‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ไม่ๆ ฉันจะไม่เข้าไปในนั้น
‪เอาขวดไปด้วย
‪กับดักหนูชัดๆ เราออกมาจากที่นั่นไม่ได้แน่
‪นั่นคือทางเข้าของเรา และเราต้องทำมันให้ได้
‪กลิ่นอะไรวะนั่น
‪พวกเขาต้องโยนยาฆ่าแมลงลงในนั้นแน่
‪สารฟอกขาวและสารพิษสำหรับมนุษย์ ‪ฉันไม่ลงไปหรอก
‪- มันก็แค่น้ำ ‪- ใช่สิ น้ำออกซิเจน
‪นั่งลงก่อน
‪ฉันจะนั่งลง แต่ฉันจะไม่เข้าไป
‪ไปกันเถอะ
‪ตอนฝึกในสระว่ายน้ำมันง่ายกว่านี้ ‪แต่งานของเราไม่ได้อยู่ในสระว่ายน้ำ
‪มันจะยากกว่านี้อีก
‪และถ้ากลัวนายก็เข้าไปไม่ได้
‪ฉันไม่ได้กลัว
‪นายจะอึแตกใส่กางเกง
‪นั่นเพราะว่านายเป็นพ่อคนแล้ว
‪ฟังนะ
‪ฉันเห็นด้วยกับคุณนะ โบโกตา
‪นายเคยบ้าบิ่นมาก่อน แต่นายทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว
‪เมื่อก่อนเวลาเกิดเรื่องแย่ๆ ‪ผมเป็นคนเดียวที่ซวย
‪เธอก็รู้
‪ตอนนี้ผมไม่อยากทำงานบางอย่างอีกแล้ว
‪เช่น เข้าไปในที่เก็บน้ำใต้ดิน
‪ฉันไม่อยากเข้าไป
‪รู้ไหมว่าพ่อที่ดีคืออะไร
‪ฉันไม่รู้อีกต่อไปแล้ว
‪ทำตัวเหมือนตอนที่ยังไม่ได้เป็นพ่อคน
‪แน่นอน เมาออกจากปาร์ตี้ตอนเช้า
‪ถ้านายอยากเมาทุกวันพุธ นายต้องสม่ำเสมอ
‪ไม่เอาน่า
‪นายต้องทำนะ ไม่งั้นนายจะเกลียดลูกตัวเอง
‪นั่นจะทำให้นายเป็นพ่อที่เลว เชื่อฉันสิ
‪ให้ตายเถอะ รู้ไหมว่าคุณทำอะไรได้ โบโกตา
‪เขียนนิยายไง
‪ใช่
‪การเป็นพ่อคนโดยไม่ต้องเลิกเสพยา
‪คุณไม่มีลูกใช่ไหม
‪ผมมีเจ็ดคน
‪- โอ้โฮ ‪- คนต่อไปจะมาพร้อมรางวัล
‪นี่คือเอมิลิโอ คนโตสุด เขาอยู่ในเวเนซุเอลา ‪ฮูเลียนอยู่ในเม็กซิโกซิตี
‪เขากำลังไว้หนวด เขาเรียกฉันว่า "เพื่อน"
‪เจ้านี่คือตัวแสบ เอริคอยู่ไอซ์แลนด์
‪ฮานนาอยู่ฟินแลนด์ นักไวโอลิน
‪เธอสวยมาก
‪ดราเซนอยู่มอนเตเนโกร เขาน่าเบื่อสุดๆ
‪ยาริสอยู่ในเทสซาโลนิกิ ไม่มีใครเหมือน
‪อิวานนา หัวร้อนสุดๆ
‪แต่เธอเป็นศิลปิน เธออยู่ในออเดสซา
‪เจ็ดคน
‪และคนต่อไปจะมาพร้อมกับรางวัล
‪บางครั้งฉันรู้สึกอายแทนคุณ
‪นี่ ผมดูแลพวกเขาทุกคนนะ
‪แต่ไม่เคยหยุดเป็นตัวเอง
‪ฉันเคยไปดูงานแสดงที่โรงเรียน
‪หรืองานแข่งกีฬาต่างๆ ที่พวกเขา ‪เล่นกันในไอซ์แลนด์รึเปล่า
‪ไม่เคยไป
‪แต่จู่ๆ ฉันก็โผล่ไปหาหลังผ่านไปหกเดือน
‪แต่ไม่เคยขออะไรจากพวกเขาเลย ‪แม้กระทั่งกอดหรือความรัก
‪แต่พวกเขากระโดดใส่ฉันแล้วจูบฉันกันใหญ่
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪เพราะฉันเป็นพ่อพวกเขาไง
‪พ่อของพวกเขา
‪ปฏิเสธดีเอ็นเอตัวเองไม่ได้หรอก
‪ไม่มีทาง
‪ถ้านายเป็นโจร นายก็ยังจะเป็นอยู่
‪ถ้านายเคยเสี่ยงชีวิตตัวเอง
‪ก็เสี่ยงต่อไป
‪ที่รักจ๊ะ ที่รัก...
‪ฉันมีของมาฝาก
‪ตุ้มหูฉันสวยไหม
‪เห็นไหม
‪ทองคำ ทองอันแสนหวาน
‪อยากได้ใช่ไหมล่ะ
‪- เอามานี่ ‪- เอานี่
‪คุณไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
‪ไปทำงานกัน
‪งานยังไม่เสร็จนะ
‪เปิดประตูให้โบโกตา
‪เร็วเข้า ส่วนที่แย่ที่สุดจบไปแล้ว
‪ได้เวลาสนุกแล้ว
‪ใส่ชุดดำน้ำแล้วคุณเซ็กซี่จริงๆ
‪อะไรนะ
‪ก้นคุณสวยมากในชุดรัดๆ นี่
‪สิ่งที่จะรัดสุดๆ ก็คือหนังหุ้มไข่คุณ
‪ไอ้ปากเสีย
‪ฉันไม่ขำด้วยนะ
‪พูดกับฉันแบบนั้นทำไม
‪ทำไม
‪งานนี้ ฉันเป็นเจ้านายคุณ
‪ครับ เจ้านาย ผมขอโทษ
‪ให้เกียรติกันหน่อย
‪เปลี่ยนขวด
‪และคุณ...
‪เร็วเข้า เร่งมือ
‪ฉันอยากให้เตาอบพวกนั้นใช้งานได้เร็วที่สุด
‪และเชื่อมต่อเครื่องดูดควัน
‪เราจะละลายทองทั้งหมดในธนาคารกลาง
‪และคุณ ที่พ่นไฟและยานดำน้ำลึก
‪สำคัญอันดับหนึ่ง
‪และอย่าทำฉันโมโหอีก
‪เร็วเข้า คุณสุภาพบุรุษ ติ๊กต่อกๆ
‪ร่าเริงหน่อย
‪เข้าไปทำมาหากินกันหน่อย เร็วเข้า
‪ครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่าเราจุดไฟใต้น้ำได้
‪คือที่วิหารซาน จิโอวานนี
‪ฉันนึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ พอๆ กับการที่ฉันไปที่นั่น
‪เพื่อฟังบทสวดเกรโกเรียน
‪แต่มีคนบอกฉันว่ามันเป็นไปได้ ‪เพราะฟองออกซิเจนที่คลุมไฟอยู่
‪ฉันว่ามันเป็นวิธีที่สวยงาม ‪ในการระเบิดสิ่งที่เราไปล่ามัน
‪ตู้นิรภัยที่ไม่มีใครสนใจท่ามกลางแท่งทองพวกนั้น
‪พวกเขาปลอมตัวเข้าไป ‪เป็นทีมแรกของทหารพลร่มกองร้อยหก
‪ทีมจริงมาถึงหลังจากนั้นไม่กี่นาที
‪เวรจริงๆ
‪พวกเขาตบตาเราได้
‪พวกเขาดักฟังทุกคน
‪เราต้องถอดอุปกรณ์ทุกชิ้น ‪ในเต็นท์ที่ติดเครื่องดักฟังได้
‪ทุกอย่างที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต ‪หรือโทรศัพท์ของเรา
‪ผู้พัน มาคิดกันก่อนสิครับ ‪เราต้องตรวจหาเครื่องดักฟัง
‪พวกเขาติดเครื่องดักฟังทุกอย่างไม่ได้
‪พวกเขาทำได้ทุกอย่าง พวกเขามีเงินเป็นพันล้าน
‪รู้ไหมว่ายูไอทีมีงบเท่าไหร่
‪สิบหกล้าน และงบทั้งหมดของซีเอ็นไอล่ะ
‪มี 282 ล้าน เงิน 282 ล้านสู้กับพันล้าน
‪พวกเขาดักฟังมือถือเด็กฝึกงานยังได้
‪เรามีแค่หลักฐานที่ชี้ว่า ‪พวกเขาดักฟังการสื่อสาร...
‪คนพวกนี้มีแม้กระทั่งรูปไอ้จ้อนของคุณ อังเกล
‪พวกเขามีแม้กระทั่งรูปไฝบนไข่ของคุณ
‪อยากทักทายพวกเขาไหมล่ะ ‪พวกเขาเปิดใช้งานไมค์ของคุณอยู่แน่ๆ
‪ผู้พันตามาโย ระเบียบการทั่วไป ‪คือตรวจหาเครื่องดักฟัง
‪ทุกคน ตั้งใจฟัง
‪อย่าเปิดอุปกรณ์สื่อสารที่ไม่ได้อยู่
‪ในกล่องอย่างน้อยหกเดือน แม้แต่ของโอลิเวตติ
‪ไม่มีเครือข่ายที่ปลอดภัย แม้แต่ของกองทัพ ‪หรือของกระทรวง
‪หยุดใช้ทุกช่องทาง
‪ผมต้องการให้ทิ้งโทรศัพท์ของคุณลงในถังนี้
‪เดี๋ยวนี้
‪ถ้าคุณอยากโทรหาแม่ ไปใช้โทรศัพท์สาธารณะ
‪ในอีกไม่ถึงนาที เราจะตาบอดและหูหนวก
‪เร็วเข้า ตาคุณแล้ว
‪เขาทำเราซวยแล้ว
‪เขาข้ามขั้นตอนทุกอย่าง
‪มันผิดกฎหมายนะที่ยึดโทรศัพท์โดยไม่มีหมายศาล
‪เวรเอ๊ย
‪ทุกอย่างเปลี่ยนเลย
‪ฝ่ายเทคนิคจะวิเคราะห์โทรศัพท์ แล้วคืนมันให้คุณ
‪- ให้เร็วที่สุด ‪- ขอคิดก่อนนะ
‪อันโตญันซาส ไม่ได้ยินผมรึไง
‪ผมลบของส่วนตัวบางอย่างอยู่ครับ
‪ขอเวลาแค่ 30 วินาทีครับ
‪ให้ตายเถอะ เรารู้แล้วว่าคุณคบกับมาริโซล
‪ยี่สิบวินาทีครับ
‪เตือนภัยระดับห้า ระบบรักษา ‪ความปลอดภัยของซีเอ็นไอล่ม
‪เจ้าหน้าที่กลาโหมถูกดักฟังและคอมพิวเตอร์
‪ติดไวรัสที่เราไม่รู้จัก
‪สิ่งสุดท้ายที่ยูไอทีจะทำก็คือ ‪อ่านข้อความที่คุณใช้ชักว่าว
‪เอาโทรศัพท์มานี่
‪ให้ตายเถอะ
‪ผมอยากดูหน้าจอที่นับถอยหลัง ‪ก่อนที่ประตูนิรภัยของธนาคารจะเปิด
‪เอาเลย
‪คุณ
‪เรียบร้อย
‪ผ้าพันแผล
‪ใช่
‪เกือบเสร็จแล้ว
‪เรียบร้อย
‪ปาเลร์โม
‪ปาเลร์โม นี่เรื่องด่วน
‪ศาสตราจารย์ นี่โตเกียว
‪ปาเลร์โมเป็นยังไงบ้าง
‪ใช้การได้แล้วครับ
‪ฟังนะ พวกเขารู้แล้วว่าเราดักฟัง
‪เราต้องเร่งมือและใจเย็นเข้าไว้
‪ใจเย็นเหรอ
‪คุณใจเย็นได้ เพราะคุณอยู่ในรถตู้
‪เราถูกกองทัพสเปนล้อมรอบอยู่ที่นี่ ‪เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะเข้ามาตอนไหน
‪เราไม่รู้ว่าจะเข้าทางประตูไหน
‪โบโกตาเริ่มงานรึยัง
‪ครับ เขาอยู่ข้างล่างสักพักแล้ว
‪การเจาะประตูจะใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง ‪อาจมากกว่าสองชั่วโมง
‪ศาสตราจารย์คะ เหลือเวลาเท่าไร
‪- สิบสี่นาที ‪- อะไรนะ
‪เขาทำพวกเราซวยและเขารู้ตัวดี
‪เป็นฉันจะลองใช้วิธีอื่น
‪แม้แต่ฉันก็คงไม่มั่นใจปริเอโต
‪แต่ตามาโยจะข้ามขั้นตอนทุกอย่าง
‪หมายความว่าไง
‪หมายความว่าพวกเขาจะเข้าไป ‪ทันทีที่ประตูปลดล็อก
‪ดี
‪ถ้างั้นเราก็ไม่มีทางเลือกอื่น ‪นอกจากใช้ปลาโลมาใช่ไหม
‪ถูกต้อง คุณมีมันรึเปล่า
‪มีสิ
‪ฟลิปเปอร์อยู่ที่นี่กับเรา
‪ผู้พันครับ มีคลื่นความถี่วิทยุ ‪ถูกส่งเข้าและออกจากธนาคาร
‪สัญญาณคลื่นสั้น
‪ผมขอฟังหน่อย
‪อะไรน่ะ
‪เสียงเหมือนระบบวิทยุที่ถูกใส่รหัส
‪เมื่อเข้าไปแล้ว คำถามสำคัญคือ
‪เราจะสื่อสารกันได้ยังไง
‪ปาเลร์โม
‪ตูม
‪ระเบิดทำงาน
‪เราตายกันหมด
‪เลเซอร์เซ็นเซอร์ เทคโนโลยี ‪เป็นสิ่งที่วิเศษใช่ไหมล่ะ
‪อินเทอร์เน็ตหรือหมายเลขเครื่อง ‪ที่ถูกซ่อนหรือทำสำเนา
‪ด้วยเงินที่เรามี เราซื้อจานดาวเทียม ‪ในคาซัคสถานได้เลย
‪แต่นั่นพาเราไปได้ที่เดียวเท่านั้น
‪ที่ที่แย่ที่สุด
‪เราใช้เทคโนโลยีสู้กับเทคโนโลยี
‪เรื่องนี้รัฐบาลชนะได้ แต่...
‪มีบางอย่างที่พวกเขาแข่งด้วยไม่ได้
‪การเดินทางข้ามเวลา
‪ปี 1941
‪ผลิตในอังกฤษ
‪ด้วยอุปกรณ์พวกนี้ บีบีซีแพร่สัญญาณ ‪จากสหราชอาณาจักรไปทั่วโลก
‪คลื่นสั้นครับ ท่านทั้งหลาย
‪ไม่มีเทคโนโลยีใดยับยั้งความถี่แบบนี้ได้ ‪เราจะพูดคุยกันผ่านทางนี้
‪ทุกคนฟังเราผ่านมันได้
‪ใช่ ไนโรบี ไอ้งั่งคนไหนที่มีวิทยุสื่อสาร ‪จะแอบฟังเราได้
‪แต่...
‪พวกมันจะเข้าใจเราไหม
‪ไม่มีทาง
‪การเข้ารหัสคอมพิวเตอร์
‪ทั้งในการแพร่สัญญาณและในการรับวิทยุ
‪การใส่รหัสไม่ได้ง่ายนัก
‪เราจะใส่ลงไป 2,300 ชั้น
‪ต่อให้พวกเขาจ้างคนจีน 200 ล้านคน
‪ก็ไม่มีทางถอดรหัสได้
‪การซิงโครไนซ์
‪เสียงพระ "พระจิตจงมา...
‪และจงสถิตอยู่ในดวงใจของเรา...
‪จงช่วยข้าด้วยบุญบารมีของท่าน"
‪เราจะติดตั้งมันในนั้น...
‪ลบทีละชั้นๆ
‪สาปแช่งแม่ของเรา
‪หนึ่งร้อยสมอง
‪ที่สิ้นหวัง
‪ใช้เงินสงเคราะห์ไม่คุ้มค่าเลย
‪เพราะทุกครั้งที่เราโทรออก
‪เราจะเพิ่มไปอีก 2,300 ชั้น
‪การโทร...
‪และรหัส
‪การโทร...
‪และรหัส
‪ถ้ามันเป็นระบบที่ใส่รหัส ก็ถอดรหัสสิ
‪พาหน่วยเทคนิคมาทั้งหมด ‪พวกเขาต้องเริ่มทำงานเดี๋ยวนี้
‪เอาละ
‪ฉันต้องการให้ทุกคนสวมเสื้อเกราะ ‪และหน้ากากในสองนาที
‪เราจะแจกปืนให้คุณด้วย
‪ปืนปลอม
‪อย่าตื่นเต้นเกินไปนัก
‪อามันดาใช่ไหมครับ
‪- ผม... ‪- มิเกล
‪คุณรู้จักชื่อผมเหรอ
‪คุณบอกโจรก่อนหน้านี้ไงคะ
‪ผมเคยเฝ้ากล่องทัพเพอร์แวร์ให้คุณด้วยนะ ‪ไม่รู้ว่าจำได้ไหม...
