NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Wyrażamy swą miłość przez kwiaty i czekoladki.
Ale można też okazać ją przez młotek.
Albo szlifierkę kątową.
Porwanie policjanta może być wyznaniem miłości.
Uratowanie go z dna basenu
to też sposób.
Co tam się dzieje, u diabła?
Co robicie?
- Udawajmy pijanych. - Nie będę udawał.
Zgrywaj pijanego albo skręcę ci kark.
Nie wstyd wam?
Dzwonię na policję!
Ja jestem z policji, proszę pani.
- To Benito! - Chcesz do nich zadzwonić? Dzwoń.
Benito, co ty robisz?
Udawaj.
Budynek jest ich pełen.
I twoje auto.
I samochód twojej żony.
Wygląda jak C-4, ale to tylko plastik.
To twoje alibi. Nie jesteś przestępcą,
tylko przestraszonym ojcem, zrozumieją to.
Jak wyjdę, doniosę na ciebie i wrócę z 3000 policjantów.
Możemy użyć prawdziwego C-4.
Gdziekolwiek chcemy.
Nie zrozum mnie źle.
Nie chcemy, żebyś robił to dla pieniędzy,
ale rozumiemy, że może to spowodować niedogodności.
Milion euro.
Z takimi pieniędzmi i alibi możesz wybrać, po której stronie jesteś.
Kobiety, która bezprawnie aresztuje ludzi, torturuje ich
i nadużywa władzy nadanej jej przez konstytucję?
Czy po naszej?
Odpowiesz na kilka pytań.
Sam zdecyduję.
Czy inspektor Murillo żyje?
Chyba tak.
Jest w namiocie?
Możliwe.
Powiedz jej, że Profesor wie, że żyje.
Nie uwierzy mi. Jeśli z wami współpracuję, to czemu miałbym was aresztować?
Gdy zobaczy, że masz ten zegarek,
uwierzy ci.
Bo gdy chodzi o miłość, czas zawsze ucieka.
Zawsze się go odlicza.
Sama miłość nie wystarczy,
trzeba zdążyć na czas.
Co to?
To dla niej, jak się obudzi.
Piękny prezent i gest.
Powiedziała, że nie tknie mnie kijem.
Dam ci radę:
nie zakochuj się podczas napadu.
To przynosi pecha.
Paulita!
Panno Mariví!
MINDANAO DZIEŃ 1 NAPADU
Telefon!
POŁUDNIOWA HISZPANIA DZIEŃ 1 NAPADU
Mamo?
Paula, skarbie.
Jak się masz? Co dziś robiłaś?
Tak samo jak wczoraj.
Na pewno robiłaś dziś coś wspaniałego.
Opowiedz mi coś.
Sama nie wiem.
Tęsknisz za mną?
Tak.
Co się stało? Oglądasz telewizję?
Nie, bawiłam się z babcią.
Daj mi ją, proszę.
Dobrze. Babciu!
Kochanie?
Nic jej nie jest? Brzmi nieswojo.
Nie wiem.
Wygląda dobrze.
Ale możesz ją zapytać, gdy przyjdziesz na kolację.
- Tak, mamo. - I nie zapomnij kupić chleba.
Jest szósta rano.
Karetka jest już w laboratorium.
Za godzinę Alberto będzie na miejscu.
Jak posokowiec.
Węszy trop swojej nowej ofiary: twojej córki.
Myślisz, że zostawiam jej adres przyczepiony na lodówce?
Czujesz się winna, bo jesteś złą matką.
Nie wyjeżdża się robić napad na kilka tygodni, nie dzwoniąc.
Mylę się? A co z kompleksem złej córki?
Bo twoja matka...
Nie dasz jej nawet zjeść samej jogurtu.
Jak to robisz?
Jak zadzwoniłaś do domu z kampera?
Może cię to dziwi, ale przemyśleliśmy sprawę.
Alberto może tam pójść, jak świnia za truflami.
Nic nie znajdzie.
Co ci się stało w głowę?
Mam obsesję na punkcie skoku, pułkowniku.
Wstaję bardzo wcześnie. Nie śpię.
Wiązałem sznurowadła, wciąż o tym myśląc
i uderzyłem głową w szybę tak mocno, że prawie ją wybiłem.
Jesteś jak ja, Antoñanzas.
Nawet po rozejmie nie mogłem spać.
O trzeciej nad ranem zastanawiałem się, jak Profesor może nam dziś zaszkodzić.
Sprawdzę, czy Sierra potrzebuje...
Murillo jest w izolatce.
Idę tylko zanieść pani inspektor kawę.
Murillo ma kontakt tylko z Sierrą.
Nie dała jej spać całą noc. Chce ją zamęczyć.
Chodźmy na kawę.
Największym wrogiem zbrodni nie jest policja.
Ale pośpiech.
Kamper był całkiem czysty.
Gdy go opuściłaś...
był jak nowy.
Ale karetka...
Wyleciałaś stamtąd jak strzała.
Zawsze coś zostaje. Zawsze.
Włosek na poduszce...
Skarpetka...
A potem przyjeżdża policja z ultrafioletem i luminolem i... bum!
Mam cię.
Ponawiam propozycję:
pójdę tam i usunę włosek, który zaprowadzi nas do twojej rodziny.
Albo zaczekamy, aż twój były cię wydyma.
Nic nie masz.
Grozisz mi, że „może coś znajdziecie”.
Wiesz co? Ciąża sprawiła, że masz tyle estrogenu,
że czujesz się jak największa optymistka w Hiszpanii.
Ale estrogen nie jest do pracy, a do porodu, który jest bardzo trudny.
Co zrobisz po porodzie?
Syn czy córka?
Nie wiesz?
Biedactwo.
Co się stało?
Byli boso.
Boso? Kto?
Rio i Sztokholm.
- No i co? - Jak to co?
Kto chodzi boso w czasie skoku?
Zdejmowanie butów na kanapie w trakcie skoku jest dziwne.
Zgłupiałeś?
Gdyby chcieli się pieprzyć, zrobiliby to, a nie zdejmowali buty.
Cóż...
Co tu robiłeś w nocy?
To.
- To robiłeś? - Tak.
Pobiłeś faceta,
zmieniłeś to, jak ona cię postrzega
i myślisz, że małe serduszko wszystko naprawi?
To co mam zrobić?
Zmienić się.
Teraz myśli, że jesteś złym człowiekiem.
Brutalnym.
Za co cię pokochała?
Postrzeliłem ją w nogę, ale chciałem uratować jej życie.
Ocalić jej życie.
Nie wiem.
Zatańczyłem dla niej.
- Zatańczyłeś? - Tak.
Tańczyłem dla niej.
Opowiadałem jej historie.
Dużo się śmialiśmy.
I...
Kiedy ostatnio opowiadałeś jej historie? Kiedy ją rozśmieszyłeś?
Kiedy dla niej tańczyłeś?
Rio, przyniesiesz mi czarną kawę?
Ułożyłem ten plan. Jesteś bezpieczny dzięki mnie.
Okaż wdzięczność.
- Jesteś związany. Prześpij się. - Mogę chociaż prosić o wodę?
Tylko trochę wody.
Przykro mi, ale...
Dzięki.
Wyglądasz okropnie.
Nie możesz spać?
Ile razy budzisz się w nocy? Trzy, cztery, więcej?
Rio...
Jeśli czegoś potrzebujesz... Pogadać, czy coś, możesz na mnie liczyć.
Dziękuję.
To najsłabsze ogniwo.
Kołatanie serca, potliwość, bezsenność.
Musisz się uwolnić podczas jego zmiany.
Nie będzie w stanie pociągnąć za spust.
Myślisz, że cię nie zabiję, jak tylko się uwolnię?
Cóż...
Rozwaliłem ci głowę.
Ty rozpieprzyłeś mi oko.
Jesteśmy kwita. Dżentelmeńska umowa.
Mam ci zaufać, ty gnoju?
Oni zawarli rozejm. Nie wejdą tu uzbrojeni.
To zimna wojna.
- A my jesteśmy jeńcami. - No i?
Powinieneś stworzyć chaos.
Jak ksenomorf w Obcym.
Jak John McClane w Szklanej Pułapce.
ZBIORNIK WSTĘP WZBRONIONY
Chodźmy.
Gdy weszliśmy do zbiornika, Profesor myślał o Raquel.
Tak jak Alberto, gdy wszedł do karetki.
Dziwne, jak można myśleć o tej samej osobie
jednocześnie, a w tak różny sposób.
Podobno światem rządzi miłość.
Ale nienawiść nie jest daleko w tyle.
Miałaś rację.
Lizbona żyje.
Gdzie jest?
Na razie w namiocie. Pewnie ją przesłuchują.
- Jak długo będą ją tam trzymać? - Nie wiem.
Ale nie sądzę, by ograniczyli się do 72 godzin.
W końcu ją przeniosą.
- Wtedy ją uratujesz? - Nie.
Zrobiłem tak z tobą. Będą na to gotowi. To jak samobójstwo.
Co więc zamierzasz zrobić?
Mają Lizbonę, która zna cały plan.
W tym miejsce, z którego teraz dzwonisz.
Profesorze?
Nie wiem.
Jestem taki zmęczony. Nie mogę myśleć.
Ale znajdę rozwiązanie. Nie martw się.
Robię ravioli. Musisz nabrać sił.
- Palermo jest związany? - Tak.
Idź i powiedz mu...
Nie, nic mu nie powiem.
Ugryzie mnie jak zwierzę.
Będziesz musiała. Powiedz mu tak:
„Mam wiadomość od Profesora.
Lizbona żyje.
Przetrzymują ją w namiocie.
Pomyśl, jak ją uratować”.
- Nie zrobi tego. - Posłuchaj, Tokio.
Próbuję tylko sprawić, by Palermo zakochał się w planie.
Chcę, żeby był po naszej stronie.
Powiedz mu to. Ja sam coś wymyślę.
Zrozumiano?
Tak.
Idę do łazienki. Pójdziesz ze mną, Sergio?
Miałeś kiedyś przyjemność uprawiać seks oralny
z doświadczonym mężczyzną o wielkich umiejętnościach?
Jest zupełnie nieprzewidywalny.
W szarmancki sposób zaoferował ci seks oralny.
- Nie wie… - Wiesz, o co chodzi.
Jest nieokiełznany, to egocentryk.
Uszanuje hierarchię.
Może gdyby napad trwał dwie, trzy godziny.
Ale mówimy o kilku dniach.
Pod bardzo wysoką presją.
- Mogę kontrolować Martína… - Nie!
- Robię to od lat. - Nie możesz. To egocentryk.
Ma obsesję na punkcie władzy.
To oznacza jedno:
jeśli nie będzie rządził, zrobi wszystko, by to zmienić.
I nie uchyli się od egzekucji, zdrady i chaosu.
To obsesyjny egocentryk, wierzy w siebie i jest geniuszem.
Jak ty.
Jeśli wolisz, użyj drugoligowców. Pójdą za tobą jak owce.
Nie rozumiesz. Jego geniusz wszystko komplikuje.
Może nas zaskoczyć.
Jesteś moim bratem.
Pozwoliłbym ci kierować każdym skokiem.
Ale on…
Wybrałeś złą osobę. Jestem mniej godny zaufania.
Prosimy dwa piwa.
Nie jedz więcej orzeszków.
Już jesteś gruby jak orangutan.
Jeśli śmiejesz się z mojej muszki, śmiejesz się ze mnie.
A jeśli się ze mnie śmiejesz, zapamiętasz 17 marca do końca życia.
Ale jeszcze nie wiemy dlaczego.
Czy to nie ekscytujące?
Coś się stało?
Nie.
Prawie wszędzie są odciski palców.
Na ścianach są plany, mapy, diagramy…
Widzę piec.
Pewnie użyli go, by pozbyć się dowodów.
Sprawdzę to.
Są tu fragmenty plastiku, może z urządzenia elektronicznego.
Oddzielam spalone kawałki.
Chyba coś mam.
- Co się stało? - Nic.
Więc jestem maserati?
Na litość boską, to też dał do gazet?
W porządku.
- Jak chcesz, to cię podwiozę. - Co?
To tylko przejażdżka.
„Tylko?”
Potem wciskamy guzik, kasujemy taśmę,
niszczymy czarną skrzynkę i jakby nigdy nic się nie stało.
Monica mnie rzuciła.
Jestem wolny.
Nie muszę niszczyć czarnych skrzynek.
Wezmę maserati, dam gaz do dechy,
będę kręcić bączki, aż przetrę opony.
Bez mrugnięcia okiem.
- Taki jesteś macho? - I to bardzo, uważaj.
Na wypadek, gdybyś musiała iść zmienić zawieszenie.
Czekaj, aż zobaczysz podwozie.
Przerażające.
Ten gnojek zostawia fałszywe ślady w bidecie.
Na pewno go tam podstawili.
Był schowany na dnie pieca i stopiony.
Niemożliwe, żeby go podłożyli.
A więc?
Każda plastikowa karta SIM posiada unikalny numer do 19 cyfr.
Ten zniknął, gdy został spalony, ale w trakcie procesu
zagiął się nad metalowym chipem, odkrywając siedem cyfr.
Sprawdziliśmy dane od operatorów
i znaleźliśmy 354 kart pasujących do numerów końcowych.
Jedna została kupiona trzy miesiące temu i wykonano z niej jeden telefon.
Podczas napadu.
Bingo!
- Gdzie dzwonili? - Czekaj!
Chwila oczekiwania.
Mindanao na Filipinach.
Cholera, wiedziałam!
Pogadam z Interpolem.
- Halo? - Mindanao, Filipiny. Oni wiedzą.
- Jak? - Na wpół spalona karta SIM. W karetce.
Nic się nie zmienia.
Musisz iść teraz do biura i pokazać jej zegarek.
Powiedz: „Jestem przy tobie”.
Że ja jestem? Tak mam powiedzieć?
Słucham?
„Jestem przy tobie” może być mylące.
Zabrzmię jak jakiś dziwny milicjant.
„Profesor jest przy tobie” będzie lepsze. W trzeciej osobie.
Pokaż jej zegarek. To wszystko.
Zrozumiano.
Zabierz zakładników.
Wszyscy na schody.
Jak presja bycia dowódcą?
Fantastycznie.
Zamieniam się w słuch.
Masz wiadomość od Profesora:
„Lizbona żyje.
Jest w namiocie. Pomyśl, jak ją uratować”.
To rozkaz.
Najpierw zamach stanu, a teraz mi rozkazujesz.
Dziwne. Powiedziałbym, że...
to niebezpieczne,
ale jednocześnie zrozumiałe.
Oto mamy silne kobiety.
Co za bzdura.
- I zaraz się skończy. - Skończyłeś?
Co z tobą?
Ze mną?
Problem z matką?
Nie karmiła cię piersią?
To dlatego ciągle narzekasz?
Rozkaz jest od Profesora.
Ma fiuta, tak jak ty.
Są w Mindanao.
Za 24 godziny ich znajdziemy.
Znasz protokół:
przyjdzie tu Paula,
uznają cię winną porwania dziecka, stracisz prawo do opieki,
a ona zamieszka z tatą.
Chcesz powiedzieć, że mam przesrane?
Wiem o tym.
To zależy.
Możesz do nich zadzwonić. Tu i teraz.
I możesz je ocalić.
Gdy dotrzemy do domu w Mindanao, ich nie będzie.
Zawaliliśmy sprawę.
Nie podoba mi się, że Paula zamieszka z Alberto.
Ciekawe, co teraz robi.
Zamknij oczy. Wyobraź ją sobie.
Leży w łóżku.
Jej włosy na kocu. Prawie czujesz jej zapach.
Zamknij oczy. Wyobraź ją sobie.
Zamknij.
Co robisz, Alicio?
To tylko pięć lat.
Potem znów się zobaczycie.
Podbiega do ciebie. „Mamo!”
Przytula się do ciebie.
Owija ramiona i nogi jak małpka.
Przyciskasz ją do siebie
i trzymasz jej twarz. Żeby na nią spojrzeć.
Ale nie odpuszcza.
Bez końca powtarza,
niczym mantrę chroniącą ją przez złem:
„Mamo, nie zostawiaj mnie”.
Raquel,
wiem, że go kochasz. A on ciebie.
Właśnie dlatego.
Czego on by chciał?
Zaproponowałam ci...
pięć lat więzienia.
Zmienię na pięć minut.
Proponuję ci wolność.
Sergio pójdzie do więzienia. A ty nie. Twoje aresztowanie nie było oficjalne.
Zadzwoń, zabierz je w bezpieczne miejsce. Za 24 godziny będziesz z nimi.
Nie będziemy cię ścigać.
To będzie koniec.
Lepiej?
No i?
Zasnąłeś?
Próbowałem, ale nie mogę.
Masz koszmary?
Wciąż mam tę scenę przed oczami.
Co się stało z samcem alfa? Myślałam, że jesteś wolny.
O czym rozmawiają?
Cześć, słodziaku.
Przyjedź na moją wyspę.
Pod warunkiem, że nie imprezujesz. Nie lubię tej głośnej muzyki.
Jeśli mnie zaprosisz, pokażę ci moje najlepsze bikini.
Czemu nie powiedziałeś?
Nie mogłem.
Musisz o tym mówić.
Pewnej nocy zabrali mnie z celi
i kazali wykopać własny grób na pustyni.
Jestem taka urocza.
Dlatego cały dzień się uśmiecham.
Potem kazali mi włożyć trumnę do dołu.
I kazali wejść do środka.
Na wierzch rzucali piasek.
Aż mnie pochowali.
Zostawili mnie tam.
W ciemności.
W ciszy, ledwie oddychającego.
Spokojnie.
Jestem przy tobie.
Wiesz, o czym myślę?
O czym?
To Profesor powinien być pochowany żywcem, nie ja.
Przepraszam.
Patrz.
Chodźmy.
Przepraszam na chwilę. Idę do łazienki.
Nie ufasz mi.
Jestem egocentrykiem.
Będę podążał tylko za swoim planem.
Mam obsesję na punkcie władzy.
Tak bardzo, że jeśli coś pójdzie nie tak, jak planowałem, stanę się niebezpieczny.
Tak.
Tak myślę.
Rozgryzłeś mnie.
Ale jednego nie wziąłeś pod uwagę.
Kocham nie tylko twojego brata,
ale i plan.
Jednakowo.
Sprzedałbym cię bez problemu.
I resztę gangu.
Ale nigdy nie zdradziłabym planu.
Jestem wobec niego lojalny.
To coś więcej niż napad, wiesz o tym.
Teraz plan nie jest idealny, wiem o tym.
To niedokończony wiersz.
Potrzebuję cię, bracie.
Proszę.
Byłeś bardzo odważny.
To godne podziwu.
Godne pochwały.
Przepuść mnie.
Zdawałeś się bardzo odważny, ale teraz musisz to udowodnić.
Zobaczmy, czy masz jaja.
Zaczekaj.
Zaczekaj. Powiedz, co wolisz?
Śmierć?
Spójrz na mnie. Czy impotencję?
Życie wymaga trudnych wyborów.
Co zrobić z dupkiem, który śmieje się z mojej muszki?
Czy życie jest warte utraty penisa?
Coś długo go nie ma.
Bije tego grubasa w łazience, daje mu w kość.
Coś byśmy usłyszeli.
Prawdziwy chaos, drogi Sergio,
dzieje się po cichu.
Palermo był lojalny wobec skoku. Ale dla niego oznaczało to tylko jedno:
aby skok trwał, on musiał dowodzić.
To był jego cichy sposób, byśmy nie spodziewali się chaosu.
Wiesz, co musisz zrobić. Nie bądź tchórzem.
Musisz zwichnąć staw
między pierwszym śródręczem a kością czworoboczną.
Stanowczo, bez wahania.
Przekręcasz go, tak.
To działa przy każdych kajdankach.
Bo was rozdzielę, jak dzieci.
Trochę zaboli.
Ale wolność będzie tego warta, prawda?
No już.
Stój!
- Stój. - Spokojnie.
Jestem tylko ochroniarzem.
Na ziemię.
- Nie ma mowy. - Powtarzam, na ziemię.
Co zrobisz? Zastrzelisz mnie?
Jeśli będę musiał, to tak.
Zastrzelisz nieuzbrojonego ojca, który próbuje uciec?
Śmiało.
Proszę.
Nie ruszaj się!
Na ziemię, Gandía!
Nie strzelisz.
Na ziemię!
Nie ruszaj się, kurwa!
Nie ruszaj się!
Do zobaczenia.
Napisy: Maria Frank