NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gandía to zwierzę.
Zranił dwie ofiary i mógł schronić się w swojej norze,
ale to byłoby wbrew jego naturze.
To drapieżnik.
Nie zatrzyma się, dopóki nie zabije całego stada.
Nairobi.
Kurwa!
Rio, Denver, idziemy.
To prowadzi do łazienki na dole.
Denver! Wchodzisz tam?
- Jasne. - Też pójdę.
Idźcie zabić tego sukinsyna.
Chodźmy.
Stójcie, bo zginie!
- Nie ruszajcie się! - Gdzie cię postrzelił?
W dłoń.
Następną dostaniesz w łeb!
Wesołych Świąt!
„Wesołych Świąt?”
To trochę jak Boże Narodzenie.
Nakrywamy do stołu...
Przychodzi rodzina...
Rodzina? To nasza ekipa: Manila, pracownicy odlewni.
- Ale dobrze jest się poznać. - Pewnie.
Są jak dalecy krewni.
Wiesz, czemu wróciłam?
Bo zanim rozproszyłeś nas po całym świecie,
ten gang był dla mnie jak rodzina,
której nigdy nie miałam.
Nigdy nie miałam Świąt takich, jak w reklamach,
z babcią i tradycyjnymi potrawami.
- Nie świętowaliście z tatą Axela? - Nie.
Wiesz co?
Porzuciłam już marzenia o rodzinie. Zupełnie.
Ale teraz myślę, że można to robić inaczej.
Bardzo chcę być matką.
Żyć inaczej, mieć gromadkę dzieci,
psa i cokolwiek innego.
To, co mówisz jest piękne, Nairobi.
A ty?
Zostałbyś ojcem mojego dziecka?
- Spójrz. - Co?
Kombinacja genetyczna jest bardzo ważna.
Widzę cię na zajęciach i myślę...
„Co za wspaniały człowiek.
Taki honorowy.
Taki wrażliwy. Taki przystojny.
I ma swoje zasady”.
Wierzę w to, co chcesz zrobić.
To bardzo miłe.
A jeśli chodzi o honor... Cóż, można tak na to spojrzeć.
Ale to niemożliwe.
Dlaczego? Napad też jest niemożliwy.
Nie proszę, byś był ojcem, chyba że chcesz.
Proszę o dotację,
żebym mogła żyć inaczej.
- Bez zobowiązań. - Nairobi.
Zorganizowałem napad na mennicę ku pamięci ojca.
A ten ku pamięci brata.
Nie potrafię żyć bez zobowiązań.
Nigdy nie zapomniałbym o tym, że gdzieś tam jest moje dziecko.
- Dobrze. - Przykro mi.
Założyłeś tę rodzinę i sam nauczyłeś nas,
żebyśmy robili dla siebie wszystko.
Ale to, o co prosisz...
Proszę cię o to samo.
Rodzina pomaga sobie wzajemnie, bez pytań.
Bo to cię uszczęśliwia, bo to twoje życie.
Wiem, że masz swój plan.
Ja też mam plan.
Nauczyłeś mnie, że pomagamy sobie nawzajem.
Tacy jesteśmy.
Agata…
Prosiłem cię o trudniejsze rzeczy.
Trochę trudniejsze.
I...
Weszłam do jaskini lwa bez żadnych pytań.
Wiem. Prosiłem o bardzo ryzykowne rzeczy.
Bardzo.
Bardziej niż to, o co prosisz.
Zgadzasz się?
Tak.
Boże!
Chodź tu.
Dziękuję!
Nigdy tego nie pożałujesz.
Znajdziemy najlepszą klinikę in vitro.
Albo, jeśli wolisz, zrobimy to naturalnie.
- To wykluczone. - Dobrze.
- Zostawmy to profesjonalistom. - Dobrze.
Ale po napadzie.
Dobrze.
To będzie niesamowite.
Świetnie ci idzie, suczko.
Wyglądasz jak Chrystus.
Jak ręka? Boli?
Dostałam mnóstwo morfiny.
Znaleźliście Tokio?
Wciąż ma ją w schronie.
Robimy dużo hałasu.
Zdejmijmy buty.
Co to było?
Nie.
Cholera.
Uciekamy!
Jesteście cali?
Jesteśmy bezpieczni.
Stąd nie ma wyjścia.
Kto mówi, że chcę uciekać, jednooki pedale?
Cała zabawa jest tutaj.
Ile magazynków ci zostało, żołnierzu?
Może przyjdziesz i policzysz?
Przynieście wiertła i zacznijcie wiercić w ścianie.
Za każdą dziurę przedziurawię ciebie.
Nie tknie mnie.
Jeśli mnie zabije, zabijecie jego. Wie o tym.
Ma rację. Mamy szansę.
Znów ją postrzeli. To zbyt ryzykowne.
Gandía!
Wiesz co?
Zabije cię dwóch pedałów.
Co jest gorsze? Śmierć z ręki Serba czy jednookiego Argentyńczyka?
Obiecaj, że zabijesz tego drania.
Obiecuję, Nairobi. Przysięgam.
Co powiedzą przyjaciele z klubu strzeleckiego, Gandía?
Zostaniesz zabity przez małego misia.
Oszczędzaj siły, Nairobi.
Denerwujecie zakładniczkę. Ma być spokojna.
Będziemy śpiewać.
Chcę słyszeć, gdzie są wszyscy.
Za każdą osobę, której nie słyszę, będzie strzał.
Co, Nairobi? Zacznij.
Znasz „Barkę”?
Przestań mnie kopać, kurwa!
Śpiewaj!
Śpiewaj.
Pan
Kiedyś stanął nad brzegiem
No już!
Szukał ludzi
Gotowych
Pójść za nim
Mieliście śpiewać! Kto nie zna słów, niech nuci!
By łowić serca
Słów Bożych prawdą
O Panie
To Ty na mnie spojrzałeś
Nie słyszę chóru!
Swoją barkę
Pozostawiam na brzegu
Razem z tobą
Nowy zacznę dziś łów
Ta pieśń brzmiała jak z pogrzebu.
To był mój własny pogrzeb.
To uderzenie rzeczywistości
obudziło Profesora.
Przegrywamy.
Nairobi znokautowana.
Tokio znokautowana.
Lizbona znokautowana.
Profesorze.
Nie myślę jasno. Jestem za bardzo zaangażowany emocjonalnie.
Kiedyś miałem gang z nazwami miast, a teraz…
Mogę mieć dziecko nie z jedną, ale z dwiema kobietami z gangu.
Mieszanie pracy z życiem osobistym to zły pomysł.
Tokio jest w schronie.
I właśnie tam...
Gandía chce, żebyśmy poszli.
Znajdźmy schron i poszukajmy wyjścia.
Gdzie dałbyś schron?
W najcenniejsze miejsce. Tam, gdzie złoto.
Nie.
Schron ma ratować życie, nie złoto.
Kto jest najważniejszy w banku?
- Prezes. - Właśnie.
Musi być blisko biura prezesa.
Ale dlaczego nie widać go na planie?
- Może robili remont. - Nie.
Palermo, nie odpowiadaj.
Schron jest za toaletą prezesa.
Nie ma tego na oficjalnym planie.
Pewnie sfałszowali jego wymiary, ale wierz mi.
Jestem pewien.
Śpiewają hymny.
To zły znak, prawda?
Takie dziwactwa są normą dla tych ludzi.
Jednak te strzały…
mogą oznaczać, że gang jest w tarapatach, nie sądzi pan?
Skąd wiesz?
Nie wiem. Krzyki, granaty…
I ten gość, który nas obserwuje…
Nie mam pojęcia, kim jest, ale nie należy do gangu.
Powinniśmy wykorzystać tę sytuację,
przechylić szalę na naszą korzyść.
Nawet mały ruch może przynieść nam zwycięstwo.
Jeśli mogę, prezesie,
uważam, że ten mały ruch to zadanie dla nas: dla mnie i dla pana.
To my musimy uratować tych ludzi.
Musimy zachować spokój i czekać.
Cisza! Jeśli ktoś choćby westchnie, zacznę strzelać.
Przepraszam, ale się z panem nie zgodzę,
to pańska odpowiedzialność.
Jest pan prezesem Banku Hiszpanii.
To pańska odpowiedzialność jako mężczyzny.
Żeby podjąć decyzję, zmierzyć się z sytuacją.
Jak zawsze mawiam...
czasem lepiej jest wstać i umrzeć na nogach,
niż wiecznie żyć na kolanach.
- Wiesz, co mi się wydaje? - Słucham?
Jesteś klaunem.
Naraziłeś nas przez swoje szwendanie
i gadkę w stylu nachalnego sprzedawcy.
Zostaw nas.
Jeśli chcesz umrzeć na nogach, to wstań i zrób to.
Granaty, strzelanie… Wszystko w sześć minut.
A ty jesteś taki spokojny. O czymś nie wiem?
- Wiem tyle, co ty. - Kłamca.
- Co tam się dzieje? - Mówię, że nie wiem.
To może zainterweniujmy?
Według protokołu powinniśmy zareagować po usłyszeniu strzałów.
- To Gandía, szef ochrony. - Cholera.
Jest na wolności, uzbrojony i działa samodzielnie.
Chwileczkę. Rozmawiałeś z nim?
Dałeś mu zgodę, by prowadził wojnę i wszystkich zabijał?
Rozkazałem mu, żeby tego nie robił.
Nie posłuchał i powiedział, że to samoobrona.
A jeśli chce się bronić, nie mogę go powstrzymać.
Jesteś śmieciem, Tamayo. Na zewnątrz jesteś święty,
martwisz się o swój wizerunek i podtrzymujesz absurdalny rozejm
a tymczasem brudną robotę odwala obłąkany idiota.
Jeśli się uda, to twoja zasługa, a jeśli nie, powiesz:
„Cholera, mówiłem mu, ale to był wariat”.
To my, wariaci, robimy brudną robotę.
Masz problem z tym, że Gandía prowadzi wojnę partyzancką?
Albo z jego sabotażem, krzywdzeniem czy zabijaniem?
Nie masz, prawda?
Więc gęba na kłódkę.
Myślisz, Profesorze?
Tak, myślę.
- O czym? - Kiedy zaczęliśmy tracić kontrolę?
Kiedy Gandía nie wyszedł z czerwonymi skrzynkami.
- A potem? - Mam problem.
Gdy Lizbona nie mogła się wspiąć na drzewo.
Przez te dwa błędy straciliśmy kontrolę.
Musimy się do nich cofnąć...
i je naprawić.
Poćwiczę, żeby obudzić mózg.
Palermo.
Czekaj, słyszysz mnie?
Czekaj.
Kurwa mać!
Panie Arturo.
Mam coś, co może pomóc.
Co?
- Telefon. - Schowaj to.
To telefon Nairobi, który przysłała policja.
Znalazłam go sprzątając.
Wymyśli pan, co z nim zrobić.
Co tu się odpierdala?
Jeśli usłyszę westchnięcie, zastrzelę was.
Przepraszam, muszę iść do toalety.
Nie teraz.
Nikt stąd nie wyjdzie, więc usiądź i wyluzuj.
Proszę.
- Dziękuję! - Proszę.
Co się dzieje, Danielu?
Nie, nie Danielu. Tu jestem Denver.
Okej? Denver.
Nie mogę przywyknąć do nowej tożsamości.
A propos...
Jest kilka rzeczy...
które chciałbym zrozumieć, a nie mogę.
Pytaj. Nadal jestem tą samą osobą.
Nie jesteś tą samą osobą. Teraz masz cycki.
- No... - Tak, cycki.
- Tak, mam cycki. - Jesteś kobietą, rozumiem to.
Jesteś też gejem? Jak to działa?
Martwisz się,
czy podobają mi się mężczyźni, tak?
Tak.
Lubię mężczyzn.
Bardzo ich lubię.
Ale nie byle jakich.
Lubię silnych. Takich, którzy chodzą na siłownię.
Twardych, ale i oczytanych, żebym mogła się od nich uczyć.
Lubię fanów futbolu. Takich macho.
Piwo, nogi szeroko rozstawione,
a ręka na pachwinie.
Rozumiem. Jasne.
Ale…
Zawsze lubiłaś mężczyzn?
Czy stało się to w wyniku bycia kobietą?
Po pierwsze
to zawsze byłam kobietą.
Nie.
Nie byłaś.
Robiłem z tobą rabunki i nie byłaś kobietą.
Jak kobieta kradnie? Drapiąc, ciągnąc za włosy?
Nie jestem neandertalczykiem. Ale wiem, jak rozpoznać kobietę.
Robiłem napad z Juanito, nie z kobietą.
Może stałaś się kobietą później?
Posłuchaj.
Juanito robił z tobą napad, a potem wracał do domu, do swojego pokoju.
Włączał muzykę,
skręcał jointa
i malował się piękną, czerwoną szminką.
Czerwoną jak ferrari.
Brał jointa,
kładł się na łóżku.
I w takich chwilach,
sama, zrelaksowana i piękna...
naprawdę byłam sobą.
Zawsze byłaś kobietą?
Zawsze.
A ja nie zauważyłem?
Wiesz, na kogo byłam wtedy napalona?
- Oczywiście. - Tak?
Na Davida Beckhama. Ciągle o nim mówiłaś.
Na Beckhama też, ale nie.
Na ciebie. Strasznie mnie kręciłeś.
Nie, nie kręciłem cię.
- Byłam w tobie zakochana. - Nie żartuj z miłości.
Jak myślisz, dlaczego chodziłam z tobą na napady?
Chciałam być z tobą.
- Poważnie? - Tak.
Ciągle obmacywałam cię na motorze.
Nie zauważyłeś, ale chwytałam cię za nogę, za plecy...
Twój zapach mnie rozpalał.
Nie wiesz, że to poważna sprawa?
Wykorzystałaś mnie.
Żartuję sobie, idioto. To znaczy...
Kurwa.
Przytul mnie.
Przepraszam, ale nie mogę dłużej czekać.
Nikt się nie rusza! Ma być kompletna cisza!
Miguel, posłuchaj.
Musimy skomunikować się z otoczeniem.
Dobrze?
Schowaj.
Na mnie mają oko. Ty dasz radę.
- Co tu robisz? - Co jest, kurwa?
Co się dzieje? Gdzie Denver?
- Jest cały. - Kto to?
- Zakładniczka. - Zabierz ją.
- Chodź. - Nie, zostaję.
Daj mi broń.
Nie od tego tu jesteś. Idź sobie.
Macie kłopoty. Daj mi broń.
Wynoś się stąd, natychmiast.
Chodź.
Spokojnie.
Od teraz będziemy prowadzić ruch oporu.
Robi mi się sucho w ustach.
Denver.
To góra cztery sekundy.
Jeden idzie na przód, drugi go kryje.
Uratujemy Nairobi.
Powiedz, czego chcesz, Gandía. Negocjujmy.
Negocjujmy? Wyjaśnię wam sytuację.
Opcja pierwsza:
wychodzę z bronią przystawioną do głowy Nairobi.
Wy stoicie pod prawą ścianą.
Puszczam ją i nikt nie ginie.
Obie strony zyskują. Zero-zero. Remis.
Opcja druga:
ja nie wychodzę, ale wy wchodzicie.
Rozwalam Nairobi głowę.
Strzelacie do mnie.
Ale wciąż mam wolną rękę
i przysięgam, że zabiję więcej niż jednego z was.
Zapomniałeś o trzeciej opcji: wychodzisz na kolanach,
poddajesz się i oddajesz Nairobi.
To też remis. Co myślisz?
Nie uklęknę nawet przed samym Bogiem.
Dam wam minutę. Potem zacznę strzelać.
Mogę wygrać sześć do zera.
Co za dupek.
Gandía, nie jesteś do tego zdolny.
Jesteś idiotą.
Raz przyszłam z koleżanką i nieźle cię nabrałyśmy.
Zamknij się.
Tokio cię załatwiła psikusem z wodą.
Nairobi, zamknij się.
Klamka uderzyła cię w twarz
i upadłeś.
Dlaczego ona to robi?
Gdzie są teraz twoje jaja?
- Niezdara. - Chce ocalić Tokio.
Jesteś do niczego.
Wie, że jeśli ją zabije, zabijemy go.
Całe życie czekałeś na tę chwilę, prawda?
Ze swoimi wyszkolonymi żołnierzami.
A potem przyszły dwie laski i cię zrobiły.
Mam cię zastrzelić?
Zaskocz mnie.
Mam ci wbić kulkę w tyłek?
Musimy ją wyciągnąć.
Jeśli go wypuścimy,
zrobi, co tylko zechce. Nie wierzę mu na słowo.
- Musimy się trzymać. - Dlaczego?
Jest tam przez ciebie. Ty go uwolniłeś.
Musimy ją uwolnić.
Zgadzacie się?
Dobra, Gandía.
Wypuszczamy cię.
Dobrze.
Będzie tak:
cały czas będziecie widzieć Nairobi.
Zaczniemy iść na przód z bronią przyłożoną do jej skroni,
gdy potwierdzi, że wszyscy stoicie pod ścianą po prawej.
Zaczniemy od tych dwóch dzieciaków.
Słyszałeś? Musisz zejść.
Dobrze.
Pytałaś, czy sypianie ze mną sprawiło, że mój mąż zachorował.
Nie odpowiedziałam.
Nie. Nie przeze mnie zachorował.
Bo wtedy nie byłam suką.
Ale teraz jestem.
I tak, uprawialiśmy seks.
Wszędzie.
Bardzo kreatywny seks.
Ty i Profesor robicie to chyba co miesiąc.
Na misjonarza.
Choć macie miliony.
Cała ta trucizna w tobie cię zżera, Alicia.
Widzę to w twojej twarzy.
Co z nią nie tak?
Jesteś karykaturą siebie, gadasz o seksie. O co ci chodzi?
To hormony? Pobierz sobie aplikację.
Są tysiące zboczeńców, którzy chcą przelecieć ciężarną.
Wolę się najpierw poznać.
Nie sypiam z pierwszym lepszym hipsterem,
który daje mi swój numer i mówi:
„Hej, ślicznotko, chodź do mojego magazynu spróbować cydru. Jest bardzo smaczny”.
- Wiesz, w czym rzecz? - Nie, powiedz mi.
Gdy spadnie ci maska, posypiesz się.
Grozi ci rozpad. Rozumiem to.
To nie ja mam maskę.
Wcześniej miałyśmy umowę.
Miałaś telefon i się wycofałaś.
Co się stało?
Marnowałam twój czas, gdy mnie przesłuchiwałaś.
Udawałam, że powoli mnie męczysz,
że w końcu się poddaję.
Tymczasem Profesor ominął twój kordon i uciekł.
To taktyka dywersyjna.
Zadziałało.
Wiesz, co myślę?
Twój mały pastuch dotarł na czas.
Dowiem się.
No już.
- Myśl. - To nie Hiszpania.
- Słyszałem wezwanie do modlitwy. - Pomyśl, dasz radę.
Leć ze mną.
Shakir.
Shakir, słyszysz?
Tak, tu Shakir, Profesorze.
Musisz prześledzić lot Rio do Hiszpanii.
Hiszpańskie siły powietrzne, Beechcraft Air King 250.
Lot wylądował 4 kwietnia o 16,30.
Sprawdź wszystkie satelity.
Musisz znaleźć dokładny punkt początkowy.
Ma baterię?
- Tak. - A sygnał?
Tak jest.
Dobra, idź do spisu połączeń.
Miguel, musisz zachować zimną krew.
Nie podejrzewają cię.
- Tak, ale palce mi się pocą. - Spokojnie.
Telefon od numeru zastrzeżonego.
Idź do kontaktów.
Jest numer.
Zadzwoń tam.
Oby nikt nie odebrał.
To numer Nairobi.
- Co? - Nic nie powiem.
- Kurwa. - Rozłączył się.
Zostawiam odciski palców. Nie dzwonię na policję.
Posłuchaj.
Musisz nawiązać połączenie
i prowadzić normalną rozmowę z zakładnikami.
Będą wiedzieli, co robić.
Zrozumiano?
Znowu dzwonią.
- Mów. - A więc...
jesteśmy tu,
w bibliotece.
Wszyscy zakładnicy.
Obserwowani przez kogoś z gangu, Matíasa.
- Podgłośnij. - To chyba Arturo Román.
W holu nie ma nikogo. Nie, Miguel?
Nikogo.
Straciłem głos.
Ponieważ Gandía jest wolny,
to byłby idealny moment na wejście policji.
Bo, powtarzam, w holu nie ma nikogo.
Zostali zdziesiątkowani. Były strzały, granaty,
krzyki, hymny, prawda, Miguel?
Zgadza się.
Przepraszam.
Musimy tam wejść.
Nie dadzą nam już pancernych vanów.
Są teraz zajęci czym innym.
Zaskoczymy ich.
Nie mogę.
Co ty, kurwa, robisz?
To on. Bardzo się denerwuje. Odbiło mu.
Biedactwo, modlił się.
Tak mi się wydaje.
Chodź ze mną.
Zostaniesz tu, w ciszy i blisko mnie.
A ty trzymaj ręce na widoku.
Opuść o centymetr, a cię zastrzelę.
Jeden ruch i strzelam!
Powiedz, kurwa, słowo...
- I mnie zastrzelisz. - Zgadza się.
- Może i tak cię zastrzelę. - Daj spokój.
Zachowuj się.
Przygotujcie jednostkę interwencyjną.
Wejdziemy przez hol.
Zadzwoń do Gandíi, żeby się skoordynować.
Dzięki Bogu. W końcu pokazujesz, że masz jaja.
Profesorze.
Beechcraft Air King 250,
który przywiózł Rio do Hiszpanii, wystartował z Algierii o 15,03.
Z miejscowości Timimoun.
To w górach Atlas.
Dobrze.
Kilka minut wcześniej musieli podwieźć go do samolotu.
Znajdź ich auto.
Widzę, że to pustynia. Nie ma drzew.
Więc możecie przejrzeć zdjęcia
- i odnaleźć samochód. - Ok.
Użyjemy satelitów pogodowych.
Bardzo dobrze.
Za cztery godziny bądź w Timimoun w Algierii.
Nie mogę latać z bronią.
Wiem, dostaniesz wsparcie na miejscu.
Miałem cię nie zostawiać.
Zmiana planu.
Muszę zebrać Serbów i drużynę Benjamína,
i rozpocząć ofensywę.
Uderzymy w nich wszędzie, tak mocno i szybko,
że się nie pozbierają.
Jak się masz?
Moje szwy...
rozerwały się.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
Gdzie on jest?
Denver…
Nie wiem.
Jesteśmy tu, pieprzony gnoju.
Gdzie ten drugi?
Jestem.
Dobrze, zacznę uwalniać Nairobi.
Suczko.
Chcesz coś powiedzieć, zanim zaczniemy?
Nie? Cóż...
Zaczynamy imprezę.
Nairobi.
Śpiochu.
Jesteś odważna, śpisz tutaj, a wszyscy czekają na ciebie przy stole.
Pora wstawać.
Hej.
Co?
Zgodził się.
Profesor.
Zgodził się.
- Będziesz ciocią! - Ciocią!
- Tak się cieszę. - Nie wierzę.
- Hej. - Co?
Będziesz miała geniusza.
Tak, nazwiemy go...
Jak?
Ibiza.
Strasznie mi się podoba. Ibiza.
Podoba mi się.
Nazwij go Ibiza...
Będziecie świetnie się razem bawić.
Kurwa, będzie miał dużo znajomych.
Ale to nie miasto, tylko wyspa.
Wiesz, jaką jeszcze zasadę złamiemy?
Niewidywanie się.
Będziesz jego ciocią.
Wiesz co?
Będziesz matką chrzestną.
Tak, kochanie.
- Nie mogę się doczekać. - Ja też.
Ja też.
Nie wierzę.
Co?
- Ibiza, tak? - Oczywiście.
Koniec ze spędzaniem świąt sam na sam z Helsinki.
On nawet nie zna kolęd.
Od teraz święta będę spędzać z rodziną.
- Co się dzieje? - Co robicie?
Impreza dla samotnej matki.
Jesteś w ciąży?
Tak! Nie, po napadzie.
- Nie wiedziałam, że masz chłopaka. - Ja też nie.
- Co? - To przyjaciel do łóżka.
Chcecie poznać imię dziecka?
Ibiza!
Suczko.
Stańcie pod ścianą. Opuśćcie broń.
Kazałbym wam ją rzucić na ziemię,
ale wiem, że jak zobaczę was nieuzbrojonych,
może mnie ponieść.
Okażmy sobie wzajemny szacunek.
Opuśćcie broń.
No już.
Celuję w jej głowę.
Mam kamizelkę, a ona jest związana.
Więc mnie nie dorwiecie.
Chodźmy.
Opuść broń, idioto!
Nie słyszałeś?
Dobrze.
Powoli.
Zatańczymy?
Zatańczmy.
Upadasz, kochanie.
Przepraszam.
Spójrz na grubego. Cześć, gruby.
Wystarczy.
Wypuść ją.
Powoli.
Spokojnie.
Zaraz ją wypuszczę. Spokojnie.
Zaraz ją wypuszczę.
Proszę.
To wszystko.
Suczko.
Mówiłem, że cię zabiję.
Nie!
Napisy: Maria Frank