‪จำไม่ได้ค่ะ
‪ฉันจำไม่ได้
‪สวมเสื้อเกราะเดี๋ยวนี้
‪เร็วเข้า เดี๋ยวจะต้องเจอศึกหนัก
‪ไม่ต้องใส่
‪อะไรนะ
‪ไม่ต้องใส่
‪ทุกคน อย่าใส่เสื้อเกราะ
‪พวกเขาจะใช้เราเป็นโล่กันกระสุน
‪จริงๆ นะ ไม่ต้องใส่
‪เจอแล้วครับ
‪เด็กฉลาดที่สุดในชั้น
‪นักเรียนดีเด่น
‪- เปล่าครับ ‪- ไม่ใช่เหรอ
‪คุณชื่ออะไร
‪- มิเกลครับ ‪- มิเกล
‪มิเกล ผมชื่อคุณเดนเวอร์
‪ครับ คุณเดนเวอร์ ผมชื่อมิเกล
‪มิเกล คุณชอบดูหนังไหม
‪ไม่ครับ ผมดูแต่รายการทีวี
‪เล่นตามน้ำหน่อยสิ
‪เพราะเรากำลังเล่น "ทายชื่อหนัง"
‪ใส่เสื้อเกราะ
‪เอามานี่
‪ผิดด้าน มิเกล
‪ดี
‪ใส่นี่ด้วย
‪ถ้าไม่ใส่ คุณเจ็บตัวแน่
‪เร็วสิ
‪ผมจะเดินไปเจ็ดก้าว
‪แล้วผมก็จะยิง
‪ถ้าคุณทายชื่อหนังถูกก่อนผมจะหันกลับมา
‪ผมอาจจะไม่ยิงคุณ
‪คุณเดนเวอร์...
‪มิเกลคือหุ่นยนต์
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม เอาละ มิเกล ผมจะใบ้ให้อีกข้อ
‪ผมก็เป็นหุ่นยนต์เหมือนกัน
‪สี่
‪วอลอี เรื่องวอลอีไง
‪ผมโป๊และมาจากอนาคต มิเกล
‪- วอลอี ‪- ไม่ใช่ๆ
‪- ไม่ใช่ ‪- วอลอีเหรอ
‪คุณกำลังเรียกผมว่าวอลอีเหรอ มิเกล
‪เปล่าครับ คุณเดนเวอร์
‪คนเหล็ก
‪ผมคือคนเหล็ก
‪ลาก่อน ที่รัก
‪การแสดงจบแล้ว
‪มาเร็ว ตั้งแถวสองแถว
‪ให้ไว
‪มาเร็ว
‪เร็วเข้า สวมหน้ากาก
‪สวมเสื้อเกราะและหน้ากาก
‪ใครลืมปิดโทรศัพท์วะ
‪ขอโทษครับ ของผมเอง
‪(เลขหมายถูกซ่อน)
‪ครับ
‪สวัสดีครับ ผู้พันปริเอโต ผมศาสตราจารย์ครับ
‪หวังว่าคุณคงรู้สึกดีขึ้นแล้ว
‪สวัสดีครับ ศาสตราจารย์
‪ขอโทษที่ต้องดึงคุณออกมาจากหมอฟันแบบนี้
‪หวังว่าผมคงไม่รบกวนคุณมากเกินไป
‪คุณไม่เคยรบกวนผมเลย ศาสตราจารย์
‪ผู้พันครับ ช่วยผมด้วย เพราะผมสับสนเล็กน้อย
‪คุณควบคุมปฏิบัติการนี้เหรอ
‪หรือตามาโย
‪ผู้พันตามาโย กำลังพูดสาย
‪ตั้งแต่นี้ไป ผมเป็นคนควบคุม
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪(การเจรจาต่อรอง)
‪ในโอกาสนี้ เราจะเป็นคนโทร ไม่ใช่พวกเขา
‪และเราจะใช้โทรศัพท์โทร ‪แต่พวกเขาจะแกะรอยเราไม่ได้
‪ทำไม
‪เพราะเราจะย้อนเวลากลับไป
‪ผมใช้เครื่องนี้มาห้าปี ‪และผมต้องชาร์จมันแค่ครั้งเดียวเอง
‪โทรศัพท์รุ่นที่สอง
‪ไม่มีอินเทอร์เน็ต และที่สำคัญไม่มีจีพีเอส
‪เราจะโทรออกครั้งเดียว ‪ด้วยโทรศัพท์พวกนี้ แค่ครั้งเดียว
‪ไม่โทรหลายรอบ โทรหาผู้ประสานงานด้านนอก
‪- มาร์แซย์ ‪- อะไร เจ้าใบ้นั่นไม่มาเหรอ
‪- ผมไม่ใช่คนใบ้ ‪- หนูของคุณใช่ไหมที่ร้องแบบนี้
‪ไม่ใช่หนูสักหน่อย
‪มันชื่อโซเฟีย
‪มาร์แซย์จะมีสองเครื่อง
‪เครื่องแรก เขาจะรับสายผม
‪เครื่องที่สอง
‪เขาจะโทรหาเบอร์เดียวที่อยู่ในโทรศัพท์เครื่องนี้
‪ผู้พันปริเอโต
‪โทรศัพท์สองเครื่องนี้จะเป็นไฟร์วอลล์ของเรา
‪ล้าสมัย
‪พื้นฐาน
‪แต่มีประสิทธิภาพ
‪ตำรวจจะหาตำแหน่งโทรศัพท์ที่ปล่อยสัญญาณ
‪เมื่อมีการโทรออก เฉพาะแค่ตอนนั้น
‪ไม่มีเทคโนโลยีไหนแกะรอยมันได้
‪โทรศัพท์สองเครื่องติดกันอยู่ในกล่อง
‪ที่เคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา
‪อีกอย่าง ถ้าไม่มีจีพีเอส
‪หรืออินเทอร์เน็ต สิ่งเดียว
‪ที่มันจะมีคือเสาสัญญาณ
‪ที่เชื่อมต่อโทรศัพท์เครื่องนั้นเมื่อมีการโทรออก
‪เสาสัญญาณที่ตั้งอยู่
‪ใจกลางมาดริด
‪อยู่ใต้จมูกพวกมันมาตลอด
‪นั่นคือสิ่งเดียวที่พวกเขาจะมี
‪นั่นแปลว่า...
‪พวกเขาไม่มีอะไรเลย
‪ผมขอโทษครับ แต่เราไม่รู้จักกัน
‪ผมเลยอยากถามอะไรคุณอย่างหนึ่ง
‪คุณมีความรักรึเปล่า
‪ผมแต่งงานมานานกว่า 17 ปี ‪เดี๋ยวนี้กลายเป็นเรื่องแปลกไปแล้ว
‪นั่นคือการพิสูจน์ความรักของผม
‪- ศาสตราจารย์ ‪- ครับ เข้าใจ
‪แต่ขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมว่าคุณไม่มีความรัก
‪เพราะเมื่อเรารักใคร ชีวิตจะกลายเป็นสีชมพู
‪ทุกอย่างดูสวยงามไปหมด ‪และเรากลายเป็นตุ๊กตาหมี
‪ที่ยิ้มได้ทั้งวัน
‪คนมีความรักมักไม่ตะโกน
‪หรือด่าทอเพื่อนร่วมงานเสียๆ หายๆ ‪ผมเลยถามไงครับ
‪ผมรู้ว่าคุณแอบฟังเราอยู่ ไอ้เวร
‪ผู้พันครับ
‪คิดถึงครั้งสุดท้ายที่คุณร่วมรักสิครับ
‪นี่ ศาสตราจารย์ ‪พูดไร้สาระแบบนี้ไปลงนรกเถอะไป
‪ผู้พัน คุณเพิ่งมาร่วมงานกับเรา ‪ฉะนั้นผมขออนุญาตเตือนคุณว่า
‪บรรทัดแรกๆ ในคู่มือซีเอ็นไอ ‪พูดถึงการเจรจาช่วยเหลือตัวประกันว่ายังไง
‪มันเขียนไว้ชัดๆ เลยว่า "ฟังอย่างตั้งใจ ‪เพื่อเข้าใจจิตวิทยาของผู้ร้ายลักพาตัว
‪แสดงความเห็นใจต่อพวกเขา ‪และบอกให้พวกเขารู้ว่า
‪คุณเข้าใจความรู้สึกของพวกเขา"
‪รู้อะไรไหม
‪ผมว่าคุณหูหนวกตาบอดแล้วละ
‪โทรศัพท์ของปริเอโตเลยดัง ‪แค่วินาทีเดียวก่อนที่เขาจะไป
‪ผมเริ่มคิดว่าคุณซวยแล้วละ ศาสตราจารย์
‪นี่ไม่ใช่เกาะสวรรค์ที่คุณจะมาพักผ่อน
‪หลังการปล้นโรงกษาปณ์ ผมพูดถูกไหม
‪การหลบหนีเป็นยังไงบ้าง
‪มูริลโยสบายดีไหม
‪สวัสดีค่ะ ผู้พันตามาโย
‪ผู้พันปริเอโต
‪อังเกล
‪ฉันว่าคุณก็กำลังฟังอยู่
‪โอเค คุณมีพวกเขาในสายใช่ไหม อย่าหลุดล่ะ
‪สวัสดี ราเกล สบายดีไหม
‪พวกเราที่เต็นท์นี่คิดถึงคุณ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันขอโทษที่ออกมาโดยไม่บอกลา
‪สบายดีไหมคะ
‪คุณก็รู้จักผมดี
‪ผมสู้อยู่ตลอด
‪แล้วมาริ การ์เมนล่ะ
‪มาริ การ์เมน...
‪เธอทิ้งผม
‪เธอใช้เวลานานเกินไป คุณว่าไหม
‪เสียใจด้วยนะคะ อังเกล
‪ผู้พันครับ เสาสัญญาณอยู่บนถนนปรินเซซา
‪เวรเอ๊ย พวกเขาอยู่ใกล้มากเลย
‪ราเกล คุณทำบ้าอะไรอยู่
‪คุณกำลังทำลายชีวิตตัวเองนะ
‪ฟังนะ...
‪นี่คือชีวิตใหม่ของฉัน
‪แล้วคุณรู้อะไรไหม
‪มันดีกว่าชีวิตเก่าเป็นพันเท่า
‪คุณคิดว่าคุณอยู่ในหนังเหรอ
‪ฟังนะ ราเกล
‪หนังมีวันจบ และไม่ได้จบแบบมีความสุขเสมอไป
‪คุณรู้ว่าผมจะตามจับคุณใช่ไหม
‪ไม่ใช่เรื่องใหม่เลยค่ะ
‪คุณไล่จับฉันตลอด
‪ขอโทษนะครับที่รบกวน ผู้พัน คุณยังอยู่ไหม
‪ฟังนะ ผมจะโทรหาคุณในอีกหนึ่งชั่วโมง
‪ถึงตอนนั้นผมคงปล่อยตัวประกันได้ห้าคนแล้ว
‪คราวนี้ เราจะทำให้มันถูกต้อง
‪ในอีกหนึ่งชั่วโมง ผมจะสูบซิการ์ในนามของคุณ ‪ในห้องทำงานของผู้ว่าการ
‪ผู้พันครับ ผมบันทึกการสนทนานี้อยู่
‪ดูเหมือนคุณไม่สนใจเรื่องตัวประกัน
‪ถ้ามันถูกบันทึก ผมขอให้คำแนะนำคุณ ‪คุณจะได้ไม่ลืม
‪หยิบหน้ากาก และปืนกลของคุณ
‪แล้วเตรียมตัวให้พร้อม
‪เพราะนรกกำลังจะแตกกลางกบาลคุณ
‪เรารู้อะไรเรื่องโทรศัพท์เครื่องนั้นบ้าง
‪พวกเขาคงโทรจากโทรศัพท์รุ่นเก่า
‪ไม่สามารถเข้าถึงการระบุพิกัดได้
‪แต่การสนทนาเชื่อมต่อกับเสาสัญญาณสองแห่ง
‪ปรินเซซาและกายาโอ
‪หมายความว่าไง
‪น่าจะเป็นเพราะมีผู้คนหนาแน่นในบริเวณนั้น
‪หรือพวกเขาอาจกำลังเคลื่อนที่
‪คุณกำลังจะบอกผมว่าพวกเขา ‪กำลังเดินทางขณะที่คุยกับเราเหรอ
‪ผมขอสั่งทุกหน่วยที่พร้อม ‪ให้ตรวจบัตรประชาชนทุกคน
‪ผู้พันครับ มีคนมากกว่าสี่แสนคนนะครับ
‪ผู้คนคงกำลังใช้เงินที่พวกเขาโปรยลงมา
‪และการที่ไม่มีเสียงรบกวน ‪อาจหมายถึงพวกเขาไม่ได้โทรจากถนน
‪อาจเป็นห้องใต้ดินหรืออุโมงค์รถไฟใต้ดิน
‪ไม่มีทางรู้ได้แน่ชัด
‪สี่ชั่วโมง
‪ดูเธอสิ แบบนี้เธอดูใสซื่อมากเลย
‪ฉันอยากมีลูกชายแบบนี้จัง
‪แล้วพวกเขาล่ะ
‪- ทำบ้าอะไรกันอยู่ ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันว่าพวกเขากำลังทำลายสถิติกันน่ะ
‪จะบอกให้นะ ฉันว่าผู้ชายคนนี้ต้องแปลกมากๆ
‪ในฐานะแฟน
‪มีอะไร
‪เปล่า
‪คุณลังเลใช่ไหม
‪อยากถอยรึเปล่า
‪เราต้องวางแผน...
‪ให้สมบูรณ์แบบ
‪อย่างน้อยระหว่าง...
‪สี่เดือน
‪- สี่เดือนเหรอ ‪- สี่เดือน
‪คุณจะพูดอะไรกับโตเกียว
‪ว่าถ้าเธอเห็นริโออีก เขาจะกลายเป็นผักเหรอ
‪เราช่วยริโอไม่ได้
‪ด้วยแผนการที่ไม่ได้ผล
‪มันไม่ได้ผลเหรอ
‪เราศึกษามันด้วยกันนะ ‪มันเป็นแผนที่สมบูรณ์แบบที่สุด
‪ไม่เลย ไม่ใช่
‪รู้ไหมว่าคุณเป็นอะไร
‪คุณกลายเป็นคนหลงตัวเอง
‪คุณไม่เชื่อแผนการนี้เพราะมันไม่ใช่ของคุณ
‪มันคือแผนของพี่ชายคุณ แต่เขาเชื่อใจคุณ
‪ทำไมคุณถึงสนใจ
‪ที่จะปล้นกับเราขนาดนั้น
‪ทำไมคุณถึงกังวลกับมันมากนัก
‪คุณเหมือนคนที่เลิกสูบบุหรี่
‪แล้วเริ่มเกลียดยาสูบ ควัน และคนที่สูบบุหรี่
‪แล้วกลายเป็นพวกหัวรุนแรงต่อต้านยาสูบ
‪นั่นคือสิ่งที่คุณทำกับตำรวจ
‪คุณเกลียดตำรวจเพราะพวกเขาทำลายชีวิตคุณ
‪เพราะพวกเขาพยายามพรากลูกสาวคุณไป
‪เพราะมีหมายจับตัวคุณ
‪และคุณอยากแก้แค้น แก้แค้น
‪และคุณไม่คิดถึงโตเกียว ริโอหรือเบอร์ลิน
‪คุณคิดถึงแต่ตัวเอง และถ้ามันจริง
‪ผมก็ไม่คิดว่าคุณควรเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ
‪ผมต้องการเวลาเพิ่ม
‪หายเร็วๆ นะ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง
‪- สวัสดีครับ ‪- เชิญทางนี้ครับ
‪สวัสดีครับ
‪พร้อมรับใช้ครับ สารวัตร
‪คุณรู้จักพวกเขา
‪เมื่อโฟโนโญซา ฉายาเบอร์ลิน ไม่อยู่ ‪คุณคิดว่าใครจะเป็นคนคุม
‪ทำไม
‪หมายความว่าไง
‪คุณจะสนใจทำไม
‪ถ้าเราฆ่าคนคุมได้ก่อน
‪เราอาจจะไม่ต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมด
‪ผมตอบคำถามคุณรึยัง
‪เดนเวอร์
‪แน่นอนเลย เขามีประสบการณ์ที่สุด ‪ลูกชายของมอสโก
‪- เดนเวอร์ เชื่อผม ‪- แน่ใจเหรอ
‪แน่ใจ ผมรู้จักพวกเขาดี
‪ฟังนะ เฮลซิงกิเป็นอาชญากรสงคราม
‪เขารู้จักแต่การทำตามคำสั่ง
‪ไนโรบี
‪ไนโรบีก่อรัฐประหารในโรงกษาปณ์ ‪แล้วยึดอำนาจจากโฟโนโญซา
‪ศาสตราจารย์ไม่มีวันให้เธอคุมหรอก
‪แล้วโตเกียวล่ะ
‪โตเกียว...
‪เธออารมณ์แปรปรวนง่าย
‪เลือดร้อน มอสโกตายก็เพราะเธอ ไม่หรอก
‪โตเกียวคุมอะไรไม่ได้หรอก
‪ฟังผมนะ เดนเวอร์แน่ๆ
‪เดนเวอร์
‪อะไรน่ะ
‪อยากรู้ว่าคุณจะมาคุยกับผมไหม
‪ดูสิ ได้ผลจริงๆ
‪คุณกำลังเครียดนะ เดนเวอร์
‪ผมรู้
‪ผมรู้ว่าผมเครียด แต่ไม่ใช่เพราะ...
‪เรื่องที่คุณด่าผมว่าเหยียดเพศอะไรพวกนั้น
‪เรื่องอื่นน่ะ
‪นี่
‪เป็นอะไร
‪บอกฉันสิ
‪- ผมรู้ว่ามันจะจบยังไง ‪- ไม่
‪- ไม่นะ มันไม่จบแบบไหนทั้งนั้น ‪- พ่อผมตาย
‪คุณก็รู้
‪มันเกิดขึ้นเพราะผู้หญิงคนนั้น
‪อยากเปิดตัวด้วยมอเตอร์ไซค์ ใช่ไหม โตเกียว
‪เขาเป็นคนดี
‪เขาทำตัวเป็นพ่อต่อหน้าตำรวจ 200 คน ‪ที่ถือปืนเอ็ม 16 โดยไม่ใส่เสื้อเกราะ
‪และพวกเขาฆ่าเขา
‪เข้าใจที่ผมพูดไหม
‪ถ้าคุณอยู่ตรงนี้
‪สิ่งเดียวกันจะเกิดขึ้นกับผม ‪เพราะผมไม่ใช่คนเลือดเย็น
‪ถ้าผมต้องยืนขวางทางปืนเพื่อปกป้องคุณ ‪ผมก็จะทำ
‪ผมไม่สน
‪เพราะคุณคือครอบครัวของผม โมนิกา
‪คุณคือครอบครัวของผม
‪นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่อยากให้คุณอยู่ที่นี่
‪เข้าใจไหม
‪บันได
‪บันได บันได โทษที
‪ฉันจะจัดการบราวนิ่งเอง
‪ดีมาก เฮลซิงกิ โชคดีนะ
‪เข้าไปข้างในกันเถอะ
‪คุณด้วย
‪คุณไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
‪พอผมแตะประตูห้องนั้น
‪ระบบรักษาความปลอดภัย ‪จะปล่อยน้ำท่วมห้องในไม่กี่นาที
‪น้ำจะท่วมเหรอ ไม่หรอก
‪น้ำมากกว่าหนึ่งแสนลิตรจะอัดคุณ
‪น้ำมากกว่าหนึ่งแสนลิตรนะ ไนโรบี
‪ได้ยินไหม
‪ผมหวังว่าคุณคงเรียนดำน้ำมา
‪คุณคิดผิดแล้ว ถ้าคิดว่าคุยอยู่กับคนโง่
‪ผมรู้ว่าคุณจะพาผมไปที่ไหน
‪และทำไม
‪และจะบอกอะไรให้นะ
‪ผมไม่ทำหรอก
‪ไปกันเถอะ
‪สวมชุดนี้ซะ
‪ได้โปรด
‪คุณคะ
‪ออกมาจากแถว
‪ไม่ค่ะ ฉันทำได้ มือฉันแข็งแรง
‪คุณคะ
‪กรุณาออกจากแถวด้วยค่ะ
‪ที่เหลือทำงานต่อไป
‪ขอบคุณค่ะ
‪โตเกียว
‪ฉันดูการปล้นครั้งก่อน นั่งติดอยู่หน้าทีวีเลย
‪ฉันรู้จักคุณทุกคน
‪นั่งลง
‪นำเฮลิคอปเตอร์ขึ้นเลย
‪เดี๋ยวนี้
‪เร็วเข้าๆๆ
‪ส่งกระสอบพวกนั้นเร็วๆ หน่อย อย่าหยุด
‪ถ้ามีอะไรผิดพลาด
‪เราจะเจอกับสถานการณ์ที่แย่ที่สุด
‪พวกเขาจะเริ่มโจมตีก่อนที่เราจะเปิด
‪ประตูเล็กๆ นั่นได้
‪การเปิดประตูนั่นจะใช้เวลา ‪นานกว่าประตูแรกมาก
‪และก็มีแต่เขาที่ทำได้
‪อย่างน้อยสองชั่วโมง
‪สองชั่วโมง
‪ถ้าเรายังเปิดไม่ได้ ‪ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาละก็...
‪เราตายแน่
‪แต่เรามีทางแก้
‪มีทางแก้เสมอ
‪เรามีเจ้าตัวเล็กนี่
‪ปลาโลมา
‪เราไม่มีนักดำน้ำเพิ่มแล้ว
‪เราจะเรียกมันว่าฟลิปเปอร์
‪จำฟลิปเปอร์ได้ไหม
‪ปลาโลมาที่ถูกฝึกให้ตบมือ
‪มันช่วยชีวิตคนด้วย
‪ถ้าจำเป็น มันจะช่วยชีวิตเรา
‪ผู้ว่าการธนาคารกลางแห่งสเปน ‪เป็นคนเดียวที่สามารถเปิดประตูได้
‪ในสามวินาที
‪เราปรับสมดุลการลอยตัวของแจ็กเก็ตด้วยปุ่มนี้
‪ผมจะกดเอง ห้ามกดนะ ‪ไม่งั้นคุณจะติดอยู่บนเพดาน
‪นี่
‪ถอดจิตอยู่รึไง
‪เรามีเครื่องช่วยหายใจฉุกเฉิน
‪หวังว่าเราจะไม่ต้องใช้มัน
‪นี่ มองหน้าผม
‪มองหน้าผม
‪พอเข้าไปแล้ว คุณจะรู้สึกว่า ‪ความกดดันมันเปลี่ยนแปลง
‪อย่ากลัว และที่สำคัญสุด อย่าหยุดหายใจ
‪ใช่ แต่เรามีปัญหาอย่างหนึ่ง
‪เขาจะไม่ทำมัน
‪ชีวประวัติของเขาบอกว่าเขามีหลักการ
‪ทุกคนมีหลักการกันทั้งนั้น
‪ผู้ว่าการต้องถามตัวเอง อะไรสำคัญกว่ากัน
‪หลักการ
‪หรือชีวิตตัวเอง
‪เราไม่มีเวลาแล้ว
‪ไปกันเถอะ ไปเร็ว
‪ท่านผู้ว่าการ มีคำถามไหม
‪ผมจะไม่เข้าไป
‪ผมว่าคุณต้องไป
‪- เข้าไปในยานดำน้ำ เดี๋ยวนี้ ‪- เดี๋ยวนี้
‪ทีมโจมตีเข้าประจำที่
‪หน่วยติดอาวุธรออยู่ครับ
‪ท่านสุภาพบุรุษ
‪อีกสองนาที 30 วินาที
‪เอาละ แถวซาโยนาระเบบี้ตามสต็อกโฮล์มไป
‪ที่เหลือมากับฉัน
‪คุณได้ยินเธอแล้ว เร็วเข้า ให้ไว
‪เร็ว
‪เร็วๆ
‪มาเร็วๆๆ
‪ไปตรงสุดห้อง
‪- เร็วเข้า ‪- เร็วเข้า เร็ว
‪ถ้าผมต้องใส่หน้าให้กากคุณเอง
‪คุณจะถอดมันไม่ได้ไปตลอดชีวิต
‪ใส่หน้ากากซะ ท่านผู้ว่าการ ใส่ซะ
‪ไม่
‪- งั้นก็กลั้นหายใจดำน้ำไปเลย ‪- ปล่อยผม
‪ผมจะไม่เข้าไป
‪เขาอายุ 60 ปี
‪- เป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ ‪- ก็ดี
‪ยิ่งดีสำหรับเรา
‪แน่นอน โรคหลอดเลือดหัวใจ
‪ยานดำน้ำลึก ความดันอากาศ 20...
‪แค่คิดเรื่องทั้งหมดนี้ก็ทำให้เขากระจ่างแจ้งแล้ว
‪แผนการทั้งหมดขึ้นอยู่กับ ‪การตัดสินใจของคนหนึ่งคน
‪ฉันแน่ใจว่าเขาจะตัดสินใจไม่ลงมือทำ
‪นายรู้ไหมว่าเขาจะมีช่วงเวลา ‪ที่กระจ่างแจ้งที่สุดตอนไหน
‪เมื่อเขาเข้าไปในห้องที่น้ำท่วม
‪และรู้ตัวว่าไม่มีทางหนี
‪เมื่อเขาตัดสินใจว่าชีวิตของเขา ‪ขึ้นอยู่กับการที่เราเปิดประตูนั่น...
‪หรือปิดออกซิเจนของเขา
‪เซอร์จิโอ ถ้านายต้องเลือกระหว่าง ‪ความดีกับออกซิเจนของนาย
‪นายจะเลือกอะไร
‪เขาไม่เข้าไปหรอก
‪เขาจะเข้าไป
‪เราต้องกดดันเขาเล็กน้อย...
‪แต่เขาจะเข้าไป
‪คุณพลาดแล้ว ไอ้งั่ง
‪มาติอัส กรรไกร
‪มันตัดได้ดีมาก
‪บอกรหัสผมมา ไม่งั้นคุณจะได้นับเงิน
‪ด้วยมือด้วนๆ ของคุณ
‪บ้าจริง ท่านผู้ว่าการ
‪คนโง่ผู้กล้าหาญ
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- เดนเวอร์
‪เดนเวอร์ นายทำอะไรลงไป
‪ให้ตายเถอะ ใครก็ได้บอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ถือนี่ไว้
‪ท่านผู้ว่า
‪ท่านผู้ว่า มาริโอ
‪มาริโอ
‪เวรเอ๊ย ให้ตายเถอะ
‪มีอะไร ไนโรบี
‪เขาหมดสติ
‪ให้ตายเถอะ
‪ชีพจร 130 เขาจะหัวใจวาย
‪- เราเหลือเวลาอีกเท่าไร ‪- หนึ่งนาที 20 วินาที
‪เยอะขนาดนี้เลย
‪มาติอัส ชุดปฐมพยาบาลและเครื่องเย็บ ‪เราต้องปิดแผลเขา
‪- เร็วสิ ‪- เดนเวอร์
‪ปิดแผลเขาไว้สิ เวร
‪ได้ๆ
‪เร็วเข้า เดนเวอร์
‪ถ้ามีเหตุผลอะไร
‪ที่เขาตัดสินใจไม่เปิดประตูล่ะ
‪มีความเสี่ยงเสมอ
‪ไอ้น้อง ไม่เอาน่า
‪ชีวิตจะเป็นยังไงถ้าไม่ลองเสี่ยงบ้าง
‪น้องชาย นั่นคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตน่าตื่นเต้น
‪ถ้ามีอะไรผิดพลาด
‪เรามีซีโฟร์เสมอ
‪โบโกตา
‪ระวังตัวนะ พี่ชาย
‪ไปๆๆ
‪เร็วเข้า ไม่ต้องกลัว บ้าจริง ไม่ต้องกลัว
‪เร็วเข้า
‪ชีพจร 150 เขาจะระเบิดแล้ว
‪ซีโฟร์ในนั้นเหรอ
‪หรือเรียกว่าอาร์ดีเอ็กซ์
‪หรือเป็นที่รู้จักกันในนามระเบิดพลาสติก
‪นายบ้าไปแล้ว
‪มันคาดเดาไม่ได้
‪ถึงจะป่าเถื่อน แต่ก็น่าตื่นเต้น
‪แม้แต่แม่น้ำยังสั่นสะเทือน
‪คุณสุภาพบุรุษ เราจะเข้าไปแล้ว
‪เรารู้เป้าหมายหลัก
‪แต่เราต้องได้ไฟเขียว ‪ถึงจะยิงสมาชิกแก๊งคนไหนได้
‪ได้รับการยืนยันแล้วว่า ‪มีตัวประกันอย่างน้อยหนึ่งร้อยคน
‪ถนนต่างๆ ถูกปิดกั้นและคนทั้งประเทศ ‪จ้องมาที่ธนาคารกลางสเปน
‪หน่วยปฏิบัติการพิเศษออกปฏิบัติการแล้ว
‪พบเห็นรถหุ้มเกราะและรถถังแล่นตามถนน
‪และเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ‪มีเฮลิคอปเตอร์บินอยู่รอบๆ เช่นกัน
‪ไดอาซีแพมสิบมิลลิกรัม
‪ให้ตายเถอะ
‪เร็วสิ
‪เร็วเข้า โอเค
‪คลื่นแรงระเบิดใต้น้ำ 50 เมตร
‪ปล่อยแรงดันอากาศ 40 ‪แม้แต้พระเจ้าก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
‪เดนเวอร์ ‪เสร็จงานนี้แล้วเตือนฉันให้อัดนายด้วยนะ
‪ไอ้โง่เอ๊ย
‪ระเบิดลูกเล็กๆ แต่นั่นคือการเริ่มต้นของชีวิต
‪ชีพจรไม่ลดลงเลย ฉีดอีกเข็ม
‪ได้โปรดเถอะ
‪โอเค เอาละนะ
‪ก็จริงที่ว่ามันอาจทำลาย ‪สิ่งที่อยู่ในห้องนิรภัยไปบางส่วน
‪แต่จะเปิดมันได้แน่นอน
‪พระเจ้า
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง