‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- พ่อ ‪- ได้ พ่อจะบอกเขาเดี๋ยวนี้ละ
‪บอกอยู่แล้ว ตอนเขา... ไม่รู้สิ
‪เอาละ พ่อ เขามาแล้ว
‪เขามาแล้ว
‪ศาสตราจารย์ รับกาแฟไหม
‪ก็ดีนะ ขอบคุณ
‪อรุณสวัสดิ์
‪นี่กาแฟครับ
‪คุกกี้ด้วยไหมครับ
‪เอาสิ ขอบคุณ
‪มีอะไรจะพูดหรือเปล่า
‪คือว่า
‪- มีเรื่องหนึ่ง ‪- ใช่
‪เรื่องจิ๊บจ๊อยน่ะ
‪- คุณมีพี่น้องบ้างไหม ‪- มอสโก ขอร้องเถอะ
‪ห้ามถามคำถามส่วนตัว นี่เป็นกฎข้อแรกเลย
‪ผมมีเพื่อนที่เป็นเหมือนน้องชายผม
‪เขาอยู่กับผมทั้งที่เหมือง ‪ตอนปล้นและตอนอยู่ในคุก
‪นั่นละปัญหา
‪ผมได้รับการปล่อยตัว แต่เขายังต้องอยู่อีกห้าปี
‪ห้าปีเลยนะ ศาสตราจารย์
‪เข้าใจ ขอโทษทีนะ แต่ผมไม่รู้ว่าจะช่วย...
‪เพื่อนหรือน้องชายของคุณได้ยังไง
‪ไม่ใช่ ลูกชายเขาน่ะ
‪- ลูกชายเขา ‪- ใช่ ฮวนนิโตเป็นลูกบุญธรรมของผม
‪เขาก็เปรียบเหมือนน้องชายของผมด้วย
‪ผมรับปากว่าจะดูแลเขาตอนออกจากคุก
‪เราไม่ได้ข่าวจากเขามานาน ‪ได้ยินว่าเขาไม่สบายนัก
‪เขาตกงานจนแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว
‪ผมคิดว่าจะทำให้ชีวิตเขา ‪กลับมาเข้ารูปเข้ารอยได้โดยพาเขามาที่นี่
‪ออกปล้นคือการกลับเข้ารูปเข้ารอยเหรอ
‪แต่นี่คือการปล้นที่มีเกียรตินะ
‪ดูเจ้านี่สิ ในชีวิตผมไม่เคย ‪เห็นเขามุ่งมั่นขนาดนี้มาก่อน
‪ถ้างานนี้สำเร็จ ‪แบ่งให้อีกคนจะเป็นไรไป ถูกไหม
‪- ขอโทษนะ แต่ว่า... ‪- ศาสตราจารย์
‪คนนี้เก่งมากนะ ผมรู้จักเขาตั้งแต่เด็ก
‪เขาเก่งทุกเรื่อง
‪เรื่องรถ เรื่องบุกรุก...
‪ทำไมเราถึงเรียกคุณว่าเดนเวอร์กับมอสโก
‪เรียกเขาว่าเฮลซิงกิ มันคือความปลอดภัย
‪ห้ามใครรู้ชื่อจริงของกันและกัน เราไม่...
‪- ใช่ ‪- มอสโก ฟังนะ
‪ผมยกเว้นให้ลูกชายคุณไปแล้ว ‪แล้วตอนนี้มีลูกบุญธรรมอีกเหรอ
‪นี่ไม่ใช่ธุรกิจในครอบครัวนะ ‪เรารับญาติหรือเพื่อนบ้านมาหมดไม่ได้
‪นายพล่ามอะไร ไอ้โหลยโท่ย
‪- ว่าไงนะ ‪- นี่ศาสตราจารย์นะ
‪ไม่ ฟังนะ เรากำลังพูดถึงเด็กคนนึง ‪ที่แทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวนะ พ่อ
‪เราไว้ใจเขาโดยเอาหัวเราเป็นประกัน
‪แต่เขากลับพูดถึงชื่อเมืองบ้าบอนั่น
‪คุณรู้ไหมว่าเอาชื่อ "เดนเวอร์" ‪ไปทำอะไรได้ ศาสตราจารย์
‪เอาไปยัดตูดคุณไง ผมชื่อดานิ พ่อ
‪ผมชื่อดานิมาตลอด และอีกอย่างนะ
‪แผนการบุกโรงกษาปณ์ที่ไม่ผิดพลาดของคุณ
‪เหลวไหลสิ้นดีเลย
‪พิมพ์แบงก์เอายังถูกกว่าอีก
‪ขอบคุณสำหรับกาแฟนะ
‪แกพูดกับเขาแบบนั้น ‪เป็นครั้งสุดท้ายนะ เข้าใจไหม
‪ฉันขายหน้าแกจริงๆ เลย ‪ไม่เห็นเหรอว่าเขาหัวดีน่ะ
‪ก็แล้วแต่จะคิด
‪แกต้องเชื่อใจเขา ‪และยิ่งกว่านั้น ต้องเคารพเขา
‪- ผมไม่เคารพเขาหรือไง ‪- ไม่น่ะสิ
‪เด็กอาจจะถูกก็ได้นะ
‪ถ้าพิมพ์แบงก์ที่บ้าน เราก็ไม่ต้องลำบาก
‪ประหยัดค่าอาวุธ...
‪ยุทโธปกรณ์...
‪เดนเวอร์ นายเอาเครื่องพิมพ์มานะ ‪แล้วเราจะดาวน์โหลดแบงก์มาจากอินเทอร์เน็ต
‪ร้ายกาจจริงๆ
‪เดี๋ยว ยิ่งกว่านั้นอีก...
‪ฉันวาดรูปแบงก์ ส่วนนายระบายสี
‪เราน่าจะทำได้วันละสองใบ
‪ดูสิว่าฉันวาดรูปเก่งแค่ไหน
‪ภาพนี้ชื่อว่า "ลูกบ้าของฮวนนิโต"
‪พวกคุณจะล้อกันไม่หยุดเหรอ
‪เดี๋ยวผมฟาดหมัด ‪แล้วพวกคุณจะได้พิมพ์ฟันแผงใหม่ละทีนี้
‪ไปไกลๆ เลย
‪เดนเวอร์ อย่าหัวเสียสิ แค่ล้อเล่นน่ะ
‪ฉันตื่นขึ้นมาโดนขังอยู่ในห้องปิดตาย
‪ถูกล่ามโซ่ มึนงง โดยมีคนบ้ายืนอยู่ตรงหน้า
‪พื้นที่มีขนาดเล็กลง ‪แต่ไม่ช้าเวลาก็จะน้อยลงด้วย
‪ภายใน 15 นาทีที่ฉันลืมตา
‪กานเดียคงจะยิงพวกเราไปแล้วเกือบหมด
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪ฉันไม่ชกเธอเพราะเธอถูกล่ามอยู่
‪ปล่อยฉันสิ
‪แล้วจะได้รู้ว่าใครชกใครกันแน่
‪ทำไมไม่ฆ่าฉันเสียล่ะ
‪- ฉันไม่ใช่ฆาตกร ‪- ไม่ใช่ฆาตกรเหรอ
‪แกพยายามฆ่าไนโรบีกับเฮลซิงกิ ‪แล้วบอกว่าไม่ใช่ฆาตกรเหรอ
‪ทำไมไม่ฆ่าฉัน
‪เธอเป็นหนูทดลองของฉันไง
‪แล้วแกล่ะ
‪แกเป็นห่าอะไร
‪ฉันคือคนฝึกให้เชื่องไง
‪เธอโชคดีนะ
‪ฉันจะทำให้เธอเชื่อง
‪ถ้าเตะฉันอีกละก็ ฉันจะซ้อมเธอให้น่วม
‪จนเพื่อนขาเป๋ของเธอจำเธอไม่ได้เลย
‪อยู่นิ่งๆ ไว้
‪ฟังฉันนะ ฉันจะอธิบายให้ฟัง
‪มันง่ายมาก
‪ไอ้สารเลว
‪ดูนะ
‪ไพ่ใบแรกคือเธอ
‪ซึ่งหายตัวไป
‪พวกเขาทำได้แต่ตามหาเธอ
‪ตระเวนหากันให้ควั่ก
‪แตกกลุ่มกันและรู้สึกร้อนรน
‪ฉันกำลังจะชนะแล้ว
‪ไพ่ใบต่อไป
‪ทำให้ทีมแตก
‪ไม่สงสัยเหรอว่าฉันหลุดออกมาได้ยังไง
‪นี่กานเดีย
‪หัวหน้ารปภ. ของธนาคารกลางสเปน
‪ผมซ่อนตัวอยู่
‪ปลอดภัยไร้กังวล ‪และพร้อมที่จะลงมือกระทำการใดๆ
‪ที่อาจจำเป็นเพื่อกู้การควบคุม
‪และความปลอดภัยคืน...
‪เขาต้องการฆ่าเราทีละคน!
‪จับกลุ่มกันไว้ เขากำลังเฝ้ามองพวกเราอยู่
‪อย่างที่ทุกคนได้ยิน ผมอยู่กับเพื่อนผู้น่ารัก
‪เธอต้องเริ่มทำตัวให้ดีขึ้นนะ
‪ไม่อย่างนัั้นจะขยับตัวไม่ได้ในที่สุด
‪โดนจับมัด ปิดปาก ปิดตา
‪แล้วเราจะทำความรู้จักกันไม่ได้
‪เข้าใจไหม
‪ผมแค่อยากขอบคุณปาเลร์โม
‪เขาแนะนำให้ผมเคลื่อนกระดูกนิ้วโป้ง ‪ให้หลุดออกจากกุญแจมือ
‪จนทำให้ผมเป็นอิสระ
‪เป็นเพราะเขา ‪ผมก็หวังว่าจะช่วยพวกคุณทุกคนได้
‪จะได้อลหม่านกันละ
‪เรื่องจริงเหรอ
‪ถ้าเธอเลือกที่จะเชื่อไอ้โรคจิต ‪มากกว่าคนในทีม ก็เรื่องของเธอ
‪เงียบ เก็บปากไว้พูดตอนสอบสวนเถอะ ไอ้ชั่ว
‪- ฉันต้องเข้าห้องน้ำ ‪- ไม่ใช่ตอนนี้
‪ฉันจะบอกคุณว่า...
