NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Palermo...
mamy wojnę. Zachowuj się jak odpowiednio.
Drzwi!
Ognia!
Wszystko może się popsuć w ułamek sekundy.
Gdy czujesz bliskość śmierci,
wiesz, że nic już nie będzie takie samo.
Musisz się postarać, by przeżyć.
Nairobi, trzymaj się!
Trzymaj się.
Trzymaj się, Nairobi.
Szybciej.
Snajperzy celują w nasze serca.
Ale prawdziwy strach przychodzi, gdy kula nie trafia w ciebie,
tylko w kogoś, kogo kochasz.
Szybko!
Sól fizjologiczna.
Już kończymy.
Profesor odczuwał ten strach najbardziej.
Dwa słowa, które powinny być osobno, zderzyły się:
miłość i śmierć.
Dlatego znieruchomiał.
Biegnąc przez las,
myślał: „Zabili kobietę,
którą kocham”.
Ale Lizbona tam była.
Nie zginęła.
Wystrzały z jej udawanej egzekucji
dla Profesora brzmiały prawdziwie.
Nasz geniusz tracił głowę jak nigdy przedtem.
A wraz z nim
traciliśmy ją my.
Puls 155 i rośnie.
Ciśnienie 85/40. Spada.
Przynieście dwie jednostki krwi i sól.
Nairobi.
Bądź silna. Jestem tu.
W namiocie
Tamayo czuł to, co ja.
Stanęliśmy w obliczu śmierci.
Suchość w ustach.
Metaliczny posmak.
Ucisk w klatce piersiowej, ból skroni.
Ale jeszcze nie przegraliśmy, wciąż mieliśmy o co walczyć.
Temperatura krwi 30ºC, gotowa do transfuzji.
Tutaj.
Kula. Za siódmym żebrem.
W dolnym odcinku płuc.
To dobra wiadomość.
Nie może oddychać. To odma opłucnowa.
- Wypuśćmy powietrze. - Dusi się.
Tokio, zestaw numer sześć.
Zestaw numer sześć.
Między płucem a klatką jest powietrze.
Szybciej, Helsinki.
- Nie może oddychać! - Szybko!
Wreszcie.
Zabierzcie mnie stąd.
Wolę być żywa w więzieniu.
Nie chcę umierać.
Tokio,
wydaj mnie policji, proszę.
Proszę.
Wydajcie mnie.
ETAP 3
OPÓR
Gdy wydadzą Rio, rozpocznie się trzeci etap planu:
opór.
Nie da się wyjść z banku żywym.
To niemożliwe.
Ale ja was wyciągnę.
Gdy rozpoczniemy trzeci etap,
będziemy odliczać do jednego: złota.
A naszym celem będzie przetopienie go.
Złoto jest kluczem.
Bez niego was nie wyciągnę.
Policja…
zareaguje ostro, ale to nie ma znaczenia.
Cokolwiek się stanie,
cokolwiek zrobią,
musimy utrzymać kontrolę.
Inaczej nasze życie będzie zagrożone.
Zabiliśmy jakichś policjantów?
Nie wiem, ale byli w ogniu.
Wrócą gotowi do ataku. Nie obronimy się, Sergio.
A Nairobi potrzebuje chirurga.
Użyliśmy działa. Nie dadzą nam chirurga.
Ona ma kulę w płucu.
Sami nie damy rady. Musisz spróbować, Sergio.
Wezwijmy Pakistańczyka.
Ile mam czasu?
Ona umiera.
Ma ze sobą raki, odstraszacz psów i kamuflaż.
Może ukrywać się wśród gałęzi. Strzelaj w korony drzew.
Raquel, nie pozwól, by cię złapali. Powiedz, że się poddam.
Raquel!
Uciekaj!
Spróbuję.
Spokojnie.
Dobry byk.
Spokojnie.
Spo…
Profesor zaatakował policję,
ale z banku nikt nie uciekł.
Demonstranci są w szoku.
Czy wpłynie to na poparcie Dalísa?
Na razie nie wiadomo.
Ale możemy być świadkami pierwszego problemu Profesora.
To było świetne, lepiej być nie może.
Mają oparzenia drugiego i trzeciego stopnia.
Jak zakładaliśmy. Potrzebujemy kolejnego vana.
Nic cię nie obchodzi?
Nie pozwolę, by więcej osób zostało tak oszpeconych.
Strzelali w nas, cała Hiszpania to widziała.
Nie rozpętam wojny w centrum Madrytu.
Już się zaczęła.
Tamayo.
Nie popełnij największego błędu w życiu.
Błędem było pozwolenie ci na tortury.
Nie byłoby nas tu, gdybyśmy wzięli go do sądu.
Daliśmy im siłę i amunicję. Nie powtórzę tego.
Boisz się.
Jesteś jak Prieto,
pigułka na stoliku nocnym i zaburzenia erekcji.
I myślisz, że prawo cię uratuje.
Ale jest za późno na prawo.
Ja jestem prawem.
I nie mam zaburzeń erekcji.
Chcę spokoju.
Zredukujmy napięcie, dobra?
Dialog i rozejm. Rozejm i dialog.
Jasne?
Jak słońce, szefie.
Antoñanzas.
Tak, inspektorze?
Słyszałeś? On jest prawem, jak John Wayne.
Przyślij karetkę i chirurga.
Już!
Niech nam wydadzą ofiarę.
Gubernator studiował medycynę w wojsku i nam pomoże.
Nie ukończyłem kursu i nie praktykowałem, ale...
mam jakieś pojęcie.
- Załóż fartuch. - Pójdę po niego.
Gdzie ten chirurg?
Piszę do niego, ale muszą mi dać dostęp.
Bogota, znieczulenie.
Nairobi, uśpimy cię.
Nie dawaj mi narkozy. Tokio.
Tokio, powiedz mu, że to moje życie.
Ja o nim decyduję.
Właśnie dlatego będziemy cię tu operować.
Tokio, proszę.
Proszę.
Ona decyduje.
Bez dyskusji.
Helsinki, daj jej narkozę. To, kurwa, rozkaz.
Nie będziesz mi rozkazywać. Nie jesteś moim szefem.
Ty wpuściłeś tu telefon.
Powinieneś nas chronić.
Ona może popełniać błędy, ty nie!
Zamknij się, grubasie, albo cię zabiję!
Zamknij się.
Jesteś moją dziwką, nie matką.
Ta idiotka sama jest sobie winna.
Jeśli chce wyjść, odprowadzę ją do drzwi.
A ty nic nie mów, dupku,
bo od teraz nie jesteś już moim szefem.
Odłóż broń.
Denver.
Jeśli się wygada, zabiją nas wszystkich. Zajmiemy się nią.
Jak masz zamiar się nią zająć?
Nairobi potrzebuje chirurga.
Oszaleliście czy co?
Przysięgam na życie syna… Nic im nie powiem.
Tak myślisz, ale kiedy cię torturują, zmieniasz zdanie.
Mam to gdzieś!
Ona wychodzi.
Nie sądzę.
Czy to dobry moment na bunt?
Jeden z nas umiera. Nie wygłupiajcie się!
Kolejna osoba.
Kolejna?
Pół godziny temu zabili Lizbonę.
Mógłbym okazać demokratyczną wielkoduszność
i oddalibyśmy ją zgodnie, ale to wyrok śmierci.
Zabili Lizbonę na kolanach, nieuzbrojoną.
Przywieźli syna Nairobi z misiem, żeby strzelił jej w głowę.
Myślicie, że czeka tam Czerwony Krzyż z armią zakonnic?
Nie pierdolcie!
Palermo ma rację.
Chcecie mnie rozciąć...
i usunąć kulę.
Może będziecie musieli usunąć część mojego płuca.
Nie powodując śmiertelnego krwotoku.
Zabijecie mnie.
Zabijecie.
Helsinki.
Nie dacie rady.
- Zanieś mnie pod drzwi. - Spokojnie.
- Zanieś mnie. - Spokojnie.
- Uspokój się. - Zanieś mnie tam.
- Idę. - Co robisz?
Zaczynam.
Nie!
Przepraszam, Profesorze. Pokłóciliśmy się.
Miałam spać w pokoju Tokio.
Na pewno nie przeszkadza ci, że będę tu spać?
Nie.
Robię się napalona, gdy z kimś śpię. Nie przeszkadza ci to?
Co?
Odstresujemy się. Będziemy pocierać swoje lampy.
Wiedziałam, że żartujesz.
Czy ktoś może mi wytłumaczyć, dlaczego Palermo prowadzi napad?
Bo to był jego pomysł?
- Jest mózgiem operacji. - Mózgiem?
Facet, który łapał się za jaja na środku korytarza jak małpa?
Mówisz poważnie?
Wiesz, kto powinien być szefem?
Ty.
Tak, ty.
Zgadzam się.
Jeśli komuś zależy na powodzeniu tego planu, to tobie.
Nie nakręcajcie mnie.
Idę spać.
Dobranoc.
Idę do Profesora.
Zobaczycie.
Profesorze, chcę zarządzać skokiem.
Jestem lepsza niż Palermo.
Tokio, możemy porozmawiać jutro?
Nie, teraz.
- Czemu on tu rządzi? - Zobaczmy...
Bo planowaliśmy ten napad od dawna.
On był tu od początku. Ma plan w swojej głowie.
No i?
Mogę się go nauczyć. Szybko się uczę.
To mały, włochaty osiołek,
miękki niczym z waty, niczym bez kości.
Srebrzynek i ja.
- Juan Ramón Jiménez. - Wiemy.
Tokio, nie wiem, czy wiesz, ale psujesz nam intymne chwile.
O co chodzi?
Jesteś napalona?
Tak. Byłam.
Tak?
Nie wyobrażam was sobie.
Zdziwiłabyś się.
Proszę was...
Serio?
Chcesz, bym została?
Nie.
A ty?
Po co o tym rozmawiamy?
Bo proponuję trójkąt.
Palermo, ty i ja.
On może zająć się liczbami i obliczeniami, a ty strategią.
Ale to ja jestem najlepszym kapitanem.
Bo gdy robi się gorąco, działam.
Tego nie da się nauczyć.
Z tym się rodzisz.
Panowie, przejmuję dowodzenie.
Operujmy.
Ona przejmuje dowodzenie. Bystra, inteligentna i opanowana.
Szalona suka, przez którą tu jesteśmy, a niektórzy stracili życie.
Bawcie się w lekarzy. Ja idę.
Zastanowię się nad kolejnym krokiem. Uważajcie.
To było najgorsze pół godziny.
W ciągu 30 minut
policja wróciła z bronią
i prawie nas pokonała.
Profesor, pod korytem, myślał tylko o tych 30 minutach.
Gdyby zadzwonił pół godziny wcześniej,
Lizbona by żyła.
- Zaczynamy drugi etap, Hamelin. - Dobra.
NUMER PRYWATNY
Alicio, empatia, dialog i rozejm.
Profesorze.
Dopiero owdowiałeś, a już dzwonisz do innych kobiet.
Niegrzeczny. Kobieciarz z ciebie.
- Kazałaś ją zabić? - Nie było czasu. Sama to zrobiła.
Murillo nie dała się aresztować,
strzelając do byłych kolegów, jak zdrajczyni.
Pułkowniku.
Nadajnik jest poza Madrytem.
To krajowa autostrada.
W Huelvie.
Uciekł nam.
Ten drań jest w drodze, 42 kilometry od twojej lokalizacji.
Na pewno? To może być pułapka.
Tak, sygnał odbił się od trzech nadajników.
Autostrada 435, na północ. Złap go.
Dobra.
Mówi inspektor Rubio. Ruszamy.
Cel ucieka autostradą 435 na północ.
Słuchaj, Sierra.
Zanim wyjdziemy z Banku Hiszpanii,
zniszczymy cię.
Ale nuda.
Nie nauczasz etyki, prawda?
Nie, wystrzeliłeś dwie rakiety w centrum Madrytu,
a teraz jesteś w drużynie Al-Kaidy.
Bez namysłu.
Naprawię swoje błędy. Daję ci szansę na to samo.
- Nairobi. - Nie!
Nie przyślę chirurga.
Ale zapewnię dostęp do opieki medycznej. Wypuść Nairobi.
Czeka na nią karetka.
Nie oddam Nairobi w ręce oprawcy, który próbował ją zabić.
- Zmierz się z konsekwencjami. - Drżę ze strachu.
W geście dobrej woli proponuję ci rozejm.
Na następne 48 godzin.
W ten sposób będzie można ocenić, jak poważna jest rana.
Czy dasz jej umrzeć?
Zgadzam się na rozejm. Ale coś ci powiem.
Nairobi przeżyje… z twoją pomocą lub bez niej.
Dobrze.
Dorwijmy tego drania.
I jak wydostaniemy się z epicentrum?
Zgodnie z planem Hamelina.
Mów dalej.
Marsylia zagra na flecie, a wszystkie szczury pobiegną za nim.
Pomyślą, że uciekliśmy.
Dokładnie.
Zostawimy fałszywy trop, ale…
wiarygodny, poparty dowodami,
a miejsce, w którym się ukrywaliśmy, będzie puste.
Potem, gdy znikną drapieżniki, zejdziemy po drzewach jak małpy.
Nie sądzisz, że to piękne spotkanie?
- Czemu nazwałaś mnie Wielkim Ptakiem? - Nie wiem. Przez twój chód.
Mój chód? Jaki chód?
Bo jesteś... słodki.
Nazywasz mnie słodkim czy grubym?
Nie odpowiadaj, wolę być słodki.
Nieźle tym namieszałaś.
Podobno wiedzą o tym wydziały zabójstw i spraw wewnętrznych, a nawet sąd.
Dowiedziałem się nawet, czym są memy.
Przepraszam.
Nie spytasz, czemu się w to wplątałam?
Nie.
Wiem, że zrobiłaś to z miłości.
Gdy dotrzemy do Madrytu, zaproponują ci współpracę.
Wiem.
Napad z bronią, naruszenie pokoju,
napaść na policjanta, posiadanie broni,
ujawnienie tajemnic, przynależność do grupy zbrojnej, porwanie.
Porwanie zakładników i mojej własnej córki.
Bez względu na to, co mi zaproponują,
nawet z najlepszym prokuratorem
dostanę co najmniej 30 lat.
Mam przejebane.
Wielki Ptaku.
Każdy rozkaz musi być jasny i konkretny.
Ile jednostek krwi potrzebujemy?
Trzy w temperaturze pokojowej.
Ile mamy, Denver?
- Trzy. - Dobra, idź po więcej.
0 Rh- i A Rh-.
Pobierz na trzy operacje. Zapytaj, czy są tu lekarze.
Bogota, idź na dół.
Tylko tak możemy się stąd wydostać.
Dobrze ci idzie dowodzenie.
Grupa ci nie ufa.
Wiesz, jak wyjdziecie, gdy mnie tu nie będzie?
Z rękami w górze, modląc się,
aby na zewnątrz było tyle kamer, żeby was nie rozstrzelali.
Messieurs.
Au revoir.
Pa.
Słucham, doktorze.
15-centymetrowe nacięcie między szóstym a siódmym żebrem.
Skalpel.
Tym razem, jeśli ktoś będzie ranny, będziemy mogli uratować mu życie.
Poznamy protokoły dla najczęstszych ran postrzałowych.
W ciężarówce wojskowej, oprócz wszystkiego do skoku,
będziemy mieć też środki medyczne do przeprowadzania operacji.
Doktor Ahmed będzie naszym mózgiem, 7000 km stąd.
A ty będziesz rękami.
Nie będzie łatwo.
Nie możesz się zawahać. Nie możesz się pomylić.
Bo na stole nie będzie leżała martwa świnia,
tylko jedno z was.
Ssanie, nic nie widzę.
Przysuń kamerę.
Zawsze dbajcie o sterylność.
- Już widzę. - Co dalej?
Musimy rozdzielić żebra.
Być może będziecie musieli usunąć część płuca.
Oddzielić żebra? Ja pierdolę.
Podaj żeberka.
- To to? - Tak, przynieś.
Podnieście ręce, jeśli macie grupę krwi 0 Rh- lub A Rh-.
Mamy sprawdzić waszą dokumentację medyczną?
Paquita.
Byłaś pielęgniarką, prawda?
Tak. I położną.
Chodź ze mną.
Wszyscy z podniesioną ręką, chodźcie ze mną!
Cześć.
Profesorze.
- Marsylia! - Tak, to ja, spokojnie.
Nie ma tu policji.
- A co z bykiem? - Jakim bykiem?
Pomóż, zdrętwiałem.
Tym bykiem?
Tym bykiem.
Powoli zacznij się cofać
i nie przestawaj patrzeć mu w oczy.
Czy coś ci to przypomina?
San Fermín.
Włochy.
Gdy cię poznałem na weselu.
Bardziej do tyłu.
Czy bukiet nie jest dla samotnych kobiet?
Widzisz tu jakieś samotne kobiety?
Mamy tylko was.
Tradycja mówi, że panna młoda musi rzucić bukietem, więc się cofnijcie.
Ruszcie się.
Spawacz, gej,
niemy i bibliotekarz.
Kurwa, ten włoski ślub…
Nie jestem niemy, tylko cichy.
Mówiłem, że nie jestem bibliotekarzem.
Proszę, nazywaj mnie Sergio.
Drogie panie, panna młoda będzie rzucać bukiet!
Dalej, dziewczyny! Jeszcze trochę.
Cofnąć się!
Gotowi?
Mój młodszy brat!
- Bravissimo, braciszku. - Gratulacje.
A teraz, pani Fonollosa, czas na pierwszy taniec.
- Ale najpierw mała niespodzianka. - Jaka?
To się nazywa chór!
Jak każdy, kto nie ma wyczucia rytmu,
Profesor siedział przy stole.
Tam się zastanawiał,
co ma większe znaczenie: miłość czy śmierć?
Życie jest najważniejsze.
Życie.
A ja umieram, a i tak się żenię.
Czy to nie piękna sprzeczność?
Wie, że jesteś chory?
Oczywiście.
Jest bardzo bystra.
Patrząc na to optymistycznie, mamy szczęście.
Większość nie wie, kiedy nadejdzie ich czas.
Dzięki temu żyjemy w ciągłej podróży poślubnej.
Ludzie kupują szampana, by świętować, a potem wracają do codzienności.
Będziemy żyć z Tatianą na całego z beczką francuskiego szampana.
Śmierć to najlepsza okazja w życiu.
Smutno ci?
Jeśli chcesz, możemy porozmawiać o uczuciach.
Włączyć muzykę?
Muzyka cię rozweseli.
To kradzione auto, nie moje.
To nie ma znaczenia. Jedź dalej.
Przepraszam.
Dla kogo jest ta krew?
Co cię to obchodzi?
Dwie osoby poszły z misiem na górę, a wróciła jedna.
Więc wiesz, dla kogo jest krew.
A teraz siedź cicho.
- Denver. - Co?
Dziękuję.
- Za co? - Chciałem powiedzieć ci to osobiście.
Wiem, że nie zaczęło się między nami najlepiej,
ale najważniejsze jest to, że wychowałeś mojego syna.
- Dziękuję. - O czym ty mówisz, pajacu?
Wystarczy, Paquita. Dziękuję.
Wiem, że w twoim wieku i z takimi pieniędzmi…
nie planowałeś zmieniać pieluch. To dobrze o tobie świadczy.
Trzeba być prawdziwym mężczyzną,
żeby opiekować się dzieckiem innego mężczyzny.
Słuchaj, dziwolągu.
Bądź cicho i nie wkurzaj mnie, bo ci przywalę.
Jego grupa krwi to nie A Rh-.
Arturo ma grupę A Rh+.
W co ty pogrywasz?
W co pogrywasz? Sprawdziłam przypadkiem. Mogliśmy ją zabić.
Przepraszam.
Pomyliłem się. Nie zrobiłem tego celowo.
Mam grupę A, ale nie wiem, czy ujemną.
Nie sprawdzam jej na co dzień. Wybaczcie.
Nie wiesz, o co chodzi?
- Co robisz? - Jak to?
Mógł się pomylić.
- Przestań, do cholery! - Wstawaj. Nic mu nie jest.
Nie możesz bić ludzi.
Wystarczy im, że tu są.
To koniec. Nic mu nie jest. Przepraszam.
W porządku.
Poza tym…
Wiem, dlaczego jesteś taki wkurzony.
- Dlaczego? - Rozumiem.
Mónica powiedziała ci o łazience, tak?
O jakiej łazience?
O jakiej łazience on mówi?
Przepraszam. Na litość boską, przepraszam.
Nie wiem, co sobie myślałem.
Dawno jej nie widziałem i nie byłem blisko niej...
Źle odczytałem sygnały.
Powiedziała,
że możemy się spotkać, bym poznał syna.
I tak od słowa do słowa... Stało się.
Co się stało?
- O czym on mówi? - Do niczego nie doszło.
Odpuść.
Miałaś się z nim spotkać i przedstawić mu naszego syna?
Powiedział, że jest jego ojcem. Wydawał się wzruszony.
Ale co zrobił? Nie rozumiem, co się stało.
To nie jej wina.
Zostaw ją. To wszystko moja wina.
Przytuliliśmy się. Podnieciło mnie to.
- Złapałem ją. - Przestań!
To prawda?
Czy ten sukinsyn ocierał się o ciebie
swoim wzwodem?
Od razu go odepchnęłam, miałam broń.
Posłuchaj. Broniłam się, Denver.
Czyli to prawda.
Przestań, Denver!
Przestań, zabijesz go! Przestań!
Co to, kurwa, jest?
To ty masz w sobie?
Cały ten gniew…
Ta przemoc…
Zastrzeliłeś zakładnika.
A teraz pobiłeś jego...
jak szaleniec.
Nie mogę...
Nie wiem, jaką masz traumę.
Nie wiem, co to za trauma i skąd się wzięła,
ale ja tak nie mogę, Denver.
Nie mogę i nie chcę...
Nie chcę...
Nie chcę, by mój syn...
czuł tę irracjonalną przemoc, którą w sobie nosisz.
Nie chcę tego.
Tak. Kontynuujcie.
Dzień dobry.
- To on? - Samochód dachował kilka razy.
Mamy ślady krwi i żadnych ofiar. To pewnie on.
Albo diler, ktoś bez dokumentów.
Auto skradziono niedawno w Salvatierra, niedaleko miejsca znalezienia Murillo.
- Wspinali się po drzewach. - Rozumiem.
Przepraszam.
- Tak, pułkowniku? - To on?
Chyba tak. Nie może być daleko. Stracił dużo krwi.
Niech Suárez się tym zajmie. Przyjedź tu z Murillo.
Musisz przywieźć ją do Madrytu, jasne?
- Tak. - Niech Suárez wyśle jednostki
do wszystkich szpitali w okolicy,
do weterynarzy i zakonnic z apteczką.
Wszyscy mają być w pogotowiu. Możemy go stracić tylko, jeśli nie żyje.
Pamuk.
Co?
Mój pies się tak nazywał.
Pamuk był ze mną podczas wojny. Wiem, co czujesz.
To jakaś metafora odnośnie mojej kobiety?
Była suką.
Wszyscy moi przyjaciele zginęli na wojnie.
A ja spędzałem noce w barach.
Każdego dnia Pamuk czekała na mnie na zewnątrz.
Zakochałeś się w niej, a ona zginęła na twoich oczach?
Tak.
Co się stało z Pamuk?
Chłopcy z wioski lubili się bawić w wojnę.
Po jakimś czasie,
gdy nie było już wroga, zaczęło im się nudzić.
Pewnego dnia znaleźli kamienie.
Rozbili butelki.
I postanowili, że Pamuk będzie wrogiem.
Przykro mi.
Była dobrym psem.
Marsylia, możesz się zatrzymać? Muszę się wysikać.
Dobrze się sikało?
Czasem to przynosi ulgę.
Bez względu na ból, nie mogliśmy zapomnieć o jednym.
Nasze życie zależało od tego, co działo się 48 metrów pod ziemią.
Zasada była prosta:
wyciągniemy stąd całe złoto albo zginiemy.
Nieważne, co się działo na górze, musieliśmy wydobyć złoto.
Przesuń płuco. Chcę zobaczyć dolną część.
Użyj ręki.
Pułkowniku!
Wzrasta przepływ sygnałów elektromagnetycznych z banku.
Martínez, mów po ludzku.
Rozmawiają z kimś z zewnątrz.
Przysuń bliżej. Dobra.
Musimy usunąć dolną część płuca.
Ryzyko infekcji i martwicy.
To może ją zabić.
Jak mamy wyciąć część jej płuca?
- Macie elektryczny skalpel? - Tak.
To wygląda na rozmowę wideo.
- Możemy ją zobaczyć? - Sygnał jest zaszyfrowany.
Nadaje do kazachskiego satelity…
a potem pewnie przechodzi przez deep web.
Przerwijmy rozmowę.
Do dzieła. Nie mamy czasu do stracenia.
Musicie uważnie słuchać moich instrukcji.
- Będziemy to robić powoli. Zrozumiano? - Tak.
Pułkowniku...
gdyby to był sygnał hiszpańskiego satelity,
- poprosilibyśmy o zablokowanie, ale... - Nie mów mi, co robić.
Przerwij tę rozmowę.
Jeśli przetniesz żyłę, zatrzymaj skalpel
i zamknij ją kleszczami.
Zrozumiano.
Trzeba zablokować sygnał w całej okolicy,
wyłączyć Internet i wszystko, co korzysta z satelity.
Jak w Egipcie w 2011 roku. Zrób to.
Zróbmy pierwsze nacięcie.
- Widzisz języczek? - Co to jest?
Dolna część...
ŁĄCZENIE
- Co się stało? - Kurwa!
Co się stało?
- Nie ma sygnału. - Co?
Kurwa!
Nie ma zasięgu. Wszystko padło.
Co robimy?
Ciśnienie spada. Tracimy ją.
Nie.
Kurwa, nie!
Napisy: Maria Frank