie „WALL-E”?
Nie, proszę pana.
Terminator.
Jestem Terminator.
Hasta la vista, baby.
Koniec przedstawienia!
Ustawić dwa rzędy.
Szybko!
Dalej.
Maski, już!
Wkładać kamizelki i maski!
Kto zapomniał wyłączyć telefon?
Przepraszam, ja.
NUMER ZASTRZEŻONY
Tak?
Dzień dobry, pułkowniku. Mówi Profesor.
Oby już było panu lepiej.
Halo, Profesorze.
Przepraszam, że wyciągnąłem pana od dentysty.
Chyba nie przeszkadzam za bardzo?
Nigdy pan nie przeszkadza.
Proszę mi pomóc, bo się trochę pogubiłem.
To pan dowodzi operacją?
Czy Tamayo?
Tu pułkownik Tamayo.
Od teraz ja dowodzę.
Miło mi pana poznać.
NEGOCJACJE
Tylko my będziemy do nich dzwonić, oni do nas nie.
Skorzystamy z telefonów, ale nie zdołają nas namierzyć.
Dlaczego?
Bo przeniesiemy się do przeszłości.
Pięć lat taki miałem i tylko raz go ładowałem.
Telefony drugiej generacji.
Bez internetu i GPS-u.
Wykonamy z nich tylko jedną rozmowę. Jedną.
Do zewnętrznego współpracownika.
- Marsylia. - Co? Niemowa z nami nie idzie?
- Nie jestem niemową. - Wydajesz dźwięki jak ten szczur.
To nie jest szczur.
Ma na imię Sofía.
Marsylia będzie miał dwa urządzenia.
Jeden do odbioru, kiedy zadzwonię.
Z drugiego
zadzwoni do jedynego numeru w pamięci,
pułkownika Prieto.
To będzie nasza zapora sieciowa.
Archaiczna.
Bardzo prosta.
Ale skuteczna.
Policja może namierzyć sygnał telefonu
tylko w trakcie nawiązywania połączenia.
Nie istnieje technologia namierzająca
dwa telefony w skrzynce,
która się przemieszcza.
Zresztą bez GPS-u
i internetu
odkryć mogą jedynie antenę,
z którą łączy się telefon przy połączeniu.
A ona znajduje się
w centrum Madrytu.
Tuż przed ich nosami.
To wszystko, czego się dowiedzą.
Czyli właściwie...
niczego.
Nie znamy się,
więc chcę o coś zapytać.
Kocha pan kogoś?
Jestem mężem od ponad 17 lat, co dzisiaj się rzadko zdarza.
To niezbity dowód mojej miłości,
- Profesorze. - No tak.
Proszę mi wybaczyć, ale chyba jednak pan nie kocha.
Zakochany patrzy na świat przez różowe okulary.
Wszystko jest piękne i człowiek staje się
jak uśmiechnięty pluszak.
Zakochana osoba nie krzyczy
i nie obraża współpracowników. Dlatego pytam.
Wiem, że nas podsłuchiwaliście, dupku.
Pułkowniku,
niech pan pomyśli o ostatnim akcie miłosnym.
Niech pan w dupę sobie wsadzi takie rozmowy.
Dopiero pan do nas dołączył, więc przypomnę,
co napisano o negocjacjach w podręczniku wywiadu.
Zacytuję: „Uważnie słuchaj, żeby zrozumieć porywacza.
Wykaż się empatią i podkreśl,
że rozumiesz jego emocje”.
Wie pan co?
Nie widzi nas pan już i nie słyszy.
To dlatego zadzwonił pan do Prieto, zanim stąd wyszedł.
Zaczynam podejrzewać, że ma pan przesrane.
To już nie jest rajska wyspa, na której pewnie pan był
po ataku na mennicę, prawda?
Jak poszła ucieczka?
Jak się miewa Murillo?
Witam, pułkowniku.
Pułkowniku Prieto.
Ángel.
Pewnie też tam teraz jesteś.
Dobra, masz ich? Nie zgub.
Hej, Raquel. Co tam?
Brakuje nam tu ciebie.
Dziękuję.
I przepraszam, że się nie pożegnałam.
Co u ciebie?
Znasz mnie.
Zawsze się trzymam.
A Mari Carmen?
Mari Carmen...
Rzuciła mnie.
I tak długo wytrzymała, nie?
Przykro mi, Ángel.
Antena jest na ulicy Princesa.
O w mordę, to blisko.
Co ty wyprawiasz, Raquel?
Marnujesz sobie życie.
Słuchaj,
to moje nowe życie.
I wiesz co?
Jest tysiąc razy lepsze niż to poprzednie.
Myślisz, że życie to film?
Słuchaj, Raquel.
Filmy się kończą. Nie zawsze happy endem.
Wiesz, że będę cię ścigać, nie?
Nic nowego.
Zawsze tak było.
Muszę się wtrącić. Pułkowniku, jest pan tam?
Zadzwonię za godzinę.
Do tego czasu wypuszczę pięciu zakładników.
Tym razem pójdzie dobrze.
Za godzinę wypalę za pana cygaro w biurze prezesa banku.
Nagrywam naszą rozmowę.
Chyba nie dba pan o zakładników.
Skoro tak, to dam panu radę, żeby pan nie zapomniał.
Proszę wziąć maskę i broń
i się szykować.
Bo zaraz będziecie mieli tam piekło.
Co wiemy o telefonie?
Dzwonili ze starego urządzenia.
Nie da się namierzyć położenia,
ale nawiązano kontakt z dwiema antenami.
Princesa i Callao.
Co to znaczy?
Albo jest duże skupisko ludzi w okolicy,
albo przemieszczają się.
Chcesz powiedzieć, że rozmawiali z nami i spacerowali?
Wszystkie dostępne jednostki mają iść legitymować ludzi.
Mówimy o ponad 400 000 ludzi.
Ruszyli na zakupy za pieniądze z nieba.
Brak odgłosów w tle może oznaczać, że nie dzwonili z ulicy.
Może z piwnicy albo tuneli metra.
To nie do ustalenia.
Cztery godziny.
Ale wyglądasz niewinnie.
Chcę takiego syna.
A tamci?
- Co oni robią? - Nie wiem.
Chyba biją rekordy.
Mówię ci, ten koleś musi być bardzo dziwny
jako chłopak.
O co chodzi?
O nic.
Masz wątpliwości, tak?
Chcesz się wycofać?
Musimy dopracować
nasz plan.
Zajmie to co najmniej
cztery miesiące.
- Cztery miesiące? - Tak.
A co powiesz Tokio?
Że Rio będzie już wtedy warzywem?
Nie pomożemy mu,
jeśli plan jest wadliwy.
Wadliwy?
Wszystko przemyśleliśmy. Jest idealny.
Nie, nie jest.
Wiesz, w czym problem?
Stałeś się megalomanem.
Nie ufasz planowi, bo nie jest twój,
a twojego brata. Ale on tobie ufał.
Dlaczego tak bardzo chcesz
wziąć w tym udział?
Skąd ta niecierpliwość?
Jesteś jak palacz, który po rzuceniu nałogu
zaczyna nienawidzić tytoniu, dymu i innych palaczy
i zostaje wielkim wrogiem palenia.
Masz tak z policją.
Nienawidzisz ich, bo zniszczyli ci życie
i próbowali odebrać córkę,
bo wydano nakaz twojego aresztowania
i szukasz zemsty. Zemsty.
Nie chodzi o Tokio, Rio czy Berlina.
Myślisz o sobie. A jeśli tak,
to chyba nie powinnaś brać udziału w tym planie.
Potrzebuję więcej czasu.
Proszę odpocząć, zajmę się tym.
- Witam. - Tędy proszę.
Oczywiście.
Jestem do usług.
Zna ich pan.
Skoro nie ma Fonollosy, czyli Berlina, kto może dowodzić akcją?
Dlaczego?
Co to znaczy?
A co to pana obchodzi?
Jeśli najpierw zabijemy dowódcę,
może nie będzie trzeba zabijać reszty.
Zadowolony?
Denver.
Na bank. Zaprawiony w walce. Syn Moskwy.
- Denver. Jestem pewien. - Na pewno?
Na stówę. Znam ich.
Helsinki to zbrodniarz wojenny.
Umie tylko wykonywać rozkazy.
Nairobi.
Nairobi wywołała bunt w mennicy i przejęła władzę.
Profesor by jej nie zaufał.
A Tokio?
Tokio...
Jest niepoczytalna.
Porywcza. To przez nią zginął Moskwa. Nie.
Tokio nie mogłaby dowodzić.
Uwierzcie. To Denver.
Denver.
Po co to było?
Żebyś zaczęła ze mną gadać.
Podziałało.
Niedobrze z tobą.
Wiem.
Wiem, że tak, ale nie przez to,
co nawygadywałaś o moim seksizmie.
To coś innego.
Hej.
Co jest?
Powiedz mi.
- Wiem, jak to się skończy. - Nie.
- Wcale nie. - Mój ojciec zginął.
Sama wiesz.
Przez to, że ta damulka
wjechała tu na motocyklu. Co nie, Tokio?
Był taki dobry.
Zachował się jak ojciec przed uzbrojoną policją, choć nie miał kamizelki.
I zabili go.
Wiesz, o czym mówię?
Jesteś tu,
więc tak samo będzie ze mną, bo jestem porywczy.
Jeśli będę musiał osłonić cię od kul, zrobię to.
Trudno.
Bo jesteś moją rodziną.
Moją rodziną.
Dlatego nie chciałem cię tutaj.
Rozumiesz?
Stopień.
Stopnie, przepraszam.
Zajmę się browningiem.
Dobrze, Helsinki, powodzenia.
Idziemy do środka.
Ty też.
Nie wiecie, co robicie.
Kiedy tylko dotknę tych drzwi,
cały skarbiec zostanie zalany.
Zalany? Nie...
Ponad 100 000 litrów wody.
Ponad 100 000 litrów, Nairobi.
Słyszałaś?
Oby umiał pan nurkować.
Jeśli myślicie, że jestem idiotą, mylicie się.
Wiem, dokąd idziemy.
I po co.
Od razu mówię,
że tego nie zrobię.
Idziemy!
Musi pan to założyć.
Proszę.
Proszę pani.
Proszę odejść.
Nie, poradzę sobie. Mam silne ręce.
Proszę pani.
Proszę wyjść z rzędu.
A reszta pracować!
Dziękuję.
Tokio.
Przy tamtym napadzie nie odchodziłam od telewizora.
Znam was.
Proszę usiąść.
Wysłać śmigłowce.
Już.
Dalej!
Szybciej z tymi worami. Nie przerywać.
W razie problemów
grozi nam najgorszy scenariusz.
Atak policji, zanim zdołamy otworzyć
te drzwiczki.
A ich otwarcie zabierze o wiele dłużej niż pierwszych.
Tylko on może to zrobić.
Minimum dwie godziny.
Dwie godziny.
Jeśli nie otworzymy ich przed szturmem...
Będzie po nas.
Ale mamy rozwiązanie.
Zawsze jest jakieś.
Mamy tego malucha.
Delfina.
Nie mieliśmy już nurków.
Nazwaliśmy go „Flipper”.
Pamiętasz Flippera?
Delfina, który klaskał.
I ratował życia.
W razie potrzeby uratuje nasze.
Prezes Banku Hiszpanii jako jedyny może otworzyć drzwi
w trzy sekundy.
Ten przycisk służy do utrzymywania pływalności.
Ja to zrobię. Proszę nie wciskać, bo utkwi pan przy suficie.
Hej!
Co to, podróż astralna czy co?
Zapasowa maska do oddychania.
Obyśmy nie musieli jej użyć.
Proszę spojrzeć.
Niech pan spojrzy!
W środku odczuje pan zmianę ciśnienia.
Bez paniki i proszę pamiętać o oddychaniu.
Ale jest problem.
On się nie zgodzi.
Widać z biografii, że ma zasady.
Każdy je ma.
Prezes musi przemyśleć, czy ważniejsze
są zasady...
czy życie.
Czas ucieka.
Już, do dzieła.
Ma pan jakieś pytania?
Nie wejdę tam.
A jednak.
- Do batyskafu. - Już.
Oddziały szturmowe w gotowości.
Jednostki pancerne czekają.
Panowie,
dwie minuty i 30 sekund.
Sztokholm prowadzi kolumnę z Terminatorem.
Reszta za mną.
Słyszeliście. Szybko!
Szybko!
Dajecie!
Na koniec pomieszczenia.
- Szybciej. - No dalej.
Jeśli ja nałożę panu maskę,
nie zdejmie jej już pan do końca życia.
Dalej, zakładamy, no już.
Nie?
- No to bez maski. - Puść mnie!
Nie idę tam.
Ma 60 lat
- i chorobę wieńcową. - No cóż.
Tym lepiej dla nas.
Właśnie. Chore serce,
batyskaf, 20 atmosfer...
Na samą myśl o tym nagle dozna objawienia.
Cały plan zależy od jednego człowieka.
I myślę, że się na to nie zgodzi.
Wiesz, kiedy dozna tego nagłego objawienia?
Kiedy znajdzie się w zalanym skarbcu
i pojmie, że nie ma wyjścia.
Jego życie będzie zależeć od tego, czy otworzymy drzwi,
czy odetniemy mu dopływ powietrza.
Gdybyś musiał wybrać między honorem a tlenem,
co byś wybrał?
Nie wejdzie tam.
Wejdzie.
Będzie trzeba go trochę zmusić,
ale wejdzie.
Ale pan sobie nagrabił.
Matías, szczypce.
Tną jak złoto.
Poproszę kod albo będzie pan liczyć pieniądze
nędznymi kikutami!
Kurwa mać.
Głupi bohater.
- Boże! - Denver!
Co ty tam zrobiłeś?
Niech mi ktoś powie, co się dzieje!
Trzymaj.
Proszę pana.
Mario.
Ja pierdolę!
Co się dzieje?
Stracił przytomność.
Do diabła!
Sto trzydzieści na minutę. Będzie miał atak serca.
- Ile mamy czasu? - Minutę i 20 sekund.
Tak?
Matías, apteczka i zszywki. Trzeba zamknąć ranę.
- Szybko! - Denver!
Zajmij się jego raną!
Już.
Pospiesz się, Denver!
A jeśli jednak
postanowi nie otwierać drzwi?
Zawsze jest ryzyko.
Proszę cię.
Co to za życie bez ryzyka?
Dzięki niemu jest ciekawiej.
W razie czego
zawsze będzie C4.
Bogota.
Uważaj, bracie.
Dalej.
Nie bój się, kurwa, spokojnie.
Szybciej.
Puls 150. On zaraz wybuchnie.
C4 w skarbcu?
Znany też jako RDX
albo potocznie plastik.
Zwariowałeś!
Jest nieprzewidywalny,
prostacki, ale ekscytujący.
Nawet rzeka się zatrzęsie.
Wchodzimy!
Znacie główny cel,
ale mamy zielone światło co do wszystkich członków gangu.
Potwierdzono istnienie co najmniej stu zakładników.
...zamknięte ulice, a cały kraj patrzy na bank.
Pojawiła się jednostka specjalna,
widzieliśmy też pojazdy opancerzone i bojowe.
Od kilku minut krążą nad nami śmigłowce.
Dziesięć miligramów diazepamu.
Ja pierdolę!
No dalej!
W porządku.
Fala uderzeniowa 50 metrów pod wodą
wywoła ciśnienie 40 atmosfer i nawet Bóg nie wie, co będzie dalej.
Pamiętaj, żebym ci po wszystkim wpierdolił.
Idiota jeden.
Nasz wielki wybuch, od którego zacznie się życie.
Nie działa. Daj więcej.
Proszę was!
Dobra.
Jasne, że może uszkodzić zawartość,
ale na pewno otworzy drzwi.
Boże!
Napisy: Aleksandra Kryger