‪ท้องฉันไม่ค่อยดีน่ะ
‪ฉันต้องเข้าห้องน้ำด่วนเลย
‪มีอะไรเหรอ
‪พิพิธภัณฑ์นั่นใหญ่
‪คุมตัวประกัน 60 ถึง 70 คนได้ยาก
‪ยิ่งกว่านั้น อาจเกิดการก่อกบฏได้ง่ายๆ
‪ไม่หรอก
‪มันเสี่ยงตายเปล่าๆ ในกรณีแบบนี้ ‪คนเราจะเชื่อสัญชาตญาณการเอาตัวรอด
‪หรือไม่ก็เป็นความกลัว
‪เมื่อกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาอาจทำอะไรก็ได้
‪เช่นกระโจนใส่คนของเรา ‪แม้พวกเรามีปืนเอ็ม 16
‪- นายคิดอะไรอยู่ ‪- ไส้ศึก
‪พวกมันคงไม่ติดต่อกับเรา ‪นอกจากกำลังมีการก่อกบฏ
‪ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ‪พวกมันจะจากไปเหมือนตัวประกันคนอื่น
‪นี่เป็นงานที่แม้แต่ลิงจากคณะละครสัตว์ยังทำได้
‪และเจ้าฮวนนิโตนี่แหละที่ทำได้
‪มาแล้ว
‪นั่นเขาเหรอ
‪- ไม่ใช่ ‪- ไม่ใช่
‪- แต่นั่นเป็นรถบัสของเขา ‪- ผมรู้
‪เริ่มต้นก็ไม่ดีแล้ว ไปเถอะ
‪อย่านะ ศาสตราจารย์ เขาอาจสับสนก็ได้
‪หรือไม่เขาก็อาจลงผิดป้าย
‪ใช่ ลงผิดป้าย
‪- แล้วเขาก็... ‪- เขาสับสนเหรอ
‪พ่อบุญธรรม
‪ตาเถร
‪ฉันเอง
‪ฮวนนิโต
‪ฮูเลีย
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ
‪เธอสวยสะดุดตาเลย สาวน้อย
‪คือว่า...
‪เธอรูปหล่ออยู่แล้ว เอ๊ย สวย
‪ดวงตาคู่นั้น...
‪ริมฝีปากนั้น รอยยิ้มนั้น...
‪เธอสวยนะ ฮูเลีย สวยจัง
‪เป็นอะไรไป ดาเนียล
‪ดูแปลกสำหรับเธอเหรอ
‪เปล่า ไม่เลย ฉันคิดว่ามันโคตรดีเลย
‪ทุกคนทำอะไรตามที่ใจต้องการได้
‪แล้วไง
‪ฉันมองตาเธอ เธอก็ยังคงเป็นฮวนนิโต แต่...
‪เธอแซ่บชะมัดเลย
‪มานี่ซิ มาให้กอดที
‪โอ้โฮ
‪นี่ พ่อเธอรู้เรื่องมั้ย
‪ฉันเจอเขาเมื่อปีที่แล้ว เขาไม่เห็นพูดอะไรเลย
‪พ่อฉันสนับสนุนเต็มที่
‪พ่อบอกว่าอยากได้ลูกสาวมาตลอด ‪เขาช่างน่ารักเหลือเกิน
‪แล้วนี่ใครล่ะ
‪คนที่อยู่เบื้องหลังงานนี้ใช่มั้ย
‪ถูกต้อง
‪แล้วงานนี้เป็นงานอะไรล่ะ
‪กานเดียพูดความจริง ปาเลร์โมเป็นคนช่วยเขา
‪- เธอรู้ได้ยังไง ‪- ฉันเห็นเขาชี้ไปที่นิ้วโป้งของกานเดีย
‪พวกเขาคุยกัน ปาเลร์โมเข้าหาเขาไม่หยุด
‪ทำไมเธอไม่พูดล่ะ
‪ฉันไม่ได้ยิน ‪ไม่รู้ว่าเขาจะบอกให้กานเดียหักนิ้วโป้ง
‪ก็ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นสิ เธอไม่ได้ถูกมัดอยู่
‪ไม่ ฉันมาเฝ้าตัวประกัน ไม่ได้มาเฝ้าพวกเธอ
‪ที่นี่มีแต่คนพูดจาบ้าๆ อยู่เสมอ
‪ฉันรู้
‪ไนโรบีเป็นไงบ้าง
‪เธอกำลังดีวันดีคืน
‪พอโตเกียวถูกลักพาตัวไป ‪ทีมก็หายไปสองคนแล้วนะ
‪เราชักจะดูย่ำแย่แล้วใช่ไหม
‪ฮูเลีย
‪เธอต้องการอะไร
‪ปล่อยตัวฉัน แล้วเอาปืนให้ฉันไปร่วมทีมสิ
‪ฉันนั่งนานจนตูดชาหมดแล้ว
‪พวกนั้นต้องคิดว่าเธอเป็นตัวประกัน ‪ตอนที่เหตุการณ์เริ่มแย่
‪- มีแย่กว่านี้อีกเหรอ ‪- ให้ตายเถอะ กลับไปประจำที่เลย
‪ต่อให้มาติอัสถือปืนกลมาที่นี่ก็เอาแทบไม่อยู่
‪ไม่ คำสั่งคือคำสั่ง
‪เธอต้องกลับไปประจำที่เดิม
‪เธอออกคำสั่งสิ เธอเป็นคนคุมนี่
‪- ฉันเหรอ ฉันไม่ใช่คนคุม ‪- ใช่สิ
‪ไนโรบีถูกยิง โตเกียวถูกลักพาตัว
‪ส่วนปาเลร์โม ใครจะเชื่อใจเขาได้
‪ลองคิดดูนะ ดานิ เธอรับช่วงต่อ
‪- ไม่มีใครแล้ว ‪- เธอกำลังบีบฉันนะ
‪เริ่มออกคำสั่งเลย
‪เอาปืน เสื้อกันกระสุน หรืออะไรก็ตามมาให้ฉัน
‪และ...
‪เรียกฉันว่ามะนิลา เพราะฉันคือมะนิลา ดานิ
‪เธอยังไม่ใช่มะนิลา เพราะเธอยังเป็นตัวประกัน
‪และอย่าเรียกฉันว่าดานิ ฉันชื่อเดนเวอร์
‪ไปเถอะ
‪และอีกอย่างนะ
‪อย่าจ้องฉันเขม็ง เดี๋ยวคนเริ่มจับได้
‪เขม็งเหรอ
‪ฉันส่งสัญญาณให้เธอต่างหาก ไอ้โง่
‪"เขม็ง"
‪ในนี้ร้อนเป็นบ้าเลย
‪เปิดแอร์หน่อยสิ
‪ถ้าฉันเปิดแอร์ พวกนั้นจะหาเราเจอ
‪งั้นก็แย่น่ะสิ
‪แน่นอน เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย
‪เมื่อไม่เปิดแอร์ อากาศก็น้อย
‪เธอควรแบ่งอากาศไว้หายใจบ้างนะ
‪ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก
‪ข้างนอกนั่น พวกเขาบุกเข้าไปในเซฟ ‪ของทุนสำรองของประเทศแล้ว
‪แกคิดว่าพวกเขาจะทำอะไร ‪กับหลุมหลบภัยห่วยๆ ของแก
‪แกมันตายไปแล้ว
‪เธอเหงื่อท่วม ให้ฉันแกะเสื้อของเธอไหม
‪เราต้องมีสุขอนามัยที่ดี...
‪แตะต้องตัวฉันเมื่อไหร่ ‪ฉันจะตัดแขนนาย ไอ้สารเลว
‪นี่ เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้นล่ะ
‪คนที่ผมหยิกน่ะ ‪เขาไม่ทำให้เธอเกิดอารมณ์แล้วเหรอ
‪แทบคลั่งเลยละ
‪ฉันว่าไม่นะ สำหรับเธอ ‪พวกเด็กๆ กับพนักงานไอที...
‪ฉันวางแผนการปล้นทั้งหมดนี่เพื่อเขา
‪มีคนทำอะไรให้นายมากที่สุดล่ะ
‪ให้สว่านในวันพ่อเหรอ
‪ลูกผู้ชายตัวจริงเหมาะกับเธอมากกว่า
‪- เหมือนแกไง ‪- เหมือนฉัน
‪ใช่เลย
‪เธอยังเลิกเตะฉันเลย
‪เพราะแกมัดขาฉันไว้ไง ไอ้โง่
‪ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร...
‪เรื่องสำคัญก็คือเธอเปิดรับมากขึ้น
‪เธอทาเล็บเท้าด้วย
‪ชอบจังเลย
‪นายช่วยกานเดียหนีจริงหรือเปล่า
‪จริงครับ
‪นายรู้ไหมว่าเขาเกือบฆ่าไนโรบีกับเฮลซิงกิ
‪มันเป็นลูกหลงน่ะ
‪- ลูกหลงเหรอ ไอ้ชั่ว ‪- ใจเย็น
‪นายทำอย่างนั้นทำไม ปาเลร์โม
‪โตเกียวยึดอำนาจครับ
‪ผมก็เลยจำต้อง
‪รักษาแผนการไว้
‪นั่นเป็นสิ่งที่ผมให้ความภักดี
‪ผมต้องเอาคำสั่งกลับมา
‪คำสั่งที่ตกลงกันไว้ ‪เพราะคุณไม่เคยปลดผมออกจากตำแหน่ง
‪ฉันปลดนายโดยพฤตินัย
‪แถมเรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวกับการปล่อยตัวกานเดีย
‪เกี่ยวสิ
‪ผมต้องสร้างความวุ่นวาย ‪ซึ่งก็เห็นอยู่แล้วว่าเขาพุ่งเป้าไปที่เธอ
‪เขาอาจฆ่าเธอได้นะ
‪- ผมขอย้ำ เธอทำการยึดอำนาจครับ ‪- โกหกทั้งเพ
‪เขากำลังจะหนีหัวซุกหัวซุนออกไป ‪พร้อมกับความลับของชาติ
‪เจ้าหนูนี่เข้าใจผิดแล้ว
‪นายถือกระเป๋าอยู่ ตอนฉันหยุดนายที่ประตู
‪นายกำลังจะไปเจรจา ไอ้สันขวาน
‪งั้นเหรอ ด้วยเอกสารที่ฉันขโมยมาเนี่ยนะ ‪กระเป๋าอยู่ตรงนั้นน่ะ
‪- ทำไมไม่ไปดูล่ะ ‪- เดนเวอร์ เปิดกระเป๋าซิ
‪ข้างในมีอะไร
‪มัฟฟิน
‪ในกระเป๋ามีอะไรก็ไม่มีผล
‪นายทรยศทีมเรา
‪นายทำให้ทุกคนตกอยู่ในอันตราย
‪กานเดียจับตัวคนสั่งการของฉันไปก็เพราะนาย
‪ฟังนะ ฉันจะให้โอกาสนายแก้ตัวอีกครั้ง
‪แต่จะไม่มีวันลืมสิ่งที่นายทำ
‪และนายจะไม่ได้เป็นคนคุมแน่นอน
‪งั้นให้ผมกลับไปรวมกลุ่ม ‪กับพวกตัวประกันที่โถงใช่ไหม หรือยังไง
‪ก่อนอื่นเลย หุบปากซะ
‪ไม่หรอก นายไม่ต้องกลับไปที่นั่น
‪ปล่อยตัวเขา
‪ฆาตกรหลุดออกมา เราแตกกลุ่มกันไม่ได้
‪เมื่อปัญหาพวกนี้จบลง
‪เราค่อยตัดสินโทษเขา
‪ตอนนี้ทุกคนฟังให้ดี
‪เมื่อคนร้ายหลุดออกมา
‪สถานที่ที่โดนโจมตีได้ง่ายที่สุดคือโถง
‪เราต้องทำการอพยพ
‪ปาเลร์โม สต็อกโฮล์ม เฮลซิงกิ ‪ระดมตัวประกันไปที่ห้องสมุด
‪เขาไม่ได้จะหนี แต่ต้องการฆ่าพวกคุณ ‪ดังนั้นประตูไม่มีผลอะไร
‪ห้ามใส่หน้ากาก
‪เพราะเขาอาจทำแบบเดียวกัน ‪และทำตัวกลมกลืนกับพวกเรา
‪โบโกตา โรงหลอมไปถึงไหนแล้ว
‪พวกเขาปิดเตาหลอมเพราะกลัวน่ะ
‪พาไนโรบีไปอยู่ที่ห้องสมุด ‪แล้วลงไปข้างล่าง ปล่อยโรงหลอมทิ้งไว้ไม่ได้
‪เดนเวอร์
‪- ครับ ‪- นายกับริโอจะทำหน้าที่
‪เริ่มต้นการล่าตัว
‪พวกนายจะโดนโจมตีีได้ง่ายที่สุด ‪ฉะนั้นเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม
‪หมวกกันน็อก อาวุธ ซองกระสุนปืน ‪ทุกอย่างที่จำเป็นต้องใช้
‪ตรวจให้ทั่วชั้นหนึ่ง ห้องไหนเสร็จก็ปิดตาย
‪แล้วชั้นอื่นๆ ล่ะ
‪เฮลซิงกิกับสต็อกโฮล์มจะเป็นคนตรวจ ‪เมื่อตัวประกันเข้าห้องสมุดแล้ว
‪ทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองแล้วใช่ไหม
‪- ครับผม ‪- ครับ
‪มีอีกเรื่อง
‪โชคดีนะ
‪และระมัดระวังตัวด้วย
‪ไปกันเลย
‪- รู้สึกยังไงบ้าง สาวน้อย ‪- สบายดี
‪ฉันได้พยาบาลดีน่ะ
‪เธอชอบพ่อเบิ้มนั่นสินะ
‪มั้ง
‪สู้ๆ นะ
‪เช่นกัน
‪โห ผู้หญิงคนนั้นเมาหัวทิ่มเลย เฮลซิงกิ
‪รู้ไหมว่าเธอพูดว่าอะไร ‪เธอบอก "คุณได้ผัวล่ำมากเลย"
‪เธอหมายถึงนายน่ะ ‪ใครๆ ก็คิดว่าเราเป็นผัวเมียกัน
‪ก็ดีแล้ว จะได้ไม่มีใครจับสังเกตเรา
‪ไม่เห็นดีเลย พวกเราจะทำแต้มไม่ได้กันนะ
‪ช่างแต้มเถอะน่า ไนโรบี ชน
‪แค่วันสองวันไม่เป็นไรนะ ‪แต่แบบนี้พรหมจรรย์ถามหาแน่
‪ที่จริงฉันกับนายก็เหมาะกันดีนะ
‪เธอกับฉันเหรอ
‪เราเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว
‪ตลอดกาล
‪มิน่าล่ะ
‪ฉันผ่านอะไรกับนายมามากกว่าใครๆ
‪เรื่องนี้ เฮลซี่...
‪เป็นนิยายรักนะ
‪นิยายรักหวานซึ้งตามแบบฉบับน่ะ
‪ไม่ สักวันจะมีคนเข้ามาเอง
‪นั่นจะเรียกว่าความรัก
‪แต่แบบนี้ไม่ใช่
‪เธอต้องเป็นอิสระและกล้าหาญ
‪เชื่อฉันสิ เพราะเธอต้องกล้าหาญ ‪เพื่อความรักมากกว่า...
‪เพื่อสงคราม
‪และเธอ...
‪เธอเป็นคนกล้าหาญ
‪ใส่ซะ
‪เราจะไปโรงหลอม
‪เราจะไปห้องสมุด
‪นั่นเป็นคำสั่ง
‪โบโกตา
‪อย่ากวนประสาทฉันนะ
‪พวกเขากลัวกันใช่ไหม
‪ถ้างั้น พวกเขารับมือกานเดียได้ ‪ไม่ถึงห้านาทีหรอก
‪ฉันต้องไปคุยกับพวกเขา
‪เธอกินข้าวครั้งสุดท้ายตอนไหน
‪สองวันก่อน
‪- อาจจะสามวัน ‪- แล้วนอนหลับครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪ตั้งแต่มาถึง ฉันนอนหลับไปสองครั้ง ‪ครั้งละสองชั่วโมง
‪อยากรู้อะไรอีกไหม
‪ก่อนเธอกินข้าว ฉันจะทำความสะอาดแผลนั่นให้
‪อยู่นิ่งๆ
‪ผมเธอแห้งติดกับแผลหมดเลย
‪ฉันฟาดเธอหนักใช่ไหม
‪- ห้องสมุดโล่ง ‪- รับทราบ
‪ทุกคนลุกขึ้นเรียงแถวสี่แถวเดี๋ยวนี้
‪ตัวประกันทุกคน...
‪ผมกลับมาแล้ว
‪อย่างที่รู้กัน หมาป่าหลุดออกมา ‪ส่วนพวกคุณก็เป็นแกะ
‪เพราะฉะนั้นเราจะพาพวกคุณไปอยู่ในโรงนา
‪เพื่อนผมกับคนเลี้ยงแกะจะเป็นคนต้อนพาไป
‪เฮลซิงกิกับสต็อกโฮล์ม
‪ไปเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!
‪ทุกคนมา เร็วๆ
‪คุณอยู่นี่กับผม
‪คุณเป็นเกราะป้องกันกานเดียให้ผมได้ดีที่สุด
‪อย่างนั้นแหละ เร็วเข้า
‪เอ้านี่ ยานี้ได้ผลชะงัดนัก
‪ยาไม่แรงเกินไปใช่ไหม
‪อามันดาใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- ไหวไหม
‪ไหว
‪แน่ใจนะ
‪คือ...
‪เวียนหัวนิดหน่อยน่ะ
‪คงเป็นเพราะยาที่คุณโรมันให้ฉันกิน
‪สวัสดี เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪ผมชื่ออาร์ตูโร
‪อาร์ตูโร โรมัน
‪เมื่อกี้สีหน้าคุณดูเครียดมาก
‪ที่รบเร้าขอเข้าห้องน้ำน่ะ ผมเป็นห่วง
‪ความเครียดน่ะ อยู่ที่นี่มันน่ากลัว
‪มีผู้ก่อการร้ายแบบนี้ก็น่ากลัวทุกที่ละ
‪พูดจากประสบการณ์นะ
‪ฉันก็แค่วิตกนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณ
‪ที่นี่เรามีแค่กันและกัน เราต้องไม่ทิ้งกัน
‪เชื่อผมสิ
‪ได้
‪ถ้าคุณรู้สึกวิตกอีก
‪ผมมีของที่อาจช่วยได้
‪จริงเหรอ
‪อะไรล่ะ
‪สิทธิพิเศษของทหารผ่านศึก
‪ตัวประกันครบแล้ว
‪เราพาพวกคุณมาที่ห้องสมุด ‪เพราะตามคำกล่าวที่ว่า
‪ความรู้ไม่มีขีดจำกัด
‪ในสถานการณ์นี้มันอาจช่วยชีวิตคุณได้ด้วย
‪การค้นหาวันเวลาที่สูญหาย ‪ของมาร์แซล พรูสต์เป็นต้น
‪เป็นนิยายที่ยอดเยี่ยมงดงาม
‪ผมมั่นใจว่าหากใครเจอหนังสือเล่มนี้
‪และเอามาแนบอกไว้
‪จะเปลี่ยนทิศทางของกระสุนปืนเอ็ม 16 ได้
‪นั่นเป็นมุกน่ะ ใจเย็นนะ
‪พวกเราจะอยู่ในนี้กันอีกนาน
‪มีกฎต่อไปนี้ ข้อหนึ่ง...
‪โบโกตา ไนโรบี อยู่ไหนน่ะ
‪(ห้านาทีก่อน)
‪อย่าขยับ
‪พวกนายจะบ้ากันหรือไง วางอาวุธลง
‪พวกนายกลัวเหรอ
‪ก็มีคนบ้าอาวุธท่วมตัวหลุดมา
‪ฉันก็กลัว
‪- โบโกตา คุณกลัวไหม ‪- กลัวพอๆ กับคนอื่น
‪ปาเลร์โม เฮลซิงกิและสต็อกโฮล์ม ‪ก็กลัวเหมือนกัน
‪แต่พวกเขากำลังพาตัวประกันไปที่ห้องสมุด
‪เดนเวอร์กับริโอกลัวฉิบหายเลย
‪เพราะพวกเขากำลังตามหากานเดีย
‪ส่วนกานเดีย...
‪กานเดียกลัวที่สุด ‪แต่เขาจะไม่หยุดจนกว่าจะฆ่าเราทุกคน
‪ผมไม่เป็นไร
‪"ไม่เป็นไร"
‪ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเอง
‪ส่วนนายกลัวจนขี้หดตดหาย
‪มุดหัวอยู่ในรู
‪- เราไม่ได้มายิงใคร ‪- ฉันรู้ พ่อหนุ่ม
‪แต่มันจำเป็น
‪ที่ตรงนี้ป้องกันง่ายที่สุดแล้ว
‪มีทางเข้าทางเดียว
‪เราฆ่าเขาได้จากตรงนั้น
‪แต่เราเห็นอะไรเมื่อเข้ามาในนี้
‪พวกขี้ขลาดตาขาวที่จ้องมองมา
‪ฉันจำพวกนายไม่ได้ จำไม่ได้เลย
‪พวกนายเป็นคนงาน
‪เป็นช่างเชื่อม
‪เป็นคนที่อึดที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิตเลย
‪มนุษย์ทองคำของฉัน
‪พวกนายไม่ใช่คนขี้ขลาด
‪รู้ไหมว่ามีอะไรอีกที่น่ากลัว
‪การเดินกลับบ้านคนเดียวตอนกลางคืน
‪แต่ผู้หญิงอย่างเราก็ต้องทำ
‪อยู่กับความกลัวต่อไปให้ได้
‪เพราะเราต้องมีชีวิตอยู่ต่อ หนุ่มๆ
‪เราต้องอยู่จนถึงจุดจบ!
‪แม่งเอ๊ย เชื่อฉันสิ
‪พวกนายทำให้ฉันต้องฟื้นคืนชีพมาด่า
‪ไง
‪จะไม่กอดฉันหน่อยเหรอ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ไม่รู้สิ
‪โดนอัดยาใส่เยอะเลย
‪ฉันไม่ได้ยินเสียงเพลงเลย โบโกตา
‪- เราจะทำงานกันอย่างหม่นหมองกันเหรอ ‪- เพลงเหรอวะ
‪เราเป็นคนละตินหรือเยอรมันกันแน่
‪รถสวยนะ ฮาร์เลย์ใช่ไหม
‪อย่ามาล้อเลียนฉันนะเว้ย
‪โบโกตา เราหลอมไปได้กี่ตันแล้ว
‪สี่สิบสามตันครึ่ง
‪เราต้องเร่งมือแล้ว ฉันอยากให้เปิดเตาหลอม
‪ใช้เวลาสองชั่วโมง ‪เพื่อเอาทองแท่งที่เหลืออยู่กลับมา
‪เอาตัวอย่างเม็ดทองคำมาให้ฉันดูซิ
‪ไหนดูซิ
‪เปิดความดันแก๊สสองกิโลปาสกาล
‪เส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่ไปหน่อย
‪ฉันอยากเห็นพวกนายทำงานเหมือนก่อน...
‪มีจังหวะดนตรีและความสุขในหัวใจ
‪คุณเป็นอะไร
‪หมายความว่าไง
‪เปล่า
‪ฉันจะต้องพูดเรื่องไม้นั่นอีก
‪ตอนฉันพูดแบบนั้น อย่างน้อย...
‪คุณก็จีบฉัน
‪แต่ตอนนี้...
‪เหมือนฉันเป็นโรคไข้รากสาดใหญ่
‪ผมไม่อยากถือโอกาส เพราะคุณป่วย
‪ใช่
‪งั้นก็ไม่เป็นไร
‪รอจนกว่าฉันจะมีอาการดีขึ้น
‪จนกว่าเราออกไปจากที่นี่ ไปตามหาพ่อของฉัน
‪ไปขอกับพ่อของฉัน...
‪ถ้าหมดรักฉันแล้ว บอกฉันนะ
‪นั่นคือจูบแบบไหน
‪พยุงตัวฉันขึ้นซิ
‪ลงมาตรงนี้ดีกว่า
‪จริงด้วย
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ไม่ คุณล่ะ
‪- ไม่เป็น ‪- โบโกตา ไนโรบี
‪- อยู่ไหน ‪- ลิฟต์ขนของ พวกเราไม่เป็นอะไร
‪เดนเวอร์กับริโออยู่ที่ไหน
‪(ห้านาทีก่อน)
‪- ห้องสมุดโล่ง ‪- รับทราบ
‪ตอนนายพูดถึงมาเซราติ...
‪ทำไม
‪ฉันอยากพูดเรื่องนึง
‪ตอนนี้เนี่ยนะ นายต้องการอะไร
‪โตเกียวอาจเป็นรถมาเซราติ ‪แต่นายห้อยอยู่ท้ายรถ
‪เหมือนกระป๋องห้อยท้ายรถแต่งงาน
‪ใช่
‪ริโอ
‪ออฟฟิศ
‪ไป
‪นายชอบเธอเหรอ
‪- นายพูดเรื่องอะไร ‪- รถมาเซราตินั่นไงเล่า
‪ถ้านายอยากเอาเธอไปขับเล่น ก็ตามใจ
‪รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา
‪ก่อนอื่น เธอมีความรู้สึกนึกคิดและตัดสินใจเป็น
‪และเรื่องของเรื่องคือชีวิตเธอพังมากตอนเลิกกัน
‪นี่ ฉันจะบอกนายไว้อย่างนะ ‪เราต้องเคารพแฟนเพื่อน
‪- แฟนเก่า ‪- เหมือนกันนั่นแหละ
‪แฟนเก่าหรือแฟนปัจจุบัน ‪แฟนของเพื่อนก็เหมือนเมืองกัมมันตภาพรังสี
‪แม้จะผ่านไปแล้วสองหมื่นปี ‪มันก็ยังคงเป็นดินแดนที่มีสารพิษปนเปื้อน
‪นายไม่มีทางไปที่นั่นได้แม้แฟนเก่าจะอนุญาต
‪- งี่เง่าชะมัด ‪- ไม่ มันคือศีลธรรม
‪เป็นศีลธรรมที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด
‪นายทำอะไรอยู่บนโซฟากับสต็อกโฮล์ม
‪เราคุยกันเฉยๆ
‪ไม่ใส่รองเท้าเนี่ยนะ น้อยๆ หน่อย
‪ใช่ ไม่ใส่รองเท้า จะเป็นอะไรไปล่ะ
‪เป็นสิ ริโอ
‪ฉันไม่ถอดรองเท้าตอนคุยกับลิสบอนบนโซฟา
‪มันจะโคตรแปลกเลย ‪ฉันรู้สึกไม่สะดวกใจ รู้ไหมเพราะอะไร
‪เพราะนั่นเป็นพื้นที่ของศาสตราจารย์
‪นั่นแฟนเธอนี่ อยากพูดอะไรกับเขาหน่อยไหม
‪ริโอ นั่นริโอใช่ไหม
‪ริโอ! เดนเวอร์!
‪ช่วยฉันด้วย!
‪ฉันถูกขัง! เพื่อนๆ ชาวแก๊ง!
‪ช่วยด้วย!
‪คอนกรีตเสริมเหล็ก ‪หนา 70 เซนติเมตรเป็นแบบนี้ละ
‪มันเหมือนตะโกนอยู่ในเรือดำน้ำที่ก้นทะเล
‪ไพ่ใบที่สาม
‪สูบเลือด
‪ฉันจะออกไปข้างนอกสักเดี๋ยวนะ
‪ฉันบอกเธอว่าฉันเป็นโรคพีทีเอสดี ไอ้งี่เง่า
‪ฉันไม่ได้แย่งแฟนนายนะ
‪แค่คุยกับเธอแล้วรู้สึกสบายใจ
‪คุยกับสต็อกโฮล์มทำให้นายสบายใจเหรอ
‪ใช่น่ะสิ
‪เธอฉลาด นิสัยดีและเป็นผู้ฟังที่ดีด้วย
‪เธอเห็นอกเห็นใจ เล่าให้เธอฟังได้ทุกเรื่อง
‪นายก็เล่าให้ฉันฟังได้ทุกเรื่องเหมือนกัน ‪แต่นายไม่อยากเล่าเอง
‪ฉันนอนไม่หลับเลย
‪ทุกครั้งที่ฉันหลับตา ฉันฝันร้าย วิตกกังวล
‪ใจสั่น หัวใจจะวาย
‪ฉันหลับลงก็ต่อเมื่อรู้ว่าเธออยู่ข้างๆ
‪เข้าใจที่พูดไหม
‪นายนอนกับเธอแล้วยังกล้าบอกฉันตรงๆ
‪ฉันไม่ได้นอนกับเธอ เดนเวอร์
‪เธอแค่มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน
‪นายเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่าวะ
‪เป็นเพื่อนนายอยู่แล้ว
‪ดูเหมือนจะไม่ใช่นะ
‪ฉิบหายแล้ว
‪หมวกกันน็อก เสื้อเกราะ
‪เราต้องกดทับมัน
‪เร็วเข้า เดนเวอร์ จับไว้
‪- โบโกตา ไนโรบี อยู่ไหน ‪- ลิฟต์ขนของ
‪พวกเราไม่เป็นอะไร เดนเวอร์กับริโออยู่ไหน
‪เดนเวอร์ ริโอ
‪- เดนเวอร์ ริโอ ‪- ฉันจะออกไป
‪ไม่ เธออยู่กับตัวประกัน
‪มาเร็ว เฮลซิงกิ
‪ระวังนะ ไอ้สารเลวนั่นอยู่แถวนี้แหละ
‪โบโกตา มันอยู่ในลิฟต์ชั้นหนึ่ง
‪รับทราบ
‪มันอาจอยู่แถวนี้ เราจะอยู่ที่นี่
‪เร็วเข้า เจ้าอ้วน
‪สงบสติอารมณ์ไว้ เรามาแล้ว
‪- ลุกขึ้น ‪- เดนเวอร์
‪เป็นอะไรไหม
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไหวไหม
‪หมอบลง
‪ไอ้ชาติชั่ว!
‪เราโดนกราดยิง
‪อยู่ในลิฟต์ชั้นหนึ่ง ขอกำลังเสริมด่วน
‪ไปเถอะ
‪ไปสิ
‪โชคช่วยในครั้งที่สาม เจ้างั่ง
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย