‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มันมักจะมีวันที่ดีให้นึกถึงอยู่เสมอ
‪ยิ่งเราย่ำแย่เท่าไหร่
‪วันคืนเหล่านั้นก็ดูจะชื่นมื่นมากขึ้น
‪ในช่วงที่กำลังหวังให้เกิดปาฏิหาริย์
‪ขณะได้ยินเสียงสัญญาณชีพของไนโรบีดังอยู่
‪ฉันนึกถึงวันเหล่านั้น
‪เหมือนการแข่งขันฟุตบอลที่โบสถ์
‪- กันไว้ เหลือนาทีเดียว ‪- เร็วเข้า
‪- เฮ้ย ‪- เร็วเข้า
‪ไป
‪รับ
‪ฉันไม่เคยนึกเลยว่าช่วงเวลาแว่บเดียว ‪ก่อนเตะมุมจะสนุกมากขนาดนั้น
‪เฮ้ย
‪กรรมการ มันจับไข่ผม!
‪คุณก็เห็น
‪ขอร้องละ เงียบเถอะ เหลือนาทีเดียว ‪จะเสียเวลาเถียงกันหรือไง
‪ผมกำลังอุดหลัง เขาตามก้นผมแจเลย
‪ฉันเห็นคุณจับไข่เขานะ ไอ้ทุเรศ
‪พอได้แล้ว! อย่าโดนเขาอีก ‪ไม่ว่าส่วนไหนก็ตาม เข้าใจไหม
‪- ไม่งั้นโดนไล่ออก ‪- เอาละ เริ่มเลย
‪เร็วเข้า ไปเลย!
‪เข้าประตู!
‪ฟาวล์นะ!
‪- ไหน เกิดอะไรขึ้น ‪- จะต่อยกันแล้ว
‪เอาแล้วไง
‪ฟาวล์และโดนใบแดง ออกไป!
‪- โตเกียว! ‪- เอาเลย
‪ไม่มีสัญญาณเลย ทุกอย่างล่มหมด
‪ทำไงกันดี
‪- เรากำลังจะเสียเธอไป ‪- ไม่นะ บ้าเอ๊ย!
‪ระวังให้ดี
‪ค่อยๆ
‪เอาละ ฉันเจอแล้ว
‪มันอยู่สูงกว่านั้นหน่อย
‪คุณทำได้ดีมาก
‪ทีนี้ก็คีบกระสุนออกมา
‪เอาเลย
‪อย่างนั้นแหละ
‪ดี
‪ระวังนะ นั่นแหละ
‪อยู่นั่นไง
‪นั่นคือการรำลึกถึงความหลัง
‪เพื่อให้รู้ว่าเหตุการณ์ในอดีต ‪ที่เราไม่คิดว่าเป็นความสุข
‪ที่จริงแล้วกลับเป็น
‪เย่!
‪เรายังเล่นไม่ทันจบครึ่งแรก
‪ลิสบอนก็ไปไกลจากเต็นท์สามกิโลเมตรแล้ว
‪และถูกบังคับให้ย้ายทีม
‪ซิเอร์รายิงประตูเสียบเข้าสามเหลี่ยม
‪ในขณะที่ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์อยู่นั้น
‪เราตัดชิ้นเนื้อปอดของไนโรบีออกมาได้
‪โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังช่วยชีวิตเธอ
‪หรือกำลังทำให้เธอตาย
‪เราเสียสมาชิกคนที่สองไปแล้ว
‪ซึ่งเป็นประตูที่สองที่เราเสีย
‪แต่ยังมีประตูที่สามจากปาเลร์โม
‪แต่เราจะได้ประตูนี้
‪เขาเป็นหัวหน้าทีมที่ดี
‪แต่เป็นลูกทีมที่ห่วยแตก
‪สิ่งเดียวที่เป็นไปตามแผนการ ‪คือศาสตราจารย์ไปถึงมาดริด
‪แต่นั่นก็ยังผิดแผน
‪เพราะคนขี่หายไปคนหนึ่ง
‪ศาสตราจารย์...
‪เราต้องไปแล้ว
‪พวกเขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามเส้นทางในป่า ‪บนถนนลูกรังที่มีวัวควายสัญจร
‪ขับข้ามลามันชาเพื่อเลี่ยงจุดตรวจ
‪อัศวินและผู้ติดตามของเขา
‪ที่พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กำลังมุ่งเข้าสู่ ‪การต่อสู้ของคนโง่ในสงครามที่ไม่มีทางชนะครั้งนี้
‪ขณะที่ทุกอย่างจวนจะพังทลาย
‪เชื่อไหมล่ะ
‪ฉันเนี่ยนะท้อง
‪ใครจะไปคิด
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณ
‪บอกตามตรงนะ
‪คุณกล้าหาญมาก รู้ไหม
‪ผมแค่ทำตามหน้าที่
‪ถ้าเราไม่ยืนหยัดสู้ ‪เราก็จะโดนเหยียบย่ำเหมือนค่ายเอาช์วิทซ์
‪ถ้าแสบมาก ก็บอกนะ
‪ไม่หรอก เอาเลย ทาแอลกอฮอล์เลย ‪ผมเจ็บปวดมาหลายปีแล้ว
‪ไหนดูซิ
‪ทาไปเรื่อยๆ
‪นายบ้าไปแล้วเหรอ
‪นายซ้อมเขาน่วมเลย
‪- สติหลุดแบบนั้นไม่ได้นะ ‪- ทำไมจะไม่ได้ นี่ก็เหมือนหม้ออัดแรงดัน
‪ก็ใช่น่ะสิ!
‪เพราะงี้นายถึงวางมวยใส่ผู้คน ‪เหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่ได้!
‪คุณเปื้อนเลือด เสื้อคุณ...
‪ไม่ต้องห่วงนะ ตาผมข้างนี้มองอะไรไม่เห็น
‪เออนี่ อามันดา...
‪คุณเคยมีอาการวิตกกังวล ‪เรื่องการปล้นครั้งนี้ไหม
‪- คิดว่างั้นนะ ‪- เข้าใจละ
‪แล้วฉันก็นอนหลับได้ไม่เกิน 30 นาที
‪เพราะฉันรู้สึกมวนท้องตรงนี้และฉัน...
‪ก็เป็นอาการปกติ
‪เพราะมันเครียดมากจริงๆ
‪เครียดมาก แต่ไม่ต้องห่วง ‪ผมจะหายาคลายกังวลให้
‪เพราะไม่ว่ายังไง เราจะไม่อยากให้คุณ ‪มีผลกระทบจากเหตุการณ์ร้ายแรง
‪เพราะมันลืมยากมาก
‪อันที่จริงในบางครั้ง...
‪มันจะติดอยู่ในใจไปตลอด
‪ให้ผมช่วยนะ คุณมีเลือดเปื้อนตรงนี้
‪ไม่ต้องห่วงนะ มีผมอยู่ใกล้ๆ...
‪คุณจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ
‪คุณจะเป็นงานที่ผมรับผิดชอบ
‪เรากำลังยึดธนาคารกลางสเปนอยู่นะ
‪นายอาจลืมไป แต่ฉันยังไม่ลืม
‪เราไม่เคยทำตัวชั่วช้าแบบนั้นมาก่อน
‪ฉันอาจจิตใจบอบช้ำอยู่ก็ได้
‪นั่นอาจเป็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นที่นี่ ‪เราต่างจิตใจบอบช้ำกันหมด
‪หมายความว่าไง ฉันจิตใจบอบช้ำเรื่องอะไร
‪- ฉันเปล่า... ‪- ตอบมา
‪นายทิ้งโตเกียว
‪นายรู้จักผู้ชายกี่คนที่จะทิ้งโตเกียว
‪ไม่มี เพราะเขาไม่ทิ้งโตเกียวกันหรอก
‪นายรู้เรื่องอะไรของโตเกียวบ้างล่ะ
‪โตเกียวเหมือนรถมาเซราติที่ใครๆ ก็อยากได้
‪ถ้านายทิ้งรถไว้บนถนน
‪ประตูเปิดอ้า กุญแจคาอยู่ ‪นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
‪ฟังนะ ริโอ ฉันจะพูดให้ชัดๆ
‪นายอาจบอบช้ำ เพราะพวกเขา ‪ทำให้นายเสียความเป็นชายไป
‪พวกเขาอาจทรมานนายมากเกินไป
‪นายต้องปลดปล่อยมันออกมา ‪นายถึงได้ทิ้งโตเกียว ใช่ไหมล่ะ
‪จะทำคนเดียวหรือทำเป็นกลุ่ม ‪ความบอบช้ำที่มันก่อนั้นแตกต่างกัน
‪ปลดปล่อยมันออกมา!
‪ฉันเป็นที่พึ่งให้นายได้นะ ไม่ว่านายต้องการอะไร
‪อะไรก็ได้
‪สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ
‪ผมเสียใจที่ต้องกล่าวอำลา
‪ผมจะไปแล้ว
‪ทำจิตใจให้เข้มแข็งกันไว้
‪นายจะทำบ้าอะไรน่ะ
‪มาติอัส...
‪ฉันจะไปละ
‪ยินดีที่ได้ร่วมงานกับนายเช่นเคย
‪ฉันจะบอกด้วยว่า
‪ฉันรักนายมากนะ มาติอัส
‪สำหรับพวกคุณทุกคน...
‪ผมหวังว่าคำสั่งของผม ‪ไม่ได้สร้างบาดแผลในใจมากนักนะ
‪พวกคุณเอาเรื่องนี้ไปเล่า ‪ให้ลูกหลานและคนรักฟังได้ เอาเถอะ...
‪ทุกท่าน
‪ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
‪อะไรวะ
‪ใจเย็น
‪ปาเลร์โม ใจเย็นๆ
‪ค่อยๆ คุยกันเถอะ
‪แต่นายจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ไอ้บ้าเอ๊ย!
‪แกยึดอำนาจไปแล้ว นังตัวแสบ ‪ยังจะเอาอะไรอีกวะ
‪ฉันคุมด้านการทหาร นายคุมด้านวิธีการ
‪ด้านวิธีการเหรอ
‪หน้าฉันเหมือนวิศวกรใส่แว่นเฉิ่มๆ หรือไง
‪จะให้ฉันสั่งการอะไรข้างล่างนั่น
‪ละลายเลย อย่าเพิ่งละลาย
‪เอายานดำน้ำข้า เอายานดำน้ำออก ‪ดำลงไป โผล่ขึ้นมา
‪คิดว่าฉันเป็นใครวะ!
‪ฉันไม่ได้มาทำเรื่องพรรค์นั้นนะ!
‪ไม่สมศักดิ์ศรีฉันเลย ไปดีกว่า
‪ฉันจะปิดระบบการเปิดอัตโนมัติ ‪นี่ทำเพื่อพวกแกนะ
‪เพราะถ้าฉันอยู่ละก็ ฉันจะยิงพวกแก
‪และคนที่เหลือให้พรุนเลย
‪ฉันไม่ใช่พวกเดียวกับแกอีกต่อไป
‪ฉันต่างหากที่เป็นคนช่วยนาย
‪เพราะสาบานได้ว่าสิ่งต่อไปที่ฉันจะทำ...
‪คือฆ่านาย
‪ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ
‪แต่ฉันคิด
‪ทุ่นระเบิดเคลย์มอร์
‪อย่างที่แกเห็นนะ...
‪มันหันหน้าไปหาแกอยู่
‪ไม่โดนฉันหรอก
‪แกก็รู้ว่าฉันฆ่าแกได้โดยไม่แยแส
‪จิ๊บจ๊อย
‪นายทรยศเราแบบนี้ไม่ได้
‪อยากเดิมพันไหมล่ะ
‪ปาเลร์โม! อย่าขยับ!
‪อ้อ ดีเลย
‪องค์หญิงขี้โมโหมาโบกมือลาองค์ชายที่สถานีรถ
‪มีศักดิ์ศรีหน่อยสิ ปัดโธ่
‪นายจะไปไหน
‪ไปให้ติดคุกเหรอ
‪ไปให้โดนยิงแสกหน้าเหรอ
‪ไปหักหลังพวกเราเหรอ
‪ฉันไม่หักหลังใครหรอก
‪ฉันกุมความลับสุดยอดเอาไว้อยู่
‪ฉันไม่ทรยศพวกแกหรอก ไม่ต้องห่วง
‪การออกไปก็เท่ากับทรยศ
‪การทิ้งพวกเราไปเท่ากับทรยศ
‪อย่า...
‪ขยับ ฉันไม่อยากฆ่าแก ไอ้หมูตอน
‪ไม่อยากฆ่าฉันเหรอ
‪นายจะต้องฆ่าฉัน
‪แกกำลังทำเรื่องบ้าๆ นะ เฮลซิงกิ
‪ถ้านายไป ปาเลร์โม...
‪ฉันสาบานได้...
‪ฉันจะบูม...
‪บูม ลาก่อน
‪ฉันพูดจริงนะ ปาเลร์โม ฉันจะทำจริง
‪จริงๆ
‪เสร็จฉันละ
‪คุณพูดอะไรกับริโอ
‪- พูดอะไร ‪- คุณบอกว่าเขาจิตใจบอบช้ำ
‪อยากเรียกยังไงก็ตามใจ แต่มันมีเรื่องเกิดขึ้น
‪มีเรื่องเกิดขึ้นเหรอ ‪เพราะเขาทิ้งโตเกียวเนี่ยนะ
‪เพราะเธอเป็นรถมาเซราติ
‪นี่...
‪มาเซราติเป็นคำเรียกกันในหมู่ผู้ชาย
‪ฉันหมายความว่า ‪มีเรื่องเกิดขึ้นระหว่างการทรมาน
‪พวกนั้นทำกับเขาแรงเกินไป
‪พวกนั้นทำอะไรนะ
‪ผู้ชายเหงื่อท่วม 40 คนทะลวงประตูหลังเขา
‪พวกนั้นเข้าประตูหลังของเขา
‪ริโอถูกทรมาน ‪แล้วคุณยังไปพูดเรื่องพวกนั้นกับเขา
‪มันเป็นเรื่องจริงนี่ ‪ผมถามเขาว่าพวกนั้นล้ำเส้นไหม
‪และจะบอกให้นะ เขานิ่งเงียบ ‪เพราะเขาไม่อยากเผชิญหน้า ตามแบบฉบับเลย
‪ไม่
‪ฉันทำไม่ได้...
‪ทำอะไรไม่ได้
‪รู้ไหม อยู่ๆ ฉันก็รู้สึก...
‪- เหมือนฟองสบู่แตก ‪- ฟองสบู่อะไร
‪ฟองสบู่อะไรวะ
‪เดี๋ยว ผมอยากรู้ว่าเราพูดถึงฟองสบู่อะไร
‪ฟองสบู่อะไร
‪มันเหมือนกับว่าผ้าที่ปิดตาฉันได้หลุดออก
‪ฉันมองคุณแล้วไม่รู้จักคุณเลย
‪ไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรด้วยกันอยู่
‪ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร
‪โมนิกา อย่าเข้าใจผมผิดสิิ
‪โตเกียวอาจเป็นรถมาเซราติ ‪แต่ก็ใช่ว่าคุณเป็นเฟียต 600 นะ
‪ขอโทษนะ เดนเวอร์
‪ฉันอยู่กับคุณไม่ได้
‪เอาละ
‪เวลานายเห็นเธอโมโหใส่ ‪เหมือนตัวไฮดรา ให้หุบปากไว้
‪ไฮดราน่ะ ตัวที่... ช่างเถอะ ‪หุบปากเงียบไปเลย
‪- โดยไม่แก้ต่างให้ตัวเองน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪เพราะนายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงโกรธ
‪นาย เงียบไว้
‪และยิ่งไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
‪นายต้องยิ่งเสียใจ
‪ต้องพูดว่า "ได้ ขอโทษนะ ที่รัก" กับทุกเรื่อง
‪นั่นแหละคือแบบฉบับ
‪แบบฉบับของพวกกลัวเมียน่ะสิ
‪ไม่ใช่ ของคนเอาตัวรอดต่างหาก
‪รอให้พายุสงบลง
‪จากนั้นเมื่อนายรู้ทิศทางลมแล้ว
‪และเธอสงบลงเมื่อไหร่
‪ตอนนั้นแหละ แค่ตอนนั้นนะ...
‪นายค่อยออกตัว
‪ไม่เคยเห็นที่ฉันทำมาก่อนเหรอ
‪เรามีปัญหากันมาตั้งแต่ที่โบสถ์แล้ว
‪เรื่องมันเป็นอย่างนั้น
‪ก็...
‪มันก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ
‪พอเจอความตึงเครียดพวกนี้ ‪มันก็ระเบิดออกมาหมด
‪เรื่องก็เป็นอย่างนั้นละ
‪ศาสตราจารย์
‪นี่โตเกียวนะ
‪- คุณยึดอำนาจเหรอ ‪- ปาเลร์โมบ้าไปแล้ว
‪เขาเกือบระเบิดโถง
‪- แต่เราคุมสถานการณ์ไว้ได้ ‪- ไม่ได้หรอก
‪คุณควบคุมปาเลร์โมไม่ได้ เขาไว้ใจไม่ได้
‪เขาโดนจับมัดและถูกจับตาตลอดเวลา
‪โตเกียว แผนการกำลังพังพินาศ!
‪ฉันยังอยู่นะ ศาสตราจารย์
‪คุณยังอยู่แล้วไงล่ะ
‪ถ้าไม่มีปาเลร์โม เราก็เอาทองคำออกไปไม่ได้
‪หรือคุณรู้วิธีล่ะ
‪ไม่มีไนโรบี
‪และไม่มีลิสบอนด้วย
‪ปาเลร์โมจะหนีไปเพราะนั่นเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุด
‪ศาสตราจารย์...
‪คุณเป็นเทวดาคุ้มครองฉันมาตลอด
‪ถึงตาฉันเป็นให้คุณบ้างนะ
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪เธอตายเพราะไม่ยอมทรยศผม
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ผม...
‪พรางตัวอยู่ในต้นไม้และก็มี...
‪ทหารกับตำรวจอยู่ทั่วไปหมด
‪เธออยู่ที่ฟาร์ม พวกมันเจอเธอที่นั่น
‪พวกมันบังคับให้เธอคุกเข่า ปลดอาวุธ ‪แล้วถามข้อมูลเกี่ยวกับผม
‪ผมวิ่งไม่หยุด
‪พวกมันถามเธอว่า "ศาสตราจารย์อยู่ที่ไหน"
‪ผมบอกว่า "บอกพวกเขาไป ราเกล
‪บอกที่อยู่ของผม บอกว่าผมจะยอมจำนน"
‪"ฉันไม่รู้"
‪เธอย้ำแต่ว่า "ฉันไม่รู้"
‪แล้วพวกมันก็ยิงเธอสองนัด
‪พวกมันยิงเธอสองนัดทั้งที่เธอไม่มีอาวุธ
‪ผมไปไม่ทัน
‪แต่คุณเห็นหรือเปล่าล่ะ
‪ได้ยินแค่เสียงใช่ไหม
‪ศาสตราจารย์...
‪คุณเห็นพวกเขาย้ายศพเธอไหม
‪ผมต้องหนีน่ะ
‪ฟังฉันนะ
‪ฉันก็ได้ยินแม่บอกให้ฉันกลับบ้านเหมือนกัน
‪บอกว่าอยู่บ้านจะปลอดภัยกว่า
‪แต่ตำรวจ 20 นายรอฉันอยู่ที่ห้องครัวบ้านแม่
‪และที่เต็นท์นั่น
‪พวกเขาก็ได้ยินเราหลบหนีออกจากธนาคาร
‪แต่พวกเรายังอยู่
‪สิ่งเดียวที่หนีออกไปคือตัวเฟอเรตใส่หมวก
‪มีการออกข่าวบ้างไหม
‪ไม่มี
‪แบบเดียวกับริโอเลย
‪ถ้าพวกนั้นฆ่าเธอ เราคงรู้แล้ว
‪เธอกำลังโดนสอบสวน
‪- จะไปไหนน่ะ ศาสตราจารย์ ‪- ธนาคารกลางสเปน
‪ไม่เข้าท่าเลยนะ มันเสี่ยงเกินไป
‪ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ
‪แต่นั่นเป็นที่เดียวที่ผมจะรู้ได้ว่า ‪ภรรยาผมยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ถอยไป
‪- ไม่ ‪- ผมขอร้องละ
‪- ไม่นะ ศาสตราจารย์ ‪- ถอย มาร์แซย์
‪ผมไม่ให้คุณขี่มอเตอร์ไซค์หรอก
‪เจ็ดสิบปี
‪จากข้อมูลที่เรามีอยู่ในรายงานพวกนั้น
‪กว่าคุณจะได้รับการปล่อยตัวก็ปาเข้าไป 70
‪พอลลาก็จะอายุ 40
‪ส่วนแม่ของคุณก็จะตาย ‪จนเหลือแต่เศษกระดูกในสุสาน
‪พอเถอะ ไม่จำเป็นต้องพูดต่อแล้ว
‪อัยการเป็นคนเสนอโทษ ไม่ใช่คุณ
‪ส่วนคำชี้ขาดขึ้นอยู่กับผู้พิพากษา
‪แต่คุณรู้อยู่เต็มอกนะ
‪ว่าอัยการกับผู้พิพากษา
‪ทำงานจากสิ่งที่ฉันเขียนในรายงานพวกนี้
‪แล้วฉันก็เขียนทุกอย่างที่ต้องการได้
‪คุณอยากให้ฉันเขียนว่าอะไรล่ะ
‪คุณกำลังบีบให้ผมต้องใช้กำลัง
‪- ผมแค่ปกป้องแผนการ ‪- ผมเป็นคนตัดสินเรื่องแผนการ
‪นี่ไม่ใช่แผนการ นี่คือการเปลี่ยนแผน
‪คุณพูดอยู่ตลอดว่า "ห้ามเปลี่ยนแผน"
‪ผมไม่ยอมหรอก
‪ผมต้องการให้คุณเข้าใจ
‪ว่าตรงนั้นเป็นที่เดียวที่ผมหาคำตอบได้
‪ที่ธนาคารกลาง...
‪ดีมาก
‪เอาจริงเหรอ ศาสตราจารย์
‪ฉันไม่รู้ว่าศาสตราจารย์ ‪อยู่ที่ไหนหรือกำลังจะทำอะไร
‪ลองคิดดูไม่ได้เหรอ
‪ความรักไปอุดสมองหรือไง
‪แผนการนี้มีระบบป้องกันความปลอดภัยแบบนี้แหละ
‪ไม่เกี่ยวกับความรักเลย
‪เกี่ยวสิ
‪แต่คิดดูนะ เมื่ออยู่ในคุก ‪ความรักจะไหลออกไปเหมือนน้ำ
‪มันหายวับไปอย่างรวดเร็ว ‪และจะแห้งสนิทในสองเดือน
‪จะทรมานสองเดือนหรือติิดคุกตลอดชีวิต
‪ต่อให้คุณกลับมาเกิดใหม่เจ็ดชาติ
‪คุณก็จะไม่เข้าใจสัจธรรมของความรักหรอก
‪การจะปกป้องแผนการได้
‪เราต้องรู้ว่าเธอถูกสอบสวนอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
‪ถ้าอยู่ อลิเซีย ซิเอร์ราจะเป็นคนสอบสวน
‪ซึ่งเธอจะอยู่ที่ธนาคารกลางสเปน
‪แต่คุณไปไม่ได้
‪ฉันจะบอกสัจธรรมของความรักให้ฟังนะ
‪คนหนึ่งเข้าคุกที่โซโตเดลเรอัล ‪ส่วนอีกคนอยู่ที่กาดิซ
‪รอการเข้าเยี่ยมของคู่สมรสได้ปีละครั้ง
‪นั่นคือในกรณีที่คุณโชคดีเท่านั้นนะ
‪เพราะถ้าเราจับคนรักของคุณไม่ได้
‪คุณจะไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลย
‪เลือกเอาระหว่างข้อนั้น ‪กับการออกจากคุกทันได้เป็นแม่คน
‪คุณกำลังเล่นกับอารมณ์ของฉันอยู่นะ อลิเซีย
‪ฉันก็แค่พูดความจริง
‪เหมือนทุกครั้ง
‪เราต้องไปเพื่อปกป้องแผนการ
‪คุณจะไปที่เต็นท์ได้ยังไง ‪ในเมื่อมีหน้าคุณออกข่าวเต็มไปหมด
‪ก็ทำเหมือนทุกคน
‪ใส่ชุดหมีสีแดงกับหน้ากากดาลี
‪ดีนะ
‪เธอจะไม่ทรยศเรา
‪ยื่นมือมา
‪ยื่นมือมาสิ
‪คุณคิดว่าก่อนหน้านี้ ‪คุณเคยตกหลุมรักมาแล้วกี่ครั้ง
‪ครั้งนี้ก็จะเป็นเหมือนเดิม คุณก็รู้
‪ทุกคนทรยศได้ทั้งนั้น มาร์แซย์ ทุกคนเลย
‪คุณแค่ต้องรู้...
‪หมัดหนักชะมัดเลย แต่เราเลิกแล้วนี่
‪งั้นเหรอ
‪ไม่ยักรู้
‪- เซอร์จิโอ ดื่มอีกสิ ‪- ฉันดื่มไปแล้วสองแก้ว
‪นายดูขรึมมากเลย
‪งานแต่งงานนี้ประหลาดนะ อันเดรส
‪งานสนุกออก
‪- ไอ้น้อง! ‪- ฉันสงสารเธอ เธอยังสาว
‪และอยู่ในห้วงความรักแต่นายป่วย
‪ไม่ได้ยินที่บาทหลวงพูดเหรอ
‪"จนกว่าจะตายจากกัน"
‪สำหรับนายอาจเป็นการปิดฉากที่ยิ่งใหญ่
‪แต่สำหรับเธอ มันเป็นแค่การเริ่มต้น ‪และเริ่มต้นได้ไม่ดีด้วย
‪เธอรู้ว่าฉันป่วย
‪ใครๆ ก็รู้ว่าฉันป่วย
‪นายกำลังทรยศความรู้สึกเธอ
‪ฉันจะทำให้สองสามปีนี้ ‪เป็นปีที่ดีที่สุดในชีวิตเธอเลย
‪ใช่ และหลังจากนั้น...
‪ที่จริงฉันก็จะทรยศเธออยู่ดี
‪ถึงยังไง
‪การทรยศเป็นเนื้อแท้ของความรัก
‪ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว ดูสิ
‪มาร์ติน
‪สุดยอดจริงๆ เพื่อนซี้ฉัน เขามีความสุขนะ
‪เขาจะทรยศฉันไหม
‪แหงอยู่แล้ว
‪ถ้ามีโอกาสเหมาะ ตาเตียนาล่ะ
‪ตาเตียนาก็เหมือนกัน
‪ไม่ นายกำลังบอกว่า ‪นายมองความรักไม่เหมือนคนอื่น
‪นายเห็นแต่คนทรยศ...
‪- เต็มไปหมด ‪- เปล่า ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‪เปล่า ฉันหมายความว่า
‪การทรยศไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า ‪เรารักเขายังไงและมากแค่ไหน
‪มันขึ้นอยู่กับว่าเราเจอวิกฤตที่ยากแค่ไหน
‪นายจะทรยศคนรักของนายไหมล่ะ ‪ตามหลักแล้วจะไม่ทำ
‪แต่ถ้ามีคนบอกนายว่าถ้านายทรยศเขา
‪นายจะได้ยาไปรักษาแม่สุดที่รักของนายล่ะ
‪นั่นคือวิกฤตของแท้
‪เซอร์จิโอ มาร์กินา อารมณ์เฉยชา
‪หลงตัวเองจนฉุดไม่อยู่
‪ไม่กล้าแสดงออก
‪มีนิสัยของคนโรคจิต...
‪- เรียกสั้นๆ ว่า ล้ำค่า ‪- ก็...
‪เป็นรายงานที่ผู้เชี่ยวชาญจอมปลอม ‪เขียนขึ้นโดยไม่ได้สอบสวนใคร
‪ฉันรับรองได้ว่าเขาเป็นคนสนุก ‪กว่าที่เขียนเอาไว้เยอะ
‪เจ๋ง
‪ใช่สิ คนโรคจิตเป็นคนสนุกมากได้นะ
‪แล้วก็มีประวัติของคุณ
‪ประวัติฉันทำไมเหรอ
‪คุณคือพี่เลี้ยงที่ติดร่างแหคนสารเลวพรรค์นี้
‪คุณมองว่าพวกเขาดีเลิศ
‪ซึ่งคุณจะหมดความสำคัญลงไปเรื่อยๆ
‪จากนั้นพวกเขาจะจูงจมูกคุณ
‪คุณเลิกเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ สารวัตร
‪ก่อนศาสตราจารย์เข้ามาในชีวิตคุณหรือเปล่า
‪เพราะอัลแบร์โตเคยซ้อมคุณ
‪เรื่องนี้ทำให้คุณเสียเกียรติได้ยังไง
‪ตอนแรกคุณเล่นเรื่องโรคความจำเสื่อมของแม่ ‪ตอนนี้มาเล่นเรื่องความรุนแรงในครอบครัว
‪บอกฉันสิว่าประวัติศาสตร์ไม่ซ้ำรอย
‪บอกฉันสิว่าถึงช่วงนึงมันเริ่มไม่ใช่แล้ว
‪คุณก็คิดว่า "ระวังนะ ‪หมอนี่อาจเป็นไอ้คนสารเลวได้"
‪บอกสิว่ามันไม่จริง
‪คุณรู้เรื่องข้อปฏิบัติกับการต่อรอง ผมก็รู้เหมือนกัน
‪ผมอยู่เหนือคุณ ราเกล
‪ฉันต้องโง่แน่ เพราะฉันคิดว่าเรารักกัน
‪ผมไม่ได้ขอให้คุณมา
‪มันเป็นการขู่ขวัญ
‪เธอวางหูไป เราไม่ได้เล่นไพ่เลยด้วยซ้ำ!
