NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zawsze mamy szczęśliwe wspomnienia.
Im bardziej masz przejebane, tym piękniejsze zostają wspomnienia.
Licząc na cud
i słuchając kardiogramu Nairobi
wspominałam te dni,
na przykład mecz w klasztorze.
Brońcie bramki. Została minuta.
- Hej! - Dalej!
No już.
Trzymaj.
Nie sądziłam, że sekundy przed rzutem rożnym będą takie fajne.
Hej!
On dotknął moich jaj!
Widziałeś to.
Zamknijcie się. Została minuta. Chcecie tracić czas na kłótnie?
Broniłem, a on się przykleił!
Widziałam, jak dotykałeś jego jaj.
Wystarczy! Nie dotykaj go więcej.
- Albo odpadasz z gry. - Dobra.
Szybko!
Gol!
Karny!
- Zobaczmy, co się stanie. - Będą się bić.
Patrzcie!
Karny i czerwona kartka, spadaj stąd!
- Tokio! - Idź.
Nie ma zasięgu. Wszystko padło.
Co robimy?
- Tracimy ją. - Kurwa, nie!
Ostrożnie.
Powoli.
Dobra, mam.
Trochę wyżej.
Świetnie ci idzie.
Teraz wyjmij kulę.
Dalej.
Mamy ją.
Dobrze.
Ostrożnie. Dobrze.
Jest.
Nostalgia to zrozumienie,
że zdarzenia z przeszłości, o których nawet byś nie pomyślała,
były szczęśliwe.
Tak!
Nie dokończyliśmy nawet pierwszej połowy,
a Lizbona chciała już zmieniać drużynę.
Gol dla Sierry, w górny róg.
Tymczasem, niczym roboty,
usunęliśmy kawałek płuc Nairobi.
Nie wiedzieliśmy, czy ratujemy jej życie, czy ją dobijamy.
Odpadł kolejny zawodnik. Padł drugi gol przeciwko nam.
Trzeci miał dopiero paść, od Palermo.
Ale to będzie samobój.
Był dobrym kapitanem.
Ale okropnym członkiem drużyny.
Zgodnie z planem wyszło tylko przybycie Profesora do Madrytu.
Ale i to było złe.
Brakowało motocyklisty.
Profesorze,
musimy jechać.
Motocyklem wzdłuż leśnych ścieżek, polnych dróg i ścieżek dla bydła
przejechali La Manchę, omijając kontrole.
Rycerz i jego giermek,
znów pokonani, jadący na bitwę głupców w niezwyciężalnej wojnie.
Wszystko miało wybuchnąć.
Dasz wiarę?
Ja w ciąży.
Kto by pomyślał?
Gratulacje.
Dziękuję.
Naprawdę,
jesteś bardzo odważny.
Zrobiłem, co musiałem.
Jeśli nie odpowiemy, zdepczą nas jak w Auschwitz.
Powiedz, jeśli zaszczypie.
Nie, daj na to alkohol. Znoszę ból od lat.
Zobaczmy...
Nie przestawaj.
Oszalałeś?
Strasznie go pobiłeś.
- Musisz się opanować. - Jak? Jestem pod presją.
Właśnie!
Dlatego nie zachowuj się jak rozpieszczony bachor!
Masz krew na bluzce.
Nie przejmuj się mną, nic nie widzę.
Słuchaj, Amando…
miałaś napady lęku z powodu napadu?
- Chyba tak. - Rozumiem.
Nie mogę spać dłużej niż pół godziny.
Bo mam ściśnięty żołądek...
To normalne.
Atmosfera jest bardzo napięta.
Ale nie martw się, przyniosę ci środki uspokajające.
Bo nie chcemy, żebyś dostała zespołu stresu pourazowego,
bardzo trudno z tego wyjść.
Bywa, że...
trwa wiecznie.
Pomogę ci. Masz tu krew.
Nie martw się, dopóki tu jestem, nie będzie ci niczego brakowało.
Będziesz moim projektem.
Napadliśmy na Bank Hiszpanii.
Może o tym zapomniałeś, ale ja nie.
- Nie byliśmy takimi dupkami. - Może mam traumę!
Może o to tu chodzi. Wszyscy mamy traumę.
O czym ty pierdolisz? Jaką ja mam traumę?
- Ja nie... - Mów.
Zostawiłeś Tokio.
Ile znasz osób, które opuściłyby Tokio?
Zero, bo nie opuszcza się Tokio.
Co ty wiesz o Tokio?
Tokio to pieprzony maserati, wszyscy taki chcą.
Jeśli zostawiasz go na ulicy
z otwartymi drzwiami i kluczykami, to jesteś pierdolnięty.
Słuchaj, Rio. Powiem to wprost.
Może masz traumę, bo naruszyli twoją męskość.
Może przesadzili z torturami.
Musisz to z siebie wyrzucić. Dlatego opuściłeś Tokio, tak?
Jeśli ktoś albo jakaś grupa to zrobiła, to chodzi o inną traumę.
Wyduś to!
Możesz na mnie liczyć. W każdej sprawie.
W każdej.
Panie i panowie,
z żalem muszę się pożegnać.
Wychodzę.
Oby tak dalej.
Co ty, kurwa, robisz?
Matías…
Wychodzę.
Jak zwykle miło było z tobą pracować.
Powiem nawet,
że bardzo cię kocham.
A jeśli chodzi o was...
obyście nie mieli po tym traumy.
Opowiecie tę historię wnukom i bliskim. Tak czy inaczej...
Panie i panowie, to była dla mnie przyjemność.
Co jest?
Spokojnie.
Spokojnie, Palermo.
Porozmawiamy na spokojnie. Ale nigdzie nie pójdziesz.
Kurwa mać!
Zrobiłaś zamach stanu, suko! Czego się spodziewałaś?
Ja zajmuję się stroną militarną, a ty techniczną.
Techniczną?
Czy ja wyglądam jak jakiś kujon w okularach?
Czym ja mam tu dowodzić?
Topić złoto! A teraz przestać!
Batyskaf na powierzchnię! Pod wodę! Zanurzyć się! Wynurzyć!
Za kogo ty mnie masz?
Nie po to tu przyszedłem! To poniżej mojej godności. Idę.
Aktywuję otwieranie ręczne, wyświadczam ci przysługę.
Bo jeśli zostanę, zastrzelę ciebie
i całą resztę.
Nie jestem już z wami.
To ja wyświadczam ci przysługę.
Bo przysięgam, że teraz…
cię zabiję.
Nie sądzę.
A ja tak.
Miny Claymore,
jak widzicie,
są wycelowane w was.
Nie złapią mnie.
Wiesz, że nie zawaham się cię zabić.
Spokojnie.
Nie możesz nas zdradzić.
Tak sądzisz?
Palermo! Nie ruszaj się!
Świetnie.
Szalona księżniczka przyszła pożegnać księcia.
Miej godność, na litość boską.
Gdzie idziesz?
Do więzienia?
Żeby cię zastrzelili?
Żeby nas wydać?
Nikogo nie wydam.
Mam zabezpieczenie: tajemnice państwowe.
Nie zdradzę was, spokojnie.
Odejście to zdrada.
Zostawienie nas tu to zdrada.
Nie ruszaj się! Nie chcę cię zabić, grubasie.
Nie chcesz mnie zabić?
Będziesz musiał.
To, co robisz, jest szaleństwem, Helsinki.
Jeśli odejdziesz, Palermo...
to przysięgam...
Zrobię bum,
bum, ciao.
Mówię poważnie. Zrobię to.
Poważnie.
Jestem przy tobie.
Co powiedziałeś Rio?
- O czym? - Powiedziałeś mu, że ma traumę.
Mów, co chcesz, ale coś jest na rzeczy.
Coś jest na rzeczy? Bo opuścił Tokio?
Bo ona to... maserati.
Słuchaj...
Maserati to taki męski zwrot.
Myślę, że coś się stało podczas tortur.
Przegięli.
Co zrobili?
Czterdziestu spoconych gości weszło przez jego tylne drzwi.
Rio był torturowany, a ty mu to mówisz.
To prawda. Zapytałem, czy przekroczyli granicę.
I wiesz co? Zamilkł, bo nie chce się z tym zmierzyć.
Nie.
Nie mogę...
Co?
Wiesz? Nagle czuję,
- jakby bańka pękła. - Jaka bańka?
Jaka bańka?
Nie, chcę wiedzieć, o co chodzi.
Co to za bańka?
Jakbym w końcu przejrzała na oczy.
Nie poznaję cię.
Nie wiem, czemu z tobą jestem.
Nie wiem, kim jesteś.
Mónica, nie zrozum mnie źle.
Tokio to maserati, ale to nie czyni cię maluchem.
Przykro mi, Denver.
Nie chcę z tobą być.
Dobra.
Gdy widzisz, że atakuje cię jak hydra, nic nie mów.
Hydra… Nieważne. Trzymaj gębę na kłódkę.
- Mam się nie bronić? - Nie.
Bo nawet nie wiesz, dlaczego jest zła.
Cicho.
Im mniej wiesz, o co chodzi, tym bardziej przepraszaj.
Na wszystko odpowiadaj: „Tak, przepraszam, kochanie”.
Klasyczny przypadek.
- Z podręcznika dla pantoflarzy. - Nie, dla ocalałych.
Czekasz, aż burza minie.
Potem, gdy zobaczysz, w którą stronę wieje wiatr
i kiedy się uspokoi,
wtedy i tylko wtedy...
Wykonujesz ruch.
Nie patrzyłeś?
Od czasów klasztoru mamy problemy.
O to chodzi.
Cóż... Od tamtego czasu wszystko narasta.
I pod presją wychodzi.
O to chodzi.
Profesorze.
Tu Tokio.
- Zrobiłaś zamach stanu. - Palermo oszalał.
Prawie wysadził lobby.
- Wszystko jest pod kontrolą. - Nieprawda.
Nie Palermo. Jest nieprzewidywalny.
Jest związany i pod obserwacją.
Tokio, nasz plan się rozpada!
Ja wciąż tu jestem, Profesorze.
I co z tego?
Bez Palermo nie wyniesiemy złota.
A może ty się na tym znasz?
I bez Nairobi!
I bez Lizbony!
Palermo uciekł, bo to był jedyny rozsądny ruch.
Profesorze…
byłeś moim aniołem stróżem.
Teraz moja kolej.
Jak to się stało?
- Zginęła, bo nie chciała mnie zdradzić. - Przykro mi.
A ja...
schowałem się za drzewem.
Wszędzie byli żołnierze i policjanci.
Ona była na farmie. Tam ją znaleźli.
Kazali jej uklęknąć, bez broni, i zapytali o mnie.
Nie przestawałem biec.
Zapytali ją, gdzie jest Profesor.
Mówiłem: „Raquel.
Powiedz im, gdzie jestem i że się poddam”.
„Nie wiem”.
Powtórzyła: „Nie wiem”.
Strzelili do niej dwa razy.
A ona była nieuzbrojona.
Nie zdążyłem.
Widziałeś to?
Tylko słyszałeś?
Profesorze…
widziałeś jej ciało?
Musiałem uciekać.
Posłuchaj.
Słyszałam, jak mama kazała mi iść do domu,
bo będę tam bezpieczna.
Ale w kuchni czekało 20 policjantów.
A w namiocie…
słyszeli, jak uciekamy z banku,
ale wciąż tu jesteśmy.
Uciekła stąd tylko fretka w kapturze.
Było coś w wiadomościach?
Nie.
To samo może być z Rio.
Wiedzielibyśmy, że nie żyje.
Jest przesłuchiwana.
- Dokąd to? - Do Banku Hiszpanii.
To zły pomysł. To zbyt ryzykowne.
Dzięki za troskę,
ale tylko tam dowiem się, czy moja kobieta żyje. Odsuń się.
- Nie. - Proszę cię.
- Nie, Profesorze. - Odsuń się.
Nie pozwolę ci wsiąść na motocykl.
Siedemdziesiąt.
Z tym, co mamy w raportach,
wyjdziesz w wieku 70 lat.
Paula będzie miała 40 lat. A po twojej matce pozostaną tylko kości.
Nie musisz mówić więcej.
Wyrok zależy od prokuratora, nie od ciebie.
A ostateczna decyzja od sędziego.
Ale dobrze wiesz,
że prokurator i sędzia wykorzystują to, co piszę w raportach.
Mogę tu pisać, co chcę.
Co mam napisać?
Zmusisz mnie do przemocy.
- Ja tylko chronię plan. - Ja o nim decyduję.
To nie plan, tylko improwizacja.
Zawsze mówisz: „Żadnej improwizacji”.
Nie poddam się.
Musisz zrozumieć,
że tylko tam mogę znaleźć odpowiedź.
W Banku...
Dobra.
Serio, Profesorze?
Nie wiem, gdzie jest Profesor ani co planuje.
Nie możesz myśleć?
Miłość cię otumaniła?
Plan przewiduje tego rodzaju zaporę.
Nie chodzi o miłość.
Oczywiście, że chodzi.
Ale w więzieniu miłość odpływa jak woda.
Szybko znika. W dwa miesiące wysycha zupełnie.
Dwa miesiące cierpienia czy dożywocie?
Nawet gdybyś żyła siedem razy, nie zrozumiałbyś naszej miłości.
Żeby chronić plan,
musimy sprawdzić, czy jest na przesłuchaniu.
Jeśli tak, to przesłuchiwać ją będzie Alicia Sierra w Banku Hiszpanii.
Nie możesz tam iść!
Opowiem ci o waszej miłości.
Jedno w Soto del Real, drugie w Cádiz,
czekają na doroczne odwiedziny.
To optymistyczna wersja.
Bo jeśli go nie złapiemy,
nigdy więcej go, kurwa, nie zobaczysz.
Musisz wybrać między tym a wyjściem i byciem matką dla swojej córki.
Próbujesz manipulować moimi emocjami.
Mówię prawdę.
Jak zawsze.
By chronić plan, musimy iść.
Jak chcesz wejść do namiotu, skoro twoja twarz jest w gazetach?
Jak inni. W czerwonym kombinezonie i masce Dalego.
Dobrze.
Nie wyda nas.
Daj rękę.
Ile razy myślałaś, że jesteś zakochana?
To samo będzie tym razem. Wiesz o tym.
Każdy jest zdolny do zdrady, nawet Marsylia.
Wystarczy wiedzieć…
To było mocne… Przecież już skończyliśmy!
Tak?
Nie wiedziałem.
- Sergio, napij się jeszcze. - Wypiłem już dwa.
Coś taki poważny?
To dziwne wesele, Andrés.
To świetna impreza.
- Bracie! - Żal mi jej, jest młoda
i zakochana, a ty jesteś chory.
Nie słyszałeś księdza?
„Póki śmierć was nie rozłączy”.
Może dla ciebie to wielki finał,
ale dla niej to dopiero początek, to nie fair.
Wie, że jestem chory.
Wszyscy wiedzą.
Ranisz ją.
Dam jej najlepsze dwa, trzy lata w jej życiu.
Tak, a potem…
Właściwie to ją zdradzę.
Tak czy inaczej,
zdrada to nieodłączna część miłości.
Skoro o tym już mowa, to patrz.
Martín.
Legenda! Mój najlepszy przyjaciel. Jest szczęśliwy.
Czy zdradziłby mnie?
Oczywiście, że tak,
w odpowiednich okolicznościach. A Tatiana?
Tatiana też.
Mówisz, że doświadczasz miłości jak nikt inny,
- a wszędzie widzisz zdrajców. - Tego nie powiedziałem.
Powiedziałem, że zdrada
nie zależy od tego, jak bardzo kogoś kochasz.
Zależy od tego, jak wielki jest twój dylemat.
Czy zdradziłabyś ukochaną? Zasadniczo nie.
A gdyby w zamian obiecali,
że dadzą ci lek, który ocali twojego brata?
To jest prawdziwy dylemat.
Sergio Marquina. Emocjonalny chłód.
Kompulsywny narcyz.
Patologicznie nieśmiały.
Cechy psychopaty...
- Prawdziwy skarb. - Cóż.
To raport przygotowany przez pseudoeksperta bez wywiadu.
Zapewniam, że to dużo ciekawsza osoba.
Super.
Psychopaci bywają bardzo ciekawi.
To jego profil.
A mój?
Jesteś opiekunką, która przywiązuje się do drani.
Idealizujesz ich.
Stopniowo stajesz się przy nich coraz mniejsza.
Wykorzystują cię i manipulują.
Kiedy przestałaś ufać intuicji?
Zanim pojawił się Profesor?
Bo Alberto cię bił.
A ten jak cię poniża?
Najpierw Alzheimer mojej matki, a teraz przemoc domowa?
Czy historia się nie powtarza?
Czy nie zapaliła ci się lampka
i nie pomyślałaś: „Uważaj, on może być skurwysynem”?
Mylę się?
Ja też się znam na protokołach i negocjacjach.
Wygrałem, Raquel.
Jestem głupia, bo myślałam, że się w sobie zakochaliśmy.
Nie musiałaś iść.
Blefowała.
Rozłączyła się i nie odkryliśmy naszych kart!
Zaatakowała ciebie, bo jesteś słabym ogniwem.
Co dla ciebie zrobił? Odszukałby cię z rodziną na wyspie?
Wykonałby twój plan?
Grałaś kiedyś główną rolę? Kiedykolwiek?
Czy zawsze podążałaś za nim jak piesek?
Mówiłam ci, że Alberto to drań.
Ten jest taki sam.
Pytanie jest proste, Raquel:
czy zasługujesz na 30 lat więzienia
za takiego idiotę?
Pułkowniku...
Sprawdzam raporty i może to być błąd,
ale nie mogę znaleźć raportu z aresztowania Murillo.
Co sprawdzasz?
Nie chcę, aby mały szczegół...
Tu chodzi o prawa człowieka.
Co z tobą? Dołączyłeś do organizacji pozarządowej?
Jesteś w Amnesty International? Błagam.
Ale według prawa...
Antoñanzas, wiesz, kiedy wprowadzamy tu prawo?
Jak myślisz?
Odpowiedz.
- Gdy ty... - Gdy ja, kurwa, każę.
A konkretnie, kiedy tylko chcę.
Bo mam w dupie raporty z aresztowań i gwarancje proceduralne.
Zrozumiałeś?
Tak.
A do tego czasu...
Ta suka będzie siedzieć tam, nie śpiąc i sikając do wiadra.
Jakieś wątpliwości?
Żadnych.
To dobrze, Antoñanzas.
TRANSPARENTNOŚĆ
CHCEMY PODWYŻKI
NIECH ŻYJE ZŁO NIECH ŻYJE KAPITAŁ
Ten system nas nie reprezentuje…
Profesor chciałby mieć rentgen w oczach, by zobaczyć, czy w namiocie jest Lizbona.
Ale nie był Supermanem.
I musiał zadowolić się kostiumem Sherlocka.
W banku szukał sznura, za który mógłby pociągnąć.
Znalazł trzy.
Van. Co tu robi?
I czemu ma na kołach błoto?
CNP85600N.
Pakistan znalazł odpowiedź.
Pojazd należał do policji w Huelvie,
w pobliżu miejsca, gdzie miała zginąć Lizbona.
Ángel.
Jeśli ktoś miał podążać śladem planu Hemelina, to był on.
Chyba że miał coś ważniejszego do roboty.
Transport Lizbony do Madrytu.
A jeśli ktoś miał opłakiwać śmierć przyjaciela, to też on.
I Alicia Sierra. Rozejm ogłoszono kilka godzin temu.
I oto ona. Nawet jeśli jest pracoholiczką,
powinna być teraz w domu, mocząc nogi.
Chyba że przesłuchiwała jednego
z najbardziej poszukiwanych przestępców w kraju.
Lizbona może być żywa.
Ale musiał skontaktować się z nią i powiedzieć, że jej nie zostawi.
Przyjechała karetka, z której się komunikowaliście.
Wiesz, kto ją przeszuka?
Alberto, twój były mąż.
Poza tym, że jest najlepszym policjantem, to bardzo chce spieprzyć ci życie.
Jest inne wyjście.
Mogę tam wejść jako pierwsza
i pozbyć się dowodów.
Nic nie znajdziesz.
Cholera, Raquel.
Powinnaś wiedzieć.
Zawsze coś znajdujemy.
Coś, co doprowadzi nas do twojej matki i córki.
Zobaczysz.
Następna piątka pójdzie do łazienki z moim kolegą.
Gandía, skoro jesteśmy teraz w tej samej drużynie, mogę o coś zapytać?
Jesteśmy tymi dobrymi czy złymi?
Rozetnę ci mosznę,
wyciągnę jaja i wsadzę do gęby.
Byłoby ciekawie.
Ale masz związane ręce.
Wiesz, że skuteczność kajdanek
opiera się na jednej części ciała?
Nie spadają dzięki kości śródręcza.
Ale łatwo ją wybić.
- Serio? - Cóż...
To pomysł na wolność.
Wolny
Jak słońce o świcie
Jestem wolny
Jak morze
Wolny
Jak ptak, który uciekł z więzienia
I nareszcie może latać
Wolny
Jak wiatr, który zbiera
Mój lament i żal
Idę bez końca
W poszukiwaniu prawdy W końcu się dowiem
Czym jest wolność
Idź spać.
Cztery rogi łóżka,
cztery anioły dookoła głowy.
Łukasz, Mateusz i Józef,
nasz Pan i Maryja Dziewica.
Antoñanzas.
Co tu robisz?
Jesteś...
Aresztowany!
Na kolana.
Badałem tylko grunt.
Na kolana.
Proszę, moja żona i córki są w łóżku.
Nic im się nie stanie.
Musisz tylko robić, co każę i odpowiadać na pytania.
Nie będę rozmawiał z kimś, kto we mnie celuje.
Będziesz.
Po pierwsze:
mamy karetkę.
Po drugie:
szurniętą babcię.
Gdzie ja jestem?
Nie dam rady.
Po trzecie:
dzieci bez matki.
Mamusiu.
Po czwarte…
miłość Profesora,
która wygaśnie, gdy tylko pójdziesz siedzieć.
A teraz ostatnia scena.
Atakujesz policjanta.
Nie wiesz, w co się pakujesz.
Zawarliśmy rozejm.
Czasem rozejm to najważniejsza część wojny.
Nie mogę…
Nie mogę oddychać.
Weź się w garść, Antoñanzas.
Weź się w garść.
Duszę się.
Marsylia.
Lepiej?
Jeśli będziesz współpracować, prokuratura zażąda 12 lat, dostaniesz 10,
a wyjdziesz za pięć.
Tak może wyglądać twoje życie.
Jeśli nie, dostaniesz 30 lat. Tak będzie wyglądało twoje życie.
Proszę wybierać, pani inspektor.
Napisy: Maria Frank