NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Myślą, że jesteśmy naukowcami. Czemu jesteś takim pesymistą?
Jak długo znasz Tatianę? Jak długo?
Bo co? Nie mierzę miłości czasem!
Ją trzeba czuć.
Nie ryzykuj wszystkiego dla kobiety.
To najważniejsza zasada. Najważniejsza.
Nie można zatruwać akcji romantycznym związkiem.
Nigdy.
To całkiem proste.
Jesteś uroczy.
Wystarczy jeden błąd, żeby stracić tam życie.
Będziemy nim ryzykować. Musisz to zrozumieć.
Śmierć jest możliwa.
- Tylko jeśli popełnisz błędy! - Nie.
Nie. To jest najśmieszniejsze.
Wybierasz się w sam środek chaosu, a chcesz mieć wszystko pod kontrolą.
W idealnym planie nie ma chaosu.
Rany boskie, oczywiście, że jest.
Chaos zawsze wkrada się w życie.
Możesz zginąć i bez błędu.
Ile jeszcze będę żył?
Trzy lata. Gdzie popełniłem błąd?
Gdzie popełniłem błąd?
Nigdzie.
Zdarza się.
Nic nie zrobisz. Jaki błąd popełnił tata?
- Jakiś musiał, skoro zginął. - Nie, to o wiele prostsze.
Patrol policji, który był w pobliżu.
Albo ktoś go zobaczył. Albo broń mu się zacięła.
Jesteś mądry.
Przypadki
to tajemnica życia.
Dlatego nie ma sensu żyć jak ty.
- A jak ja żyję? - Bez Tatiany.
To znaczy...
bez radości.
W końcu tylko to się liczy.
Jesteśmy tutaj.
Musisz się tego nauczyć, zanim...
Bardzo dziękuję.
Chwileczkę. Skąd brat jest?
Z São Paulo.
Brazylia. Wspaniałe miejsce.
Tata ją uwielbiał.
Twój kraj jest pełen radości.
Imprezy, magia,
piłka nożna.
Nie lubię piłki ani imprez.
Ale na pewno brat wie, jak grają wasi piłkarze.
Pięknie.
Właśnie. Grają pięknie.
Grają z radością, bez strachu.
Nie myślą o tym, co może pójść nie tak.
Bawią się.
Tańczą.
Tańczą z piłką.
Dlatego wszyscy ich podziwiają.
Są najlepsi.
W czasie mistrzostw zawsze modlę się o nasze zwycięstwo.
Dziękuję, Joao.
Miłego dnia.
Sam słyszałeś.
Bawią się.
Ciesz się, bracie.
Na każdym kroku.
Bo pewnego dnia
coś pójdzie nie tak.
Może stracisz życie,
a może jeszcze gorzej.
I nie możesz wtedy myśleć,
że coś, na co nie miałeś wpływu, to twoja wina. Rozumiesz?
Takie jest życie.
Raduj się nim,
dopóki zabawa trwa.
Potrzebny mi tu Wojskowy Oddział Specjalny.
Sewilski oddział nie starczy?
Jestem w lesie o powierzchni 170 hektarów i mam 183 domy do przeszukania.
Farmy, chaty, studnie, a z każdą godziną obszar zwiększa się o 20 kilometrów.
- Madryt musi tu pomóc. - Pogadam z ministerstwem.
Dobra.
- Chodźmy do tych zabudowań. - Już się robi.
Idziemy.
Marsylia już tu jedzie.
- Zrozumiałam. - Jak tam z tobą?
Boję się.
I jestem wściekła.
I pełno tu kurzego gówna.
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Słuchaj. Jestem
dość stary, a jesteś moją pierwszą miłością.
Nie wiem, jak to się robi. Co powiedzieć.
Wiem tylko, że cię potrzebuję.
Pamiętam wszystko, czego mnie nauczyłaś.
Wspólne gotowanie
na naszej brudnej łodzi.
Pływanie w ubraniach w oceanie.
A ten Van Morrison jest świetny. Naprawdę.
Bardzo go lubię.
Wszystko jest lepsze, bo jesteś ze mną.
Bo się zakochałem.
Mogłeś mi to wcześniej powiedzieć.
Mówię teraz, bo nie umiem tak prosto w oczy.
Wybacz, ponieważ
podczas tamtej kłótni
tak naprawdę mówił
aspołeczny gość, który nie umie cieszyć się życiem, Profesor.
Ale ja, Sergio,
chcę spędzić z tobą resztę życia.
Głupio się tu czuję,
płacząc,
kiedy gapi się na mnie kura.
Kury przynoszą szczęście.
Nie wiem gdzie.
Nie w chińskim horoskopie.
Po tej rozmowie wytrzymam chyba trzy godziny.
Porozmawiamy za 15 minut. Częstotliwość 144.
Zrozumiałam. Bez odbioru.
Miałam wypić tę butelkę szampana z Rio.
W tańcu uświadomiłam sobie, że są dwa rodzaje ludzi.
Ci, którzy po zerwaniu życzą ci wszystkiego najlepszego.
„Trzymaj się, bądź szczęśliwa”.
Tak jak Rio.
I drugi rodzaj. My jesteśmy większymi dupkami.
Przepraszam. Mogę wyjść.
Nie. Już nie ma sensu się wstydzić.
Chciałam powiedzieć,
że już dawno powinniśmy to byli zrobić.
Wcale nie tak dawno.
Było nam razem dobrze.
I jesteś wariatką, ale jeszcze nie przywaliłaś mi z bańki.
Tak, było nieźle.
Mieliśmy dobre chwile.
Ale to nie wystarczyło.
Zmiotła nas fala.
Jaka fala?
O jakiej fali mówisz, do cholery?
Napad.
Stres.
Bycie milionerami.
Cześć, Denver.
Nic nie słyszałem.
- Na razie. - Dokąd idziesz?
- Nie idź. - A co?
Rio, wiesz, że prawie przespałam się z Denverem?
O czym ty pieprzysz?
- W Toledo. Na imprezie. - Niby kiedy?
Byłeś pijany.
Jasne. On był pijany,
ty byłaś pijana, ja też.
Nie. Moskwa przyszedł i nastrój prysł.
Chodzi mi o to,
że to był tylko przelotny związek.
Wszystko
mogło się wtedy zdarzyć.
A teraz dziwię się jak ty.
Jak mogliśmy zmarnować razem tyle czasu?
Dziękuję.
Rio. Nawet się nie całowaliśmy. Nic.
Miłość jest jak para na huśtawce.
Kiedy jedno jest w górze, drugie spada.
Zawsze spieprzona równowaga.
Przez czas, monotonię
albo ludzi jak ja.
Takich, co pokonują ból w jeden sposób:
oddając go z powrotem.
Rio miał mikrofon i nadajnik GPS.
Wszystko bez problemu wyjęliśmy.
Czipy odizolowane?
Jasne, mój drogi.
Są w pudełku wystawione na słodkie dźwięki snu.
Policja już jakiś czas robi notatki z chrapania.
Pora dać im coś nowego.
Palermo.
Wprowadźmy w życie Plan Alcatraz.
To nadzwyczaj pilne.
Plan Alcatraz?
Sergio, co się tam, kurwa, dzieje?
Mamy tu
sytuację ekstremalną.
Możliwe, że w pewnym momencie Lizbona i ja będziemy w sytuacji,
która nas przerośnie.
Ścigać nas będzie wojsko i policja.
Coś może pójść źle.
Ale wtedy
pozostanie nam Plan Alcatraz.
Jeśli będziemy w sytuacji krytycznej,
będziemy potrzebować strategii maksymalnego odwrócenia uwagi.
Chodzi o to, żeby policja skupiła się
na dwóch miejscach naraz. Jest tylko jedno ważniejsze
od złapania nas dwojga.
Złapanie reszty?
Wasza ucieczka to nasza największa przynęta.
Oszaleją.
Coś nowego?
Pułkowniku.
Czujniki sejsmiczne notują ruch.
Możliwe, że kopią maszynami.
Bernardo!
Dowiedziałeś się wszystkiego o podłożu.
Powiedz. Mogą tamtędy jakoś uciec?
Raczej nie.
To mało prawdopodobne.
Mało prawdopodobne czy niemożliwe?
Musieliby użyć specjalistycznego sprzętu do kopania tuneli
- ponad 100 metrów pod ziemią. - No to co, Bernardo?
Nie można ich lekceważyć.
Mogliby wykopać Eurotunel, a my byśmy nie zauważyli.
- Ilu macie tu ludzi? - Dwudziestu pięciu.
Tylko? Budżet wam obcięli?
Ściągnąć 50, 100 na każdy metr kwadratowy. Pilnować każdej kałuży.
Nie mogą zrobić kroku niepilnowani. Załatw to, Bernardo!
Tak jest.
Idziemy.
Sprowadźcie mi eksperta, który zna tu każdy kamień.
Chcę georadar, inżynierów, wszystko.
Pieprzyć to! Do roboty!
Co tu robisz?
Zgubiłam się w lesie.
Odpoczywałam tu. Przepraszam.
I schowałaś się w klatce z kurami?
Pukałam do drzwi, ale nikt nie otworzył. Proszę.
A te kolce?
Do wspinaczki.
Nie mamy tu gór.
Ani lodu.
Myślisz, że jestem głupi?
Wiem, kim jesteś.
Raquel Murillo.
Dobrze.
Powiem prawdę.
- Opuść broń! - Spokojnie.
- Nie celuj we mnie. - Spokojnie.
Jak masz na imię?
- Rzuć broń! - Imię?
Jak masz na imię?
Podaj mi je.
- Justino. - Justino, uspokój się.
Spójrz na mnie.
Słuchaj.
Celuję w ciebie z dwóch broni. A ty
masz broń na drobne ptactwo.
Nic mi nie zrobisz.
Ale jeśli strzelisz, to umrzesz. Odłóż strzelbę.
Odłóż ją, Justino.
Spokojnie.
Tak, spokojnie.
Nie masz żadnych szans.
Na twoim miejscu nie ryzykowałabym życia.
Władze prosiły ludzi o pomoc.
I oferują dziesięć milionów euro nagrody.
Proszę odłożyć broń.
AMFETAMINA
Dobra.
Już dobrze.
Dobrze.
Nie ruszać się.
- Nie ruszać się. - Do tyłu!
Rzućcie broń.
- Cofnij się! - Spokojnie.
Cofnij się!
- Cicho bądź. - Do tyłu!
Przestań!
Rzućcie broń.
Znam się na tej grze, a wy nie.
Myśli pani, że to gra?
Jest pani z policji. Widziałam w telewizji.
Nie strzeli pani.
Ale my możemy. Wdarła się pani na teren prywatny.
I musisz mieć niezłe oko, żeby celować z obu broni.
Ta strzelba jest na grubą zwierzynę.
Potrafi podziurawić.
Rzuć broń, kurwa!
Dobra.
Zrobimy tak, dobra?
Ani ruchu!
Możemy zacząć negocjacje?
Ale ładnie.
Ładnie.
Bardzo ładnie.
I cieplutko tutaj. Patrzcie.
Tutaj.
Co ty robisz?
Nairobi!
- Co...? - Obie jesteśmy teraz singielkami.
No tak.
Możemy kupić sobie koty.
No, co się stało?
Nic, tylko...
zerwaliśmy ze sobą.
- Bywa. Miłość się kończy. - Chodź.
Chłopaki!
- Chodź. - Wpadliśmy tu całą kawalerią...
Tokio!
A on ma mnie w dupie!
Piec!
- Posłuchaj. - Co?
Idź na górę i napij się kawy. Potem przyjdę i pogadamy.
- Kawa? Nie, porzygam się. - No to rzygaj.
- Nie. - Tak, rzygaj.
Co?
Idę się wykąpać.
Wykąpać? Jesteś pijana w trzy dupy!
Idę się wykąpać.
Potrzebuję wody i pobyć trochę w mroku.
- Unosić się! - Przestań.
Idziemy razem na górę. Pogadamy sobie
- trochę. - Dobra.
Bo ty jesteś zakochana w grubasku.
Ale ja
przeżyłam prawdziwą miłość.
Idę się kąpać.
Tak.
Radio!
Denver. Natychmiast zjedź na dół po Tokio.
- Hej, przystojniaku! - Zostaw ją, jest zabawna.
Stul pysk, Matías.
Mogę nauczyć ją nurkować.
Wracaj do pracy, bo dostaniesz wpierdol.
Dobra.
Ojejku.
Piece są rozgrzane do 1500 stopni.
- Nie możemy zajmować się pijaczkami. - Samiec alfa.
Ale z ciebie byk, Bogota.
- Przestań się wygłupiać. - Ja wiem.
Podoba ci się Nairobi.
To, że ci rozkazuje.
Przestań się wygłupiać.
Dobra, zróbmy inaczej.
Jeśli nie mogę pływać w wodzie, wykąpię się w złocie jak wujek Sknerus.
Znowu ty, Denver?
Denver znowu tu jest.
Weź ją na górę.
Tokio, co ty odpierdalasz?
Co odpierdalasz? Stanowisz dla nas zagrożenie.
- Przepraszam. - Przepraszasz?
Jesteśmy tu dla ciebie, a ty się upiłaś.
Jeśli nie chcesz pomóc, to chociaż nas nie zgub.
Natychmiast przestań, bo każdy tu swoje przecierpiał.
Jestem żałosna.
Nic dziwnego, że ze mną zerwał.
Posłuchaj mnie.
Jesteśmy tu, żeby ratować Rio.
Prawda? Po to tu przyszliśmy.
Nie ratować wasz związek.
Udało ci się.
Bo jesteś niezwykłą kobietą.
Ale musisz żyć dalej.
Nie potrafię.
Tak tylko myślisz.
Ale możesz.
Powtarzaj za mną.
„Poradzę sobie,
- bo jestem zajebista”. - Ja...
Nie, Tokio!
- Co z tobą? - Nie wiem.
No dobra, ale...
Przepraszam.
Nic się nie stało. Dobra?
- Dobra. - Nic się...
Nie. Nie będziemy się w to wplątywać.
- Dobra. - Przestań.
- Proszę cię. - Już nie będę.
Proszę.
- Już nie będę. - Dobra.
- Nie ruszaj się. - Dobrze.
Nie to mam na myśli! Jedziemy w górę.
Hej, przestań natychmiast.
Nie żartuję.
Kiedyś chciałeś.
Idź.
O mój Boże.
Spróbują wszczepić Rio mikrofon i nadajnik GPS.
A my to wykorzystamy
w Planie Alcatraz.
Pomyślą, że uciekamy.
Poczują, że uciekamy.
To bardziej przekonujące.
Przestań, Helsinki!
Czujnik sejsmiczny przestał.
Widać otwór.
Dźwięk połączony ze strachem to największe źródło paranoi.
We wszystko nam uwierzą.
Korytarz.
- Szybko, dzwoń do Palermo. - Korytarz?
Są tam jakieś korytarze?
Nie.
Nie ma.
Niemożliwe. Jakiś musi być. Szukaj!
- Nie ma korytarzy tak głęboko. - Znajdź go!
Słuchajcie.
Ucieczka to napięcie.
To emocja, mrok.
To echo i podziemna wilgoć.
Muszą to wszystko poczuć.
I poczują.
Są w zalanym korytarzu.
Zrób głośniej.
Słychać echo.
Gdzie Nairobi?
Jeszcze topi złoto.
Niech zejdzie. Starczy już. Zmywamy się!
Stopiliby 90 ton złota
- w dwa dni? - To niemożliwe.
Czy stopienie 90 ton złota w dwa dni jest możliwe?
Potrzebowaliby 150 albo 200 pieców. Musiałbym to obliczyć.
Teoretycznie to możliwe, ale...
mało prawdopodobne.
Gdyby chodziło im o prawdopodobieństwo, obrobiliby zwykły bank.
Słuch będzie podsuwać im tyle pytań,
że będą musieli uciec się też do innego zmysłu.
Wzroku.
I wtedy do akcji wkroczy nowy członek naszego gangu.
Bądź grzeczna, Sofia. Twoja kolej.
Sofia.
Umieścimy nadajnik GPS na Sofii
i przygotujemy ją, równocześnie atakując ich słuch.
A to, kurwa, co?
Brzmi jak silnik czterosuwowy.
Silnik?
To może być silnik zaburtowy.
Rozrusznik linkowy.
A w dupie mam rozrusznik! Uciekają.
Uciekają!
Mogą pomyśleć tylko jedno, bo przecież był już precedens.
Nie spodoba im się to.
Modus operandi Chapo Guzmana.
Jego ucieczka z więzienia Altiplano.
Jestem!
No to są wszyscy.
Co to?
Wózki.
Wózki!
I wtedy przyjdzie czas
na rozpoczęcie szaleństwa.
Wypuścimy Sofię.
Satelita potwierdza. Przemieszczają się.
Z jaką szybkością?
18 kilometrów na godzinę.
W takim tempie za 30 minut będą w Alcorcón.
Co jest, Ángel?
Przyślijcie Wojskowy Oddział Specjalny.
- To pilne. - Chuj, a nie pilne!
Wywożą złoto tunelem.
Całe rezerwy narodowe! Wózkami napędzanymi silnikami!
Oddział zostaje w Madrycie.
Unieszkodliwimy mikrofon, żeby mieli tylko satelitę.
I wtedy
będą musieli gonić nas tam, gdzie zabierze ich GPS.
Gdzie pójdzie Sofia.
Straciliśmy dźwięk.
Sygnał stracił zasięg.
Schodzą bardzo głęboko.
Wezwać oddział podziemny!
I wysłać jednostkę przed kanalizację.
I to natychmiast!
Suárez.
Zostały dwie farmy. Jesteśmy blisko.
Dobra.
Panowie!
Jedziemy stąd!
Czterdzieści metrów.
No dalej.
Idziemy.
Tak, mamy ich. Mamy ich, Bernardo.
Trzydzieści.
Jesteście blisko.
Tuż obok!
Idziemy!
Piętnaście metrów.
Są po drugiej stronie załomu.
Zatrzymali się.
Do przodu.
Siedem metrów.
Powoli.
Pięć metrów.
Bernardo!
Trzy metry.
Dwa.
- Tutaj są. - Co się dzieje, Bernardo?
- Gdzie są? - Tutaj.
Półtora metra.
Co to jest?
Pułkowniku.
To fretka.
W stroju Dalego.
Co za skurwiele.
Skurwiele.
Koniec przekazu wizualnego.
To nie są złe wieści, Tamayo. Zastanów się.
Serio? Oświeć mnie.
Pozorują ucieczkę.
To ekstremalna próba odwrócenia uwagi.
Gość ma przesrane i chce, żebyśmy poszli gdzie indziej.
Zdenerwowałeś się, co?
Zapewniam cię, że jest bliski porażki.
To część jego zasranego planu.
Nie tylko on ma swój plan.
Pora uderzyć tam, gdzie ich najbardziej zaboli.
Trzeba zaatakować.
Prosto w serce.
Zniszczyć ich od środka.
Wiem, jak to zrobić.
Jak?
Sprawa już jest w toku.
Cały plan.
Mam pieniądze.
Policja też.
Dziesięć milionów.
Na pewno słyszeliście moje nazwisko?
- Na pewno. - No bo
dają dziesięć milionów, ale za Profesora.
A zresztą to nieprawda.
Wszystkie nagrody mają haczyk.
Jesteśmy rolnikami, ale nie idiotami.
Mówili w wiadomościach, wszędzie.
Pracowałam w policji i wiem, że nagrody
nie są wypłacane. Nigdy.
Tom Lee. Biznesmen z Michigan.
Przekazał kluczowe informacje o miejscu pobytu bin Ladena.
Należy mu się 25 milionów dolarów.
Wciąż walczy, żeby je dostać.
Nie kłamię. Możecie sprawdzić.
Ja mogę dać wam pieniądze.
Dzisiaj.
O wiele więcej, niż oferuje policja.
Ile?
Co powiecie na 15 milionów?
Piętnaście?
Uważać na wszelki ruch.
Uważajcie.
Obszar pod kontrolą.
Okna! Pilnować okien!
Przyjąłem.
Obserwujcie trzecie piętro.
Zachodnia strona.
Tak jest.
Suka jedna.
Chodź.
Jesteś największym gnojem na świecie.
My tu cię ratujemy,
a pierwsze, co robisz, to zrywasz z Tokio?
Denver, to sprawa osobista.
Akurat. Tokio to tykająca bomba, wiesz?
Proś ją o wybaczenie.
Wróć do niej albo jej się oświadcz.
Co tam tylko sobie chcesz.
A jak się stąd wydostaniemy, wtedy z nią zerwiesz. Ale nie tu.
Może pora trochę dorosnąć.
Zbliża się kobieta w ciąży z misiem.
Ktoś wzywał tu cyrk? Co ona odwala?
Uwaga na lewą stronę.
Wchodzi na zagrożony obszar.
Wszystko w porządku.
Obszar pod kontrolą.
Dach i piętro?
Potwierdzam.
Wariatka z niej.
Musimy wziąć tego misia.
Już nad tym pracujemy.
Ja pójdę.
Nairobi!
- Stój, Nairobi. - Co?
Mamy procedurę.
Co się z tobą stało?
Nic.
Denver.
Ochotnik.
Mam już kogoś.
Na co się gapisz?
Chodź tutaj.
Chodź. Słuchaj.
Wychodzimy po pluszowego misia.
Ale to nie jest niebezpieczne?
Nie jest. Idź.
Stój!
Nie idź. Nie zgrywaj bohatera. Nie warto.
Dobrze wiesz, że to pułapka. Nie możesz go tam wysyłać.
To samobójstwo.
Skazujesz tego dzieciaka na śmierć.
Cholera! Wysyłasz go na rzeź!
Może to bomba!
Gdyby to była bomba, wysłałbym ciebie!
Zamknij mordę!
Chodź. To twoja szansa. Rozmawialiśmy o tym, pamiętasz?
Posłuchaj.
Wierzę w ciebie. Spokojnie i z opanowaniem.
Amanda patrzy.
No już, szybko.
Maski!
Rio!
Otwierają wrota.
To zakładnicy z atrapą broni.
Przecież ich widzę, Antoñanzas!
Jestem zakładnikiem!
Miguel Fernández Talanilla z Totany w Murcii.
Praktykant w dziale systemów.
Uwaga na tych w maskach. Mogą wśród nich być bandyci.
Przyjąłem. Będziemy uważać.
Czekamy na rozkaz.
Bierze misia.
Bomba jest w środku.
Misja zakończona sukcesem.
Bardzo dobrze.
Daj mi go.
Tylko bez gwałtownych ruchów.
Prześwietlimy go.
Zgłaszam się do następnych akcji.
W środku jest telefon,
bomby nie ma.
- Jest coś jeszcze. - Otwórz go.
Telefon.
Dziwka pierdolona!
Czego chcesz?
Złożę ci propozycję.
Wal się!
Dobra.
Dokąd niby idziesz? Trafiła...
Puszczaj mnie.
Co tu się wyrabia?
Nie wiem, co jej odpieprzyło, ale ma wrócić.
No idź!
- Nie! - Co?
- Ja pójdę. - Nie.
Mówię, że pójdę.
Wolę wierzyć policji niż bandziorom.
Bandziory zrzuciły na Madryt 140 milionów euro.
Myślicie, że nie damy wam 15 czy 20 w zamian za pomoc?
Ale to brudna forsa.
- Policja da ją nam legalnie. - Legalnie.
Jeśli mnie wydacie, zostaniecie znienawidzeni.
Oni znikną, kiedy mnie dopadną,
ale wy
będziecie we wszystkich programach.
Para, która wydała Lizbonę. Zgnoją was.
Wszyscy nas kochają. Wiecie czemu?
Bo wróciliśmy uratować torturowanego przyjaciela.
To jego oprawcy chcą wam dać te dziesięć milionów.
Zastanówcie się
i weźcie pieniądze.
Będą za dwie godziny.
I nikt się o tym nie dowie.
Daję słowo.
Dobra.
O kurwa.
To policja. Przyjechała policja.
To zabawka twojego syna, tak?
Nie pachnie już nim.
Nairobi.
Chcą cię zranić.
Tak. Wiem.
A teraz mam przesrane,
bo jedyne, czego teraz chcę,
to poczuć zapach syna.
Jestem złą matką.
Nie.
Wcale nie.
Byłaś najlepszą matką, jaką umiałaś.
I zapłaciłaś za to.
I to wiele. Wciąż płacisz.
Gówno o tym wiesz.
Wiesz, po co mi był ten miś?
Jest mi tak wstyd, że nawet Helsinki nie wie.
Kiedy ktoś chciał kupić prochy,
zabierałam syna do parku.
Ubierałam go.
Sadzałam w krzesełku.
I dawałam mu misia.
A w nim mamusia
chowała tabsy,
kokainę,
heroinę,
co tam było potrzebne.
Tak zabierałam dziecko do parku.
Wykorzystywałam go
jako kuriera.
Więc mi go zabrali.
I mieli rację.
Mam tu twojego syna.
- Co? - Axela.
Jest tu ze mną.
To nieprawda.
A jednak.
Stoi metr przede mną. Uśmiechnięty jak zawsze.
Jest kochany. Axel.
- Kim będziesz, jak dorośniesz? - Kucharzem.
- Kim? - Kucharzem.
Słucham?
Kucharzem!
- Chce zostać kucharzem. - Kłamiesz. Rozłączam się.
Nie rozłączaj się.
Mam dla ciebie propozycję.
Ale najpierw
pokażę ci, że nie kłamię.
Nie ufam takim sukom.
Ja też nie.
Chodź, Axel.
Zrobimy tak.
Wyjdę stąd
razem z nim.
Zobaczysz, że mówię prawdę.
Pogadamy potem.
Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
- Mam strzelać? - Mój synek.
- Strzelaj. - Odejdź stamtąd!
Nairobi! Nie dotykaj.
Nie!
Pomocy!
Pomocy! Chodźcie tu!
Schowajcie mnie gdzieś.
Proszę, musicie.
Proszę, schowajcie mnie!
Dwadzieścia milionów.
Tak, dobrze.
Mam ze sobą dwa miliony.
Potem dostaniecie resztę.
- Przysięgam. - Nie słuchaj jej.
Nie ma czasu, Justino!
Zostaw!
Spokojnie. To radio. Posłuchajcie.
Profesorze, tu Lizbona. Jestem otoczona.
Muszę dać komuś 18 milionów, żeby mi pomogli. Czy to możliwe?
Oczywiście. Jak najszybciej się da.
Nigdy nie łamie słowa. Ja też.
Dwadzieścia milionów.
Zgadzacie się?
Mają psy.
Znajdą ją. Pójdziemy do więzienia.
Mamy schowek w podłodze.
Przykryję go nawozem.
- Psy nie wyczują. - Nie ma czasu.
- Proszę cię. - Proszę!
Nie.
Pomóżcie!
Nairobi, trzymaj się.
Nairobi. Ja to zrobię.
Musisz się trzymać.
Jestem w czarnej dupie, Helsi.
Kula jest w środku.
To dobrze.
Wyciągniemy ją.
Gaza!
Dajcie mi gazę.
Bawią się teraz w doktorów.
- Ruszmy całą parą. - Już czas.
Panowie, ruszać do ataku!
Wysłać oddział opancerzony.
Rozwalimy te pieprzone drzwi.
Raquel!
Chodźmy.
Ukryją mnie w piwnicy.
Stój!
W środku jest Raquel Murillo!
Rozmawia z Profesorem.
- Delta. - Rzuć broń!
Spokojnie.
- Jest w środku? - Tak.
- Morfina! - Ale mnie zrobili.
Organy wewnętrzne do niczego.
Nie.
Rzuć broń!
Stań przy drzewie!
- Pod drzewo. - Nic nie zrobiłam.
- Proszę. - Sierra, słyszysz mnie?
- Mów. - Mamy Murillo.
Rozmawia z Profesorem.
Co mam zrobić?
- Nie ruszaj się! - Nie, Justino.
- Nie ruszaj się! - Ukryj mnie.
Nie ruszaj się!
Na kolana!
Potrzebujemy morfiny, żeby wyjąć kulę.
Trzymaj się.
- Morfina! - Już.
Pomóż mi, Justino.
Nie mogę.
Velasco, Solana, za mną. Reszta otoczyć dom.
Policja!
Już za późno.
Ludzie!
Hej, ludzie!
Atakują, kurwa, pojazdami opancerzonymi!
Kurwa mać!
Policja!
- Rzuć broń! - Ręce na widoku!
Ręce za głowę!
Proszę wyjść.
Raquel.
Dlaczego go wyrzucasz?
Nie idź, Justino.
Jest niebezpieczna. Proszę wyjść.
- Co zrobicie? - Suárez.
Poddaję się. Jestem nieuzbrojona. Co chcesz zrobić?
Velasco, zabierz stąd cywila.
- Co jej zrobicie? - Nie wychodź, Justino! Nie wychodź!
Co jej zrobicie?
- Justino! - Pod drzewo.
Już, pod drzewo! Ani ruchu.
Suárez. Nie stanowię zagrożenia.
Stanowisz ogromne zagrożenie, suko.
Sprzedałaś nas. Zdrajczyni!
Suárez. Odłóż broń.
Gdzie Profesor?
Powiedz, że mnie wydasz. Zyskaj na czasie.
Powiedz mu.
Gdzie Profesor?
Nie wiem, gdzie jest!
Już tam biegnę, Raquel.
Gdzie jest Profesor?
Nie wiem!
Na pewno?
Bo zapytam tylko jeszcze raz.
Wyjdź stamtąd.
Wyjdź stamtąd!
Nie wiem, gdzie Profesor.
Nie wiem.
Zła odpowiedź.
Już biegnę. Wyjdź stamtąd!
To była obrona własna.
Zrozumiano, Solana?
Pierwsza strzeliła.
Weź broń, zetrzyj odciski i włóż jej do ręki.
Profesorze, tu Palermo.
Przygotować się do natychmiastowej akcji.
Kiedy rozwalimy wejście, atakujemy z całą siłą.
Profesorze, tu Palermo. Słychać mnie?
Sergio! Jesteś tam?
Sergio!
Zastrzelili Lizbonę.
Trafili też Nairobi.
Snajper. Jest w krytycznym stanie.
- Trzymaj się. - Dobra.
Już prawie.
Widziałam mojego syna.
Przed chwilą.
Dobrze się miewa.
Dobrze.
Palermo! Jadą na nas opancerzeni.
Zamierzają rozwalić drzwi.
Atakują nas.
Palermo.
To nie jest rabunek.
Ani walka z systemem.
To wojna.
Rób, co trzeba.
Tak jest.
To zaszczyt wykonywać twoje rozkazy.
DEFCON 2.
Denver! Chodź!
Przygotować się.
Kiedy będzie miał 18 lat,
daj mu pieniądze i powiedz, kim była jego mama.
Nie.
- Przyrzeknij. - Dobrze.
Spójrz na mnie.
Sama to zrobisz.
Jasne?
Wydostaniesz się stąd i zrobisz, co będziesz chciała.
- Helsinki. DEFCON 2. Już. - Palermo.
Nie mogę. Jestem teraz z Nairobi.
Ja pójdę.
Jesteśmy gotowi do ataku.
Teraz!
Uwaga! Odsunąć się. Stanąć w dwóch rogach. Już!
Na kolana i ręce na głowę!
Szybko!
Dalej, Rio, dalej!
Na miejscu.
Czekajcie.
Wrota!
Ognia!
Profesor wpadł we własną pułapkę.
Możliwość, że słuch go zmyli.
Sierra to wykorzystała...
Udaj, że ją zabijasz.
On to usłyszy.
...żeby nas zniszczyć.
To była wojna.