‪เธอหมายหัวคุณเพราะคุณคือจุดอ่อน
‪เขาทำอะไรกับคุณ
‪เขาจะขึ้นเกาะไปกับครอบครัวของเขา ‪เพื่อตามหาคุณไหม
‪เขาจะทำตามแผนการของคุณหรือเปล่า
‪คุณเคยเป็นตัวเอกบ้างไหม เคยสักครั้งไหม
‪หรือคุณเอาแต่ตามตูดเขาเหมือนลูกหมา
‪ฉันเคยเตือนคุณเรื่องอัลแบร์โต ‪เขาเป็นไอ้สารเลว
‪ผู้ชายคนนี้ก็เหมือนกัน
‪คำถามง่ายมากนะ ราเกล
‪คุณสมควรติดคุก 30 ปี
‪เพื่อคนโง่แบบนี้เหรอ
‪ผู้พันครับ
‪ผมดูรายงานแล้ว
‪ผมอาจพลาดเอง
‪แต่ผมหาประวัติการจับกุมมูริลโยไม่เจอ
‪คุณดูอะไรนะ
‪ผมไม่อยากให้วิธีการ...
‪คือว่า มันเป็นเรื่องของสิทธิมนุษยชนน่ะ
‪เป็นอะไร มีคนชวนคุณเข้ากลุ่มเอ็นจีโอเหรอ
‪คุณอยู่ในกลุ่มนิรโทษกรรมสากลเหรอ ‪พูดจาเหลวไหล
‪แต่ตามกฎหมายแล้ว...
‪อันโตญันซาส รู้ไหมว่าที่นี่ ‪เราเริ่มใช้กฎใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เดาได้ไหม
‪ตอบผมมาสิ
‪- ตอนคุณ... ‪- บอกไง
‪ตอนไหนก็ได้ที่ผมต้องการ
‪เพราะผมไม่สนใจเรื่องรายงานการจับกุม ‪หรือหลักประกันในการดำเนินคดี
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจครับ
‪ดังนั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้น...
‪ถึงตอนนั้นยัยแสบนั่นจะต้องอยู่ตรงนั้น ‪โดยไม่ได้นอนและต้องฉี่ใส่ถัง
‪มีปัญหาไหมล่ะ
‪ไม่ ไม่มีครับ
‪ดี อันโตญันซาส ดีมาก
‪(ความโปร่งใส)
‪(ขึ้นเงินเดือนให้ด้วย)
‪(คนชั่วจงเจริญ ‪นายทุนจงเจริญ)
‪ระบอบนี้ไม่ทำหน้าที่แทนเรา...
‪ศาสตราจารย์คงอยากได้ตาที่มองทะลุได้
‪เพื่อดูว่าลิสบอนอยู่หลังผ้าใบนั้นไหม
‪แต่เขาไม่ใช่ซูเปอร์แมน
‪เขาจึงต้องทำตัวเป็นเชอร์ล็อก โฮมส์
‪เขาไปถึงธนาคารเพื่อจะหาเบาะแส
‪เขาเจอสามจุด
‪รถตู้ มันจอดทำอะไรตรงนั้น
‪และทำไมเปื้อนโคลน
‪ซีเอ็นพี85600เอ็น
‪ปากีสถานพบคำตอบ
‪นั่นเป็นรถตำรวจในฮูเอลวา
‪ใกล้จุดที่คาดว่าลิสบอนถูกฆ่า
‪อังเกล
‪คนที่เดินตามเส้นทางแผนฮาเมลินได้ ‪ก็ต้องเป็นเขานี่แหละ
‪นอกจากเขาต้องไปทำเรื่องที่สำคัญกว่า
‪เช่นการส่งตัวลิสบอนมาที่มาดริด
‪และคนที่จะเศร้าเพราะเพื่อนตาย ‪ก็ต้องเป็นเขาเหมือนกัน
‪ส่วนอลิเซีย ซิเอร์รา ‪มีการประกาศสงบศึกหลายชั่วโมงก่อน
‪แต่เธออยู่นั่น ไม่ว่าเธอจะบ้างานแค่ไหน
‪เธอน่าจะกลับบ้านไปเอาเท้าแช่น้ำ
‪นอกจากว่าเธอกำลังสอบสวน
‪อาชญากรที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในประเทศ
‪ลิสบอนอาจยังไม่ตาย
‪แต่เขาต้องตรวจสอบ
‪และติิดต่อเข้าไป ‪เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งเธอ
‪รถพยาบาลที่คุณเคยใช้ ‪เป็นศูนย์การติดต่อสื่อสารเพิ่งมาถึง
‪รู้ไหมว่าใครจะเป็นคนตรวจรถ
‪อัลแบร์โต สามีเก่าของคุณ
‪นอกจากจะเป็นซีเอสไอที่สุดยอดแล้ว
‪เขาก็อยากทำลายชีวิตคุณจนเนื้อเต้นด้วย
‪มีอีกทางเลือกนะ
‪ฉันจะเข้าไปในรถ...
‪ก่อนคนอื่น
‪และทำลายหลักฐานทั้งหมดก็ได้
‪คุณหาไม่เจอหรอก
‪โธ่เอ๊ย ราเกล
‪คุณน่าจะรู้นะ
‪เราต้องเจออะไรบางอย่างเสมอ
‪เราจะเจอสิ่งที่สาวไปหาแม่กับลูกสาวของคุณได้
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ห้าคนต่อไปเตรียมตัวไปเข้าห้องน้ำกับเพื่อนผม
‪นี่ กานเดีย ไหนๆ เราก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว
‪ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ฉันสับสนน่ะ
‪เราเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่
‪ฉันจะผ่าถุงไข่ของนาย
‪หยิบไข่ออกมาแล้วยัดใส่ปากนาย
‪น่าสนใจทีเดียว
‪แต่นายโดนมัดมืออยู่นะ เพื่อน
‪รู้ไหมว่ากลไกการทำงานของกุญแจมือ
‪อยู่ที่อวัยวะร่างกายชิ้นเดียว
‪กระดูกนิ้วโป้งทำให้มือหลุดออกมาไม่ได้
‪แต่กระดูกนิ้วโป้งหลุดออกได้ง่ายมาก
‪- จริงเหรอ ‪- มันก็...
‪เป็นไอเดียเพื่ออิสรภาพน่ะนะ
‪อิสระ
‪ดั่งดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ
‪ฉันเป็นอิสระ
‪ดั่งมหาสมุทร
‪อิสระ
‪ดั่งนกที่บินหนีออกจากกรง
‪และบินได้ในที่สุด
‪อิสระ
‪ดั่งลมที่หอบเอา
‪ความโศกเศร้าเสียใจของฉันมา
‪ฉันเดินไปอย่างไม่รู้จบ
‪เพื่อตามหาความจริง ‪และในที่สุดฉันก็รู้ว่า
‪อิสรภาพคืออะไร
‪นอนซะ
‪เตียงของฉันทั้งสี่มุมนั้น
‪มีเทวดาทั้งสี่อยู่รอบหัวฉัน
‪ลูค แมทธิวและโจเซฟ
‪พระผู้เป็นเจ้ากับพระนางมารีย์หญิงพรหมจรรย์
‪อันโตญันซาส
‪นายมาที่นี่ได้ยังไง
‪นาย...
‪นายถูกจับแล้ว
‪คุกเข่า
‪ฉันก็แค่โยนหินถามทาง
‪คุกเข่า
‪ขอร้องละ ลูกเมียฉันหลับอยู่
‪พวกเขาไม่เป็นอะไรหรอก
‪นายแค่ทำตามที่ฉันสั่งและตอบคำถามฉัน
‪ฉันจะไม่พูดกับคนที่เอาปืนจ่อหัวฉัน
‪นายต้องพูด
‪เรามี ข้อหนึ่ง
‪รถพยาบาล
‪สอง
‪คุณยายสติฟั่นเฟือน
‪ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย
‪ฉันทำไม่ได้
‪สาม
‪ลูกกำพร้าแม่
‪คุณแม่ขา
‪สี่
‪ความรักของศาสตราจารย์
‪ซึ่งจะคงอยู่ประมาณสองวันทันทีที่คุณเข้าคุก
‪ส่วนตอนนี้ ฉากสุดท้าย
‪นายประทุษร้ายเจ้าหน้าที่
‪นายไม่รู้หรอกว่าจะโดนโทษอะไร
‪เราทำการสงบศึกแล้ว
‪บางทีการสงบศึกก็เป็นส่วนสำคัญที่สุดของสงคราม
‪ฉันหาย...
‪ฉันหายใจไม่ออก
‪ตั้งสติ อันโตญันซาส
‪ตั้งสติ
‪ฉันหายใจไม่ออก
‪มาร์แซย์
‪ดีขึ้นไหม
‪ถ้าคุณให้ความร่วมมือ
‪จะถูกดำเนินคดี 12 ปี ‪ซึ่งคุณจะโดน 10 ปี
‪และจะได้ออกจากคุกในห้าปี
‪ชีิวิตคุณอาจเป็นแบบนั้นได้
‪ถ้าไม่ให้ความร่วมมือ คุณจะโดน 30 ปี
‪ชีวิตคุณเป็นแบบนั้นแน่นอน
‪แล้วแต่คุณนะ สารวัตร
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย