ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Νομίζουμε ότι έρωτα δείχνεις με λουλούδια και σοκολατάκια,
αλλά τον δείχνεις και μ' ένα σφυρί
ή με έναν γωνιακό τροχό.
Η απαγωγή αστυνομικού μπορεί να είναι ερωτική εξομολόγηση.
Να τον σώζεις από τον πάτο της πισίνας,
επίσης.
Τι διάολο γίνεται εκεί κάτω;
Τι κάνετε;
-Κάνε πως είμαστε μεθυσμένοι. -Δεν κάνω τίποτα.
Κάν' το μη σου τσακίσω τον σβέρκο.
Δεν ντρέπεστε;
Καλώ την αστυνομία!
Εγώ είμαι η αστυνομία, κυρία.
-Ο Μπενίτο είναι! -Θα την καλέσετε; Ντριν!
Μπενίτο, τι κάνεις;
Κι άλλο.
Το σπίτι είναι γεμάτο.
Και το αυτοκίνητό σου.
Και της γυναίκας σου.
Μοιάζει με C-4, αλλά είναι πλαστικό.
Αυτό είναι το άλλοθί σου. Δεν θα είσαι εγκληματίας...
αλλά ένας τρομαγμένος πατέρας. Θα καταλάβουν.
Μόλις βγω, θα σε αναφέρω και θα γυρίσω με 3,000 αστυνομικούς.
Μπορούμε να βάλουμε κι αληθινό.
Όπου μπορείς να φανταστείς.
Μπουμ!
Μη μας παρεξηγείς. Δεν θέλουμε να το κάνεις για τα λεφτά.
Αλλά καταλαβαίνουμε πόσo άβολο μπορεί να είναι αυτό.
Ένα εκατομμύριο ευρώ.
Με τα λεφτά και το άλλοθι, είσαι ελεύθερος να διαλέξεις στρατόπεδο.
Με τη γυναίκα που κάνει παράνομες συλλήψεις,
που βασανίζει
και καταχράται την εξουσία που της έδωσε το Σύνταγμα;
Ή μαζί μας;
Θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις.
Θα δω αν απαντήσω.
Η επιθεωρήτρια Μουρίγιο είναι ζωντανή;
Θα μπορούσε.
Είναι στη σκηνή;
Θα μπορούσε.
Θέλω μόνο να της πεις ότι ο Καθηγητής ξέρει πως ζει.
Δεν θα με πιστέψει.
Αν σας έβλεπα, το λογικό θα ήταν να σας συλλάβω.
Αν σε δει να φοράς αυτό το ρολόι,
θα σε πιστέψει.
Επειδή στον έρωτα πάντα ένα ρολόι κάνει τικ τακ.
Πάντα υπάρχει αντίστροφη μέτρηση.
Δεν αρκεί ν' αγαπάς,
πρέπει να φτάνεις και στην ώρα σου.
Τι είναι αυτό;
Για όταν ξυπνήσει.
Πολύ όμορφη σκέψη και χειρονομία.
Είπε ότι δεν με θέλει ούτε με σφαίρες.
Αν μου επιτρέπετε τη συμβουλή...
μην ερωτεύεστε σε ληστεία.
Φέρνει γρουσουζιά.
Παουλίτα!
Κυρία Μαριβί!
ΜΙΝΤΑΝΑΟ 1η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ
Τηλέφωνο!
ΝΟΤΙΑ ΙΣΠΑΝΙΑ 1η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ
Μαμά.
Πάουλα, αγάπη μου.
Πώς είσαι; Τι έκανες σήμερα;
Ό,τι και χτες, μαμά.
Σίγουρα θα έκανες κάτι τέλειο.
-Πες μου κάτι. -Δεν μου έρχεται τίποτα.
-Σου έλειψα; -Ναι.
Τηλεόραση βλέπεις, έτσι;
Όχι, έπαιζα με τη γιαγιά.
Δώσ' μου την.
Εντάξει. Γιαγιά!
Κόρη μου;
Έχει κάτι η μικρή; Την ακούω παράξενη.
Δεν ξέρω.
Καλά τη βλέπω.
Όταν έρθεις για φαγητό, μίλησέ της.
-Φυσικά, μαμά. -Και πάρε ψωμί.
Είναι έξι το πρωί.
Το ασθενοφόρο είναι ήδη στο εργαστήριο.
Σε καμιά ώρα θα είναι εκεί ο Αλβέρτο.
Σαν λαγωνικό.
Που ξετρυπώνει τα ίχνη του νέου θηράματος: της κόρης σου.
Λες ν' αφήνω τη διεύθυνσή της στο ψυγείο με μαγνητάκι;
Λέω ότι έχεις ενοχές που είσαι κακή μάνα.
Δεν φεύγεις έτσι απλά...
να κάνεις ληστεία χωρίς ένα τηλεφώνημα.
Κάνω λάθος; Και με το σύμπλεγμα της κακής κόρης;
Επειδή τη μάνα σου...
Ούτε γιαούρτι δεν μπορείς να την αφήσεις να φάει μόνη της.
Πώς το έκανες;
Πώς τηλεφωνούσες από το τροχόσπιτο;
Δεν θα το πιστέψεις, αλλά το σκεφτήκαμε.
Ας μπει ο Αλβέρτο να ψάξει σαν εκπαιδευμένο γουρούνι.
Δεν θα βρει τίποτα.
Τι έπαθε το κεφάλι σου;
Μου έχει γίνει έμμονη ιδέα η ληστεία, συνταγματάρχα.
Ξυπνάω πολύ νωρίς και δεν μένω στο κρεβάτι.
Έδενα τα κορδόνια μου και σκεφτόμουν τον Καθηγητή.
Κι όπως σηκώθηκα, κουτούλησα στο παράθυρο. Παραλίγο να το σπάσω.
Σαν κι εμένα είσαι, Αντονιάνθας.
Παρά την εκεχειρία, δεν έκλεισα μάτι.
Στις τρεις τη νύχτα, ήμουν ξύπνιος
κι αναρωτιόμουν πώς θα μας τη φέρει σήμερα.
Μπαίνω να δω αν θέλει κάτι η Σιέρα.
Η Μουρίγιο είναι σε πλήρη απομόνωση.
Μόνο για να πάω έναν καφέ στην επιθεωρήτρια.
Η Μουρίγιο επικοινωνεί μόνο με τη Σιέρα.
Δεν την άφησε να κοιμηθεί όλη νύχτα. Την κουράζει.
Πάμε για καφέ.
Ο χειρότερος εχθρός του εγκλήματος δεν είναι η αστυνομία.
Είναι η βιασύνη.
Το τροχόσπιτο ήταν πεντακάθαρο.
Το άφησες...
καθρέφτη.
Αλλά το ασθενοφόρο...
Έφυγες από κει σαν τρελή.
Πάντα μένει κάτι. Πάντα.
Μια τριχούλα στο μαξιλάρι...
μια κάλτσα...
Κι έρχεται το Εγκληματολογικό με υπεριώδεις, λουμινόλη
και μπαμ!
Σε τσάκωσε.
Και ξαναλέω...
Ή πάω τώρα αμέσως
κι αφαιρώ την τρίχα που θα μας πάει σ' εκείνες
ή περιμένουμε τον πρώην σου...
να σε ψήσει ζωντανή.
Δεν έχεις τίποτα.
Και με απειλείς με το τι μπορεί να βρείτε.
Ξέρεις κάτι; Η εγκυμοσύνη σού ανέβασε τόσο τα οιστρογόνα,
που σε κάνει να νιώθεις η πιο αισιόδοξη γυναίκα.
Αλλά αυτό γίνεται για ν' αντέξεις την εγκυμοσύνη.
Που είναι πολύ δύσκολη.
Τι θα κάνεις όταν γεννηθεί;
Είναι αγόρι ή κορίτσι;
Δεν ξέρεις;
Το καημενούλι.
Τι έγινε πάλι;
Ήταν ξυπόλητοι, φίλε.
Ποιοι;
Ο Ρίο κι η Στοκχόλμη.
-Και; -Τι "και;"
Ποιος βγάζει παπούτσια σε ληστεία;
Είναι περίεργο να βγάζεις παπούτσια στον καναπέ την ώρα της ληστείας.
Χαζός είσαι;
Αν ήθελαν να γαμηθούν, θα γαμιόντουσαν. Δεν θα έβγαζαν παπούτσια.
Εσύ τι έκανες εδώ χτες βράδυ;
Αυτό.
-Αυτό έκανες; -Ναι.
Σαπίζεις κάποιον στο ξύλο,
βγάζεις μια τελείως διαφορετική εικόνα
και νομίζεις ότι θα το διορθώσεις με μια καρδούλα;
Και τι να κάνω;
Ν' αλλάξεις.
Για κείνη, τώρα είσαι ένας άγνωστος.
Ένας βίαιος τύπος.
Πώς σ' ερωτεύτηκε;
Της έριξα στο πόδι.
Όχι, το έκανα για να της σώσω τη ζωή.
Να της σώσω τη ζωή.
Δεν ξέρω.
Της χόρεψα πολύ κουλ.
-Της χόρεψες; -Ναι.
Της χόρεψα.
Της έλεγα ιστορίες.
Γελούσαμε πολύ μαζί.
Και...
πόσον καιρό έχεις να της πεις ιστορίες; Να την κάνεις να γελάσει;
Να της χορέψεις;
Ρίο, μου φέρνεις έναν καφέ σκέτο;
Εγώ έφτιαξα το σχέδιο. Χάρη σ' εμένα είστε ασφαλείς.
Λίγη ευγνωμοσύνη.
Είσαι δεμένος. Γιατί δεν κοιμάσαι;
Τουλάχιστον λίγο νερό, σε παρακαλώ;
Λίγο νερό γίνεται;
Λυπάμαι, δεν μπορώ...
Ευχαριστώ.
Χάλια φαίνεσαι.
Δεν κοιμάσαι καλά;
Ξυπνάς τη νύχτα πόσες, τρεις, τέσσερις φορές;
Ρίο...
αν χρειαστείς κάτι...
να μιλήσεις, οτιδήποτε, είμαι εδώ.
Ευχαριστώ.
Είναι ο πιο αδύναμος κρίκος.
Ταχυπαλμίες, υπερβολική εφίδρωση, αϋπνία.
Στη βάρδια του πρέπει να λυθείς.
Δεν θα μπορέσει να τραβήξει τη σκανδάλη.
Γιατί πιστεύεις ότι μόλις λυθώ δεν θα σε σκοτώσω;
Σου την έφερα στο κεφάλι.
Μου την έφερες στα μάτια.
Ισοφαρίσαμε. Συμφωνία κυρίων.
Μου ζητάς να σ' εμπιστευτώ, βρομιάρη;
Σου λέω ότι απ' έξω κήρυξαν εκεχειρία.
Δεν θα μπουν τεθωρακισμένα.
Έχουμε Ψυχρό Πόλεμο.
-Και είμαστε αιχμάλωτοι. -Και;
Πρέπει να γίνεις ο παράγοντας του χάους που χρειαζόμαστε.
Σαν τον επιβάτη στο Άλιεν.
Σαν τον Τζον Μακλέιν στο Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει.
ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΥΔΑΤΩΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΩΝ
Πάμε.
Ο Καθηγητής έφτασε στη δεξαμενή με τη σκέψη στη Ρακέλ...
όπως ακριβώς κι ο Αλβέρτο όταν μπήκε στο ασθενοφόρο.
Περίεργο πώς μπορείς να σκέφτεσαι το ίδιο πρόσωπο,
την ίδια στιγμή, με τόσο διαφορετικούς τρόπους.
Λένε ότι η αγάπη κινεί τον κόσμο.
Αλλά και το μίσος δεν πάει πίσω.
Είχες δίκιο.
Η Λισαβόνα ζει.
Πού είναι;
Στη σκηνή. Φαντάζομαι ότι την ανακρίνουν.
-Πόσο μπορούν να την κρατήσουν; -Δεν ξέρω.
Δεν νομίζω ότι θα μείνουν στις 72 ώρες της προληπτικής.
Κάποια στιγμή θα τη μεταφέρουν.
-Θα τη σώσεις; -Όχι στη μεταγωγή.
Θα ήταν ανόητο. Το κάναμε μ' εσένα. Το ξέρουν. Θα είναι αυτοκτονία.
Και τι θα κάνεις;
Έχουν τη Λισαβόνα, που ξέρει όλο το σχέδιο.
Μαζί και το μέρος απ' όπου με καλείς.
Καθηγητή;
Δεν ξέρω.
Έχω κουραστεί, Τόκιο. Δεν μπορώ να σκεφτώ.
Αλλά θα βρω λύση, μη φοβάσαι.
Φτιάχνω ραβιόλια. Χρειάζεστε ενέργεια.
-Ο Παλέρμο είναι ακόμα δεμένος; -Ναι.
Θέλω να πας να του πεις...
Όχι, δεν του λέω τίποτα.
Θα με φάει ζωντανή.
Πρέπει. Πες του ακριβώς αυτό:
"Έχεις μήνυμα από τον Καθηγητή.
Η Λισαβόνα ζει.
Την κρατούν στη σκηνή.
Θέλω να βρεις τρόπο να τη σώσουμε".
-Δεν θα το κάνει. -Άκουσέ με, Τόκιο.
Προσπαθώ να κάνω τον Παλέρμο να ερωτευτεί ξανά το σχέδιο.
Τον χρειάζομαι πάλι μαζί μας.
Πες του το. Θα σκεφτώ κι εγώ κάτι.
Σύμφωνοι;
Σύμφωνοι.
Πάω στην τουαλέτα. Έρχεσαι μαζί μου, Σέρχιο;
Δεν είχες ποτέ το προνόμιο κάποιος έμπειρος
να σου κάνει πεολειχία με εξαιρετική δεξιότητα;
Είναι τελείως απρόβλεπτος.
Απλώς είχε την ευγένεια να σου προσφέρει μια πεολειχία.
-Δεν ξέρει... -Ξέρεις τι εννοώ.
Είναι ανεξέλεγκτος, άρρωστος από εγωκεντρισμό.
Θα σεβαστεί την ιεραρχία.
Ναι, σε μια ληστεία 2-3 ωρών, μιας νύχτας.
Εδώ μιλάμε για μέρες.
Σε συνθήκες απίστευτα πιο πιεστικές.
-Μπορώ να ελέγξω τον Μαρτίν... -Όχι!
-Το κάνω χρόνια. -Δεν μπορείς. Είναι εγωμανής.
Έχει εμμονή με την εξουσία.
Κι αυτό ένα πράγμα σημαίνει:
αν δεν είναι αρχηγός, θα κάνει τα πάντα για να γίνει.
Και δεν θα διστάσει να εκτελέσει, να προδώσει ή να φέρει το χάος.
Είναι εμμονικός, εγωμανής, πιστεύει στον εαυτό του και είναι διάνοια.
Όπως εσύ.
Δευτεροκλασάτους θα βρεις εύκολα. Θα σε ακολουθήσουν σαν πρόβατα.
Το γεγονός ότι είναι διάνοια περιπλέκει τα πράγματα.
Είναι επικίνδυνο, θα μας τη φέρει.
Είσαι αδερφός μου. Θα σ' έβαζα αρχηγό χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αλλά αυτόν...
Κακώς μ' εμπιστεύεσαι πιο πολύ. Δεν είμαι τόσο αξιόπιστος.
Δυο μπύρες.
Μην πάρεις άλλα φιστίκια.
Είσαι ήδη παχύς σαν ουραγκοτάγκος.
Αν κοροϊδεύεις το παπιγιόν μου, κοροϊδεύεις εμένα.
Κι αν κοροϊδεύεις εμένα,
θα θυμάσαι αυτήν τη 17η Μαρτίου για όλη σου τη ζωή,
αλλά ακόμα δεν ξέρουμε γιατί.
Δεν το βρίσκεις συναρπαστικό;
Συμβαίνει κάτι;
Τίποτα.
Υπάρχουν αποτυπώματα στις περισσότερες επιφάνειες.
Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με σχέδια, χάρτες, διαγράμματα...
Βλέπω έναν φούρνο.
Μάλλον για να ξεφορτώνονται τα τεκμήρια.
Θα τον εξετάσω.
Βλέπω πλαστικά υπολείμματα, ίσως από ηλεκτρονική συσκευή.
Χωρίζω τα καμμένα.
Νομίζω ότι κάτι έχουμε.
-Τι τρέχει; -Τίποτα.
Ώστε είμαι Maserati.
Το στανιό μου, το είπε και στις εφημερίδες;
Δεν τρέχει τίποτα.
-Σε πάω βόλτα, αν θες. -Τι λες τώρα, Τόκιο;
Μια βόλτα λέω μόνο.
Μόνο...
Μετά πατάμε ένα κουμπί, σβήνουμε την κασέτα,
καταστρέφουμε το μαύρο κουτί κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Η Μόνικα με παράτησε.
Είμαι ελεύθερος.
Δεν θα σβήσω κανένα μαύρο κουτί.
Θα πάρω τη Maserati, θα πάω με 200
και θα το πατάω μέχρι να καούν τα λάστιχα.
Και δεν τρέχει τίποτα, κούκλα.
-Πόση αντρίλα. -Πολλή αντρίλα, πρόσεχε.
Μη χρειαστεί ν' αλλάξεις αναρτήσεις.
Και να δεις και το σασί.
Πόσο φοβάμαι.
Ο καριόλης αφήνει ψεύτικα ίχνη ως και στον μπιντέ.
Σίγουρα το άφησαν επίτηδες.
Έτσι όπως βρέθηκε στο βάθος του φούρνου, θα έλεγα πως όχι.
-Τότε; -Το πλαστικό στις SIM
έχει τυπωμένο έναν 19ψήφιο αριθμό μοναδικό για την καθεμιά.
Το πλαστικό χάλασε με το κάψιμο, αλλά κατά τη διαδικασία
δίπλωσε πάνω στο μεταλλικό τσιπ
κι άφησε τυπωμένα εφτά νούμερα.
Τα διασταυρώσαμε με δεδομένα των παρόχων
και βρήκαμε 354 κάρτες με τα ίδια τελευταία νούμερα.
Η μια αγοράστηκε πριν από τρεις μήνες κι έχει κάνει μόνο μια κλήση.
Στη διάρκεια της ληστείας.
Μπίνγκο!
-Πού έγινε η κλήση; -Μια στιγμή!
Λίγο σασπένς.
Στο Μιντανάο των Φιλιππίνων.
Μαλάκα, το ήξερα!
Θα μιλήσουμε στην Ιντερπόλ.
-Ναι. -Μιντανάο, Φιλιππίνες. Ξέρουν.
-Πώς; -Μια μισοκαμένη κάρτα SIM στο ασθενοφόρο.
Αυτό δεν αλλάζει τίποτα.
Θέλω να μπεις στο γραφείο τώρα, να της δείξεις το ρολόι
και να πεις "Είμαι μαζί σου".
Ότι εγώ είμαι; Έτσι να το πω;
Συγγνώμη;
Αν πω "Είμαι μαζί σου" θα μπερδευτεί.
Θα φανώ γραφικός. Κομμουνιστής αστυνομικός.
Ας πω "Ο Καθηγητής είναι μαζί σου". Στο τρίτο πρόσωπο.
Απλώς δείξ' της το ρολόι. Αυτό είναι όλο.
Σύμφωνοι.
Οι όμηροι έξω.
Όλοι όρθιοι και στη σκάλα.
Πώς πάει η πίεση, αφεντικό;
Φανταστικά.
Είμαι όλος αυτιά. Σ' ακούω.
Έχεις ένα μήνυμα από τον Καθηγητή:
"Η Λισαβόνα ζει.
Είναι στη σκηνή. Σκέψου έναν τρόπο να τη σώσω".
Είναι διαταγή.
Πρώτα κάνεις πραξικόπημα, μετά με διατάζεις.
Παράξενο. Είναι, θα έλεγα...
πολύ επικίνδυνο, αλλά και...
κατανοητό, φυσικά.
Έτσι κάνουν οι γυναίκες όταν παίρνουν εξουσία.
Μεγάλη μαλακία όλο αυτό.
-Αλλά τελειώνει, μικρή. -Τέλειωσες;
Τι έχεις πάθει;
Εγώ;
Έχεις θυμώσει με τη μαμά;
Δεν σε βύζαξε αρκετά;
Γι' αυτό τώρα το ρουφάς με τρέλα;
Τη διαταγή την έδωσε ο Καθηγητής.
Που έχει κι αυτός πουλί, όπως εσύ.
Είναι στο Μιντανάο.
Σε 24 ώρες θα τις έχουμε βρει.
Ξέρεις το πρωτόκολλο:
η Πάουλα έρχεται εδώ,
εσύ κρίνεσαι ένοχη για απαγωγή παιδιού,
χάνεις την κηδεμονία
και πάει να ζήσει με τον μπαμπά της.
Ήρθες να μου πεις ότι την πάτησα;
Το ξέρω ήδη.
Εξαρτάται.
Τηλεφώνησέ τους. Εδώ και τώρα.
Και θα τις σώσεις.
Όταν πάμε στο σπίτι του Μιντανάο, δεν θα είναι εκεί.
Τα σκατώσαμε.
Ούτε εγώ χαίρομαι που θα πάει η Πάουλα στον Αλβέρτο.
Τι να κάνει τώρα η Πάουλα;
Κλείσε τα μάτια. Φαντάσου την.
Χωμένη στο κρεβάτι.
Με τα μαλλιά απλωμένα στην κουβέρτα. Σχεδόν τη μυρίζεις.
Κλείσε τα μάτια. Φαντάσου την.
Κλείσ' τα.
Τι κάνεις, Αλίθια;
Πέντε χρόνια αναμονή είναι μόνο.
Μετά, θα ξαναϊδωθείτε.
Σε πλησιάζει τρέχοντας. "Μαμά!"
Σε αγκαλιάζει έτσι, σε τυλίγει.
Με χέρια και πόδια, σαν μαϊμουδάκι.
Κι εσύ τη σφίγγεις πάνω σου
και της πιάνεις το μάγουλο.
Για να την κοιτάξεις.
Αλλά δεν σ' αφήνει.
Επαναλαμβάνει συνεχώς,
σαν να ψέλνει για να ξορκίσει κάθε κακό:
"Μαμά, μη μ' αφήνεις".
Ρακέλ,
ξέρω ότι τον αγαπάς. Κι εκείνος σ' αγαπάει.
Γι' αυτό σου λέω.
Τι νομίζεις ότι θα σου έλεγε να κάνεις;
Σου πρότεινα...
πέντε χρόνια φυλακή.
Το αλλάζω στα πέντε λεπτά.
Σου προσφέρω ελευθερία.
Ο Σέρχιο πάει φυλακή. Εσύ είσαι ελεύθερη.
Η σύλληψή σου δεν ήταν επίσημη.
Τους τηλεφωνείς, τις σώζεις...
Σε 24 ώρες θα είσαι μαζί τους.
Δεν θα σε κυνηγήσουμε.
Τέλειωσαν όλα, κοπελιά.
Καλύτερα;
Λοιπόν;
Ξεκουράστηκες καθόλου;
Προσπάθησα. Δεν με πιάνει ύπνος.
Βλέπεις εφιάλτες;
Όποτε κλείνω τα μάτια, τα ξαναζώ όλα.
Πού πήγε ο άντρακλας;
Νόμιζα ότι ήσουν ελεύθερος.
Τι μαλακίες λένε;
Γεια σου, κούκλα.
Έλα στο νησί μου, αν θες.
Μόνο μην κάνεις πολλά πάρτι.
Δεν μ' αρέσουν τα πολλά ντάπα ντούπα.
Αν με καλέσεις, θα σου δείξω το γουνάκι μου.
Γιατί δεν μας το είπες;
Δεν μπορώ.
Πρέπει να το συζητήσεις, Ρίο.
Ένα βράδυ μ' έβγαλαν από το κελί
και μ' έβαλαν να σκάψω τον τάφο μου στην έρημο.
Τι γλυκό κορίτσι που είμαι.
Γι' αυτό χαμογελάω όλη μέρα.
Μετά με ανάγκασαν να βάλω μέσα ένα φέρετρο.
Και να μπω μέσα.
Μετά έριξαν άμμο από πάνω.
Ώσπου μ' έθαψαν.
Και μ' άφησαν εκεί.
Στο σκοτάδι.
Στη σιωπή, χωρίς να μπορώ ν' ανασάνω.
Ήρεμα.
Ήρεμα...
Είμαι εδώ μαζί σου.
Ξέρεις τι σκεφτόμουν μόνο;
Τι;
Τον Καθηγητή...
έπρεπε να θάψουν, όχι εμένα.
Συγγνώμη.
Κοίτα.
Πάμε.
Με συγχωρείτε. Πάω στην τουαλέτα.
Δεν μ' εμπιστεύεσαι.
Είμαι εγωμανής.
Μόνο το σχέδιό μου ακολουθώ.
Έχω εμμονή με το αρχηγιλίκι.
Κι αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίασα...
ίσως αποτελέσω κίνδυνο, σωστά;
Σωστά.
Έτσι νομίζω.
Με κατάλαβες.
Αλλά δεν υπολόγισες κάτι.
Δεν αγαπώ μόνο τον αδερφό σου.
Αγαπώ και το σχέδιο.
Και με τον ίδιο τρόπο.
Εσένα θα σε πουλούσα άνετα.
Το ίδιο και τους υπόλοιπους.
Αλλά το σχέδιο ποτέ.
Σ' αυτό πιστεύω.
Είναι πολύ περισσότερα από μια ληστεία, το ξέρεις.
Το σχέδιο είναι ακόμα ατελές, το δέχομαι.
Ένα μισοτελειωμένο ποίημα.
Σε χρειαζόμαστε, αδερφέ μου.
Σε παρακαλώ.
Μου φάνηκες πολύ γενναίος εκεί έξω.
Θαυμάσιο χαρακτηριστικό.
Αξιέπαινο.
Άσε με να περάσω.
Φάνηκες γενναίος. Τώρα πρέπει ν' αποδείξεις πως είσαι.
Ας δούμε αυτά τ' αρχίδια.
Μισό.
Μισό... Πες μου, τι προτιμάς;
Θάνατο;
Κοίτα με. Ή ανικανότητα;
Καμιά φορά, δύσκολα αποφασίζεις.
Εγώ: "Τι κάνω με τον καριόλη που κοροϊδεύει το παπιγιόν μου;"
Εσύ: "Αξίζει να ζω χωρίς πουλί;"
Πολύ αργεί.
Δέρνει τον χοντρό στην τουαλέτα. Τα 'θελε.
Δεν ακούστηκε τίποτα.
Το πραγματικό χάος, αγαπητέ Σέρχιο...
δεν κάνει θόρυβο.
Ο Παλέρμο ήταν πιστός στο σχέδιο,
αλλά στο μυαλό του αυτό σήμαινε μόνο ένα πράγμα.
Για να συνεχιστεί η ληστεία, έπρεπε να ξαναγίνει αρχηγός.
Με τη σιωπή του, φρόντιζε να μη δούμε το χάος να έρχεται.
Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Μην είσαι δειλός.
Πρέπει να εξαρθρώσεις το σημείο
ανάμεσα στο πρώτο μετακάρπιο και το τραπέζιο.
Δυνατά κι αποφασιστικά.
Στρίβεις και το βάζεις εκεί.
Δεν θα υπάρχει κανένα εμπόδιο.
Θα σας χωρίσω, όπως στο σχολείο.
Πονάει λιγάκι.
Αλλά η ελευθερία σου αξίζει τον κόπο.
Πάμε.
Ακίνητος!
-Ακίνητος. -Ήρεμα, μικρέ.
Ένας φρουρός ασφαλείας είμαι.
Κάτω.
-Αποκλείεται. -Είπα, κάτω.
Τι θα κάνεις; Θα με πυροβολήσεις άοπλο;
Μα τον Θεό, αν πρέπει, θα το κάνω.
Θα σκοτώσεις έναν άοπλο οικογενειάρχη που θέλει απλώς να δραπετεύσει;
Έλα.
Εδώ είμαι.
Ακίνητος!
Πέσε κάτω, Γανδία!
Δεν θα πυροβολήσεις.
Κάτω!
Μην κουνηθείς, γαμώτο!
Μην κουνηθείς!
Τα λέμε σύντομα.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη