NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Sergio.
Znowu się uczyłeś do późna?
Chodź na dół.
Czekamy ze śniadaniem.
Tatiana przyjechała.
Dzień dobry.
Książę Hamlet.
Przedstawiam ci Tatianę.
Cześć.
Miło mi poznać.
Czy to nie najpiękniejsza kobieta na świecie?
Naprawdę? Nie wiedziałem.
Czym się zajmujesz?
Jestem pianistką.
Jesteś pianistką klasyczną?
Tak. Schumann, Chopin, Bach.
- Ma anielskie paluszki. - Dobre do pianina
i kradzieży.
Słucham?
Jest złodziejką, i to dobrą.
Pianino i klejnoty to moja specjalność.
Bardzo jej się podoba plan z Bankiem Hiszpanii.
Wie o nim.
- Wie? - Tak.
Nie mamy przed sobą tajemnic.
Woli mój plan niż ten twój z mennicą.
Możemy pogadać na osobności?
Zwariowałeś?
Być może.
Co będzie,
jeśli dadzą milion, dwa czy trzy za informacje?
Przy takiej akcji to niemal pewne.
- Nie mów tak. - Jak?
Insynuujesz, że zdradzi mnie kobieta mojego życia.
Nie insynuuję, a wprost mówię.
Dobra, załóżmy, że to prawdziwa miłość...
- Cholera. - Chodź do środka.
Powiedziałeś: „Załóżmy, że to prawdziwa miłość”, a ja na to: „Oczywiście”.
Załóżmy, że Tatiana cię nie wyda.
Posłuchaj mnie!
To złodziejka.
A jeśli będzie musiała wybrać między tobą a więzieniem?
Łatwo mówić o miłości, skoro jej nie doświadczyłeś.
Jestem obiektywny. Emocje nie zasłaniają mi obrazu.
Powiem ci coś o Tatianie.
Rabowałem sejfy w całej Europie,
a wiesz, że to stresujące i prowadzi do konfliktów.
„Źle podłożyłeś ładunki”.
„Gdzie diamentowe wiertła?” Łatwo zrzucać winę na kogoś innego.
Ale z nią tak nie mam.
Po prostu. To coś wspaniałego.
Przez 14 godzin wierciliśmy dziurę w śmierdzącej piwnicy.
I kochaliśmy się, zapominając o całym świecie.
Ludzie się kłócą na wakacjach w Marbelli.
My obrobiliśmy Crédit Agricole i to było jak miesiąc miodowy.
O czterech poprzednich żonach też tak mówiłeś.
Cios poniżej pasa.
To niepodobne do ciebie jako brata i mężczyzny.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Przynosimy panu owoce z naszego ogrodu.
Dziękuję bardzo, ojcze Giovanni.
Co słychać, bracie Joao?
Jak idzie śpiewanie chorałów?
Niebiańsko, proszę pana.
Cieszę się.
Życzę miłego dnia!
Dziękujemy, nawzajem.
Giovanni, następnym razem dołóżcie likier cytrynowy.
Cierpliwości!
Mnisi wchodzą do kuchni, a na ścianie wiszą plany!
Przestań, mówią do mnie „panie inżynierze”.
Myślą, że jesteśmy naukowcami. Czemu jesteś takim pesymistą?
Jak długo znasz Tatianę? Jak długo?
Bo co? Nie mierzę miłości czasem!
Miłość trzeba czuć.
Nie ryzykuj wszystkiego dla kobiety.
To najważniejsza zasada. Najważniejsza.
Nie można zatruwać akcji romantycznym związkiem.
Nigdy.
To całkiem proste.
Już 19,00. Musimy zadzwonić.
Zadzwonisz do Palermo?
Palermo. Jak tam?
Przerobiliśmy dziesięć ton.
Mamy 10 700 kilogramów w ziarenkach.
Dwa procent ponad plan.
Bijemy wszelkie rekordy.
Jak Usain Bolt.
A osłony?
Wciąż spawamy. Mamy na razie dwie.
Coś nowego?
Wszystko pod kontrolą. A u was?
Bez komplikacji.
Bez odbioru.
Atakujcie. Nie wahajcie się.
Oceniamy ryzyko.
Spójrz na mnie.
Trzymam przy łóżku tabletki we wszystkich kolorach.
Czuję się dziwnie bez piżamy.
Od dwóch lat mam problemy z erekcją
przez tych skurwysynów.
To stres pourazowy.
Musisz przestać tu przychodzić.
Jedź z Marcią do waszego miasteczka, zadbaj o siebie.
I nie włączaj telewizji.
Nie powtarzaj mojego błędu.
Jeśli trzeba zrzucić na nich bombę o sile 20 megaton, to zrzuć!
Od razu. Nie bój się konsekwencji.
To lepsze
niż rzucanie co dwie godziny małych bombek.
Bo te gnojki
będą z tobą pogrywać, o ile nie pokażesz siły.
Niech sobie pogrywają, byle tylko nie wyjawili tajemnic państwowych.
Jeśli wedrzemy się do środka,
wszyscy skończymy w sądzie.
Albo gorzej.
Czyli co?
Będziemy siedzieć, jakby nas związali?
Jeśli mają przewagę, musimy ją zniwelować.
Czy ktoś wie, co to za tajemnice?
Nie. Sam Bóg nie wie.
Wiadomo, wywiad wie o nich wszystko.
Na jakim są papierze, z jaką pieczątką.
Świetnie.
Sfabrykujmy nasze tajemnice.
Zarzućmy nimi redakcje wszystkich gazet i telewizji,
tak jak Profesor by to zrobił.
Sierra, o czym ty...
Komisarze w kieszeni dilerów, ministrowie z łapówkami,
orgie
opłacane przez agencje rządowe. Va banque.
Co to ma być?
Nie możemy, to zniszczy wiarygodność państwa.
Policji, polityków, instytucji... Wszystkiego!
Nie. Media
zaczną weryfikować informacje.
A wszyscy będą mieli alibi. Gdzie był tamten? U siebie w mieście.
No bo, kurwa, gdzie?
A minister? Na spotkaniu w Brukseli.
A kiedy nasz drogi Profesor
opublikuje prawdziwe tajemnice,
nawet Bóg nie zdoła oddzielić prawdy od kłamstw.
Nie mieliby już asa w rękawie.
A wiecie, co jest najlepsze?
Że zanim zdoła coś z tym zrobić, zdążymy już wejść i wyjść z banku.
To ci obiecuję.
DZIEŃ 2
Dobrze się czujesz?
Brzuch mnie boli.
Od tego strzału.
Tutaj.
Cały stwardniał po uderzeniu.
Biedaczysko.
I mam zatwardzenie.
To przez tę całą sytuację.
Oczywiście.
Możesz podać mi kawę?
Chodź tutaj.
Ja?
Tak, ty. Jasne. A kto inny? Wstawaj i chodź.
Chodź ze mną.
Nie do wiary!
No idź!
Co ty tam wyprawiasz?
Przepraszam!
Podrywasz ją rozmową o kupie?
Mówiłem tylko, że mnie wzdęło i boli.
Co za idiota.
Dobra, posłuchaj mnie.
Podoba ci się?
Tak.
- Bardzo. - Bardzo?
I pomyślałeś sobie,
że rozmowa o zatwardzeniu,
że nie możesz się wysrać,
to dobry sposób na podryw?
Posłuchaj. Od teraz
musisz zgrywać bohatera.
Zajebistego bohatera! Nic cię nie boli.
Będziesz oddawał jej racje żywnościowe.
Wszystkie, co do jednej.
A jeśli będę dupkiem, postawisz mi się.
Od teraz. Postaw mi się.
No postaw się, kurwa!
Tak jest.
Przepraszam.
Za to, co zrobiłem.
Że strzeliłem w twoją kamizelkę. Miałem gorszą chwilę.
Spokojnie, proszę pana.
Przy napadach tak bywa.
To nie jest łatwe, Miguel.
Ale coś ci powiem.
Jestem pewien,
że z moją inteligencją
i twoim łobuzerskim uśmiechem i wrażliwością
uda ci się ją zdobyć.
Z bliska wyglądasz o wiele lepiej.
Zrobię, co w mojej mocy.
Pewnie.
A teraz do kibla
i nie wychodź, dopóki nie skończysz. Idź.
Proszę pana.
Co jest?
Nie mogę się skupić, kiedy pan tu jest.
Przerywamy program. Właśnie doszło do największego wycieku
tajemnic państwowych w historii.
Mamy dostęp do ponad 100 tajnych dokumentów.
Hiszpania sprzedała bomby kasetowe
Saddamowi Husajnowi sześć miesięcy przed inwazją Iraku.
To informacja z akt CNI,
które wyciekły wraz z innymi tajemnicami przechowywanymi w Banku Hiszpanii.
- Wszystkie media. - Fałszywe informacje.
Zabrali nam kartę przetargową w negocjacjach o uwolnienie Rio.
Nie.
Usunęli naszą tarczę obronną. Wchodzą.
Tak, panie premierze.
Panowie, premier dał nam zielone światło.
Formacja!
Użyjemy gazu w silnym stężeniu.
Halotan o działaniu narkotycznym.
Za 30 minut wszyscy będą nieprzytomni,
ale bądźcie gotowi na wszelkie niespodzianki.
Palermo, słyszysz?
Słucham, Profesorze.
Wchodzą. Musisz zebrać wszystkich. Powtarzam, wchodzą.
Kiedy? W jaki sposób?
Jeszcze nie wiem. Będę w kontakcie.
Marsylia.
Wchodzą. Musimy wiedzieć którędy.
Donieś nam o wszelkich ruchach z ich strony.
Musimy zjechać z głównej drogi. Poszukaj czegoś.
Za 300 metrów w lewo.
Droga gruntowa.
Co się dzieje?
Ten samochód wyprzedził nas 90 kilometrów temu.
Na pewno ten sam?
M5354XX. Ten sam!
Bez takiego tonu!
- Nie teraz. - W ogóle!
Ja pierdolę, antena.
Palermo! Palermo, słyszysz mnie?
Utknęliśmy. Musimy wyjechać.
Ruszaj!
Nie!
Patrz, tato!
To Profesor!
Tato! To Profesor! Profesor!
I pani inspektor!
Tak, zgadza się.
Jestem Profesor, a to
pani inspektor.
Lizbona.
Tutaj sterowce nie latały.
Nie.
Co, trzeba wam pomóc wypchnąć furgonetkę?
Chodźmy.
Zabierze to nam chwileczkę.
Dalej!
Niech wejdzie do środka, czekajcie.
Ustawcie się.
No dalej.
Pchamy!
Już prawie!
No dalej, pchajcie!
Dalej!
Coś tu śmierdzi.
Myślałam, że to zakładnicy.
Kolego!
Nie byłeś zakładnikiem?
Zatrudnili mnie, jasne?
A teraz zamknąć mordy!
Panie i panowie, atakują nas.
Wszyscy wiemy, co to znaczy.
Chciałbym mieć więcej informacji, ale ich niestety nie mam.
Zostaje więc jedna opcja.
Użyć przemocy, żeby im to wyperswadować.
Co?
Strzelamy do pierwszego pojazdu opancerzonego,
żeby się wycofali.
Profesor tak kazał?
Straciliśmy z nim łączność.
Nie wiem, czy to problem techniczny, czy coś gorszego.
Sęk w tym, że zostaliśmy sami.
I ja tu teraz rządzę.
Chwileczkę.
Nie wiemy, którędy wejdą
i czy użyją pojazdów opancerzonych.
Opuszczą się z sufitu czy wyjdą z kanałów?
Powiedz.
Gdzie będziesz strzelał tymi rakietami?
Zwariowaliśmy czy co?
Nie róbcie jaj.
Tam są nasi ludzie.
Weszliśmy tu, rozrzucając pieniądze.
Nie bomby.
Profesor by tego nie wymyślił.
Próbowałby zyskać na czasie.
Czyli nasza narwana Tokio chce teraz zyskać na czasie. Zabawne.
Wiesz, co ja myślę?
Co myślisz?
Wiesz, że jeżeli użyjemy rakiet, nie oddadzą nam Rio.
Spalą nas napalmem!
Co z wami?
Obudźcie się, kurwa mać!
- Przepraszam. - Nie.
Przepraszam.
Rozmawialiśmy o tym.
Kochana...
Przykro mi, że tak ci się życie układa,
ale musimy się bronić.
Bogota.
Ten.
Nie ma czasu, ruchy!
- Chodźmy. - Tak.
Nie świruj. To teraz twój jedyny przyjaciel.
- Gdzie reszta? - Myślę...
Przyda się więcej oliwy.
Nie strzelaj, proszę!
On należy do gangu!
Cincinnati też jest członkiem.
Nie zabił mnie!
Nie zabijaj taty!
- Zabijaj policjantów. - Nie!
To gitara. Jak się gra na gitarze?
Gitara!
Tak.
Tak. Gitara.
Nie.
Słuchaj.
Zapomnij o tym, co ci chodzi po głowie.
A co, czytasz w myślach?
Nie muszę.
Odkąd tylko przyjechaliśmy,
nakręcasz się i masz wyrzuty sumienia.
Przestań.
Żyło się wam tak zajebiście.
Mieliście górę pieniędzy. A teraz jesteście tutaj.
To chyba normalne, że się nakręcam?
Powiem ci coś.
I zapamiętasz to sobie raz na zawsze.
Jesteś wolną kobietą.
Możesz iść na imprezę, opuścić wyspę
czy w ogóle całą planetę, jeśli chcesz.
Rozumiesz?
Wiesz, kto pierwszy nawalił?
Profesor.
Nie trzeba cię dobrze znać,
żeby wiedzieć, że nie zniesiesz życia na wyspie.
Bo co, Bin Laden z ciebie?
Nie, jesteś Tokio.
A potem nawalił Rio.
To on kupił telefony i musiał do ciebie zadzwonić.
Ale wiesz, co jest najważniejsze?
Nie jesteśmy tu, żeby wyrządzić ci przysługę.
Ale wielki tort urodzinowy!
Przyjechaliśmy, bo potrzebujemy adrenaliny.
Potrzebujemy!
Przestań gapić się na Cincinnati, jakby był sierotą.
Masz się dobrze bawić!
Bo mamy imprezę.
Imprezujemy.
Brawo!
Siadajcie.
A co to ma być?
- Karczochy. - Karczochy?
Zabrakło koniczyny?
Mnisi dali nam mnóstwo jarzyn. Będą warzywa z grilla.
Jestem weganką, co olewacie. To moje urodziny i będzie wegańsko.
Olewam to, bo weganie są jak talibowie.
- Przestań. - Terroryści!
- Co? - Czekacie tylko, aż umrzemy z nudów.
Czemu z nudów?
Zdrowe jedzenie jest nudne.
Nikt nie zaprasza przyjaciół na wspaniale przyrządzone karczochy.
Bo jedzenie karczochów
nie jest fajne.
Fajne jest wspólne jedzenie cielęciny
albo pieczonego prosiaka.
Albo zaproszenie 50 kumpli na wieś i pożarcie krowy.
To jest zabawa.
Szkoda mi krów, ale to jednoczy ludzi.
Mięso jednoczy, wołowina jednoczy, a karczochy
dzielą.
To czemu się mówi: „Zrób weganinowi loda, a ci zdrowia doda”?
Dla ciebie przejdę na weganizm.
Kijem bym cię nie ruszyła.
Profesorze.
Jakie mamy szanse na przeżycie napadu?
W tej chwili powiedziałbym,
że mniej niż 50 procent.
No to chcę coś powiedzieć.
Może nie osobiście, ale co za różnica.
Tęskniłem za twymi ustami
Zapłakałem po raz pierwszy
I żałowałem, że się spotkaliśmy
Bo nie mogę przestać cię kochać
Chciałem, byś została moją żoną
Bez miłości szukałem szczęścia
Zacząłem strzelać
I los przyniósł mi śmierć
María, moje życie, moje kochanie
Nigdy nie przestanę
Cię kochać
Utraciłem cię wśród kul
Nigdy mnie już nie zobaczysz
María, moje życie, moje kochanie
Nigdy nie przestanę
Cię kochać
Co się stało, Manolo?
Pojazd utknął w błocie, jak widać.
Skąd go wytrzasnąłeś?
Pożyczyłem od kuzyna z Madrytu.
Jest
Profesora.
Co mówisz, Perico?
Kuzyn Antonio uczy w Madrycie.
Tak?
Juani i ja wybieramy się do Portugalii.
Na siedem dni.
Cicho bądź!
Najemy się dorsza.
Wielgachna przyczepa.
W środku jest jak w domu, nie?
Tak, małe mieszkanie.
- Mogę wejść? - Nie!
Patrz, twoje buciory są brudniejsze niż dupa krowy.
Twoje podeszwy. Ubłocisz dywan.
Nie martw się.
Załatwione.
Nawet kuchnia jest.
Lodówka.
Niezła chata!
Bardzo tu wygodnie.
Nauczyciele to sobie pożyją.
Kupię sobie taką przyczepę na emeryturze.
- Tak? - Tak.
Pójdę po auto, żeby cię wyciągnąć.
Dzięki, Paco.
Nie ma sprawy.
Pchamy!
Uściskaj mnie, Profesorze!
Mów, Marsylia.
Jest tu cysterna.
Wsadzają rury w przewody wentylacyjne.
Coś jeszcze?
To wszystko.
Dziękuję.
To gaz. Pewnie halotan.
Znam Sierrę. Zrobi to, co Putin w teatrze na Dubrowce.
Jak daleko do punktu zmiany?
Dwanaście kilometrów.
Halo? Jest tu kto?
Zrób głośniej.
...by zapobiec śmierci.
Czy powinniśmy stosować ostrzejsze metody przesłuchań
terrorystów? Jak pani myśli?
Czy ich prawa są łamane?
Życie niewinnej osoby jest cenniejsze niż terrorysty.
Czyli potwierdza pan, że policja stosuje tortury?
- Nie, mówię tylko... - Skurwysyn.
Mogę już iść do domu?
Nie, nie może pan.
Pana wypowiedzi narażają nas wszystkich.
Zostanie pan tu, aż się pan nauczy siedzieć cicho.
Gdzie pan był przy tamtym napadzie?
Słucham?
Bo ja tam byłem.
Stawiłem czoła terrorystom i uratowałem 19 zakładników.
Ściągnęliście mnie tu w roli eksperta.
Może się mylę,
ale chyba załapaliście, że gówno wiecie
i sytuacja was przerasta.
Wie pan, jaki ma pan problem?
Pana życie jest do dupy.
Mówi pan do swoich fanów, oklaskują pana
i ma pan wtedy orgazm, co?
Ale w domu nikogo pan nie ma.
Żona pana zostawiła.
W mieszkaniu ma pan same kartony.
Je pan konserwy, a synowie nie chcą pana znać.
I ma pan obsesję na punkcie napadu,
bo to był jedyny interesujący moment pana życia i go panu brakuje.
Dlatego przysysa się pan do kamer jak dziecko do cycka.
Nie mógłby pan być żałośniejszy.
Konserwy, co?
Tak naprawdę
mam poukładane życie.
Na spotkaniach zapełniam całe sale ludźmi,
którym pomagam w życiu. Moje książki są międzynarodowymi hitami.
I wszyscy,
ale to wszyscy
w kraju uważają mnie za bohatera.
Konserwy?
Co za ignorancja.
A teraz przepraszam...
Nie, przyjacielu.
Nigdzie pan nie idzie.
AMBULANS
Połączone.
Palermo!
Palermo, słyszysz?
Wentylacja w łazience
może być jedynym dojściem poza ich kontrolą.
Przerabiano je 17 miesięcy temu.
Ale przejście jest wąskie.
Wymiary 45 na 80 centymetrów.
Sprawdzimy, czy gaz działa.
Stężenie halotanu 67 procent.
Wchodzimy, panowie.
To operacja wysokiego ryzyka.
Jeśli mają kontrolę,
w rurze będzie prawdziwa rzeźnia.
Halotan to gaz o działaniu narkotycznym,
który usypia w dziesięć sekund,
jeśli stężenie w powietrzu przekracza 50 procent.
Jesteśmy przy kratce.
Chyba ktoś tu jest.
Nie rusza się.
Policja wdarła się do budynku tak, jak wchodzi się do żłobka.
Pięciu elitarnych funkcjonariuszy
i 30 magazynków, żeby osiągnąć prosty cel.
Zabić nas jak stado owiec.
Prawda jest taka,
że sobie zasłużyliśmy.
Zrobimy to, co zrobiłby Putin.
Najpierw strzelamy,
a potem zadajemy pytania.
Spróbujemy tego uniknąć.
Jasne?
Ale w razie wątpliwości dopuszczamy możliwość ofiar cywilnych.
Zrozumiano?
Tak jest.
Zrozumiano?
Tak jest!
Czysto.
Zakładnik.
Zakładniczka.
Zakładnik.
Na dół!
Do diabła!
Na ziemię! Kryć się!
Drzwi po lewej, już!
Idziemy!
Pozycja!
Przeżycie czegoś takiego jest niemożliwe,
ale w tym momencie
byliśmy już mistrzami w sprawianiu, by nic nie było niemożliwe.
Palermo!
DZIESIĘĆ MINUT WCZEŚNIEJ
Słyszysz mnie?
Pompują wam tam gaz usypiający.
Tu Tokio, Profesorze.
Wszystkie wejścia są zablokowane.
Musimy mieć pewność.
Poczekają, aż budynek wypełni się gazem. Mamy dziesięć minut.
Zmiana planów.
Odwrót!
Potrzebowaliśmy tylko tlenu, by im stawić czoła.
Żeby ich unieszkodliwić,
trzeba było tylko zablokować im drogę.
Dym!
Jak leci, Suárez?
Widzisz te paski? Ładne, prawda?
To ładunek wybuchowy!
Masz rację.
Mamy 40 kilogramów rozłożone na siedem ładunków.
Chyba nie muszę wyjaśniać, co będzie,
jeśli któryś dotknie promienia?
Bo to działa tak.
Detonator jest podłączony do czujnika fotoelektrycznego,
a jeśli jeden wybuchnie,
reszta też to zrobi,
tak dla towarzystwa.
Macie tu sapera?
Kurwa mać!
To proponuję
uspokoić się,
bo jak zużyjecie zapas tlenu,
nawdychacie się halotanu.
Czyli
połóżcie się,
przytulcie
i dajcie sobie buzi na dobranoc.
Brak łączności od 35 minut.
Szykujemy misję ratunkową.
Nie możemy. Rozstrzelają tych ludzi w taki sam sposób.
Nie wiemy, co się wydarzyło.
Słyszeliśmy serię z karabinu maszynowego i odpowiedzieli ogniem.
A potem nic.
To on.
Martínez.
Profesorze?
Pewnie zastanawiacie się, co z inspektorem Suárezem i jego ludźmi.
Co pan nam o nich powie?
Że zachowali się wzorowo.
Określiłbym ich działania jako
godne pochwały.
Ale... jak by to ująć?
Sprawa się skomplikowała.
Spokojnie, ich zdrowiu oczywiście nic nie grozi.
Przesyłamy wam nagranie, żebyście sami zobaczyli.
Martínez!
Musicie to obejrzeć.
Jestem inspektor Suárez i dowodzę oddziałem specjalnym.
Zostaliśmy pojmani.
Ale dobrze nas traktują.
Apeluję do władz
o trwałe zawieszenie broni.
Bardzo dobrze!
I co dalej?
No już!
Co dalej? Dajesz!
Pewnego ranka
obudziłem się.
Żegnaj, piękna Żegnaj, piękna
Żegnaj, żegnaj Piękna
Pewnego ranka
Obudziłem się
I zobaczyłem najeźdźcę
Świetna rozrywka.
Ale wysyła to do nas,
nie do mediów.
Dedukuję, że Profesor chce
negocjować.
Prawdziwa z pani artystka.
Daję pani coś lepszego.
Rozwiązanie.
Komitet Przeciwko Torturom ONZ
rozpoczął dochodzenie w sprawie Cortésa.
Za parę godzin
wyślą na jego przesłuchanie ekspertów,
a ani pani, ani góra tego nie chcecie.
Skurwysyn.
Jedyne wyjście to przekazanie nam Rio.
Nie oddam wam więźnia.
Policja nie wypuszcza złodziei.
Oczywiście, ale jest też drugi powód.
Wasza akcja dobitnie pokazała, że zdecydowaliście się nas zabić.
Ale nie możecie zabić
Cortésa w areszcie.
Ale w banku, w czasie ucieczki,
pogoni...
będziecie mogli.
Proponuję wam lepszą sytuację niż obecna.
Ratuję was przed ogromnym ośmieszeniem
po publikacji nagrania śpiewających elitarnych komandosów.
Oddajmy go.
Zgadzamy się na wymianę.
Oddajmy go.
Chcę wszystkich zakładników i komandosów. Muszę przedstawić to jako sukces.
Dam 40 zakładników i komandosów.
To już będzie sukces.
Jest 20,00.
Nie.
Chcę światła. Dokonamy wymiany o 8,00 rano.
Nie będę wyciągać 40 cywili,
niczego nie widząc.
Zgoda.
Zajmijcie się tym.
Oczywiście.
Martínez!
Tokio, zgodzili się.
Cześć.
Dobrze spałeś?
Jak długo spałem?
Czternaście godzin.
Chce mi się spać.
Prosiłeś o coś na sen.
Dali ci kolosalną dawkę.
Nie pamiętasz?
No tak.
Chodź.
Zrobimy cię na bóstwo. Będziesz w telewizji.
Chodź.
Dokąd mnie zabierasz?
Do szkoły.
Zrobić ci płatki na śniadanie?
Naprawdę będziesz mamą?
Pójdziesz do szkoły syna opowiadać bajki?
Oczywiście.
I damy dzieciakom lizaki, żeby wkurzyć niedoruchane matki,
które twierdzą, że słodycze są niezdrowe.
Alicia.
Syn cię nie będzie kochał.
Ale ty tak.
Chodź.
Powiesz mi, gdzie idziemy?
Do szkoły.
WYMIANA ZAKŁADNIKÓW
I stało się niemożliwe.
Musieliśmy narobić szumu,
ale kiedy zobaczyłam Rio, wszystko inne nie miało już znaczenia.
Żył.
Był skołowany
i zdezorientowany,
ale taki przystojny.
Napisy: Aleksandra Kryger