‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เราคิดว่าคนเราใช้ดอกไม้ ‪กับช็อกโกแลตแสดงความรัก
‪แต่ความรักก็แสดงออกด้วยค้อน
‪หรือเครื่องเจียได้เหมือนกัน
‪การลักพาตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‪เป็นการแสดงออกถึงความรักได้
‪การช่วยเขาไม่ให้จมลงไปก้นสระ
‪ก็เหมือนกัน
‪ข้างล่างนั่นมีอะไรกันวะ
‪ทำอะไรกันน่ะ
‪- แกล้งเมานะ ‪- ไม่ ฉันจะไม่แกล้งเมา
‪แกล้งเมา ไม่งั้นฉันจะหักคอนาย
‪หน้าไม่อาย
‪ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ
‪ผมเป็นตำรวจ คุณนาย
‪- นั่นเบนิโตนี่นา ‪- อยากโทรหาตำรวจไหมล่ะ กริ๊งๆ
‪เบนิโต คุณทำอะไรน่ะ
‪แกล้งเมาเถอะน่า
‪มีเต็มบ้านเลย
‪ในรถนาย
‪และรถเมียนายด้วย
‪ลักษณะเหมือนระเบิดซีโฟร์ แต่เป็นแค่พลาสติก
‪นั่นเป็นคำแก้ตัวของนาย ‪นายจะไม่ใช่อาชญากร แต่เป็น...
‪คุณพ่อขี้กลัวคนหนึ่ง ซึ่งพวกเขาจะเข้าใจ
‪ออกมาได้เมื่อไหร่ ฉันจะแจ้งความนาย ‪และยกพวกตำรวจกลับมาสามพันคน
‪เราใช้ซีโฟร์ของจริงด้วยก็ได้นะ
‪วางตรงไหนก็ได้ที่นายนึกออก
‪ตู้ม
‪อย่าเข้าใจผิดนะ
‪เราไม่อยากให้นายทำสิ่งนี้เพื่อเงิน แต่...
‪เราเข้าใจความยากลำบากที่อาจเกิดขึ้นได้
‪หนึ่งล้านยูโร
‪ด้วยเงินก้อนนี้และคำแก้ตัว
‪นายเลือกได้เลยว่าอยากอยู่กับอะไร
‪ระหว่างผู้หญิงที่จับประชาชนโดยมิชอบ
‪ทรมานพวกเขา
‪และใช้อำนาจที่รัฐธรรมนูญ ‪มอบให้เธอไปในทางที่ผิด
‪หรือพวกเรา
‪ตอนนี้คุณจะต้องตอบคำถาม
‪ผมจะเป็นคนตัดสินใจ
‪สารวัตรมูริลโยยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
‪ก็อาจจะยังอยู่
‪เธออยู่ในเต็นท์นั่นไหม
‪อาจจะอยู่
‪ฉันอยากให้นายไปบอกให้เธอว่า ‪ศาสตราจารย์รู้ว่าเธอยังไม่ตาย
‪เธอไม่เชื่อฉันหรอก
‪ถ้าฉันเจอนาย ทำไมฉันไม่จับนายเสียล่ะ
‪ถ้าเธอเห็นนายใส่นาฬิกาเรือนนี้
‪เธอจะเชื่อนาย
‪เพราะเป็นเรื่องของความรักเมื่อไหร่ ‪เวลามักจะไม่คอยท่า
‪มันจะนับถอยหลังเสมอ
‪แค่คำว่ารักนั้นไม่เพียงพอ
‪เราจะช้าไม่ได้
‪นั่นอะไร
‪เอาไว้ใช้ตอนเธอตื่น
‪เป็นของขวัญที่น่ารักดีนะ
‪เธอบอกว่าจะไม่แตะต้องตัวผม ‪ต่อให้ใช้ไม้เขี่ยก็ตาม
‪ฉันจะแนะนำอะไรให้อย่างนะ
‪อย่ามีความรักระหว่างการปล้น
‪มันเป็นลางไม่ดี
‪เปาลิตา!
‪คุณมาริวีคะ
‪(มินดาเนา ‪วันแรกของการปล้น)
‪โทรศัพท์ค่ะ
‪(สเปนตอนใต้ ‪วันแรกของการปล้น)
‪แม่คะ
‪พอลลา ลูกรัก
‪เป็นไงบ้าง วันนี้ทำอะไรบ้างจ๊ะ
‪ก็เหมือนเมื่อวานค่ะ แม่
‪แม่มั่นใจว่าวันนี้ลูกทำเรื่องที่สุดยอดแน่
‪เล่าให้แม่ฟังบ้างสิ
‪ตอนนี้หนูนึกไม่ออกค่ะ
‪คิดถึงแม่ไหม
‪คิดถึงค่ะ
‪เป็นอะไร ดูโทรทัศน์อยู่เหรอ
‪เปล่าค่ะ หนูกำลังเล่นอยู่กับคุณยาย
‪ขอคุยกับยายหน่อยซิ
‪ได้ค่ะ คุณยายคะ
‪ลูกรัก
‪พอลลาเป็นอะไรหรือเปล่า เสียงเธอแปลกๆ
‪ไม่รู้สิ
‪เธอก็ดูปกติดี
‪แต่ลูกมาคุยกับเธอตอนทานมื้อเย็นได้นะ
‪- ได้ค่ะ แม่ ‪- และอย่าลืมซื้อขนมปังมาด้วยนะ
‪ตอนนี้หกโมงเช้า
‪รถพยาบาลอยู่ในห้องแล็บอาชญากรรมแล้ว
‪อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง อัลแบร์โตจะไปถึง
‪เหมือนหมาล่าเนื้อเลยละ
‪ตามกลิ่นร่องรอยของเหยื่อรายใหม่ ‪ลูกสาวของคุณนั่นเอง
‪คุณคิดว่าฉันแปะที่อยู่ของเธอไว้ที่ตู้เย็นงั้นเหรอ
‪ฉันคิดว่าคุณรู้สึกผิดที่เป็นแม่ที่เลวนะ
‪คุณไม่ออกจากบ้าน...
‪ไปปล้นสักสองสามสัปดาห์โดยไม่โทรหาหรอก
‪หรือไม่จริง แล้วปมเรื่องการเป็นลูกสาวที่เลวล่ะ
‪เพราะแม่ของคุณ...
‪คุณปล่อยให้เธอกินโยเกิร์ตคนเดียวยังไม่ได้เลย
‪คุณทำได้ยังไง
‪คุณโทรศัพท์จากรถบ้านได้ยังไง
‪อาจนึกไม่ถึงนะ แต่เราไตร่ตรองดีแล้ว
‪อัลแบร์โตเข้าไปเหมือนหมูตามหาเห็ดก็ได้
‪แต่เขาหาอะไรไม่เจอหรอก
‪หัวไปโดนอะไรมา
‪ผมหมกมุ่นกับการปล้นครั้งนี้ครับ ผู้พัน
‪ผมตื่นเช้ามาก ไม่ได้นอนเลย
‪ผมผูกเชือกรองเท้าโดยครุ่นคิดเรื่องนี้ไปด้วย
‪พอลุกขึ้น หัวผมกระแทกหน้าต่าง ‪แรงมากจนหน้าต่างเกือบแตก
‪คุณนี่เหมือนผมเลยนะ อันโตญันซาส
‪ต่อให้มีการสงบศึก ผมก็หลับไม่ลง
‪ตอนตีสาม ผมยังตาสว่าง
‪อยากรู้ว่าวันนี้ศาสตราจารย์จะป่วนอะไรเรา
‪ผมจะเข้าไปดูว่าซิเอร์ราต้องการ...
‪มูริลโยถูกกักตัวอยู่
‪ผมแค่จะเอากาแฟเข้าไปให้สารวัตร
‪มูริลโยติดต่อได้กับซิเอร์ราคนเดียว
‪เธอทำให้ซิเอร์ราไม่ได้นอนทั้งคืนจนเหนื่อยล้า
‪เราไปดื่มกาแฟกันเถอะ
‪ศัตรูตัวฉกาจของอาชญากรรมไม่ใช่ตำรวจ
‪มันคือความเร่งรีบ
‪รถบ้านสะอาดเอี่ยมอ่อง
‪คุณทิ้งมันไว้...
‪เหมือนใหม่
‪แต่ว่ารถพยาบาล...
‪คุณรีบเอามันออกมาจากที่นั่น
‪มันทิ้งร่องรอยไว้เสมอละ เสมอเลย
‪เศษผมบนหมอน...
‪ถุงเท้า...
‪แล้วพอกองพิสูจน์หลักฐาน ‪นำแสงยูวีและลูมินอลมาละก็ เปรี้ยง!
‪เสร็จฉัน
‪ฉันขอย้ำข้อเสนอนะ
‪ฉันจะไปที่นั่นตอนนี้
‪และกำจัดผมเส้นนั้นที่จะทำให้เรา ‪สาวไปถึงครอบครัวของคุณ
‪หรือไม่ก็รอให้สามีเก่าคุณ...
‪เหยียบคุณให้จมดินเลย
‪คุณไม่เจออะไรหรอก
‪คุณกำลังขู่ฉันด้วยคำว่า ‪"เราอาจจะเจออะไรบางอย่าง"
‪จะบอกให้นะ ‪คนท้องมีฮอร์โมนเอสโตรเจนสูงมาก
‪ซึ่งทำให้คุณรู้สึกเหมือนเป็น ‪ผู้หญิงคิดบวกที่สุดในสเปน
‪แต่มันไม่ได้มีความหมายต่อเรื่องงาน ‪มันเอาไว้ใช้ตอนคลอด
‪ซึ่งยากฉิบหายเลยละ
‪คุณจะทำยังไงตอนเขาเกิดมา
‪ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ
‪ไม่รู้เหรอ
‪น่าสงสารสิ้นดี
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกเขาเปลือยเท้า
‪เปลือยเท้าเหรอ ใคร
‪ริโอกับสต็อกโฮล์ม
‪- แล้วไง ‪- "แล้วไง" อะไร
‪ใครเขาเดินเท้าเปล่าระหว่างปล้นกันล่ะ
‪น่าแปลกที่ถอดรองเท้านั่งบนโซฟา ‪ระหว่างทำการปล้น
‪นายนี่โง่หรือไง
‪ถ้าพวกเขาคิดจะเอากัน ‪ก็เอากันได้โดยไม่ต้องถอดรองเท้า
‪ก็...
‪เมื่อคืนนายมาทำอะไรในนี้
‪นี่ไง
‪- นายมาทำอันนี้เหรอ ‪- ใช่
‪นายซ้อมผู้ชายคนนึง
‪ซึ่งทำให้เธอมองนายเปลี่ยนไป
‪แล้วนายคิดว่ามอบหัวใจดวงน้อยให้จะช่วยเหรอ
‪แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ
‪เปลี่ยนแปลงสิ
‪ในสายตาของเธอตอนนี้ นายเป็นคนเลว
‪เป็นคนใช้ความรุนแรง
‪เธอหลงรักนายเพราะอะไรล่ะ
‪ผมยิงขาเธอ
‪ไม่ใช่ ผมหมายถึงยิงขาเธอเพื่อช่วยชีวิตเธอไว้
‪เพื่อช่วยชีวิตเธอ
‪ไม่รู้สิ
‪ผมเต้นท่าเด็ดให้เธอดู
‪- นายเต้นให้เธอดูเหรอ ‪- ใช่
‪ผมเต้นให้เธอดู
‪ผมเล่าเรื่องให้เธอฟัง
‪เราหัวเราะด้วยกันบ่อยๆ
‪แล้ว...
‪นายไม่ได้เล่าเรื่องให้เธอฟังนานแค่ไหน ‪ไม่ได้ทำให้เธอหัวเราะมานานแค่ไหนแล้ว
‪ไม่ได้เต้นให้เธอดูมานานแค่ไหน
‪นี่ ริโอ ขอกาแฟดำหน่อยสิ
‪ฉันเป็นคนคิดแผนนี้ขึ้นมานะ ‪นายปลอดภัยก็เพราะฉัน
‪ตอบแทนกันหน่อยเป็นไง
‪นายโดนมัดอยู่ ทำไมไม่นอนซะ
‪อย่างน้อยก็ขอกินน้ำไม่ได้หรือไง
‪ขอน้ำสักนิดเอง
‪โทษทีนะ เพื่อน แต่...
‪ขอบใจ
‪นายดูโทรมนะ
‪นอนไม่หลับเหรอ
‪ตอนกลางคืนตื่นกี่รอบล่ะ ‪สามรอบ สี่รอบหรือบ่อยกว่านั้น
‪นี่ ริโอ...
‪ถ้าต้องการอะไร...
‪อยากคุยหรืออะไรก็ตาม ฉันอยู่ตรงนี้นะ
‪ขอบใจ
‪เขาหัวอ่อนที่สุด
‪ใจสั่น เหงื่อออกมาก นอนไม่หลับ
‪นายต้องหลุดออกมาให้ได้ในช่วงที่เขาเฝ้า
‪เขาเหนี่ยวไกไม่ไหวหรอก
‪ทำไมถึงคิดว่าฉันจะไม่ฆ่านาย ‪ทันทีที่ฉันหลุดไปได้
‪ก็...
‪ฉันทุบหัวนาย
‪นายต่อยตาฉันแตก
‪ก็เจ๊ากันแล้ว สัญญาลูกผู้ชาย
‪นายกำลังขอให้ฉันเชื่อใจนายเหรอ ไอ้สวะ
‪ฉันหมายถึงว่าเขาประกาศสงบศึกกันอยู่
‪ไม่มีรถหุ้มเกราะเข้ามา
‪มันก็คือสงครามเย็นดีๆ นี่เอง
‪- ส่วนพวกเราก็คือเชลย ‪- แล้วไง
‪นายควรเป็นตัวแทน ‪ของความโกลาหลที่เราต้องการ
‪เหมือนตัวประหลาดในเรื่องเอเลี่ยน
‪เหมือนจอห์น แมคเคลนในเรื่องดาย ฮาร์ด
‪(อ่างเก็บน้ำฝน ‪ห้ามเข้า)
‪ไปกันเถอะ
‪ศาสตราจารย์คิดถึงราเกล ‪ตอนไปถึงอ่างเก็บน้ำฝน
‪เช่นเดียวกับตอนที่อัลแบร์โต ‪ก้าวเข้าไปในรถพยาบาล
‪น่าแปลกที่เราคิดถึงคนคนเดียวกัน
‪ในเวลาเดียวกัน แต่วิธีคิดต่างกัน
‪เขาว่ากันว่าความรักทำให้โลกหมุนคว้าง
‪แต่ความเกลียดก็ไม่หนีกันเท่าไหร่
‪คุณพูดถูก
‪ลิสบอนยังไม่ตาย
‪เธออยู่ที่ไหน
‪ตอนนี้อยู่ที่เต็นท์ ‪ผมเดาว่าเธอกำลังถูกสอบปากคำ
‪- พวกเขากักตัวเธอไว้ที่นั่นได้นานเท่าไหร่ ‪- ไม่รู้เหมือนกัน
‪แต่ผมว่าพวกเขาไม่ยึดตามกฎ 72 ชั่วโมงหรอก
‪ไม่นานพวกเขาจะส่งตัวเธอไปที่อื่น
‪- คุณช่วยเธอได้ไหม ‪- ช่วงส่งตัวทำไม่ได้
‪มันจะเป็นเรื่องที่โง่มาก เราก่อการกับคุณ ‪พวกนั้นจะคาดการณ์ไว้แล้วซึ่งจะเสี่ยงอันตราย
‪แล้วคุณจะทำยังไง
‪พวกเขาจับตัวลิสบอนไว้ ‪โดยที่เธอรู้แผนการทั้งหมด
‪รวมถึงสถานที่ที่คุณโทรหาฉัน
‪ศาสตราจารย์
‪ผมไม่รู้
‪ผมเหนื่อยมาก โตเกียว ผมคิดไม่ออก
‪แต่เดี๋ยวผมก็หาทางได้ ไม่ต้องห่วง
‪ผมกำลังทำราวีโอลี คุณต้องเติมพลังนะ
‪- ปาเลร์โมยังโดนมัดอยู่หรือเปล่า ‪- ใช่
‪ผมอยากให้คุณไปบอกเขาว่า...
‪ไม่ ฉันจะไม่บอกอะไรเขา
‪เขาแยกเขี้ยวใส่ฉันเหมือนหมา
‪คุณต้องบอกนะ บอกเขาตามนี้
‪"นายได้รับข้อความจากศาสตราจารย์
‪ลิสบอนยังไม่ตาย
‪เธอถูกจับอยู่ในเต็นท์
‪ฉันต้องการให้นายคิดหาทางช่วยเธอ"
‪- เขาไม่ทำหรอก ‪- ฟังผมนะ โตเกียว
‪ผมพยายามจะทำให้ปาเลร์โม ‪กลับมารักแผนการนี้ให้ได้
‪ผมต้องการให้เขากลับมาเป็นพวกเรา
‪ไปบอกเขา แล้วผมจะคิดแผนอื่นเอง
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจ
‪ฉันจะไปห้องน้ำ อยากไปด้วยกันไหม เซอร์จิโอ
‪นายเคยได้รับเกียรติในการที่คนที่มีประสบการณ์
‪ใช้ฝีมืออมนกเขาให้หรือยัง
‪เขานี่เหลือเชื่อจริงๆ
‪เขาก็แค่เสนอการเป่าปี่ให้อย่างสุภาพ
‪- เขาไม่รู้... ‪- นายรู้ว่าฉันพูดเรื่องอะไร
‪เขาคุมอารมณ์ไม่อยู่เพราะหลงตัวเอง
‪เขาจะเคารพลำดับขั้น
‪ตอนทำการปล้นเขาจะเป็นแบบนั้น ‪แค่สองสามชั่วโมงหรือแค่ข้ามคืน
‪เรากำลังพูดถึงเวลาหลายวันนะ
‪ภายใต้ความกดดันที่ไม่สิ้นสุด
‪- ฉันควบคุมมาร์ตินได้... ‪- ไม่ได้หรอก
‪- ฉันทำมาหลายปีแล้ว ‪- นายทำไม่ได้ เขาหลงตัวเอง
‪หลงอำนาจ
‪มันแปลได้อย่างเดียว
‪ถ้าเขาไม่เป็นคนคุม ‪เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็น
‪เขาจะไม่ลดละความพยายาม ‪ถึงแม้ต้องทรยศหรือสร้างความปั่นป่วน
‪เขาเป็นคนหลงตัวเอง ‪เชื่อมั่นในตัวเองและเป็นอัจฉริยะ
‪เหมือนนาย
‪ถ้านายอยากใช้คนด้อยคุณภาพก็ได้นะ ‪พวกนั้นจะศิโรราบให้โดยดีเลย
‪นายไม่เข้าใจ ‪การที่เขาอัจฉริยะทำให้ทุกอย่างมันยุ่งยาก
‪เขาเป็นตัวอันตรายเพราะเราหลอกเขาไม่ได้
‪นายเป็นพี่ชายฉัน
‪ฉันให้นายเป็นคนคุมการปล้นได้เลย
‪แต่เขาสิ...
‪นายคิดผิดที่ไว้ใจฉัน แต่ไม่ไว้ใจเขา ‪ฉันเป็นคนที่ไว้ใจได้น้อยกว่าเขาเยอะ
‪ขอเบียร์สอง
‪เลิกกินถั่วได้แล้วนะ
‪นายอ้วนอย่างกับช้างน้ำ
‪ถ้านายหัวเราะเยาะหูกระต่ายฉัน ‪ก็เท่ากับหัวเราะเยาะฉัน
‪และถ้านายหัวเราะฉัน
‪นายจะจดจำวันที่ 17 มีนาคมไปชั่วชีวิตเลย
‪แต่เรายังไม่รู้เลยว่าเพราะอะไร
‪นายว่ามันน่าตื่นเต้นดีไหมล่ะ
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪เปล่าเลย
‪มีลายนิ้วมืออยู่บนพื้นผิวส่วนใหญ่
‪บนผนังมีแผนการ แผนที่ แผนภาพแปะอยู่...
‪ผมเห็นเตาอบ
‪พวกเขาคงจะใช้เพื่อทำลายหลักฐาน
‪ผมจะตรวจสอบดู
‪มีเศษพลาสติกที่อาจมาจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
‪ผมกำลังแยกชิ้นส่วนที่ไหม้
‪ผมว่าผมเจอแล้ว
‪- มีอะไร ‪- เปล่า
‪ฉันเป็นรถมาเซราติงั้นเหรอ
‪ให้ตายสิ เขาลงหนังสือพิมพ์ด้วยเหรอ
‪ไม่เห็นเป็นไรเลย
‪- ฉันให้คุณขับได้นะถ้าต้องการ ‪- บ้าอะไรวะ
‪ก็แค่ขับรถเอง
‪"เอง" เหรอ
‪แล้วเราก็จะกดปุ่มลบเทปนั่น
‪ทำลายกล่องดำปุ๊บ ก็จะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪โมนิกาทิ้งผม
‪ผมไม่มีพันธะแล้ว
‪ก็ไม่จำเป็นต้องลบกล่องดำอะไร
‪ผมจะขับรถมาเซราติ เหยียบให้มิด
‪หมุนวนทำโดนัทจนยางไหม้
‪สงบเยือกเย็นเลยละ คนสวย
‪- คุณเป็นลูกผู้ชายมากใช่ไหม ‪- อกสามศอกเลยละ ระวังให้ดี
‪เผื่อว่าคุณต้องเข้าอู่ไปเปลี่ยนช่วงล่าง
‪และรอจนเห็นสภาพของโครงรถ
‪น่ากลัวจัง
‪ไอ้สารเลวนี่ถึงขนาด ‪ทิ้งร่องรอยจอมปลอมไว้ในโถส้วม
‪ผมมั่นใจว่าพวกมันแอบเอาไว้ตรงนั้น
‪มันละลายติดอยู่ที่ก้นเตา
‪เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกซ่อนไว้
‪แล้วไง
‪พลาสติกของซิมการ์ดมีตัวเลขมากถึง 19 ตัว
‪ไม่ซ้ำกันเลยสักใบ
‪ใบนี้ถูกเผาไหม้หายไป แต่ระหว่างเผาไหม้
‪มันทำให้ชิปโลหะงอ
‪ซึ่งตีตราตัวเลขเจ็ดตัวลงไป
‪เราได้ตรวจสอบข้อมูลจากเครือข่ายต่างๆ แล้ว
‪และเจอการ์ด 354 ใบที่มีตัวเลขลงท้ายตรงกัน
‪มีคนซื้อไปใบหนึ่งเมื่อสามเดือนที่แล้ว ‪และโทรออกแค่ครั้งเดียว
‪ระหว่างการปล้น
‪โป๊ะเชะ
‪- เบอร์นั้นโทรไปที่ไหน ‪- เดี๋ยว
‪ลุ้นกันหน่อยมั้ย
‪เกาะมินดาเนา ฟิลิปปินส์
‪แม่เจ้า ฉันกะแล้ว
‪เราจะคุยกับตำรวจสากล
‪- ฮัลโหล ‪- มินดาเนา ฟิลิปปินส์ พวกมันรู้แล้ว
‪- รู้ได้ไง ‪- ซากซิมการ์ดไหม้ในรถพยาบาล
‪นายทำทุกอย่างเหมือนเดิม
‪เอานาฬิกาเข้าไปให้เธอดูในออฟฟิศตอนนี้
‪บอกเธอว่า "ผมอยู่ข้างคุณ"
‪บอกงั้นเหรอ ฉันควรพูดแบบนั้นใช่มั้ย
‪ว่าไงนะ
‪"ผมอยู่ข้างคุณ" อาจสับสนได้
‪เธออาจคิดว่าฉันเพี้ยน เป็นตำรวจกบฏ
‪ถ้าฉันบอกว่า "ศาสตราจารย์อยู่ข้างคุณ" ‪มันชัดเจนกว่า ต้องพูดแบบบุคคลที่สาม
‪แค่เอานาฬิกาให้เธอดูก็เท่านั้น
‪เข้าใจแล้ว
‪ให้ตัวประกันออกไป
‪ทุกคน ลุกขึ้นไปข้างบน
‪เป็นคนคุมแล้วกดดันดีไหมล่ะ
‪แจ๋วไปเลย
‪ฉันรอฟังอยู่แล้ว
‪มีข้อความฝากมาจากศาสตราจารย์
‪"ลิสบอนยังไม่ตาย
‪เธออยู่ในเต็นท์ ‪ฉันต้องการให้นายหาทางช่วยเธอ"
‪นี่คือคำสั่ง
‪ตอนแรกก็ยึดอำนาจ ตอนนี้มาออกคำสั่ง
‪แปลกนะ ฉันว่ามัน...
‪เป็นเรื่องที่ทำไปก็อันตราย แต่มันก็...
‪เข้าใจได้แน่นอน
‪นั่นไงล่ะ ผู้หญิงทรงพลัง
‪เหลวไหลทั้งเพ
‪- มันกำลังจะจบแล้ว อีหนู ‪- พูดจบหรือยัง
‪นายเป็นอะไร
‪ฉันเหรอ
‪นายโกรธแม่เหรอ
‪ไม่ได้ดูดนมแม่มานานมากแล้วสินะ
‪ถึงได้เอาแต่หาเรื่องบ่นไม่หยุด
‪ศาสตราจารย์เป็นคนสั่งมา
‪เขาก็มีนกเขาเหมือนนายนั่นแหละ
‪พวกเขาอยู่ที่มินดาเนา
‪เราจะหาพวกเขาเจอใน 24 ชั่วโมง
‪คุณก็รู้ระเบียบการนี่
‪เมื่อพอลลามาถึงที่นี่ปุ๊บ
‪คุณมีความผิดฐานลักพาตัวเด็ก
‪เสียสิทธิ์การเลี้ยงดู
‪แล้วเด็กก็จะไปอยู่กับพ่อ
‪แค่มาบอกว่าฉันจบเห่แล้วงั้นเหรอ
‪ฉันรู้อยู่แล้ว
‪ก็แล้วแต่นะ
‪จะเรียกว่ายังไงก็ช่าง ที่นี่ตอนนี้
‪คุณช่วยเหลือพวกเขาได้
‪เมื่อเราไปถึงบ้านที่มินดาเนา ‪พวกเขาจะไม่อยู่ที่นั่น
‪เราทำพลาด
‪ฉันไม่ตื่นเต้น ‪ถ้าพอลลาไปอยู่กับอัลแบร์โตเหมือนกัน
‪อยากรู้จังว่าตอนนี้เธอทำอะไรอยู่
‪หลับตา คิดภาพเธอสิ
‪ห่มผ้าให้ลูกบนเตียง
‪ผมเธอสยายอยู่บนผ้าห่ม ‪จนแทบจะได้กลิ่นของเธอ
‪หลับตานึกภาพเธอสิ
‪หลับตาสิ
‪ทำอะไรน่ะ อลิเซีย
‪รอแค่ห้าปีเอง
‪แล้วจะได้เจอกันอีกครั้ง
‪เธอจะวิ่งเข้ามาหาคุณ "แม่ขา"
‪เธอกอดคุณแน่นแบบนี้
‪แขนขาเกี่ยวรัดเหมือนลูกลิง
‪แล้วคุณก็โอบเธอแน่น
‪ประคองหน้าของเธอ
‪มองดูเธอ
‪แต่เธอไม่ยอมปล่อย
‪เธอพร่ำพูดไม่หยุด
‪เหมือนท่องมนต์ไม่ให้สิ่งชั่วร้ายเข้ามากล้ำกราย
‪"แม่จ๋า อย่าทิ้งหนูไป"
‪ราเกล
‪ฉันรู้ว่าคุณรักเขา เขาก็รักคุณ
‪แต่ด้วยเหตุผลนั้น
‪คุณคิดว่าเขาจะบอกให้คุณทำยังไง
‪ฉันเคยเสนอให้คุณ...
‪ติดคุกห้าปี
‪ฉันจะเปลี่ยนให้เหลือห้านาที
‪ฉันกำลังเสนออิสรภาพให้นะ
‪เซอร์จิโอเข้าคุก คุณเป็นอิสระ
‪คุณจะไม่มีีประวัติการถูกจับ
‪โทรหาพวกเขา พาเขาไปอยู่ในที่ปลอดภัย...
‪แล้วจะได้อยู่กับพวกเขาใน 24 ชั่วโมง
‪เราจะไม่ไล่ล่าคุณอีก
‪ทุกอย่างจะจบสิ้นนะ ทูนหัว
‪ดีขึ้นไหม
‪ไง
‪ได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่า
‪ผมพยายามแล้วแต่นอนไม่หลับ
‪ฝันร้ายเหรอ
‪หลับตาลงทีไร ภาพก็กลับมาหมด
‪นี่ เกิดอะไรขึ้นกับลูกผู้ชายตัวจริงล่ะ
‪คิดว่าไม่มีพันธะแล้วเสียอีก
‪พวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน
‪สวัสดีจ้ะ ที่รัก
‪อยากมาขึ้นเกาะฉันไหมล่ะ
‪ถ้าคุณไม่ค่อยชอบปาร์ตี้นะ
‪ผมไม่ค่อยชอบดนตรีเสียงดังน่ะ
‪ถ้าคุณชวนฉันไป ฉันจะใส่บิกีนีตัวเก่งให้ดู
‪ทำไมไม่บอกเราล่ะ
‪ผมบอกไม่ได้
‪คุณต้องพูดถึงมันนะ ริโอ
‪คืนหนึ่งพวกเขาเอาตัวผมออกจากห้องขัง
‪บังคับให้ผมขุดหลุมศพตัวเองในทะเลทราย
‪ฉันเป็นสาวหวานนะ
‪ถึงยิ้มระรื่นได้ทั้งวันไง
‪แล้วก็บังคับให้ผมวางโลงศพลงในหลุม
‪แล้วพวกมันก็ให้ผมลงไปนอนข้างใน
‪แล้วก็เททรายกลบ
‪จนผมถูกฝังมิด
‪แล้วพวกมันก็ทิ้งผมไว้ที่นั่น
‪อยู่ในความมืด
‪ในความเงียบงันและหายใจแทบไม่ออก
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ใจเย็นๆ
‪ฉันอยู่กับคุณแล้ว
‪รู้ไหมว่าผมคิดถึงอะไรอยู่อย่างเดียว
‪อะไรเหรอ
‪ศาสตราจารย์ควรเป็นคนที่ถูกฝังทั้งเป็น ไม่ใช่ผม
‪ขอโทษนะ
‪ดูสิ ดู
‪ไปเถอะ
‪ขอตัวเดี๋๋ยวนะ ฉันจะไปห้องน้ำ
‪นายไม่ไว้ใจฉัน
‪ฉันเป็นคนหลงตัวเอง
‪ฉันจะยอมทำตามแผนการของตัวเองอย่างเดียว
‪ฉันลุ่มหลงกับการเป็นหัวหน้า
‪มากเสียจนถ้ามันไม่เป็นไปตามแผนของฉัน...
‪ฉันอาจเป็นตัวอันตรายได้ ใช่ไหม
‪ใช่
‪ฉันคิดแบบนั้น
‪นายอ่านฉันออก
‪แต่มีสิ่งที่นายยังคิดไม่ถึง
‪นั่นก็คือฉันไม่เพียงแต่รักพี่ชายของนาย
‪แต่ฉันก็รักแผนการ...
‪มากพอกัน
‪ฉันทรยศนายได้อยู่แล้ว
‪รวมถึงสมาชิกแก๊งทุกคนด้วย
‪แต่ฉันจะไม่มีวันทรยศแผนการ
‪ฉันภักดีในเรื่องนั้น
‪เรื่องนี้ยิ่งใหญ่กว่าการปล้นอีก นายก็รู้
‪ตอนนี้ฉันยอมรับว่าแผนการยังไม่ดีที่สุด
‪เหมือนบทกวีที่ยังแต่งไม่เสร็จ
‪เราต้องการนายนะ น้องชาย
‪ขอร้องละ
‪อยู่ข้างนอกนายออกจะกล้าบ้าบิ่น
‪น่าชื่นชมดี
‪น่าสรรเสริญ
‪ไม่เอาน่า หลีกทางให้ฉัน
‪เมื่อกี้ดูกล้าดี แต่ตอนนี้นายต้องพิสูจน์
‪ขอดูความกล้าหน่อยซิ
‪เดี๋ยวก่อน
‪เดี๋ยว บอกซิว่าอยากได้อะไร
‪ความตาย
‪มองหน้าฉัน หรือนกเขาไม่ขัน
‪บางครั้งนายต้องชั่งใจให้ดี
‪สำหรับฉัน ฉันจะทำยังไง ‪กับไอ้เวรที่หัวเราะเยาะหูกระต่ายของฉัน
‪สำหรับนาย คุ้มไหมที่มีชีวิตอยู่โดยไม่มีนกเขา
‪เขาไปเข้าห้องน้ำนานจัง
‪เขากำลังอัดไอ้อ้วนน่วมอยู่ในห้องน้ำ
‪เราน่าจะได้ยินเสียงนะ
‪ความโกลาหลของแท้ เซอร์จิโอที่รัก...
‪ไม่มีเสียงหรอก
‪ปาเลร์โมภักดีต่อการปล้น
‪แต่ในความคิดของเขา มันหมายถึงเรื่องเดียว
‪การปล้นจะดำเนินไปได้ ‪เขาต้องกลับมาเป็นคนคุม
‪เขาใช้วิธีเงียบเพื่อไม่ให้เรารู้ว่า ‪กำลังจะเกิดความโกลาหล
‪นายรู้ว่าต้องทำยังไง อย่าขี้ขลาดไปหน่อยเลย
‪นายต้องเคลื่อนข้อต่อ
‪ระหว่างกระดูกนิ้วโป้งกับกระดูกหลังนิ้วโป้ง
‪กระชากเลย อย่าลังเล
‪บิดแบบนั้น
‪ก็จะไม่ติดกุญแจมือ
‪ฉันจะต้องจับนายแยกเหมือนเด็กๆ
‪มันจะเจ็บนิดหน่อย
‪แต่คุ้มกับอิสรภาพนะ นายว่าไหม
‪เร็วเข้า
‪อย่าขยับ
‪- อย่าขยับ ‪- เย็นไว้ ไอ้หนู
‪ฉันเป็นแค่ยามนะโว้ย
‪หมอบลง
‪- ไม่มีทาง ‪- ฉันบอกว่าหมอบลงเดี๋ยวนี้
‪นายจะทำอะไร ยิงฉันทั้งที่ไม่มีอาวุธเหรอ
‪ถ้าจำเป็น ฉันก็จะยิง
‪นายจะยิงพ่อคนที่ไร้อาวุธที่แค่พยายามจะหนีเหรอ
‪เอาเลย
‪ฉันอยู่นี่แล้ว
‪อย่าขยับนะ!
‪หมอบลงสิวะ กานเดีย
‪นายไม่ยิงหรอก
‪หมอบลง!
‪อย่าขยับนะ ปัดโธ่เว้ย
‪ฉันบอกว่า อย่าขยับไง
‪ไว้เจอกัน
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย