‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ปาเลร์โม...
‪นี่คือสงคราม
‪ทำตัวให้ถูกด้วย
‪เปิดประตู!
‪ยิง!
‪ทุกอย่างพังพินาศได้ในเสี้ยววินาที
‪ทันทีที่เราสัมผัสถึงความตายที่ใกล้เข้ามา
‪เรารู้เลยว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
‪และเราต้องพยายามเอาชีวิตรอดให้ถึงที่สุด
‪ไนโรบี แข็งใจไว้!
‪แข็งใจไว้นะ
‪อดทนไว้ ไนโรบี
‪เร็วเข้า!
‪พลแม่นปืนยิงหมายจะเอาชีวิตเราทุกคน
‪แต่ความน่ากลัวที่แท้จริง ‪เกิดขึ้นเมื่อกระสุนไม่โดนตัวเรา
‪แต่ไปพรากชีวิตของคนที่เรารัก
‪เร็วสิ เร็ว
‪ริโอ ขอน้ำเกลือ
‪ใกล้จะเสร็จแล้ว
‪ศาสตราจารย์สัมผัสถึงความน่ากลัวนั้นมากที่สุด
‪เขาพบกับคำสองคำที่ไม่ควรนำมาใช้รวมกัน
‪ความรักกับความตาย
‪ซึ่งทำให้เขานิ่งงัน
‪ขณะที่เขาวิ่งอยู่ในป่า...
‪เขาหยุดคิดไม่ได้ว่า
‪"พวกมันฆ่าหญิงที่ฉันรัก"
‪แต่ลิสบอนอยู่ที่นั่น
‪เธอไม่ได้จากไป
‪เสียงปืนที่ดังจากการจัดฉากฆ่าเธอ
‪เหมือนจริงมาก ‪จนศาสตราจารย์คิดว่าเธอตายจริงๆ
‪หัวหน้าทีมเราสติหลุดในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
‪และเราเอง...
‪ก็สติหลุดไปกับเขาด้วย
‪ชีพจร 155 เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
‪ความดันเลือด 85/40 ลดลงต่อเนื่อง
‪เอาละ เราต้องการเลือดกับน้ำเกลือสองถุง
‪ไนโรบี
‪เข้มแข็งไว้นะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว
‪ในเต็นท์นั้น
‪ตามาโยรู้สึกแบบเดียวกับฉัน
‪เรากำลังจ้องมองความตายตรงหน้า
‪ปากแห้ง
‪รู้สึกถึงรสโลหะ
‪แน่นอกและปวดขมับ
‪แต่เรายังต้องสู้ยิบตาจนกว่าจะ "จบเกม"
‪อุณหภูมิเลือด 30 องศา เริ่มถ่ายเลือดได้
‪อยู่ตรงนี้
‪ลูกกระสุน
‪หลังกระดูกซี่โครงซี่ที่เจ็ด
‪อยู่ที่ปอดส่วนล่าง
‪เพื่อน ถือเป็นข่าวดีนะ
‪เธอหายใจไม่ออก ปอดรั่วน่ะ
‪- เราต้องเจาะลมออก ‪- เธอหายใจไม่ออก
‪โตเกียว ชุดผ่าตัดที่หก
‪ได้ๆ ชุดผ่าตัดที่หก
‪มีลมอยู่ระหว่างปอดกับผนังอก
‪เร็วเข้าสิ เฮลซิงกิ
‪- เธอหายใจไม่ออก ‪- เร็วเข้า
‪เรียบร้อย
‪พาฉันออกไปจากที่นี่
‪ขอมีชีวิตอยู่ในคุกดีกว่า
‪ฉันไม่อยากตาย
‪โตเกียว...
‪จับฉันส่งตำรวจที
‪ขอร้อง
‪จับฉันส่งตำรวจที
‪(ขั้นที่ 3)
‪(ต้านทาน)
‪เมื่อพวกเขาส่งตัวริโอ
‪เราจะเริ่มทำแผนขั้นที่สาม
‪ต้านทาน
‪ยังไงพวกคุณก็ตายที่ธนาคารกลางสเปน
‪ไม่มีทางรอดเลย
‪แต่ผมจะพาพวกคุณออกไป
‪เราเริ่มขั้นที่สามเมื่อไหร่
‪ก็นับถอยหลังสู่ทองคำได้เลย
‪โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวคือ ละลายมัน
‪เพราะทองคำคือหัวใจสำคัญ
‪ถ้าไม่มีทอง ผมพาพวกคุณออกจากที่นั่นไม่ได้
‪พวกตำรวจ...
‪จะแสดงทีท่าที่รุนแรง แต่ไม่เป็นไร
‪ไม่จะเกิดอะไรขึ้น
‪ไม่ว่าพวกเขาทำอะไร...
‪เราต้องคุมสติให้ได้
‪ไม่เช่นนั้นเราจะตกอยู่ในอันตราย
‪เราฆ่าตำรวจได้บ้างไหม
‪ไม่รู้ แต่พวกมันถูกไฟคลอก
‪พวกมันจะย้อนกลับมาเต็มกำลังแน่ ‪เราตั้งรับไม่ไหวนะ เซอร์จิโอ
‪ส่วนไนโรบีต้องการหมอผ่าตัด
‪เรายิงปืนต่อสู้รถถังใส่ไป ‪พวกเขาไม่ส่งหมอมาให้หรอก
‪กระสุนทะลุปอดของเธอเลยนะ
‪เราจัดการเองไม่ได้ ‪นายต้องพยายาม เซอร์จิโอ
‪เราต้องติดต่อหมอปากีสถาน
‪ฉันมีเวลาเท่าไร
‪เธอกำลังจะตาย
‪เขามีรองเท้าตะปู สเปรย์ไล่หมาและชุดพรางตัว
‪เขาอาจกำลังซ่อนตัวอยู่ตามกิ่งไม้ ‪ยิงขึ้นไปตามยอดไม้เลย
‪ราเกล อย่าให้เขาจับคุณไปได้นะ ‪บอกเขาว่าผมจะยอมจำนน
‪ราเกล
‪ออกไปจากที่นั่น
‪หนีออกไป!
‪ฉันจะพยายาม
‪ใจเย็นนะ
‪เย็นไว้
‪เจ้าวัวน้อย
‪ใจเย็น
‪ใจ...
‪ศาสตราจารย์โจมตีตำรวจ
‪แต่ไม่มีผู้ใดเคลื่อนตัวออกจากธนาคารสเปน
‪ผู้เดินขบวนอยู่ในอาการตกใจ
‪คำถามสำคัญคือ เรื่องนี้จะส่งผล ‪ต่อการสนับสนุนดาลีจากประชาชนหรือไม่
‪ตอนนี้เรายังไม่รู้
‪แต่เราอาจได้เห็นปัญหาใหญ่ ‪ของศาสตราจารย์เป็นครั้งแรก
‪ไม่น่าเชื่อเลย นั่นก็ดีแค่ไหนแล้ว
‪เจ้าหน้าที่เหล่านั้นมีแผลไฟไหม้ ‪ระดับสองถึงระดับสาม
‪ก็ตามคาด ‪ตอนนี้เราต้องใช้รถหุ้มเกราะอีกคัน
‪คุณไม่สนอะไรเลยหรือไง
‪ผมจะไม่ส่งคนไป ‪ให้พวกเขาต้องเสียโฉมตลอดชีวิตอีก
‪พวกนั้นยิงขีปนาวุธมาที่เรา ‪คนทั้งสเปนก็เห็น
‪ผมจะไม่ก่อสงครามกลางกรุงมาดริด
‪มันเกิดขึ้นไปแล้ว
‪ตามาโย
‪อย่าทำเรื่องผิดพลาด ‪ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตเลยนะ
‪เรื่องที่ผมทำพลาด ‪คือการส่งคุณไปทรมานเด็กนั่น
‪ถ้าเราจับเขาขึ้นศาลไป ก็ไม่ต้องมาอยู่จุดนี้หรอก
‪ผมได้ให้กองกำลังกับอาวุธไปแล้ว ‪ผมจะไม่ให้อะไรอีก
‪คุณกลัวนี่เอง
‪คุณก็เหมือนปริเอโต
‪กล่องยาบนโต๊ะหัวเตียงกับอาการนกเขาไม่ขัน
‪แล้วยังคิดว่ากฎหมายจะปกป้องคุณ
‪แต่ใช้กฎหมายก็สายเกินไปแล้ว
‪ตัวผมนี่แหละคือกฎหมาย
‪และนกเขาไม่ขัน บ้าอะไร
‪ผมต้องการสงบสติอารมณ์
‪เรามาลดความตึงเครียดกันดีกว่า
‪เจรจาและสงบศึก สงบศึกและเจรจา
‪เข้าใจไหม
‪กระจ่างเลยค่ะ หัวหน้า
‪อันโตญันซาส
‪ครับ สารวัตร
‪ได้ยินแล้วใช่ไหม ‪ตัวเขาคือกฎหมายเหมือนจอห์น เวย์น
‪ฉันต้องการรถพยาบาลกับหมอผ่าตัด
‪เดี๋ยวนี้!
‪พยายามทำให้พวกเขา ‪ส่งตัวผู้บาดเจ็บให้เรากันดีกว่า
‪ผู้ว่าการรัฐเคยเรียนแพทย์ในกองทัพ ‪เขาจะช่วยพวกเรา
‪ผมเรียนไม่จบหรือเคยลงมือปฏิบัติ แต่...
‪ยังพอรู้เรื่องบ้าง
‪- ใส่ชุดหมอเลย ‪- ฉันไปหยิบให้
‪หมอผ่าตัดอยู่ไหน
‪ผมพยายามติดต่อเขาอยู่ ‪แต่พวกเขาต้องให้ผมเข้าถึงได้
‪โบโกตา ขอยาสลบ
‪ไนโรบี เราจะวางยาสลบคุณนะ
‪อย่าวางยาสลบฉันนะ โตเกียว
‪โตเกียว...
‪บอกเขาสิว่านี่ชีวิตฉัน
‪ฉันเป็นคนตัดสินใจ
‪เพราะงั้นเราถึงต้องผ่าตัดคุณที่นี่ไงล่ะ
‪โตเกียว ขอร้องละ
‪นะ
‪เธอเป็นคนตัดสินใจ
‪จบ
‪เฮลซิงกิ วางยาสลบเธอเดี๋ยวนี้ นั่นคือคำสั่ง
‪นายสั่งฉันไม่ได้
‪นายไม่ใช่หัวหน้าฉัน ไอ้เวร
‪นายเป็นคนเอาโทรศัพท์เข้ามา
‪นายต้องปกป้องเราสิ
‪เธอทำพลาดได้ แต่นายทำไม่ได้!
‪หุบปากเลย ไอ้หมูตอน ‪ไม่งั้นฉันจะฆ่านายเดี๋ยวนี้
‪หุบปากไปเลย
‪นายมันก็แค่อีตัวของฉัน ไม่ใช่แม่ฉัน
‪ที่เธออยู่ในสภาพนี้ ‪มันเป็นความผิดเธอเอง เธอมันโง่
‪ถ้าเธอบอกว่าจะไป ฉันจะเดินไปส่งเธอที่ประตู
‪ส่วนนายก็หุบปากไว้ซะ ไอ้สารเลว
‪เพราะจากนี้ไป นายไม่ใช่หัวหน้าของฉันอีกแล้ว
‪วางปืนลง
‪เดนเวอร์
‪ถ้าหล่อนปริปาก พวกนั้นจะฆ่าเรากันหมด ‪เราจะรักษาหล่อนกันในนี้
‪แกจะรักษาหล่อนยังไง เจ้าทึ่ม
‪ไนโรบีต้องการหมอ
‪พวกคุณบ้ากันไปหมดแล้วหรือไง
‪ฉันสาบานด้วยชีวิตของลูกฉัน...
‪ฉันไม่บอกอะไรพวกเขาหรอก
‪ตอนนี้ก็คิดว่าไม่บอกหรอก ‪แต่พอพวกเขาทรมานคุณ ก็เป็นหนังคนละม้วนแล้ว
‪ฉันไม่สน
‪เธอจะต้องออกไป
‪ผมไม่คิดงั้นนะ
‪พวกนายคิดว่ามันใช่เวลากบฏงั้นเหรอ
‪สมาชิกในแก๊งกำลังจะตาย ‪เลิกไรัสาระกันซะที!
‪เป็นสมาชิกอีกคนต่างหาก
‪อีกคนเหรอ
‪พวกมันฆ่าลิสบอนเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
‪ฉันใช้หลักประชาธิปไตยก็ได้นะ
‪เราโหวตเพื่อส่งเธอออกไปก็ได้ ‪แต่นั่นจะเป็นการฆ่าเธอ
‪ลิสบอนถูกฆ่าขณะที่คุกเข่าไร้อาวุธ
‪พวกมันพาตัวลูกชาย ‪ของไนโรบีไปกับตุ๊กตาหมีของเขา
‪เพื่อจะยิงหัวเธอ
‪พวกนายคิดว่ากาชาด ‪ที่อยู่ข้างนอกเป็นของแม่ชีหรือไง
‪เลิกไร้สาระได้แล้ว!
‪ปาเลร์โมพูดถูก
‪พวกคุณจะต้องผ่าตัดฉัน
‪เอากระสุนออกมา
‪หรือไม่ก็...
‪ตัดชิ้นส่วนปอดของฉัน
‪โดยไม่ให้ฉันเสียเลือดจนตาย
‪พวกคุณจะทำให้ฉันตาย
‪เฮลซิงกิ
‪เรื่องนี้มันเกินกำลังพวกคุณ
‪มันเกินกำลังของพวกคุณ
‪พาฉันไปที่ประตู
‪- พาฉันไปที่ประตู ‪- ใจเย็นนะ
‪- พาฉันไปที่ประตู ‪- ใจเย็นๆ
‪- เย็นไว้ ‪- พาฉันไปที่ประตูที
‪- ผมไปละ ‪- จะทำอะไรน่ะ
‪ผมไปแล้วนะ
‪ไม่นะ!
‪อย่า!
‪อย่า...
‪อย่านะ
‪ไม่...
‪ขอโทษนะ ศาสตราจารย์ เรามีปากเสียงกัน
‪ฉันจะไปนอนห้องโตเกียว
‪เธอไม่ว่าอะไรแน่นะที่ฉันมานอนด้วย
‪ไม่เป็นไร
‪แต่เวลามีคนนอนเตียงเดียวกับฉัน ‪ฉันจะรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา
‪เธอไม่ว่าอะไรใช่ไหมล่ะ
‪ว่าเรื่องอะไร
‪ที่ระบายความเครียด
‪ตกเบ็ดให้กันน่ะ
‪คิดไว้แล้วว่าเธอล้อเล่น
‪ใครก็ได้บอกฉันทีว่า ‪ทำไมปาเลร์โมเป็นคนคุมการปล้น
‪เพราะเป็นความคิดเขามั้ง
‪- เขาเป็นหัวหน้าใหญ่ ‪- หัวหน้าใหญ่เหรอ
‪คนที่ยืนกุมไข่เหมือนลิงอยู่ที่ทางเดินเนี่ยนะ
‪โธ่เอ๊ย พูดจริงเหรอ
‪รู้ไหมว่าใครควรเป็นคนคุม
‪เธอไง
‪ใช่ เธอ
‪ฉันเห็นด้วยนะ
‪คนที่ทุ่มเทให้งานนี้ผ่านไปด้วยดีก็คือเธอ
‪อย่ามายุฉันนะ ไม่ต้องมายุฉันเลย
‪ฉันจะนอนละ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ฉันจะไปหาศาสตราจารย์
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ศาสตราจารย์ ฉันอยากเป็นคนคุม...
‪การปล้นครั้งนี้ ฉันทำได้ดีกว่าปาเลร์โม
‪โตเกียว ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้พรุ่งนี้...
‪ไม่ ไม่คุยพรุ่งนี้ คุยเลย
‪- ทำไมเขาเป็นคนคุม ‪- คืองี้นะ โตเกียว
‪เขาเป็นคนคุมเพราะมีการวางแผน ‪การปล้นครั้งนี้มานานแล้ว
‪และเขาก็รู้เรื่องมาตั้งแต่ต้น ‪แผนการอยู่ในหัวเขาทั้งหมด
‪แล้วไง
‪ฉันเรียนรู้แผนการได้ ฉันหัวไว
‪"พลาเตโรเป็นลาตัวเล็กที่ขนดกนุ่ม
‪นุ่มมากจนถูกกล่าวขานกันว่า ‪มันทำมาจากฝ้ายและไร้กระดูก"
‪พลาเตโรกับฉัน
‪- แต่งโดยฮวน รามอน ฮิเมเนซ ‪- เรารู้
‪โตเกียว ไม่รู้ว่าคุณรู้ตัวหรือเปล่า ‪ว่ากำลังทำลายช่วงเวลาจู๋จี๋กันน่ะ
‪ทำไม
‪มีอารมณ์เหรอ
‪ก่อนนี้น่ะใช่
‪อ้อ งั้นเหรอ
‪นึกภาพคุณสองคนทำเรื่องอย่างว่าไม่ออกเลย
‪คุณจะตะลึงเลยละ
‪ได้โปรดเถอะ
‪โอ้โฮ จริงเหรอ
‪อยากให้ฉันอยู่ไหมล่ะ
‪ไม่
‪แล้วคุณล่ะ
‪เราคุยเรื่องนี้กันทำไม
‪เพราะฉันกำลังเสนอให้มีสามคนอลเวงไง
‪ปาเลร์โม คุณกับฉัน
‪เขาทำเรื่องตัวเลขและคำนวณได้
‪คุณวางกลยุทธ์ได้
‪แต่ฉันเป็นหัวหน้าทีมที่เก่งที่สุดให้คุณได้
‪เพราะเมื่อไหร่ที่ตกที่นั่งลำบาก ฉันตอบโต้ไง
‪ของแบบนี้ไม่ใช้พรแสวง
‪แต่ใช้พรสวรรค์
‪ทุกคน...
‪ฉันจะเป็นคนออกคำสั่ง
‪ลงมือผ่าตัดกัน
‪เธอจะเป็นคนคุม เป็นหัวหน้าใหญ่
‪เป็นหัวกะทิ เป็นจอมสุขุม
‪ยัยบ้าตัวแสบที่พาพวกเรามาอยู่ที่นี่
‪ทำให้มีคนต้องสูญเสียชีวิต เยี่ยมไปเลย
‪ระหว่างที่พวกนายกำลังเล่นบทคุณหมอ
‪ฉันจะคิดแผนการของฉันต่อไป ระวังตัวด้วยล่ะ
‪มันเป็นครึ่งชั่วโมงอันแสนมืดมนของเรา
‪ภายใน 30 นาที
‪พวกตำรวจกลับมาเต็มกำลัง
‪เพื่อบีบให้เรายอมจำนน
‪ศาสตราจารย์ได้แต่คิดถึง 30 นาทีนั้น ‪ระหว่างอยู่ในรางข้าว
‪หากเขาโทรมาเร็วกว่านั้นครึ่งชั่วโมง
‪ลิสบอนก็คงไม่ตาย
‪- ใช้แผนฮาเมลินขั้นที่สอง ‪- ได้เลย
‪(หมายเลขส่วนตัว)
‪อลิเซีย แสดงความเห็นใจ เจรจาเพื่อสงบศึกนะ
‪ศาสตราจารย์
‪เป็นพ่อม่ายได้ห้านาทีก็โทรหาหญิงอื่นซะแล้ว
‪ร้ายนะเนี่ย เป็นเสือผู้หญิงจริงๆ
‪คุณสั่งฆ่าเธอใช่ไหม
‪ก็ฉันไม่มีเวลา เธอทำตัวเอง
‪มูริลโย ราเกลใช้กำลังขัดขืนการจับกุม
‪ทำตัวเป็นคนทรยศ ‪ยิงปืนใส่อดีตเพื่อนร่วมงานของเธอ
‪ผู้พันครับ
‪เสาส่งสัญญาณไม่ได้อยู่ที่มาดริด
‪มันอยู่บนทางหลวงแผ่นดิน
‪ในฮูเอลวา
‪อังเกล เขาฝ่าการปิดล้อมไปได้
‪ไอ้หมอนั่นกำลังเดินทาง ‪อยู่ห่างจากจุดของคุณ 42 กิโลเมตร
‪คุณแน่ใจนะ อาจเป็นหลุมพรางอีกก็ได้
‪แน่ใจสิ มีสัญญาณกระจายอยู่ที่เสาส่งสัญญาณสามที่
‪ทางหลวง 435 มุ่งหน้าขึ้นเหนือ ไปจับเขาเลย
‪ได้ครับ
‪สารวัตรรูบิโอเรียกกองกำลังทั้งหมด ‪เราจะไปจากที่นี่
‪เป้าหมายกำลังหนีขึ้นเหนือไปบนทางหลวง 435
‪ฟังนะ ซิเอร์รา
‪เราจะถล่มพวกคุณให้สิ้นซาก
‪ก่อนออกจากธนาคารกลางสเปน
‪น่าเบื่อชะมัด
‪คุณไม่ได้สอนหลักจริยธรรมเหรอ
‪ไม่สิ คุณได้ยิงขีปนาวุธสองลำกลางเมืองมาดริด
‪แล้วตอนนี้ก็ไปร่วมกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‪ซะอย่างนั้นน่ะ
‪ผมจะแก้ไขความผิดของผม ‪และกำลังเสนอโอกาสให้คุณทำเหมือนกัน
‪- ไนโรบี... ‪- ไม่มีทาง
‪ฉันไม่ส่งหมอเข้าไปหรอก
‪แต่ฉันเสนอการรักษาให้ได้ ‪พาตัวคุณไนโรบีออกมา
‪รถพยาบาลรอเธออยู่แล้ว
‪ผมจะไม่ส่งไนโรบีไปอยู่ในกำมือ ‪ของยมบาลที่พยายามจะฆ่าเธอ
‪- รอรับผลของมันแล้วกัน ‪- กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว
‪เพื่อแสดงความปรารถนาดี ‪ฉันจะเสนอการสงบศึกให้
‪ใน 48 ชั่วโมงข้างหน้านี้
‪เพื่อให้คุณได้ประเมินบาดแผล
‪หรือไม่ก็ปล่อยเธอตายในนั้น
‪ผมรับข้อเสนอการสงบศึก ‪แต่จะบอกอะไรให้นะ
‪ไนโรบีจะไม่ตาย...
‪ไม่ว่าคุณจะช่วยหรือไม่ก็ตาม
‪ดี
‪ไปจับไอ้สารเลวนั่นกัน
‪แล้วเราจะออกจากจุดศูนย์กลางได้ยังไง
‪ทำตามแผนการฮาเมลิน
‪เล่าต่อสิ
‪พอมาร์แซย์เป่าขลุ่ย หนูทุกตัวจะวิ่งตามเขา
‪เราจะทำให้พวกเขาเชื่อว่าเราหนีรอดได้
‪ถูกต้อง
‪เราจะทิ้งร่องรอยของปลอมแต่...
‪น่าเชื่อถือและมีหลักฐานพิสูจน์
‪และจุดที่เราซ่อนตัวจะไม่เหลือใคร
‪จากนั้นเมื่อนักล่าไปแล้ว ‪เราจะไต่ลงมาจากต้นไม้เหมือนลิง
‪ไม่คิดว่านี่เป็นการกลับมาเจอกันใหม่ ‪ที่สวยงามที่สุดเหรอ
‪ทำไมคุณถึงเรียกผมว่าบิ๊กเบิร์ด
‪ไม่รู้สิ ท่าเดินของคุณน่ะ
‪ท่าเดินผมเหรอ ยังไง
‪เพราะคุณ... น่ารัก
‪ตกลงจะเรียกผมว่าน่ารักหรืออ้วน
‪ไม่ต้องตอบหรอก ผมว่าผมน่ารักดีกว่า
‪คุณทำป่วนไปหมดที่เรียกผมว่าบิ๊กเบิร์ด
‪เขาพูดกันให้แซ่ด ตอนนี้หน่วยคดีฆ่าคน ‪จเรตำรวจ และแม้กระทั่งศาลยังรู้เรื่องเลย
‪ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมีม ‪จนมาเห็นบิ๊กเบิร์ดนี่แหละ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪คุณจะไม่ถามฉันเหรอว่าทำไมมาพัวพันกับเรื่องนี้
‪ไม่ละ
‪ผมรู้ว่าคุณทำเพราะความรัก
‪พอเราไปถึงมาดริด ‪พวกเขาจะเสนอให้คุณร่วมมือ
‪ฉันรู้
‪ปล้นโดยใช้อาวุธ ก่อกวนความสงบสุข
‪ทำร้ายเจ้าหน้าที่ มีอาวุธไว้ในครอบครอง
‪เปิดเผยความลับ อยู่ในกลุ่มติดอาวุธและลักพาตัว
‪ลักพาตัวประกันและลูกสาวตัวเอง
‪เพราะฉะนั้นไม่ว่าพวกเขาเสนออะไรให้
‪ถึงแม้จะได้อัยการที่ต่อต้านผู้มีอำนาจ
‪ฉันจะติดคุกอย่างน้อย 30 ปี
‪ฉันก็จบเห่ละ
‪บิ๊กเบิร์ด
‪ทุกขั้นตอนที่คุณบอกเรา ‪ต้องชัดเจนและตรงประเด็น เข้าใจไหม
‪เราต้องใช้เลือดกี่ถุง
‪เตรียมเลือดที่อุณหภูมิห้องไว้สามถุง
‪มีเลือดอยู่เท่าไหร่ เดนเวอร์
‪- สามถุงพอดี ‪- โอเค ไปเอามาเพิ่ม
‪โอเนกาทีฟกับเอเนกาทีฟนะ
‪เอามาให้พอสำหรับการผ่าตัดสามครั้ง ‪ถามด้วยว่ามีหมอไหม
‪โบโกตา ลงไปข้างล่าง
‪นั่นเป็นทางออกทางเดียวของเรา ‪ละลายทองคำซะ
‪เธอเหมาะเป็นคนคุมดีนะ
‪นายทำให้ทีมเสียความเชื่อมั่น
‪รู้ไหมว่าถ้าฉันไม่อยู่ ‪ทางออกเดียวของพวกนายจะเป็นยังไง
‪เดินยกมือออกไปและภาวนา
‪ว่าขอให้ข้างนอกมีกล้องเต็มไปหมด ‪และไม่ให้พวกเขาระดมกระสุนใส่
‪ทุกท่าน
‪อำลาอาลัย
‪บายจ้ะ
‪เอาเลย หมอ
‪ลงมีดระหว่างกระดูกซี่โครงที่หกและเจ็ด ‪ผ่าแผลขนาด 15 เซนติเมตร
‪มีดผ่าตัด
‪หากมีใครได้รับบาดเจ็บครั้งนี้
‪เราพร้อมที่จะช่วยชีวิต
‪เราจะเรียนรู้วิธีจัดการ ‪แผลถูกยิงที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด
‪ในรถบรรทุกของทหาร ‪นอกจากของที่จำเป็นสำหรับการปล้นแล้ว
‪เราจะขนอุปกรณ์การแพทย์ ‪เพื่อใช้ในการผ่าตัดทุกประเภทไปด้วย
‪ดร.อาห์เมดจะเป็นมันสมองให้ ‪แต่เขาอยู่ไกลออกไปเจ็ดพันกิโลเมตร
‪พวกคุณจะทำหน้าที่เป็นมือ
‪มันไม่ง่ายหรอก
‪ลังเลไม่ได้
‪พลาดไม่ได้
‪เพราะที่อยู่บนโต๊ะไม่ใช่หมูที่ตายแล้ว
‪มันคือคุณคนใดคนหนึ่ง
‪ซับเลือดออก ผมมองไม่เห็น
‪เขยิบกล้องเข้ามาใกล้อีก
‪เช็ดบริเวณที่ผ่าตัดให้สะอาดอยู่เสมอ
‪- ผมเห็นแล้ว ‪- ขั้นตอนต่อไปล่ะ
‪เราต้องแยกกระดูกซี่โครง
‪คุณอาจต้องตัดชิ้นส่วนของปอดออก
‪แยกกระดูกซี่โครงเหรอ ฉิบหายแล้ว
‪ตัวถ่างซี่โครง
‪- อันนี้ใช่ไหม ‪- ใช่ เอามานี่
‪คนที่มีเลือดกรุ๊ปโอเนกาทีฟ ‪หรือเอเนกาทีฟ ยกมือขึ้น
‪จะให้เราดูเวชระเบียนของคุณหรือไง
‪ปากีตา
‪คุณเคยเป็นผู้ช่วยพยาบาลใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ เป็นพยาบาลผดุงครรภ์ด้วย
‪ตามผมมา
‪ทุกคนที่ยกมือ ตามผมมาเลย
‪สวัสดี
‪ศาสตราจารย์
‪- มาร์แซย์ ‪- ใช่ ผมเอง ไม่ต้องห่วง
‪ตำรวจไม่อยู่
‪- แล้วกระทิงล่ะ ‪- กระทิงอะไร
‪พยุงผมขึ้นที กระดิกตัวไม่ได้
‪กระทิงนั่นเหรอ
‪ตัวนั้นแหละ
‪ค่อยๆ ก้าวถอยหลังนะ มาร์แซย์
‪และอย่าหลบสายตามันเด็ดขาด
‪รู้สึกคุ้นๆ ไหม
‪ซานเฟอร์มินเหรอ
‪อิตาลี
‪ตอนผมเจอคุณที่งานแต่ง
‪เร็วสิ ถอยหลังไปอีก
‪การโยนช่อดอกไม้นี่สำหรับสาวโสดไม่ใช่เหรอ
‪นายเห็นสาวโสดในนี้บ้างไหมล่ะ มาร์ติน
‪นายใกล้เคียงที่สุดในนี้แล้ว
‪ประเพณีเขาบอกว่าเจ้าสาวต้องโยนดอกไม้
‪ฉันก็กำลังจะทำนี่แหละ ฉะนั้นถอยไปอีก
‪เร็วสิ ถอย
‪ช่างเชื่อม เกย์
‪คนใบ้และบรรณารักษ์
‪ให้ตายเถอะ งานแต่งงานอิตาลีนี่นะ...
‪ผมไม่ใชคนใบ้ แค่ไม่พูด
‪ผมบอกคุณแล้วว่าไม่ได้เป็นบรรณารักษ์
‪ได้โปรดเรียกผมว่าเซอร์จิโอเถอะ
‪สาวๆ เจ้าสาวกำลังจะโยน ‪ช่อดอกไม้แล้ว ตั้งใจหน่อย
‪ถอยไปอีกสิ สาวๆ อีกนิดนึง
‪ถอยไปอีก
‪พร้อมนะ
‪น้องชายของฉัน!
‪- ยอดเยี่ยมกระเทียมดองเลย น้องชาย ‪- ยินดีด้วยนะ
‪และบัดนี้ คุณนายโฟโนโญซา ‪ได้เวลาเริ่มเต้นรำแล้ว
‪- แต่ก่อนอื่น มีอะไรให้ประหลาดใจเล็กน้อย ‪- อะไรคะ
‪แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าคณะประสานเสียง!
‪เหมือนคนไม่มีดนตรีในหัวใจ
‪ศาสตราจารย์นั่งอยู่ที่โต๊ะ
‪เขานึกสงสัย
‪อะไรมีความหมายกว่ากัน ความรักหรือความตาย
‪ชีวิตมีความหมายที่สุด
‪ชีวิต
‪ตัวฉันไงล่ะ จะตายอยู่แล้วแต่ก็ยังแต่งงาน
‪มันเป็นความขัดแย้งที่สวยงามไม่ใช่เหรอ
‪เธอรู้ไหมว่านายป่วย
‪รู้สิ
‪เธอฉลาดจะตาย
‪และถ้านายมองด้านดี เราโชคดีนะ
‪คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะตายเมื่อไร
‪เราก็เลยใช้ชีวิตเหมือนอยู่ในช่วงฮันนีมูนตลอด
‪คนทั่วไปซื้อแชมเปญหนึ่งขวดเพื่อโอกาสพิเศษ
‪แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ
‪ฉันกับตาเตียนาจะใช้ชีวิตให้สุดเหวี่ยง ‪ไปกับแชมเปญฝรั่งเศสเป็นถังเลย
‪ความตายเป็นโอกาสที่ดีที่สุด ‪ของชีวิตเราได้นะ เซอร์จิโอ
‪เศร้าเหรอ ศาสตราจารย์
‪อยากระบายความรู้สึกกับผมก็ได้นะ
‪ให้ผมเปิดเพลงไหม
‪เพลงทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้นะ
‪รถคันนี้ถูกขโมยมา ผมไม่ได้ฟังเพลงแบบนี้
‪ไม่เป็นไร มาร์แซย์ ขับรถไปเถอะ
‪ขอโทษนะ
‪เอาเลือดนี้ไปให้ใคร
‪จะสนใจทำไมว่าเอาไปให้ใคร
‪พวกคุณสองคนถือตุ๊กตาหมีขึ้นไปข้างบน ‪แต่อยู่ตรงนี้แค่คนเดียว
‪งั้นก็รู้แล้วสินะว่าเอาไปให้ใคร
‪ทีนี้ก็เงียบได้แล้ว
‪- เดนเวอร์ ‪- อะไร
‪ขอบใจนะ
‪- เรื่องอะไร ‪- ผมเข้ามาเพื่อจะบอกคุณด้วยตัวเอง
‪ผมรู้ว่าเราเริ่มต้นไม่สวยเท่าไร
‪แต่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่สำคัญคือ ‪คุณได้เลี้ยงดูลูกชายผม
‪- ขอบคุณ ‪- พูดบ้าอะไรวะ ไอ้สะเหล่อ
‪ใช้ได้แล้ว ปากีตา ขอบคุณ
‪ผมรู้ว่าคุณอายุเท่านี้ ‪ซึ่งมีเงินมากขนาดนั้น...
‪เรื่องเปลี่ยนผ้าอ้อมไม่ได้อยู่ในหัวของคุณหรอก
‪น่าชื่นชมนะ
‪เพราะต้องเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง
‪ถึงจะดูแลเด็กที่เกิดจากน้ำเชื้อของผู้ชายอีกคนได้
‪ฟังนะ ไอ้เพี้ยน
‪เงียบปากและอย่ากวนประสาทฉัน
‪ไม่งั้นโดนกำปั้นของฉันยัดปากจนถึงคริสต์มาสแน่
‪ไม่ใช่ เขาไม่ใช่เอเนกาทีฟ
‪อาร์ตูโรเป็นกรุ๊ปเอโพสิทีฟ
‪คุณมีแผนอะไร
‪คุณมีแผนอะไร ฉันบังเอิญตรวจเจอนะ
‪บ้าจริง เราทำเธอตายได้เลย
‪ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษ ผมผิดเอง ไม่ได้ตั้งใจน่ะ
‪ผมรู้ว่าผมหมู่เลือดเอ
‪แต่ไม่รู้ว่าเป็นบวกหรือลบ
‪ไม่ใช่ของที่ใช้กันทุกวันน่ะ ยกโทษให้ผมด้วย
‪นายไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรใช่ไหม
‪- ทำอะไรน่ะ เดนเวอร์ ‪- หมายความว่าไง
‪เขาอาจสับสนจริงๆ ก็ได้
‪- ช่วยเขาสิ ให้ตายเถอะ ‪- ลุกขึ้น เขาไม่เป็นไรหรอก ลุกขึ้น
‪คุณเที่ยวต่อยชาวบ้านแบบนั้นไม่ได้นะ
‪แค่พวกเขาอยู่ที่นี่ก็แย่พอแล้ว
‪มันจบแล้ว เขาไม่เป็นอะไร ขอโทษ
‪ไม่เป็นไร
‪อีกอย่าง...
‪ผมรู้ว่าทำไมคุณถึงหัวเสียนัก
‪- ทำไม ‪- ผมเข้าใจ
‪โมนิกาเล่าเรื่องห้องน้ำให้คุณฟังใช่ไหม
‪ห้องน้ำอะไร
‪เขาพูดเรื่องห้องน้ำอะไร
‪ผมขอโทษ บ้าจริง ขอโทษที
‪ผมไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
‪ผมไม่ได้เจอหรือใกล้ชิดเธอมานานมาก...
‪ไม่รู้สิ ผมตีความผิด
‪แล้วเธอก็บอกผมว่า...
‪เราไปเจอกันสักที่ได้เพื่อให้ผมได้เจอลูก
‪แต่ทำไปทำมา ผมก็เลยตัดสินใจทำมัน
‪เขาทำอะไร
‪- เขาทำอะไร ‪- เดนเวอร์ ไม่มีอะไรหรอก
‪ช่างมันเถอะ
‪คุณจะพาลูกชายเราไปหาไอ้สวะนี่เหรอ
‪ฉันสับสนที่เขาบอกว่าเป็นพ่อของลูก ‪ดูเขาสะเทือนใจ...
‪ก็ได้ แต่เขาทำอะไรล่ะ ‪ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เธอไม่ผิด
‪อย่าดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องเลย ผมผิดเอง
‪เรากอดกัน ผมรู้สึกกระสัน
‪- จึงกอดเธอแน่น... ‪- หุบปาก!
‪เรื่องจริงหรือเปล่า
‪ไอ้สารเลวนี่ เอาตัวมาเสียดสีคุณ...
‪จนแข็งตัวเหรอ
‪ฉันก็ใช้ปืนไล่เขาออกไปทันทีนะ
‪ฟังฉันนะ ฉันขัดขืน เดนเวอร์
‪งั้นก็เป็นเรื่องจริงสิ
‪หยุดนะ เดนเวอร์!
‪หยุด เดี๋ยวเขาก็ตายหรอก! ‪เดนเวอร์ หยุดนะ!
‪นี่มันอะไรกัน
‪อะไรเข้าสิงคุณเนี่ย
‪ความบ้าคลั่งนั้น...
‪ความรุนแรงนั้น...
‪คุณยิงตัวประกันไป
‪แล้วก็มาซ้อมเขา...
‪เหมือนคนบ้า
‪ฉันไม่อาจ...
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณมีปมอะไร
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณมีปมอะไรหรือเจออะไรมา
‪แต่ฉันทำไม่ได้ เดนเวอร์
‪ฉันทำไม่ได้และไม่อยาก...
‪ฉันไม่อยาก...
‪ฉันไม่อยากให้ลูก...
‪รับรู้ถึงความรุนแรงที่ไร้เหตุผลในตัวคุณ
‪ฉันไม่ต้องการแบบนั้น
‪ถูกต้อง ไปต่อ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- ใช่เขาไหม ‪- รถพลิกคว่ำหลายตลบ
‪มีรอยเลือดแต่ไม่พบผู้บาดเจ็บ ต้องเป็นเขาแน่
‪หรือไม่ก็เป็นผู้ค้ายา หรือคนเถื่อน...
‪รถคันนี้ถูกขโมยที่ซัลวาเตียร์รา ‪เมื่อสองสามชั่วโมงก่อน
‪เป็นหมู่บ้านที่ใกล้กับจุดที่เราพบตัวมูริลโย
‪เขาปีนต้นไม้ด้วย
‪อย่างนี้เอง
‪ขอตัวนะ
‪- ครับ ผู้พัน ‪- ใช่เขาไหม
‪คิดว่างั้นนะ เขาหนีไปได้ไม่ไกลหรอก ‪เพราะเสียเลือดมาก
‪ปล่อยให้ซัวเรสจัดการ ‪ผมต้องการให้คุณพามูริลโยมาที่นี่
‪พาตัวเธอมาที่มาดริด ‪เรื่องนั้นสำคัญกว่า เข้าใจไหม
‪- เข้าใจครับ ‪- ให้ซัวเรสส่งกองกำลัง
‪ไปคุมโรงพยาบาลทุกแห่งในพื้นที่
‪สัตวแพทย์ทุกคนและแม่ชีที่ถือกล่องยาด้วย
‪ผมต้องการให้ทุกคนตื่นตัว
‪ถ้าเราไม่ได้ตัวเขา ก็ให้เขาตายเสียดีกว่า
‪ปามุก
‪อะไรนะ
‪หมาผมชื่อปามุก
‪ปามุกอยู่กับผมช่วงสงคราม ‪ผมเข้าใจความรู้สึกคุณ
‪คุณกำลังเปรียบเทียบ ‪หมาคุณที่ตายไปแล้วกับเมียผมเหรอ
‪มันเป็นหมาตัวเมียน่ะ
‪หลังสงครามเพื่อนผมตายกันหมด
‪ส่วนผมก็เที่ยวบาร์ทุกคืน
‪วันแล้ววันเล่า...
‪ปามุกรออยู่ข้างนอกตลอด
‪คุณมีความรักหรือเปล่า ‪แล้วเธอถูกฆ่าต่อหน้าคุณด้วยไหม
‪ใช่
‪เกิดอะไรขึ้นกับปามุก
‪พวกเด็กผู้ชายจากหมู่บ้านชอบเล่นต่อสู้กัน
‪หลังจากนั้นไม่นาน
‪พอไม่มีคู่อริ พวกเขาก็เบื่อเล่นเกมนี้
‪วันหนึ่งเด็กพวกนั้นเจอก้อนหิน
‪เอาขวดมาตีให้แตก
‪แล้วก็บอกว่าปามุกเป็นคู่อริ
‪เสียใจด้วยนะ
‪มันเป็นหมาที่ดี
‪มาร์แซย์ จอดแป๊บนึงได้ไหม ผมปวดฉี่น่ะ
‪ฉี่เต็มที่แล้วนะ
‪บางครั้งการฉี่ก็เป็นการปลดปล่อย
‪ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน ‪เราก็มองข้ามสิ่งหนึ่งไม่ได้
‪ชีวิตเราขึ้นอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น ‪ลึกลงไปใต้ดิน 48 เมตร
‪กติกาของแผนการนี้ง่ายมาก
‪เอาทองคำออกมาให้หมด ไม่งั้นก็ตาย
‪ไม่ว่าข้างบนเกิดอะไรขึ้น ‪เราต้องเอาทองออกไปให้ได้
‪ขยับปอดซิ ผมอยากเห็นส่วนล่าง
‪ใช้มือนั่นแหละ
‪ผู้พันครับ
‪มีการไหลเวียนของสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้า
‪เข้าออกธนาคารเพิ่มขึ้น
‪มาร์ติเนซ อย่าวิชาการมากได้ไหม
‪พวกมันกำลังติดต่อกับบุคคลภายนอกครับ
‪เลื่อนภาพเข้ามาใกล้ขึ้น นั่นแหละ
‪เอาละ เราต้องตัดปอดส่วนล่างออก
‪มีความเสี่ยงติดเชื้อและเนื้อเยื่อตาย
‪เธออาจตายได้
‪เราจะตัดชิ้นเนื้อปอดของเธอออกได้ยังไง
‪- คุณมีมีดผ่าตัดไฟฟ้าไหม ‪- มี
‪ดูจากปริมาณสัญญาณ ผมว่าเป็นการคุยผ่านวิดีโอ
‪เราดูได้ไหม
‪สัญญาณเข้ารหัสไว้ครับ
‪ผมว่ามันส่งไปที่ดาวเทียมคาซัค...
‪จากนั้นก็คงจะผ่านเว็บไซต์ ‪ที่ไม่ปรากฏฐานข้อมูล แต่ไม่อาจแน่ใจได้เลย
‪งั้นก็ตัดสัญญาณเลยแล้วกัน
‪เอาละ เริ่มเลย ไม่มีเวลาแล้ว
‪คุณต้องฟังและทำตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด
‪- เราจะค่อยๆ ทำ เข้าใจไหม ‪- เข้าใจ
‪ผู้พัน...
‪ถ้าเป็นดาวเทียมของเครือข่ายโทรศัพท์สเปน
‪- เราจะขอให้ส่งสัญญาณรบกวนชั่วคราวแต่... ‪- ไม่ต้องบอกสิ่งที่เราทำไม่ได้
‪ผมสั่งให้คุณตัดสัญญาณบ้านั่นซะ
‪ถ้าตัดโดนเส้นเลือด เราจะหยุดการใช้มีด
‪และใช้คีมหนีบห้ามเลือด
‪รับทราบ
‪เราจะต้องรบกวนทุกสัญญาณในพื้นที่
‪ล่มระบบอินเทอร์เน็ต ‪รวมถึงทุกอย่างที่ใช้ดาวเทียม
‪เหมือนอียิปต์ปี 2011 ไง ลงมือเลย
‪เราจะผ่าขั้นแรกกัน
‪- เห็นลิงกูล่าไหม ‪- มันคืออะไร
‪ส่วนล่าง...
‪(กำลังเชื่อมต่อ)
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉิบหาย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- ไม่มีสัญญาณส่งกลับมา ‪- อะไรนะ
‪เวรแล้ว
‪เราโดนปิดสัญญาณ ทุกอย่างล่มหมด
‪ทำยังไงกันดี
‪ความดันเลือดลดต่ำลง เธอกำลังจะตาย
‪ไม่นะ
‪ไม่นะ บ้าเอ๊ย!
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย