NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Tato. - Tak, powiem mu.
Oczywiście, teraz gdy on... Nie wiem.
Tato, idzie.
Idzie.
Profesorze, napije się pan kawy?
Chętnie, dziękuję.
Dzień dobry.
Pańska kawa.
Ciasteczka?
Tak, dziękuję.
Chcecie mi coś powiedzieć?
Zobaczmy.
- Jest sprawa. - Tak.
Drobna sprawa.
- Ma pan rodzeństwo? - Moskwa, proszę.
Żadnych osobistych pytań. To jedna z głównych zasad.
Mam przyjaciela, który jest dla mnie jak brat.
Był ze mną w kopalni, podczas napadów i w więzieniu.
I w tym problem.
Ja zostałem wypuszczony, ale jemu zostało pięć lat.
Pięć lat, profesorze.
Przykro mi, ale nie wiem, co mogę zrobić dla twojego przyjaciela,
brata czy kogokolwiek.
Dla jego syna.
- Syna? - Juanito to mój chrześniak.
Też jest dla mnie jak brat.
Obiecałem, że się nim zajmę, gdy wyjdę z więzienia.
Długo go nie widzieliśmy i podobno źle mu idzie.
Nie ma pracy, bieduje.
Pomyślałem, że pomogę mu, pozwalając przyjechać tutaj.
Żeby wziął udział w napadzie?
To porządny skok.
Spójrz na niego. Stara się jak nigdy wcześniej.
A jeśli dobrze nam pójdzie, starczy i dla niego, nie?
- Wybacz, ale... - Profesorze.
Koleś jest niesamowity. Znam go od dziecka.
Zna się na wszystkim: na samochodach, włamaniach...
Czemu nazywamy was Denver i Moskwa? A jego Helsinki? Dla bezpieczeństwa.
Nie możemy znać swoich imion. Moskwa, słuchaj.
Zrobiłem wyjątek dla twojego syna, a tu chrześniak?
To nie rodzinny biznes. Nie zatrudnimy każdego kuzyna, sąsiada…
O co chodzi, kretynie?
- Słucham? - To Profesor.
Nie, dzieciak jest prawie bez środków do życia.
Mówimy, że ufamy mu nad życie,
a on chrzani nam o nazwach miast!
Wiesz, co możesz zrobić z imieniem „Denver”?
Możesz je sobie wsadzić. Jestem, kurwa, Dani.
Zawsze byłem Dani. I jeszcze jedno.
Twój nieomylny plan odnośnie mennicy
jest gówniany.
Taniej byłoby wydrukować banknoty w drukarni.
Dziękuję za kawę.
Lepiej tak więcej do niego nie mów, zrozumiano?
Wstydzę się za ciebie. Nie widzisz, że jest intelektualistą?
Jak sobie chcesz.
Musisz mu zaufać, a przede wszystkim go szanować.
- Nie szanuję go? - Nie.
Nie, może on ma rację.
Jeśli wydrukujemy je w domu, oszczędzimy sobie kłopotów.
A koszt broni...
amunicji…
Denver, przynieś drukarkę, ściągniemy banknoty z internetu.
Geniusz.
Nie, jeszcze lepiej.
Narysuję banknoty, a ty je pokolorujesz.
Może zrobimy dwa dziennie.
Patrz, jak świetnie rysuję.
Nazywa się „Pasja do Juanito”.
Będziecie się dalej wygłupiać?
Może wam przywalę i wydrukujecie sobie nowe zęby.
Spierdalajcie.
Denver, nie złość się, to żart.
Obudziłam się w zamknięciu.
Zakuta, oszołomiona i z szaleńcem przed sobą.
Miałam mniej przestrzeni, ale i coraz mniej czasu.
W ciągu zaledwie 15 minut od kiedy się ocknęłam,
Gandía miał nas wszystkich rozstrzelać.
Co robisz?
Nie uderzę cię, jesteś związana.
Rozwiąż mnie. Wtedy zobaczymy, kto kogo uderzy.
Czemu wciąż żyję?
- Nie jestem mordercą. - Nie?
Próbowałeś zabić Nairobi i Helsinki, ale nie jesteś mordercą?
- Dlaczego mnie nie zabiłeś? - Jesteś królikiem doświadczalnym.
A ty?
Czym ty jesteś?
Jestem treserem.
Masz szczęście.
Oswoję cię.
Następnym razem uderzę cię tak mocno,
że nawet kaleka kumpela cię nie pozna.
Nie ruszaj się.
Posłuchaj, wszystko wyjaśnię.
To bardzo proste.
Sukinsyn.
Patrz.
Jesteś moją pierwszą kartą:
zaginęłaś.
Reszta będzie cię szukać.
Będą wariować.
Są podzieleni i zdenerwowani.
Już wygrywam.
Kolejna karta:
rozbicie ekipy.
Nie ciekawi cię, jak uciekłem?
Tu Gandía,
szef ochrony w Banku Hiszpanii.
Ukrywam się,
jestem bezpieczny i gotowy do podjęcia działań
niezbędnych do odzyskania kontroli i bezpieczeństwa...
Chce nas wszystkich zabić!
Trzymajcie się razem. Widzi was!
Jak słyszycie, jestem w cudownym towarzystwie.
Musisz być grzeczniejsza.
Albo cię unieruchomię,
zwiążę, zaknebluję i zawiążę oczy.
Wtedy nie będziemy mogli lepiej się poznać.
Dobrze?
Chcę podziękować Palermo.
Jego rada, jak zdjąć kajdanki, łamiąc sobie kciuk,
pozwoliła mi się uwolnić.
Dzięki niemu mogę pomóc wam wszystkim.
I rozpętało się piekło…
Czy to prawda?
Jeśli wolisz wierzyć psychopacie niż jednemu z gangu, to twój wybór.
Cicho. Będziesz mógł się odezwać w sądzie, sukinsynu.
- Muszę do łazienki. - To zły moment.
Mówię ci, że...
brzuch mnie boli.
Muszę natychmiast iść do łazienki.
Co się stało?
Muzeum jest duże.
A 60, 70 zakładników jest trudnych do opanowania.
Co więcej, bardzo łatwo o bunt.
Nie.
To byłoby samobójstwo. Ludzie myślą tylko o przetrwaniu.
Albo i nie. Strach.
Ogromny strach. Mogą zrobić wszystko.
Na przykład zaatakować nas, mimo że mamy M16.
- O czym mówisz? - O infiltracji.
Nie mieliby z nami kontaktu, chyba że szykują bunt.
Jeśli nie będzie problemów, odejdą jak inni zakładnicy.
To zadanie, które mogłaby wykonać nawet małpa z cyrku.
I mógłby to zrobić ten Juanito.
To jego autobus.
To on?
Nie.
- Miał nim przyjechać. - Wiem.
Niezła wtopa. Chodźmy.
Nie, Profesorze. Może się pomylił. Albo wysiadł na złym przystanku.
Tak, na złym przystanku.
- I jest tam... - Pomylił się?
Ojcze chrzestny.
Boże.
To ja.
Juanito?
Julia.
Tak wiele czasu minęło, prawda?
Wyglądasz olśniewająco.
Cóż...
zawsze byłeś przystojny. Ładna.
Te oczy…
usta, uśmiech…
Jesteś piękna, Julio. Piękna.
O co chodzi, Danielu?
Dziwi cię to?
Nie. Wcale nie. Jest zajebiście.
Każdy może robić, co zechce.
A więc?
Patrzę ci w oczy i wciąż jesteś Juanito, ale...
jesteś niezłą laską!
Uściśnij mnie.
Rany.
Twój ojciec wie?
Widziałem go rok temu i nie wspomniał o tym.
Ojciec mnie wspiera.
Zawsze chciał mieć córkę. Był uroczy.
A to kto?
Mózg operacji?
Zgadza się.
A co to za praca?
Gandía mówi prawdę. Palermo mu pomógł.
- Skąd wiesz? - Widziałam, jak wskazuje na jego kciuk.
- Palermo wciąż do niego podchodził. - Nic nie powiedziałaś?
Nie słyszałam. Nie wiedziałam, że każe mu złamać kciuk.
Trzeba było podejść.
Nie, mam pilnować zakładników, a nie was.
Dużo można tu usłyszeć.
Wiem.
Jak Nairobi?
Wraca do zdrowia.
Po porwaniu Tokio to już dwie osoby.
Zaczyna to wyglądać nie najlepiej, co?
Julio.
Czego chcesz?
Puść mnie. Daj mi broń. Pozwól dołączyć do reszty.
Tyłek mi drętwieje od siedzenia.
Muszą myśleć, że jesteś zakładnikiem.
- Wciąż? - Cholera, wracaj na swoje miejsce.
Nawet Matías ma karabin maszynowy, który ledwo trzyma.
Nie, rozkaz to rozkaz.
Musisz wrócić na swoje miejsce.
Ty wydajesz rozkazy. Ty rządzisz.
- Ja? Nie jestem dowódcą. - Pewnie, że tak.
Nairobi postrzelili. Tokio porwali. A Palermo... Jak można mu ufać?
Zastanów się. Ty jesteś następny.
- Nikt inny. - Stresujesz mnie.
Zacznij dowodzić.
Daj mi broń, kamizelkę kuloodporną.
I...
mów do mnie Manila, bo tak się nazywam, Dani.
Nie, wciąż jesteś zakładnikiem.
Nie nazywaj mnie Dani, jestem Denver.
Chodźmy.
I jeszcze jedno:
nie patrz na mnie tak intensywnie, ludzie się orientują.
Intensywnie?
Wysyłałam ci sygnały, idioto.
„Intensywnie”.
Tu jest jak w saunie.
Włącz klimatyzację.
Jeśli ją włączę, znajdą nas.
Szkoda by było.
Pewnie. Mamy tyle do omówienia.
Bez klimatyzacji nie ma dużo tlenu,
więc oddychaj oszczędnie.
O mnie się nie martw.
Oni włamali się do skarbca rezerw narodowych.
Co zrobią z twoim gównianym bunkrem?
Już po tobie.
Pocisz się. Rozpiąć ci kombinezon? Musimy dbać o higienę...
Dotknij mnie, a wyrwę ci rękę, sukinsynu.
Co się stało z tamtym chłopakiem?
Tym z kręconymi włosami. Już cię nie podniecał?
Bardzo.
Nie sądzę. Dzieciaki i informatycy nie są dla ciebie.
Dla niego ustawiłam ten skok.
A dla ciebie ktoś coś zrobił?
Dostałeś wiertarkę na Dzień Ojca?
Wolisz prawdziwych facetów.
- Jak ty. - Jak ja.
Jasne.
Nawet przestałaś mnie kopać.
Bo związałeś mi nogi, idioto.
Bez względu na powód…
jesteś bardziej otwarta.
I masz pomalowane paznokcie.
To mi się podoba.
- To prawda, że pomogłeś Gandíi uciec? - Tak jest.
Wiesz, że prawie zabił Nairobi i Helsinki?
Skutek uboczny.
- Skutek uboczny? Kretyn! - Spokojnie.
Dlaczego to zrobiłeś?
Tokio zrobiła zamach stanu.
Czułem się zobowiązany
do ratowania planu.
Jestem lojalny.
Musiałem przywrócić porządek, bo nigdy mnie nie zwolniłeś z pozycji.
Zwolniłem cię de facto.
I to nie ma związku z uwolnieniem Gandíi.
Pewnie, że ma.
Musiałem stworzyć chaos. Było jasne, że ją namierzy.
Mógł ją zabić.
- Powtarzam, dokonała zamachu stanu. - To kłamstwo!
Chciał uciec jak jebany szczur. I miał tajemnice państwowe.
Chłopak się myli.
Zatrzymałem cię przy drzwiach z walizką.
Chciałeś negocjować, dupku.
Tak? Z kradzionymi dokumentami? Walizka jest tam.
- Może do niej zajrzycie? - Denver, otwórz ją.
Co jest w środku?
Babeczki.
Nieważne, co jest w walizce.
Zdradziłeś gang.
Naraziłeś nas na niebezpieczeństwo, a Gandía porwał mojego dowódcę.
Posłuchaj, dam ci jedną szansę na zadośćuczynienie.
Ale nie zapomnę ci tego.
I zapomnij o dowództwie.
Mam wrócić do holu z zakładnikami? Co mam zrobić?
Po pierwsze, bądź cicho.
I nie, nie wrócisz tam.
Uwolnijcie go.
Jest tu morderca, nie dzielmy się.
Kiedy to się skończy,
zadecydujemy o jego wyroku.
Słuchajcie uważnie.
Mamy tu samotnego wilka,
a lobby jest najbardziej narażone.
Musimy je ewakuować.
Palermo, Sztokholm, Helsinki, zbierzcie zakładników w bibliotece.
Chce was zabić, nie uciec. Drzwi są bez znaczenia.
Nie zakładajcie masek.
Mógł zrobić to samo, by wtopić się w tłum.
Bogota, jak wygląda sytuacja w odlewni?
Zatrzymali piec. Boją się.
Weź Nairobi do biblioteki i zejdź na dół. Odlewnia nie może stanąć.
Denver.
- Tak. - Zrobicie coś z Rio.
Zaczniecie polować.
Pójdziecie na pierwszy ogień. Przygotujcie się.
Hełmy, amunicja, magazyny. Co tylko trzeba.
Sprawdźcie całe pierwsze piętro i zamknijcie pokoje.
A reszta pięter?
Sprawdzą je Helsinki i Sztokholm, gdy przeniosą zakładników.
Wszyscy wiedzą, co robić?
- Tak jest. - Tak.
Jeszcze jedno.
Powodzenia.
Bądźcie ostrożni.
Idziemy!
- Jak się czujesz? - W porządku.
Mam dobrego pielęgniarza.
Podoba ci się, co?
Może.
Trzymaj się.
Ty też.
Ta kobieta jest zupełnie pijana, Helsinki.
Wiesz, co powiedziała? „Ale ci się trafił przystojniak”.
Chodzi o ciebie. Wszyscy myślą, że jesteśmy małżeństwem.
Dobrze. W ten sposób nikt nas nie zauważy.
Nie jest dobrze. Żadne z nas nikogo nie wyrwie.
To nieistotne, Nairobi. Na zdrowie.
Dzień czy dwa są w porządku, ale niedługo odzyskamy dziewictwo.
Prawdę mówiąc to jesteśmy świetną parą.
Ty i ja?
Jesteśmy rodziną.
Na zawsze.
A oto powód.
Więcej z tobą przeszłam niż z kimkolwiek innym.
Helsi, to...
historia miłosna.
Jedna z tych pięknych historii.
Nie. Kiedyś kogoś poznasz i to dopiero będzie miłość.
Ale to nie to.
Musisz być wolna i odważna.
Bo, wierz mi, miłość wymaga więcej odwagi
niż wojna.
A ty...
jesteś odważna.
Załóż to.
Idziemy do odlewni.
Idziemy do biblioteki.
Taki był rozkaz.
Bogota.
Nie pogrywaj ze mną.
Boją się, prawda? Jeśli tak, nie wytrzymają pięciu minut z Gandíą.
Muszę im coś powiedzieć.
Kiedy ostatnio jadłaś?
Dwa dni temu.
- Może trzy. - Kiedy ostatnio spałaś?
Dwa razy od przyjazdu, po dwie godziny.
Coś jeszcze?
Zanim zjesz, oczyszczę ci ranę.
Nie ruszaj się.
Są w niej twoje włosy.
Mocno uderzyłem, co?
- W bibliotece czysto. - Zrozumiano.
Wstańcie i ustawcie się w czterech szeregach.
Drodzy zakładnicy…
Wróciłem.
Wilk jest na wolności, a wy jesteście owieczkami.
Zabieramy was do obory.
Zaprowadzą was tam moi wspólnicy i pasterze:
Helsinki i Sztokholm.
Idziemy, szybko!
Wstawać! Idziemy!
Ty zostań ze mną. Jesteś najlepszą tarczą przed Gandíą.
No już, szybko.
Proszę. To czyni cuda.
Nie za ciasno?
Amanda, tak?
- Tak. - Wszystko dobrze?
Tak.
Na pewno?
No... Trochę kręci mi się w głowie.
To pewnie te pigułki od pana Romána.
Cześć, jak się masz?
Dobrze.
Jestem Arturo.
Arturo Román.
Wcześniej wyglądałaś na spiętą,
nalegałaś, by iść do łazienki.
To przez nerwy. Ciężko mi tu być.
Z tymi terrorystami wszędzie byłoby ciężko.
Mówię z doświadczenia.
To tylko nerwy. Nic mi nie jest. Dzięki.
Tutaj mamy tylko siebie i musimy trzymać się razem.
Wierz mi.
Dobra.
Jeśli znów będziesz zdenerwowana,
mam coś, co może ci pomóc.
Naprawdę?
Co takiego?
Przywileje weterana.
To już wszyscy.
Wzięliśmy was do biblioteki, bo, jak mówi przysłowie,
wiedza nie zajmuje miejsca.
W tym przypadku może też uratować wam życie.
Na przykład W poszukiwaniu straconego czasu Prousta.
Świetne. Piękna powieść.
Jestem pewien, że ten, kto ją znajdzie
i przytuli do piersi,
będzie w stanie odbić nią pociski M16.
To żart. Spokojnie.
Trochę tu pobędziemy.
Oto zasady. Pierwsza...
Bogota, Nairobi, gdzie jesteście?
5 MINUT WCZEŚNIEJ
Nie ruszać się!
Odbiło wam? Opuśćcie broń.
Boicie się?
Na wolności jest jakiś wariat, uzbrojony po zęby.
Ja też się boję.
- Bogota, boisz się? - Tak jak wszyscy.
Palermo, Helsinki i Sztokholm też się boją.
Zabierają zakładników do biblioteki.
Denver i Rio są cholernie przerażeni.
Bo szukają Gandíi.
A Gandía boi się najbardziej, ale nie przestanie, póki nas nie zabije.
W porządku.
„W porządku”.
Każdy robi, co do niego należy.
A wy jesteście tutaj, odchodząc od zmysłów.
W prowizorycznym okopie.
- Nie przyszliśmy tu strzelać. - Wiem, kochany.
Ale nie ma wyboru. To najłatwiejsze miejsce do obrony.
To jedyne wejście
i każdy z nas może go stąd zniszczyć.
Ale co widzimy po wejściu tutaj?
Wygląda stąd szwadron tchórzy.
Nie poznaję was.
Jesteście robotnikami.
Jesteście spawaczami.
Najtwardszymi facetami, jakich, kurwa, znam.
Złotymi chłopakami.
A nie tchórzami.
Wiecie, co jeszcze jest przerażające?
Samotne powroty w nocy.
Ale my, kobiety, ciągle to robimy.
Weźcie strach za rękę i żyjcie dalej.
Bo musicie żyć, panowie!
Musicie żyć do końca!
Wierzcie mi, kurwa!
Musiałam powrócić z martwych, żeby was dręczyć.
Co?
Nie uściskacie mnie?
- Jak się masz? - Nie wiem.
Wzięłam dużo leków.
Nie słyszę muzyki, Bogota.
- Będziemy pracować smutni? - Muzykę, do cholery.
Nie jesteśmy Niemcami.
Ładne koła. To harley?
Nie nabijaj się ze mnie.
Bogota, ile ton stopiliśmy?
Czterdzieści trzy i pół.
Musimy przyspieszyć. Piec ma być włączony.
Zmiany po dwie godziny, by odzyskać resztę sztabek.
Przynieś mi próbkę.
Zobaczmy.
Zwiększyć ciśnienie gazu o dwa kilopaskale.
Średnica jest za duża.
Chcę, żebyście pracowali jak zawsze…
do rytmu, z radością.
Co z tobą?
Co masz na myśli?
Nic.
Powinnam znów powiedzieć, że nie tknę cię kijem.
Wtedy przynajmniej...
ze mną flirtowałeś.
A teraz...
jakbym miała tyfus.
Nie chcę cię męczyć. Jesteś chora.
Jasne.
No dobrze.
Poczekamy, aż wyzdrowieję,
aż stąd wyjdziemy, znajdziemy mojego ojca,
poprosisz o moją rękę...
Jeśli już cię nie kręcę, powiedz mi.
Co to za pocałunek?
Pomóż mi.
Tutaj lepiej.
Tak.
- Jesteś cała? - A ty?
- Bogota, Nairobi, gdzie jesteście? - W windzie, jesteśmy cali.
Gdzie Denver i Rio?
5 MINUT WCZEŚNIEJ
- W bibliotece czysto. - Zrozumiano.
To, co mówiłeś o maserati...
O co chodzi?
Chcę ci coś powiedzieć.
Teraz? Co jest?
Tokio może być maserati, ale ty zwisasz z tyłu.
Jak puszki na weselnym aucie.
Dokładnie.
Rio.
Biuro.
Idź.
Podoba ci się?
- O czym ty mówisz? - Pieprzony maserati.
Jeśli chcesz się przejechać, jest twoja.
Słyszysz sam siebie?
Po pierwsze, ona czuje, myśli i decyduje za siebie.
Jest jej bardzo ciężko z powodu rozstania.
Powiem ci coś. Szanuje się dziewczynę przyjaciela.
- Byłą dziewczynę. - To to samo.
Była czy nie, dziewczyna przyjaciela jest jak radioaktywne miasto.
Nawet po 20 000 lat wciąż jest skażona.
Nie pójdziesz tam nawet za pozwoleniem byłego.
- To głupie. - Nie, to etyka.
Najświętsza etyka.
Co robiłeś na kanapie ze Sztokholm?
Rozmawialiśmy.
Boso? Daj spokój, stary.
Tak, boso. Jakie to ma znaczenie?
Spore.
Nie zdejmuję butów, rozmawiając z Lizboną.
Byłoby dziwnie. Czułbym się niekomfortowo. Wiesz czemu?
To terytorium Profesora.
To twój facet. Nie chcesz mu nic powiedzieć?
Rio! Prawda?
Rio! Denver!
Pomóżcie mi, proszę!
Jestem uwięziona! Przyjaciele z gangu!
Pomocy!
To 70 centymetrów betonu zbrojnego.
To jak krzyk w łodzi podwodnej na dnie morza.
Trzecia karta:
pobranie krwi.
Wychodzę na chwilę.
Mówiłem jej, że mam zespół stresu pourazowego.
Nie odbijałem ci dziewczyny.
Rozmowa z nią mnie uspakaja.
- Rozmowa z Sztokholm cię uspokaja? - Tak.
Jest mądra, miła i słucha.
Ma empatię. Można jej się wygadać.
Mi też możesz wszystko powiedzieć, ale nie chcesz.
Nie mogę spać.
Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, miałem koszmary, lęki, palpitacje, ataki.
Mogłem zasnąć tylko wiedząc, że jest przy mnie.
Wiesz, o czym mówię?
Spałeś z nią i mówisz mi to prosto w twarz.
Nie spałem z nią, Denver.
Dotrzymała mi towarzystwa.
Jesteś moim przyjacielem czy nie?
Oczywiście, że tak.
Nie wydaje mi się.
Jezu Chryste!
Twój kask! Kamizelka!
Musimy to przykryć!
Denver, zaczekaj!
- Bogota, Nairobi, gdzie jesteście? - W windzie. Jesteśmy cali.
Gdzie Denver i Rio?
Denver, Rio.
- Denver, Rio. - Pójdę tam.
Nie, zostajesz z zakładnikami.
Chodź, Helsinki.
Ostrożnie, ten skurwiel tu jest.
Bogota, to było w windzie na pierwszym piętrze.
Zrozumiano.
Musi być niedaleko. Zostaniemy tutaj.
Chodź, grubasie.
Spokojnie, jesteśmy!
- Wstawaj. - Denver.
Wszystko w porządku?
Na ziemię!
Skurwysyn!
Strzelają do nas!
Pierwsze piętro, winda, posiłki!
Idź.
Dalej.
Do trzech razy sztuka.
Napisy: Maria Frank