‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪พวกเขาคิดว่าเราเป็นนักวิชาการไม่ใช่โจร ‪ทำไมนายถึงมองในแง่ลบนัก
‪นายรู้จักเธอมานานแค่ไหน ‪ตาเตียนาน่ะ นานแค่ไหน
‪ทำไมมันถึงสำคัญนัก ‪เรากำหนดเวลาความรักไม่ได้
‪ความรักคือการมีชีวิตอยู่
‪นายเสี่ยงทำแผนทั้งหมดพัง ‪เพื่อผู้หญิงคนเดียวไม่ได้
‪นั่นคือกฎข้อแรก อันเดรส กฎข้อแรก
‪จะให้สัมพันธ์รักทำลายงานไม่ได้เด็ดขาด
‪เด็ดขาด
‪มันเข้าใจได้ไม่ยากเลย
‪นายน่ารักมาก
‪ปัญหาค้างคาแค่อย่างเดียว ‪จะทำให้ชีวิตพวกเราในนั้นจบสิ้น
‪ชีวิตพวกเราในนั้นเสี่ยงอยู่แล้ว ‪นั่นคือสิ่งที่นายต้องเข้าใจ
‪การตายคือสิ่งที่เป็นไปได้
‪- ไม่ แค่ถ้านายทำผิดพลาด อันเดรส ‪- ไม่
‪ไม่ นั่นแหละที่มันตลก
‪นายกำลังก้าวสู่ความวุ่นวายสุดๆ ‪และนายก็ยืนยันที่จะควบคุมมัน
‪ความวุ่นวายไม่มีอยู่ในแผนที่สมบูรณ์แบบ
‪ให้ตายสิ มันมีความวุ่นวายแน่นอน
‪ความวุ่นวายรุกล้ำชีวิตเราเสมอ
‪นายไม่จำเป็นต้องทำผิดพลาดเพื่อที่จะถูกฆ่า
‪ฉันต้องมีชีวิตอยู่นานแค่ไหน
‪สามปี ฉันทำผิดพลาดอะไร
‪ฉันทำผิดพลาดอะไร
‪ไม่มีเลย
‪มันเกิดขึ้นเอง
‪และนายก็ป้องกันมันไม่ได้ พ่อทำผิดพลาดอะไร
‪- เขาต้องทำผิดพลาดแน่ถึงได้ตาย ‪- ไม่ มันง่ายกว่านั้น
‪ตำรวจสายตรวจที่อยู่ใกล้เกินไป
‪หรือใครสักคนที่เห็นเขาเข้าไป ‪หรือไม่ก็ปืนของเขาขัดลำกล้อง
‪ไอ้น้อง นายเป็นคนฉลาด
‪อุบัติเหตุ
‪นั่นคือความเร้นลับของชีวิต
‪มันถึงได้ไม่มีเหตุผลที่จะใช้ชีวิตเหมือนนาย
‪- ฉันใช้ชีวิตยังไง อันเดรส ‪- โดยไม่มีตาเตียนาไง
‪ฉันหมายถึง...
‪ไม่มีความรื่นรมย์
‪สุดท้าย สิ่งเดียวที่สำคัญ
‪เราอยู่ที่นี่
‪นายต้องเรียนรู้มันก่อนที่ฉัน...
‪ขอบคุณมาก
‪ขอถามอย่างหนึ่งนะ คุณมาจากไหน
‪เซา เปาโล
‪บราซิล เป็นที่ที่วิเศษมาก
‪พ่อรักบราซิล
‪ความสุขแห่งดินแดนของคุณ
‪ปาร์ตี้ มายากล
‪ฟุตบอล
‪ผมไม่ชอบฟุตบอลหรือปาร์ตี้
‪แต่คุณรู้แน่นอนว่าบราซิลเล่นฟุตบอลแบบไหน
‪แบบที่สวยงาม
‪ใช่ พวกเขาเล่นได้สวยงาม
‪พวกเขาเล่นด้วยความสุข ไร้ความกลัว
‪พวกเขาไม่คิดถึงว่าจะมีอะไรผิดพลาด
‪พวกเขาสนุกสนาน
‪พวกเขาเต้น
‪พวกเขาเต้นขณะเล่นฟุตบอล
‪พวกเขาถึงได้เป็นสิ่งอ้างอิง น้องชาย
‪พวกเขาเก่งที่สุด
‪ช่วงเวิลด์คัพ ผมสวดภาวนาให้ทีมเราชนะเสมอ
‪ขอบคุณ ชูเอา
‪โชคดีนะ
‪นายได้ยินเขาแล้ว
‪พวกเขาสนุกสนาน
‪ร่าเริงไว้ น้องชาย
‪ทุกย่างก้าว
‪เพราะสักวันหนึ่ง
‪จะต้องมีบางสิ่งที่ผิดพลาด
‪มันอาจทำให้นายเสียชีวิต
‪หรือบางอย่างที่แย่กว่านั้น
‪แล้ววันนั้นนายจะคิดไม่ได้
‪ว่านายรู้สึกผิดกับบางสิ่ง ‪ที่นายควบคุมไม่ได้ เข้าใจไหม
‪นั่นแหละชีวิต
‪สนุกกับมัน...
‪จนกว่างานเลี้ยงจะเลิก
‪ตามาโย ผมต้องการหน่วยทหารฉุกเฉิน
‪กองทหารของเซบิเยยังไม่พอเหรอ
‪ไม่พอ ผมอยู่ในป่า 170 เฮกตาร์ ‪มีบ้าน 183 หลังต้องตรวจค้น
‪ฟาร์ม กระท่อม บ่อน้ำ และพื้นที่ค้นหา ‪ผมต้องขยายพื้นที่ 20 กิโลเมตรทุกชั่วโมง
‪- มาดริดต้องมาเดี๋ยวนี้ ‪- ผมจะคุยกับกลาโหม พวกเขาจะไป
‪โอเค
‪- ซัวเรซ ไปที่ฟาร์มพวกนั้นกัน ‪- ผมจะจัดการเอง
‪ไปกันเถอะ
‪มาร์แซย์กำลังมาที่นี่
‪- โอเค รับทราบ ‪- คุณเป็นยังไงบ้าง
‪กลัวมาก
‪และก็โกรธมากด้วย
‪มีขี้ไก่เต็มไปหมด
‪ผมเสียใจ ราเกล
‪ผมเสียใจมาก เสียใจจริงๆ
‪ฟังนะ ผม...
‪ผมแก่มากและคุณก็เป็นรักแรกของผม
‪ผมไม่รู้จะทำเรื่องนี้ยังไง ไม่รู้จะพูดยังไง
‪เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมรู้แค่ว่าต้องการคุณในชีวิตผม
‪ผมยึดมั่นทุกอย่างที่คุณสอนผม
‪อย่างทำอาหารด้วยกัน
‪ในเรือสกปรกๆ ของเรา
‪ใส่เสื้อผ้าว่ายน้ำในทะเล
‪และนายแวน มอร์ริสันนั่นก็เก่งมาก จริงๆ
‪ผมชอบเขามากเลย
‪ราเกล ทุกอย่างดีขึ้นเพราะคุณอยู่กับผม
‪เพราะผมรักคุณ
‪คุณน่าจะบอกฉันก่อนหน้านี้ว่าคุณรักฉัน
‪ผมบอกคุณตอนนี้ก็เพราะ ‪ผมไม่รู้จะพูดต่อหน้าคุณยังไง
‪ยกโทษให้ผมนะ เพราะ...
‪ครั้งก่อนๆ ที่เราทะเลาะกัน
‪คนที่พูดจริงๆ ก็คือ...
‪คนที่ปรับตัวได้ยากซึ่งไม่รู้จะสนุกกับชีวิตยังไง ‪ศาสตราจารย์ไงล่ะ
‪แต่เซอร์จิโอ ผม...
‪ราเกล ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคุณ
‪ฉันรู้สึกน่าสมเพชมากเลย
‪ร้องไห้
‪ขณะที่ไก่มองฉัน
‪ไก่นำโชคนะ
‪ฉันไม่รู้ว่าที่ไหน
‪ไม่ใช่ในปีนักษัตรแน่นอน
‪หลังจากสิ่งที่คุณบอกฉัน ‪ฉันว่าฉันจะทนอยู่ได้สามชั่วโมง
‪อีก 15 นาทีเราจะคุยกันใหม่ ช่องความถี่ 144
‪รับทราบ เปลี่ยนและเลิกกัน
‪ฉันเอาแชมเปญขวดนั้นมาเพื่อดื่มกับริโอ
‪ขณะที่ฉันเต้น ฉันก็คิดได้ว่ามีคนอยู่สองประเภท
‪คนที่เลิกกับคุณและอยากอวยพรคุณ
‪อย่าง "ดูแลตัวเองนะ ขอให้มีความสุข"
‪ริโอคือหนึ่งในนั้น
‪และก็มีอีกประเภท เราเป็นพวกที่งี่เง่ามากกว่า
‪ขอโทษ ฉันออกไปรอข้างนอกก็ได้นะ
‪ไม่ต้องหรอก ตอนนี้อายไปก็เท่านั้น
‪ริโอ ฉันอยากพูดว่า...
‪คุณทำสิ่งที่เราควรทำตั้งนานมาแล้ว
‪นี่ ไม่ได้นานเลย
‪เราสนุกด้วยกัน
‪คุณบ้ามากด้วย แต่คุณยังไม่ได้กระแทกหน้าผม
‪ใช่ เราสนุกกัน
‪สนุกมาก
‪แต่มันก็ยังไม่พอ
‪คลื่นมันพัดพาเราไป
‪คลื่นอะไร โตเกียว
‪คุณพูดถึงคลื่นบ้าบออะไร
‪การปล้น
‪ความกดดัน
‪การเป็นเศรษฐี
‪สวัสดี เดนเวอร์
‪ผมไม่ได้ยินอะไรนะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- คุณจะไปไหน เดนเวอร์
‪- อย่าเพิ่งไปสิ อย่าไป ‪- อะไร
‪ริโอ คุณรู้ไหมว่าฉันเกือบเอากับเดนเวอร์
‪โตเกียว คุณคิดบ้าอะไรของคุณ
‪- ในโทเลโด ที่ปาร์ตี้ ‪- คุณพูดถึงเรื่องอะไร
‪คุณเมา
‪ใช่ แน่นอน เขาเมา
‪คุณก็เมา ผมก็เมา
‪ไม่ มอสโกเข้ามาในห้องทำช่วงเวลานั้นพัง
‪ที่ฉันกำลังพูด
‪ก็คือสิ่งที่เราทำกันมันเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
‪อะไร
‪ก็เกิดขึ้นได้ในวันนั้น
‪ตอนนี้ฉันสงสัยสิ่งเดียวกับที่คุณสงสัย
‪เราเสียเวลาทั้งหมดนี้ด้วยกันได้ยังไง
‪ขอบคุณนะ
‪ริโอ เราไม่ได้จูบกันด้วยซ้ำ ไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ความรักก็เหมือนคนสองคนบนกระดานหก
‪เมื่อคนหนึ่งขึ้น อีกคนก็ลง
‪มันไม่เคยสมดุลเลย
‪เป็นเพราะเวลา ความจำเจ
‪หรือไม่ก็เพราะคนอย่างฉัน
‪คนที่รู้แค่ว่าวิธีเดียวที่จะขจัดความเจ็บปวดได้ก็คือ
‪คืนสนองความเจ็บปวด
‪ริโอมีไมโครโฟนและตัวส่งสัญญาณจีพีเอส
‪เราเอาทุกอย่างออกหมดแล้ว ไม่มีปัญหา
‪คุณแยกชิปหรือเปล่า
‪แน่นอน
‪มันอยู่ในกล่องเล็กๆ ‪ปรับเข้ากับเสียงนอนหลับสบาย
‪ตำรวจฟังเสียงกรนมาพักใหญ่แล้ว
‪ได้เวลาให้พวกเขาฟังเสียงอย่างอื่นแล้ว
‪ปาเลร์โม
‪เริ่มแผนอัลคาทราซกันเลย
‪ด่วนที่สุด
‪แผนอัลคาทราซเหรอ
‪เซอร์จิโอ เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น
‪เราอยู่ใน...
‪สถานการณ์ร้ายแรงที่สุด
‪เป็นไปได้ว่าในบางจุด ‪ลิสบอนกับผมจะอยู่ภายใต้ความกดดัน
‪ที่มันอาจท่วมท้นเราได้
‪กองทหารจะโจมตีเรา ตำรวจก็เช่นกัน
‪สิ่งต่างๆ อาจผิดพลาดได้
‪แต่ในกรณีนั้น
‪เราจะมีแผนอัลคาทราซ
‪ถ้าลิสบอนกับผมเห็นว่าเราอยู่ในสถานการณ์วิกฤต
‪เราจะต้องการกลยุทธ์ ‪การเบนความสนใจครั้งใหญ่ที่สุด
‪จุดประสงค์ก็คือตำรวจจะต้อง...
‪ค้นหาสองที่พร้อมๆ กัน ‪และมีสิ่งเดียวเท่านั้นที่สำคัญ
‪กว่าการจับเราสองคน
‪จับเราทุกคนเหรอ
‪การหลบหนีของคุณ ‪คือเหยื่อล่อสำคัญสุดที่เราสร้างขึ้นได้
‪พวกเขาจะบ้าไปเลย
‪มีข่าวอะไรไหม
‪ผู้พันครับ
‪เซนเซอร์จับการไหวสะเทือน ‪บ่งชี้ว่ามีการเคลื่อนไหว
‪เป็นไปได้ว่าพวกเขา ‪กำลังใช้เครื่องจักรอุตสาหกรรมขุด
‪เบร์นาร์โด
‪คุณศึกษาดินดานนั่นจนถึงจุดที่ไปไม่ไหว
‪บอกผมสิ พวกเขาหลบหนีออกทางนั้นได้ไหม
‪ผมว่าไม่ได้ครับ
‪มันเป็นสมมุติฐานที่ห่างไกลมาก
‪ห่างไกลหรือเป็นไปไม่ได้ เบร์นาร์โด
‪เราคงต้องพูดถึง ‪งานวิศกรรมกับเครื่องมือขุดเจาะอุโมงค์
‪- ลึกลงไปใต้ดินกว่า 100 เมตร ‪- แล้วไง เบร์นาร์โด
‪เราประเมินพวกเขาต่ำไม่ได้
‪พวกเขาอาจขุดอุโมงค์ยุโรปได้ ‪โดยที่เราไม่สังเกต
‪- คุณมีคนอยู่ที่นี่กี่คน ‪- ยี่สิบห้าคนครับ
‪แค่ 25 คนเหรอ พวกเขาโดนตัดงบหรือไง
‪นำคน 50 หรือ 100 คนมาไว้ทุกตารางเมตร ‪ให้นายทหารมาประจำทุกจุด
‪พวกเขาจะเดินไม่ได้สักก้าวโดยที่ไม่มีใครเห็น ‪ระดมพลมา เบร์นาร์โด
‪ครับผม
‪ไปกันเถอะ
‪เรียกผู้เชี่ยวชาญ ‪ที่รู้เกี่ยวกับใต้ดินทุกซอกทุกมุมมาหาผม
‪ผมต้องการจีพีอาร์ วิศวกร อะไรก็ตาม
‪ทุกอย่างเลย เร็วเข้า
‪คุณเข้าไปทำอะไรอยู่ในนั้น
‪ฉันมาเที่ยวเดินป่าแล้วหลงทางค่ะ
‪ฉันเลยมาพักที่นี่ ขอโทษค่ะ
‪คุณไปซ่อนตัวอยู่ในกรงไก่เหรอ
‪ฉันไปเคาะประตูที่บ้าน แต่ไม่มีใครมาเปิดน่ะค่ะ
‪แล้วเดือยแหลมพวกนั้นล่ะ
‪ใช้ปีนเขาค่ะ
‪ที่นี่ไม่มีภูเขา
‪หรือน้ำแข็ง
‪คิดว่าผมโง่เหรอ
‪ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร
‪ราเกล มูริลโย
‪โอเค
‪ฉันจะบอกความจริงคุณ
‪- อย่าเล็งปืนใส่ผม ‪- ใจเย็นๆ
‪- อย่า วางปืนลง ‪- ใจเย็นๆ
‪คุณชื่ออะไร
‪- วางปืนลง ‪- บอกชื่อมา
‪คุณชื่ออะไร
‪บอกชื่อคุณมา
‪- ฮุสติโน ‪- ฮุสติโน ฮุสติโน ใจเย็นๆ
‪มองฉันสิ
‪เอาละ...
‪มีปืนสองกระบอกเล็งยิงคุณอยู่
‪คุณมีปืนลูกซองที่ฆ่าได้แค่นก
‪คุณยิงฉันบาดเจ็บได้
‪แต่ถ้าคุณยิงฉัน คุณตายแน่ ฉะนั้นวางปืนลงซะ
‪วางปืนลง ฮุสติโน
‪ค่อยๆ
‪ช้าๆ นั่นแหละ
‪คุณไม่มีโอกาสหรอก
‪ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันคงไม่เสี่ยงชีวิต
‪พวกเขาขอให้ประชาชนร่วมมือ
‪และพวกเขาก็ให้เงินรางวัลสิบล้านยูโร
‪คุณวางปืนลงซะ
‪(ยาบ้า)
‪โอเค
‪อย่าขยับ
‪- อย่าขยับ ‪- ถอยไป
‪ทิ้งปืนซะ
‪- ถอยไป ‪- ใจเย็นๆ
‪ถอยไป
‪- เงียบๆ ฮุสติโน ‪- บอกให้ถอยไป
‪หยุดนะ ฮุสติโน
‪ทิ้งปืนซะ
‪ฉันรู้เกมนี้ดี คุณไม่รู้
‪คุณคิดว่านี่เป็นเกมเหรอ
‪คุณเป็นตำรวจ ฉันเคยเห็นคุณในทีวี
‪คุณจะไม่ยิงหรอก
‪แต่เรายิงได้ คุณบุกรุกที่ของเรา
‪และคุณก็ต้องยิงปืนแม่นทั้งสองมือ
‪ปืนลูกซองนี่สำหรับล่าสัตว์ใหญ่ ไม่ใช่ยิงนก
‪รูเบ้อเร่อเลยละ
‪ทิ้งปืนสิวะ
‪โอเค
‪เราทำอะไรบางอย่างกันเถอะ
‪อย่าขยับ
‪เรามาเจรจากันดีไหม
‪ว้าว สวยจัง
‪สวยมากเลย
‪สวยมาก
‪ใช่ ในนี้อุ่นดีด้วย ดูสิ
‪นี่ไง
‪นี่ ทำอะไรน่ะ
‪ไนโรบี ไนโรบี
‪- อะไร... ‪- เราสองคนเป็นโสดแล้ว
‪เหรอ
‪เราไปซื้อลูกแมวได้
‪ใช่ เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไร เรา...
‪เราเลิกกันแล้ว
‪- สิ่งต่างๆ พัง ความรักพัง ‪- มานี่
‪ไง ทุกคน
‪- มาเร็ว ‪- เรามาที่นี่กับทหารม้า...
‪โตเกียว
‪แล้วเขาก็ขี้ใส่ฉันเลอะทั้งตัว
‪เตาไฟ
‪- ฟังฉันนะ ‪- อะไร
‪ขึ้นไปข้างบนแล้วดื่มกาแฟซะ ‪เดี๋ยวฉันตามขึ้นไป เราจะได้คุยกัน
‪- ไม่เอากาแฟ เดี๋ยวฉันอ้วก ‪- ใช่ แล้วก็อ้วกซะ
‪- ไม่ ‪- ใช่ อ้วกซะ
‪อะไร
‪ฉันจะไปอาบน้ำ
‪อาบน้ำอะไร เธอเมาปลิ้นซะขนาดนี้
‪ใช่ ฉันจะไปอาบน้ำ
‪ฉันต้องการน้ำ และอยู่ในความมืด
‪- ลอยตัว ‪- ใจเย็นๆ
‪เราสองคนขึ้นไปข้างบน จะได้คุยกัน
‪- นิดหน่อย ‪- ได้
‪เพราะเธอรักกับไอ้อ้วนของแก๊ง
‪แต่ฉัน...
‪ฉันเคยมีเรื่องราวความรักดีๆ
‪ฉันจะไปอาบน้ำ
‪ใช่แล้ว
‪วิทยุ
‪เดนเวอร์ ลงมารับโตเกียวข้างล่างเดี๋ยวนี้
‪- สวัสดี สุดหล่อ ‪- ช่างเธอเถอะ แบบนี้เธอตลกกว่า
‪หุบปากซะ มาติอัส
‪ถ้าเธออยากดำน้ำ ผมจะสอนเธอเอง
‪ไปทำงานต่อ ไม่งั้นฉันจะซ้อมนายให้อ่วม
‪โอเค ก็ได้
‪โอเค
‪ว้าว
‪เตาไฟพวกนี้ร้อน 1,500 องศาเซลเซียส
‪- ตอนนี้เราดูแลคนเมาไม่ได้ ‪- จ่าฝูง
‪คุณเป็นควายที่เยี่ยมจริงๆ โบโกตา
‪- หยุดไร้สาระได้แล้ว ‪- ฉันรู้
‪คุณชอบไนโรบี
‪คุณชอบให้เธอสั่งการคุณ
‪หยุดทำตัวไร้สาระได้แล้ว
‪โอเค งั้นเรามาทำอะไรบางอย่างกัน
‪ถ้าฉันว่ายในน้ำไม่ได้ ‪ก็ให้ฉันว่ายในทองคำเหมือนลุงสครูจ
‪เดนเวอร์ คุณอีกแล้วเหรอ
‪เดนเวอร์มาที่นี่อีกแล้ว
‪พาเธอไปข้างบน
‪โตเกียว คุณทำบ้าอะไรของคุณ
‪คุณทำบ้าอะไรของคุณ คุณทำให้พวกเราเสี่ยงนะ
‪- ฉันเสียใจ ‪- คุณเสียใจเหรอ
‪เรามาที่นี่เพราะคุณ แล้วคุณกลับเมาเละ
‪ถ้าคุณจะไม่ช่วยอย่างน้อยก็อย่าทำให้เราถูกฆ่า
‪ฉะนั้นหยุดได้แล้ว เพราะเราทุกคนที่นี่ทุกข์ใจกัน
‪ฉันน่าสมเพช
‪ไม่แปลกใจเลยที่เขาเลิกกับฉัน
‪ฟังผมนะๆ
‪เรามาที่นี่เพื่อช่วยริโอ
‪ใช่ไหม เหตุนั้นเราถึงได้มากัน
‪ไม่ใช่เพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราไว้
‪และคุณก็ทำมันได้
‪เพราะคุณเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่ง
‪แต่คุณต้องทำต่อไป
‪แต่ฉันทำไม่ได้
‪คุณคิดว่าคุณทำไม่ได้
‪แต่คุณทำได้
‪พูดตามผมสิ
‪"ฉันจะทำต่อไป
‪- เพราะฉันเยี่ยมที่สุด" ‪- ฉัน...
‪ไม่ๆๆ โตเกียว
‪- คุณเป็นอะไรไป ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪โอเค แต่...
‪ฉันขอโทษ
‪ไม่เป็นไร โอเคนะ
‪- โอเค ‪- ไม่เป็น...
‪ไม่ เราจะไม่ทำอย่างนี้ โอเคไหม
‪- ไม่ทำ โอเค ‪- หยุดซะ
‪- ผมขอร้อง ‪- ฉันจะไม่ทำอะไรหรอก
‪ได้โปรด
‪- ฉันจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ‪- โอเค
‪- คุณอยู่เฉยๆ ‪- ได้
‪ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ เราจะขึ้นไปข้างบน
‪หยุดนะ นี่ๆ หยุดเดี๋ยวนี้
‪ผมไม่ได้พูดเล่น
‪คุณเคยต้องการมัน
‪ออกไป
‪พระเจ้า
‪อย่างน้อยพวกเขาจะพยายามฝังไมค์ ‪และตัวส่งสัญญาณจีพีเอสไว้ในตัวริโอ
‪เราจะใช้มันเป็นข้อได้เปรียบ
‪ในแผนอัลคาทราซ
‪พวกเขาจะได้คิดว่าเรากำลังหนี
‪ทำให้พวกเขารู้สึกว่าเรากำลังหนี
‪มันมีประสิทธิภาพกว่ากันเยอะ
‪หยุด หยุด เฮลซิงกิ
‪เซนเซอร์จับความไหวสะเทือนไม่ส่งสัญญาณแล้ว
‪นั่นไงหลุม
‪ความรู้สึกของการได้ยินพร้อมกับความกลัว ‪คือเครื่องกำเนิดความหวาดระแวงที่ใหญ่ที่สุด
‪เราทำให้พวกเขาเชื่อได้ทุกอย่าง
‪แกลเลอรี
‪- เร็วเข้า เรียกปาเลร์โม ‪- แกลเลอรีเหรอ
‪มีแกลเลอรีที่ความลึกขนาดนั้นเหรอ
‪ไม่
‪ไม่มีหรอก
‪เป็นไปไม่ได้ ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ หาดูสิ
‪- ไม่มีแกลเลอรีอยู่ต่ำกว่าจุดนั้น ‪- หามันให้เจอ
‪ฟังนะ
‪การหลบหนีคือความเครียด
‪มันคืออารมณ์ มันคือความมืด
‪มันคือเสียงก้องในโพรง ความชื้นใต้พื้นผิว
‪พวกเขาต้องรู้สึกทุกอย่างนั้น
‪และพวกเขาก็จะรู้สึก
‪พวกเขาอยู่ในแกลเลอรีที่มีน้ำท่วม
‪เร่งเสียงอีก
‪มีเสียงก้อง
‪ไนโรบีอยู่ไหน
‪เธอยังละลายทองไม่เสร็จ
‪บอกเธอให้ลงมา เรามีพอแล้ว เราจะไปกันแล้ว
‪พวกเขาละลายทองคำ 90 ตันได้
‪- ในสองวันเหรอ ‪- ไม่ นั่นเป็นไปไม่ได้
‪คุณวิศวกร ‪ละลายทองคำ 90 ตันในสองวันเป็นไปได้ไหม
‪พวกเขาคงต้องใช้เตาไฟ 150 หรือ 200 เตา ‪ผมต้องคำนวณดูก่อน
‪โดยหลักการแล้ว มันเป็นไปได้ แต่...
‪ไม่น่าจะเป็นไปได้
‪ถ้าพวกเขาทำสิ่งที่เป็นไปได้ ‪ก็คงปล้นธนาคารออมทรัพย์กันอยู่
‪หูของพวกเขาจะสร้างคำถามเยอะมาก
‪จนพวกเขาจะต้องการการยืนยันจากสัมผัสอื่น
‪การเห็น
‪นั่นคือตอนที่สมาชิกใหม่ของแก๊งจะเข้ามามีบทบาท
‪ทำตัวดีๆ นะ โซเฟีย ถึงตาแกแล้ว
‪โซเฟีย
‪เราจะฝังชิประบุพิกัดไว้ในโซเฟีย
‪เราจะเตรียมมันให้พร้อม ‪ขณะที่เราโจมตีการได้ยินของพวกเขา
‪นั่นเสียงบ้าอะไร
‪เสียงเหมือนเครื่องยนต์สี่จังหวะ
‪เครื่องยนต์เหรอ
‪อาจเป็นเสียงเครื่องยนต์ติดท้ายเรือ
‪กับรีคอยล์สตาร์ตเตอร์
‪ใครสนใจรีคอยล์สตาร์ตเตอร์กัน ‪พวกเขากำลังหนี
‪และพวกเขาก็คิดได้แค่อย่างเดียว ‪เพราะมีตัวอย่างที่ชัดเจน
‪และพวกเขาก็จะไม่ชอบมันเลย
‪มันคือวิธีการทำงานของชาโป กุซมัน
‪การแหกคุกอัลติปลาโน
‪ฉันอยู่นี่
‪เราอยู่ที่นี่กันครบแล้ว
‪นั่นเสียงอะไร
‪รถเข็น
‪แล้วมันก็จะถึงเวลา
‪ปลดปล่อยความบ้า
‪เราจะปล่อยโซเฟีย
‪ดาวเทียมยืนยัน พวกเขากำลังเคลื่อนที่
‪เคลื่อนที่ด้วยความเร็วแค่ไหน
‪สิบแปดกิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪เวร เร็วขนาดนั้น ‪พวกเขาจะอยู่ในอัลกอร์กอนใน 30 นาที
‪ว่าไง อังเกล
‪ตามาโย ผมต้องการหน่วยทหารฉุกเฉิน
‪- ด่วนเลย ‪- ด่วนเหรอ บ้าจริง ไม่ได้
‪พวกเขากำลังขนทองออกไปทางอุโมงค์
‪ธนาคารกลางใส่รถเข็นติดเครื่องยนต์ท้ายเรือ
‪หน่วยฉุกเฉินจะอยู่ในมาดริด
‪เราจะสกัดกั้นสัญญาณไมค์ ‪พวกเขาจะเห็นแค่สัญญาณดาวเทียม
‪แล้ว...
‪พวกเขาจะตามเราไปแบบมืดบอดสู่ที่ที่จีพีเอสระบุ
‪ไม่ว่าโซเฟียจะไปไหนก็ตาม
‪เสียงหายไปแล้ว
‪สัญญาณอยู่นอกระยะ
‪พวกเขาลงไปลึกมาก
‪เรียกหน่วยใต้ดิน
‪และก็ส่งทหารไปดักที่นอกท่อระบายน้ำ
‪เคลื่อนกำลังพลเดี๋ยวนี้
‪ซัวเรซ
‪เราเหลืออีกแค่สองฟาร์ม ใกล้แล้วครับ
‪โอเค
‪ทุกคน
‪ไปกันได้แล้ว
‪สี่สิบเมตร
‪เร็วสิๆๆ
‪เร็ว
‪เยี่ยม พวกมันเสร็จเราแน่ ‪เบร์นาร์โด พวกมันเสร็จเราแน่
‪สามสิบเมตร
‪คุณอยู่ใกล้ๆ พวกเขา เบร์นาร์โด
‪อยู่ใกล้ๆ พวกเขา
‪เร็วเข้า
‪สิบห้าเมตร
‪พวกเขาอยู่ตรงสุดหัวมุมอีกด้าน
‪พวกเขาหยุดเดิน
‪ไปกันเถอะ
‪เจ็ดเมตร
‪ช้าๆ
‪ห้าเมตร
‪เบร์นาร์โด
‪สามเมตร
‪สองเมตร
‪- พวกเขาอยู่นี่ ‪- เบร์นาร์โด เกิดอะไรขึ้น อะไร
‪- พวกเขาอยู่ไหน ‪- อยู่ตรงนี้
‪ห่างจากเราเมตรครึ่ง
‪เวร อะไรน่ะ
‪ผู้พันครับ
‪ตัวเฟอเรทน่ะ
‪แต่งตัวเป็นดาลี
‪ไอ้สารเลวพวกนั้น
‪ตัดการสื่อสารทางภาพ
‪ข่าวนี้ไม่ได้แย่นัก ตามาโย อ่านสถานการณ์สิ
‪งั้นเหรอ พูดให้ผมเข้าใจหน่อย
‪พวกเขาปลอมการหลบหนี
‪มันเป็นกลวิธีเบนความสนใจ
‪เขาจนตรอกและอยากให้เราไขว้เขว
‪คุณเครียด ใช่ไหม
‪แต่รับรองได้ เขาใกล้จะจบเห่แล้ว
‪ทุกอย่างเป็นแผนของเขา
‪ใช่ แต่ไม่ใช่เขาคนเดียวที่มีแผน
‪มันคือช่วงเวลาเล่นงานเขาตรงจุดที่เขาเจ็บที่สุด
‪เราต้องโจมตี
‪ตรงหัวใจเลย
‪ทำลายพวกเขาจากข้างใน
‪ฉันรู้ว่าจะทำยังไง
‪ทำยังไง
‪มันเริ่มแล้ว
‪ทุกอย่างเลย
‪ฉันมีเงิน
‪ตำรวจก็มีเงิน
‪สิบล้าน
‪คุณแน่ใจเหรอว่าได้ยินชื่อฉันในข่าว
‪- แน่ใจสิ ‪- เพราะ...
‪พวกเขาเสนอเงินสิบล้าน ‪แต่นั่นเป็นค่าหัวศาสตราจารย์
‪และมันก็ไม่จริงด้วย
‪รางวัลทุกอย่างมีส่วนสำคัญที่คนมองข้าม
‪เราเป็นชาวไร่ แต่เราไม่ได้โง่
‪พวกเขาออกข่าว ออกทีวี ทุกที่
‪ฉันเป็นตำรวจและก็รู้ว่ารางวัล
‪ไม่เคยจ่ายจริง ไม่เคยเลย
‪ทอม ลี นักธุรกิจจากมิชิแกน
‪เขาให้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับที่ซ่อนตัวของบิน ลาดิน
‪พวกเขาเสนอให้เงิน 25 ล้านดอลลาร์
‪ตอนนี้ยังคงเรียกร้องมัน
‪ฉันไม่ได้โกหก คุณค้นดูในเน็ตก็ได้
‪ฉันเสนอเงินให้คุณได้
‪วันนี้
‪และมากกว่าที่ตำรวจเสนอให้เยอะด้วย
‪เท่าไหร่
‪คุณคิดว่า 15 ล้านพอไหม
‪สิบห้าล้านเหรอ
‪แจ้งทุกคนถ้ามีการเคลื่อนไหวอะไร
‪ทุกคน เตรียมพร้อม
‪ครอบคลุมพื้นที่รอบนอก
‪หน้าต่าง ดูตามหน้าต่าง
‪รับทราบครับ
‪จับตาดูชั้นสามไว้
‪ด้านตะวันตก
‪เรียบร้อย
‪นังตัวแสบ
‪มานี่
‪นายเป็นไอ้โคตรงั่งที่สุดในโลก
‪เรามาที่นี่เพื่อช่วยนาย
‪แต่สิ่งแรกที่นายทำคือเลิกกับโตเกียวงั้นเหรอ
‪เดนเวอร์ นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว
‪มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ‪โตเกียวคือระเบิดเวลา นายไม่รู้หรือไง
‪ไปขอให้เธอยกโทษให้ซะ
‪ขอให้เธอเป็นแฟนนายหรือแต่งงานกับนาย
‪อะไรก็ได้ที่นายต้องการ
‪แล้วพอนายออกไปจากที่นี่ ‪นายค่อยเลิกกับเธอ แต่ไม่ใช่ที่นี่
‪มาดูกันซิว่าเมื่อไหร่เราจะโตกันสักที
‪ผู้หญิงท้องอุ้มตุ๊กตาหมีกำลังเดินมา
‪นายเรียกละครสัตว์มาเหรอ เกิดบ้าอะไรขึ้น
‪ดูด้านซ้าย
‪กำลังเข้าเขตที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนา
‪ทุกอย่างเรียบร้อย
‪ครอบคลุมพื้นที่รอบนอก
‪หลังคาและชั้นบนล่ะ
‪รับทราบ
‪เธอบ้าไปแล้ว
‪เราต้องไปเอาตุ๊กตาหมีนั่นมา
‪เรากำลังจะไปเอา
‪ฉันจะไปเอาเอง
‪ไนโรบี
‪- หยุด ไนโรบี ‪- อะไร
‪เรามีกฎเกณฑ์
‪อะไรเข้าสิงคุณ
‪เปล่า
‪เดนเวอร์
‪อาสาสมัคร
‪ผมมีแล้ว
‪มองอะไร
‪มานี่
‪มานี่ ฟังนะ
‪เราจะออกไปเอาตุ๊กตาหมีข้างนอกนั่น
‪แต่นั่นจะไม่อันตรายเหรอ
‪มันไม่อันตราย ไป
‪หยุด
‪อย่าทำมัน อย่าพยายามเป็นฮีโร่ มันไม่คุ้มกัน
‪คุณก็รู้ดีว่ามันเป็นกับดัก คุณส่งเขาออกไปไม่ได้
‪นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ
‪คุณกำลังจะส่งเด็กนั่นไปตาย
‪ให้ตายสิ คุณกำลังส่งเขาไปโรงฆ่าสัตว์
‪มันอาจเป็นระเบิดก็ได้
‪ถ้ามันเป็นระเบิด ผมคงส่งคุณออกไป
‪หุบปากซะ
‪มาเร็ว ถึงเวลาของคุณแล้ว ‪เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว จำได้ไหม
‪นี่ ฟังนะ
‪ผมเชื่อมั่นคุณ ใจเย็นและสงบสติไว้
‪อามันดากำลังดูอยู่
‪มา เร็วเข้า เดินเร็วๆ
‪สวมหน้ากาก
‪ริโอ
‪พวกเขากำลังเปิดประตูครับ
‪ตัวประกันกับอาวุธปลอมครับ
‪ผมเห็นแล้ว อันโตญันซาส ผมเห็นแล้ว
‪ผมเป็นตัวประกัน อย่ายิง
‪ผมชื่อมิเกล เฟร์นันเดซ ตาลานิลยา ‪จากโตตานา มูร์เซีย
‪ฝึกงานในแผนกระบบ
‪ระวังคนที่สวมหน้ากาก อาจมีโจรแฝงตัวอยู่
‪เข้าใจครับ เราเตรียมพร้อม
‪รอคำสั่ง
‪เขากำลังหยิบตุ๊กตาหมี
‪ระเบิดอยู่ข้างในแล้ว
‪ภารกิจเสร็จสิ้น คุณเดนเวอร์
‪ดีมาก มิเกล
‪ส่งมาให้ผม
‪ระวังอย่าเคลื่อนไหวปุบปับ
‪เอาไปเอกซเรย์ดู
‪มีแลกเปลี่ยนอะไรผมออกไปได้ คุณปาเลร์โม
‪มีโทรศัพท์อยู่
‪แต่ไม่มีระเบิด
‪- มีอะไรอีกอย่าง ‪- เปิดดูสิ เฮลซิงกิ
‪โทรศัพท์
‪นังบัดซบ
‪ต้องการอะไรวะ
‪ยื่นข้อเสนอกับคุณ
‪ไปลงนรกซะ
‪โอเค
‪คุณจะไปไหนของคุณ แทงใจดำเหรอ
‪ปล่อยฉัน
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นบ้าอะไรไป ‪แต่ฉันต้องการให้เธออยู่ที่นี่
‪ไปสิ เร็ว
‪- ไม่ อย่าไป ‪- อะไร
‪- ฉันจะไปเอง ‪- ไม่ คุณไปไม่ได้
‪ฉันบอกว่าฉันจะไปเอง
‪ระหว่างตำรวจกับโจร ผมไว้ใจตำรวจ
‪โจรพวกนี้โปรยเงิน 140 ล้านยูโรกลางมาดริด
‪คุณคิดเหรอว่าเราไม่มีเงิน 15 หรือ 20 ล้าน ‪ให้คุณเพื่อแลกกับการช่วยเหลือ
‪ก็ใช่ แต่นั่นมันเงินสกปรก
‪- เงินของตำรวจถูกกฎหมาย ‪- มันถูกกฎหมาย
‪ถ้าคุณส่งฉันให้ตำรวจ ‪คุณจะกลายเป็นคนที่สังคมรังเกียจ
‪พอพวกเขาได้ตัวฉัน พวกเขาก็จะหายตัวไป
‪แต่คุณจะไม่หาย
‪คุณจะออกทีวีทุกช่อง
‪สามีภรรยาที่ส่งตัวลิสบอนให้ตำรวจ ‪พวกเขาจะเกลียดคุณ
‪ทุกคนที่นี่รักเรา คุณรู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะเรากลับมาช่วยเพื่อนที่ถูกทรมาน
‪และคนที่ทรมานเขา ‪ก็คือพวกที่เสนอเงินให้คุณสิบล้าน
‪ฉะนั้นคิดดูให้ดี
‪และก็รับเงินไว้
‪คุณจะได้มันในสองชั่วโมง
‪และจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้
‪ฉันรับรองได้
‪โอเค
‪เวร
‪พวกตำรวจ ตำรวจมา ฮุสติโน
‪นั่นหมีของลูกชายคุณ ใช่ไหม
‪กลิ่นมันไม่เหมือนเขาแล้ว
‪ไนโรบี
‪พวกเขาทำมันเพื่อทำร้ายคุณ
‪ฉันรู้
‪ตอนนี้ฉันแย่มาก เพราะ...
‪สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ
‪คือได้หอมลูกชายของฉัน
‪ฉันเป็นแม่ที่แย่มาก
‪ไม่
‪ไม่ ไนโรบี
‪คุณเป็นแม่ที่คุณสามารถเป็นได้
‪และคุณก็ชดใช้มันแล้ว
‪คุณชดใช้มันเยอะมาก และก็ยังชดใช้อยู่
‪คุณไม่รู้อะไรเลย
‪รู้ไหมว่าฉันทำอะไรกับหมีตัวนี้
‪ฉันละอายใจมากจนแม้แต่เฮลซิงกิก็ไม่รู้
‪ตอนพวกเขาโทรหาฉันเพื่อซื้อยา
‪ฉันพาลูกชายฉันไปสวนสาธารณะ
‪ฉันแต่งตัวให้เขา
‪เขานั่งในเก้าอี้ของเขา
‪แล้วฉันก็เอาหมีให้เขา
‪ในหมีตัวนั้น แม่ของเขา
‪ซ่อนยาไว้
‪โคเคน
‪เฮโรอีน
‪และอย่างอื่นที่ฉันต้องการ
‪ฉันพาลูกฉันไปที่สวนสาธารณะแบบนั้น
‪ฉันใช้เขา
‪เหมือนล่อ
‪พวกเขาเลยพรากเขาไปจากฉัน
‪ถูกแล้วที่พวกเขาทำอย่างนั้น
‪ฉันพาลูกชายคุณมาที่นี่
‪- อะไรนะ ‪- อักเซล
‪เขาอยู่กับฉันที่นี่
‪ไม่จริง
‪จริงๆ
‪เขาอยู่ข้างหน้าฉันนี่ ห่างแค่เมตรเดียว ‪เขายังตลกเหมือนเดิม
‪เขาน่ารักนะ อักเซล
‪- โตขึ้นเธออยากเป็นอะไรจ๊ะ ‪- พ่อครัวครับ
‪- อะไรนะ ‪- พ่อครัวครับ
‪อะไร
‪พ่อครัวครับ
‪- เขาอยากเป็นพ่อครัว ‪- คุณโกหก ฉันจะวางสายแล้ว
‪อย่าวางสาย
‪ฉันมีอะไรจะเสนอ
‪แต่ก่อนอื่น
‪ฉันจะให้คุณดูว่าฉันไม่ได้โกหก
‪ฉันไม่ไว้ใจคนเลวอย่างคุณ
‪ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
‪มาสิ อักเซล
‪มาทำอะไรบางอย่างกัน
‪ฉันจะออกไปข้างนอกนั่น
‪กับเขา
‪คุณจะได้เห็นว่าสิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง
‪เดี๋ยวคุยกันนะ
‪ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ
‪- ขออนุญาตยิงครับ ‪- ลูกชายของฉัน
‪- ยิง ‪- ไนโรบี ออกมาจากตรงนั้น
‪ไนโรบี ไนโรบี อย่าจับมัน อย่า
‪ไม่
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยด้วย มานี่
‪ขอร้อง ให้ฉันซ่อนตัวที่ไหนสักที่
‪ได้โปรด คุณต้องให้ฉันซ่อนตัวนะ
‪ซ่อนตัวฉันไว้ที่ไหนก็ได้ ได้โปรด
‪ยี่สิบล้าน
‪ได้ ตกลง
‪ฉันมีเงินสองล้านอยู่ในกระเป๋า
‪พอฉันออกไปจากที่นี่ ฉันจะให้ส่วนที่เหลือ
‪- ฉันสาบาน ‪- อย่าไปฟังเธอ
‪ไม่มีเวลาแล้ว ฮุสติโน
‪หยุด หยุดนะ
‪ใจเย็นๆ นี่คือวิทยุ ฉันอยากให้คุณฟังมัน
‪ศาสตราจารย์ ฉันลิสบอนนะ ฉันโดนล้อม
‪ฉันต้องให้เงิน 18 ล้านกับบางคน ‪พวกเขาจะได้ช่วยฉัน เป็นไปได้ไหม
‪ได้สิ เราจะให้เงินพวกเขาเร็วที่สุด
‪เขาไม่เคยผิดคำพูด ฉันก็เหมือนกัน
‪ยี่สิบล้าน
‪คุณยอมรับไหม
‪พวกเขามีหมา
‪พวกเขาจะหาเธอเจอ เราจะติดคุกนะ ฮุสติโน
‪เรามีประตูลับ
‪ผมจะเอาปุ๋ยคอกปิดทับไว้
‪- หมาจะไม่ได้กลิ่นเธอ ‪- ไม่มีเวลาแล้ว
‪- ขอร้องละ เลนี ‪- ได้โปรด
‪ไม่
‪ช่วยด้วย
‪ไนโรบี ไนโรบี แข็งใจไว้นะ
‪ไนโรบี ผมจัดการเอง ไนโรบี
‪คุณต้องแข็งใจไว้นะ ไนโรบี
‪ฉันเจ็บหนักเลย เฮลซิ
‪กระสุนฝังใน
‪มันฝังใน ดีแล้ว ดี
‪เราจะเอามันออกมา
‪ผ้าก๊อซ เอาผ้าก๊อซมา
‪เอาผ้าก๊อซมาให้ฉัน
‪ตอนนี้พวกเขาต้องวุ่นกับการเป็นหมออยู่แน่ๆ
‪- เราจะบุกเข้าไปเลย ใช่ไหม ‪- ถึงเวลาแล้ว
‪ทุกคน เริ่มโจมตี
‪หน่วยรถหุ้มเกราะ ไป
‪เราจะถล่มประตูบ้านั่น
‪ราเกล
‪ไปกันเถอะ
‪พวกเขาจะซ่อนตัวฉันไว้ในห้องใต้ดิน
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪ราเกล มูริลโยอยู่ในนี้
‪เธอกำลังคุยกับศาสตราจารย์
‪- เดลตา ‪- วางปืนลง
‪ใจเย็นๆ ไว้
‪- มันฝังในเหรอ ‪- ใช่
‪- มอร์ฟีน ‪- พวกมันยิงฉัน
‪ในตัวฉันเละหมดแล้ว
‪ไม่
‪ทิ้งปืนซะ ทิ้งปืน
‪หันหน้าเข้าต้นไม้
‪- หันหน้าเข้าต้นไม้ ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ
‪ซิเอร์รา ได้ยินผมไหม
‪- ค่ะ ว่าไง ‪- เราได้ตัวมูริลโยแล้ว
‪เธอกำลังคุยกับศาสตราจารย์
‪คุณจะให้ผมทำยังไง
‪- อย่าขยับ ‪- ไม่นะ ฮุสติโน ไม่
‪- อย่าขยับ ‪- ซ่อนตัว
‪อย่าขยับ
‪คุกเข่าลง
‪เราต้องใช้มอร์ฟีนเพื่อเอากระสุนออก
‪แข็งใจไว้
‪- มอร์ฟีน ‪- นี่ มอร์ฟีน
‪ฮุสติโน ช่วยฉันด้วย
‪ผมช่วยไม่ได้
‪เวลาสโก โซลานา มากับฉัน ที่เหลือล้อมบ้านไว้
‪นี่ตำรวจ
‪ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪พวกเรา
‪พวกเรา พวกเรา
‪พวกมันเอารถถังมา
‪เวรเอ๊ย
‪ตำรวจ นี่ตำรวจ
‪- วางปืนลง ‪- ยกมือไว้ให้ผมมองเห็น
‪เอามือไว้บนหัว
‪ออกไปจากที่นี่
‪ราเกล
‪ทำไมคุณถึงให้พวกเขาออกไปข้างนอก ซัวเรซ
‪อย่าไป ฮุสติโน อย่าไปนะ
‪เธออันตราย ผมสั่งให้คุณออกไป
‪- คุณจะทำอะไร ‪- ซัวเรซ
‪ฉันมอบตัวแล้ว ฉันไม่มีอาวุธ คุณจะทำอะไร
‪เวลาสโก เอาตัวเขาออกไปข้างนอก
‪- คุณจะทำอะไร ‪- ฮุสติโน อย่าไปนะ อย่าไป
‪คุณจะทำอะไร คุณจะทำอะไร
‪- ฮุสติโน ‪- ไปที่ต้นไม้
‪หันหน้าเข้าต้นไม้ อย่าขยับ
‪ซัวเรซ ฉันไม่ใช่ตัวอันตราย
‪แกเป็นตัวอันตรายที่สุด นังบัดซบ
‪แกหักหลังเรา นังทรยศ
‪ซัวเรซ วางปืนลง
‪ศาสตราจารย์อยู่ไหน
‪ราเกล บอกเขาว่าคุณจะมอบตัวผม ‪ถ่วงเวลาไว้จนผมไปถึงที่นั่น
‪ราเกล บอกเขาสิ
‪ศาสตราจารย์อยู่ไหน
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪ราเกล ผมกำลังไป ราเกล
‪ศาสตราจารย์อยู่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪แน่ใจเหรอ
‪เพราะฉันจะถามอีกครั้งเดียว
‪ออกไปจากที่นั่น
‪ฉันไม่รู้ว่าศาสตราจารย์อยู่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪ตอบผิด
‪ผมกำลังไป ออกไปจากที่นั่นๆ
‪มันเป็นการป้องกันตัว
‪เข้าใจไหม โซลานา
‪เธอยิงก่อน
‪เอาปืนไป เช็ดรอยนิ้วมือ ใส่มันไว้ในมือเธอ
‪ศาสตราจารย์ นี่ปาเลร์โมพูด
‪เตรียมตัวบุกทันที
‪พอเราพังประตูนั่นแล้ว ‪เราจะเข้าไปพร้อมด้วยทหารทั้งหมด
‪ศาสตราจารย์ นี่ปาเลร์โม ได้ยินหรือไม่
‪เซอร์จิโอ ฟังอยู่หรือเปล่า
‪เซอร์จิโอ
‪พวกเขาประหารลิสบอน
‪พวกเขายิงไนโรบีที่นี่
‪พลแม่นปืน เธออาการสาหัสมาก
‪- แข็งใจไว้ ‪- ค่ะ
‪เกือบแล้ว
‪ฉันเห็นลูกชายฉัน
‪เมื่อกี้นี้
‪เขาสบายดี
‪ปาเลร์โม ปาเลร์โม พวกมันเอารถถังมา
‪พวกมันจะพังประตู
‪เรากำลังถูกโจมตี
‪ปาเลร์โม
‪นี่ไม่ใช่การปล้น
‪หรือการท้าทายระบบ
‪นี่คือสงคราม
‪ปฏิบัติตามนั้น
‪ครับผม
‪เป็นเกียรติมากที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณ
‪เดฟคอนสอง
‪เดนเวอร์ มา
‪พร้อม
‪พอเขาอายุ 18 ปี
‪เอาเงินให้เขาและบอกว่าแม่ของเขาเป็นใคร
‪ไม่
‪- สาบานกับฉันสิ ‪- ได้
‪มองฉันสิ
‪เธอจะทำมันเอง
‪เข้าใจไหม
‪เธอจะออกไปจากที่นี่ ‪แล้วทำทุกอย่างที่เธอต้องการ
‪- เฮลซิงกิ เดฟคอนสอง เดี๋ยวนี้ ‪- ปาเลร์โม
‪อย่าเพิ่ง ฉันอยู่กับไนโรบี ปาเลร์โม
‪ฉันไปเอง
‪ท่านครับ เราพร้อมโจมตีแล้วครับ
‪บุก
‪ฟังทางนี้ ออกไปจากบริเวณนี้ ‪สองกลุ่ม สองมุม เดี๋ยวนี้
‪คุกเข่าลง เอามือไว้บนหัว
‪เร็วเข้า
‪เร็วเข้า ริโอ เร็ว
‪ประจำที่แล้ว
‪รอก่อน
‪เปิดประตู
‪ยิง
‪ศาสตราจารย์ตกหลุมพรางของตัวเอง
‪หูสามารถดึงความหวาดระแวงออกมาได้
‪นั่นคือไพ่ตายที่ซิเอร์ราเล่น...
‪แกล้งทำเหมือนประหารเธอ
‪เขาจะฟังอยู่
‪เพื่อทำลายเรา
‪มันก็เป็นสงคราม