‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪กานเดียก็เหมือนสัตว์
‪เขาคงจะหลบเข้าที่พักในถ้ำได้ ‪หลังจากทำร้ายเหยื่อไปแล้วสองตัว
‪แต่มันก็คงจะฝืนธรรมชาติของเขา
‪เขาเป็นนักล่า
‪และเขาก็จะไม่หยุดจนกว่าจะล่าหมดฝูง
‪ไนโรบี
‪แม่งเอ๊ย
‪ริโอ เดนเวอร์ ตามฉันมาเดี๋ยวนี้
‪ช่องนี้เชื่อมต่อไปยังห้องน้ำชั้นล่างได้
‪เดนเวอร์ นายพร้อมจะคลานในนั้นไหม
‪- ได้อยู่แล้ว ‪- ฉันไปด้วย
‪ไปฆ่าไอ้สารเลวนั่นนะ
‪ไปกันเลย
‪อย่าขยับนะไม่งั้นฉันฆ่าเธอแน่
‪- ทุกคนอยู่นิ่งๆ ‪- เขายิงคุณที่ไหน
‪ที่มือ
‪นัดต่อไปจะยิงเข้าหัวนะ
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส!
‪ทำไมล่ะ
‪มันได้บรรยากาศวันคริสต์มาสไม่ใช่เหรอ
‪เราอยู่กันที่นี่ จัดแจงโต๊ะอาหาร...
‪ครอบครัวกำลังจะมากัน...
‪ครอบครัวเหรอ ทีมสนับสนุนต่างหาก ‪มะนิลา คนงานโรงหลอม...
‪- แต่รู้จักกันไว้ก็ดี ‪- แหงอยู่แล้ว
‪พวกเขาเหมือนญาติห่างๆ
‪คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงกลับมาทำการปล้นนี้
‪เพราะก่อนที่คุณทำให้เราแพแตกกันไปทั่วโลก
‪แก๊งนี้ใกล้เคียงความเป็นครอบครัวมากที่สุด
‪ที่ฉันเคยมีมาเลย
‪ฉันไม่เคยมีวันคริสต์มาส ‪เหมือนที่เราเห็นในโฆษณา
‪ที่มีคุณยายกินขนมตูรอนอะไรเทือกนั้น
‪- กับพ่อของอักเซล คุณไม่ได้ฉลอง... ‪- ไม่
‪รู้ไหม ฉัน...
‪ฉันเคยเลิก...
‪คิดจะมีครอบครัวแล้ว โดยสิ้นเชิงเลย
‪แต่ตอนนี้ฉันคิดว่ามันมีวิธีทำแบบอื่น
‪ฉันอยากเป็นแม่คนมากเลย
‪ทำสิ่งที่ไม่เหมือนเมื่อก่อน และมีลูกเป็นโขยง
‪กับหมาและอย่างอื่น
‪สิ่งที่คุณกำลังพูดฟังดูสวยงามนะ ไนโรบี
‪คุณ...
‪คุณจะเป็นพ่อของลูกฉันได้ไหม
‪- คือว่า ‪- ว่าไงนะ
‪การผสมพันธุกรรมนั้นสำคัญมาก
‪ฉันเห็นคุณในชั้นเรียน
‪ฉันคิดนะ...
‪"ผู้ชายคนนี้ฉลาดจัง
‪น่านับถือเหลือเกิน
‪อ่อนโยนและหล่อมาก
‪แล้วก็มีหลักการ"
‪ฉันเชื่อในสิ่งที่คุณอยากทำ
‪เป็นปลื้มมากเลย
‪ส่วนเรื่องที่เป็นคนน่านับถือ...
‪คือจะมองแบบนั้นก็ได้นะ แต่...
‪คุณกำลังขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‪ทำไมล่ะ การปล้นธนาคารกลางสเปน ‪ก็เป็นไปไม่ได้
‪ฉันไม่ได้กำลังขอให้คุณ ‪ทำตัวเหมือนพ่อ ถ้าคุณไม่อยากทำ
‪ฉันกำลังขอให้คุณบริจาค
‪ฉันจะได้ทำสิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป
‪- ไม่มีพันธะผูกพัน ‪- ไนโรบี
‪คืองี้ ผมได้วางแผนการปล้นโรงกษาปณ์
‪เพื่อเห็นแก่ความทรงจำของพ่อผม
‪ส่วนครั้งนี้ผมวางแผน ‪เพื่อเห็นแก่ความทรงจำของพี่ชาย
‪ผมไม่ใช่คนประเภทที่ทิ้งความผูกพัน
‪ผมจะไม่มีวันหยุดคิด
‪ว่าผมมีลูกอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลก
‪- ได้ ‪- ขอโทษนะ
‪คุณสร้างครอบครัวนี้ขึ้นมาแล้วก็สอนเรา
‪ให้ทำสิ่งต่างๆ ให้กัน
‪แต่สิ่งที่คุณกำลังขอ...
‪สิ่งที่ฉันขอก็แบบเดียวกัน
‪คนในครอบครัวช่วยเหลือกันโดยไม่ถามอะไร
‪เพราะมันทำให้เราสุขใจ ‪เพราะชีวิตของเราพึ่งพามัน
‪คุณมีแผนการของคุณ ฉันรู้
‪ฉันก็มีแผนของฉันเหมือนกัน
‪คุณสอนฉันว่าให้เราช่วยเหลือกัน
‪นั่นคือตัวตนของพวกเรา
‪อากาตา
‪ผมเคยขอสิ่งที่ยุ่งยากกว่านี้จากคุณ
‪ก็ยุ่งยากกว่านิดนึงอะนะ
‪และ...
‪ฉันขึ้นหลังเสือแล้วโดยไม่ได้ถามอะไรเลย
‪ผมรู้ ผมได้ขอให้คุณทำเรื่องที่เสี่ยงอันตรายมาก
‪เสี่ยงสุดๆ
‪เสี่ยงกว่าสิ่งที่คุณขอเยอะเลยละ
‪คุณตอบตกลงใช่ไหม
‪คุณตอบตกลง
‪คุณพระ
‪ขอกอดที
‪ขอบคุณ
‪ฉันสาบานว่าคุณจะไม่มีวันเสียใจเลย
‪เราจะหาศูนย์ทำเด็กหลอดแก้วที่ดีที่สุดในโลก
‪หรือถ้าคุณไม่เกี่ยง เราทำวิธีธรรมชาติก็ได้นะ
‪- วิธีธรรมชาติไม่ได้เด็ดขาด ‪- ก็ได้ ไม่เป็นไร
‪- เราจะให้มืออาชีพเป็นคนจัดการ ‪- ตกลง
‪และทำต่อเมื่อการปล้นจบลง
‪ได้
‪เรื่องนี้จะต้องวิเศษแน่
‪แกทำดีมาก เจ้างั่ง
‪ท่าทางเหมือนพระเยซูเลย
‪มือคุณเป็นไง เจ็บไหม
‪ฉันฉีดมอร์ฟีนไว้เยอะ
‪เจอโตเกียวไหม
‪เขายังขังเธอไว้ในห้องลับ
‪เราทำเสียงดังตึงตัง
‪ถอดรองเท้าออกกันเถอะ
‪นั่นเสียงอะไร
‪ไม่
‪เวรแล้ว
‪วิ่ง!
‪ริโอ เดนเวอร์ เป็นอะไรไหม
‪เราเข้าที่กำบังแล้ว
‪มันไม่มีทางออก
‪ใครบอกว่าฉันอยากหนี ไอ้ตุ๊ดตาเดียว
‪อยู่ในนี้สนุกจะตาย
‪นายเหลือซองกระสุนเท่าไหร่ ทหารหนุ่ม
‪ไม่เข้ามานับเองล่ะ
‪เอาสว่านมาเจาะผนังสิ
‪ฉันเจาะผนังหนึ่งรู ฉันก็จะมาเจาะแกหนึ่งรู
‪เขาไม่แตะต้องตัวฉันหรอก
‪ถ้ามันฆ่าฉัน พวกนายก็ฆ่ามันเลย
‪มันรู้ดี
‪ปาเลร์โม เธอพูดถูก เรามีโอกาสนะ
‪เขาจะยิงเธอไม่หยุด มันเสี่ยงเกินไป
‪กานเดีย
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪แกจะตายด้วยน้ำมือของตุ๊ดสองคน
‪อะไรแย่กว่ากัน ตายด้วยน้ำมือของคนเซอร์เบีย ‪หรือคนอาร์เจนตินาตาเดียว
‪เฮลซิงกิ สัญญากับฉันนะว่านายจะฆ่าไอ้ชั่วนี่
‪ฉันสัญญา ไนโรบี ฉันสาบานว่าจะฆ่ามัน
‪เพื่อนๆ แกที่สนามยิงปืนจะว่ายังไง กานเดีย
‪สุดท้ายแกจะถูกหมีน้อยฆ่าตาย
‪ไนโรบี เก็บแรงไว้เถอะ
‪แกกำลังทำให้ตัวประกันของฉันเครียด ‪ฉันอยากให้เธอสงบสติอารมณ์
‪งั้นเรามาร้องเพลงกัน
‪ฉันอยากได้ยินเสียงทุกคน ‪จะได้รู้ว่าพวกแกทั้งหมดอยู่ที่ไหน
‪ถ้าฉันไม่ได้ยินเสียงใคร ฉันจะยิงหนึ่งนัด
‪ใช่ไหม ไนโรบี เอาเลย เธอเริ่มก่อน
‪รู้จักเพลง "พระเจ้าทรงโปรด" ไหมล่ะ
‪เลิกเตะฉันเสียที ไอ้ห่าเอ๊ย
‪ร้อง!
‪ร้องสิ
‪ท่าน
‪ได้มาที่ชายฝั่ง
‪เร็วสิ!
‪ไม่ได้มาตามหา
‪ผู้รู้แจ้ง
‪หรือผู้มั่งมี
‪ฉันบอกให้พวกแกร้องไง! ‪ส่วนคนที่ร้องไม่เป็นก็ฮัมไป!
‪ปรารถนาเพียง
‪ให้ข้าได้เดินตามท่าน
‪โอ้ พระผู้เป็นเจ้า
‪ดวงตาที่มองมายังข้า
‪ฉันไม่ได้ยินเสียงประสาน
‪ข้าสละเรือ
‪ไว้บนชายฝั่ง
‪ข้างกายของท่าน
‪ข้าจะมองหาทะเลอีกผืน
‪เพลงนั้นให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในงานศพ
‪งานศพของพวกเราเอง
‪และเสียงฟาดของความจริงนั้น
‪เริ่มจะปลุกให้ศาสตราจารย์ตื่นขึ้น
‪พวกเราจนมุมแล้ว
‪ไนโรบี น็อกเอาท์
‪โตเกียว น็อกเอาท์
‪ลิสบอน น็อกเอาท์
‪ศาสตราจารย์
‪ผมคิดไม่ออก ‪ผมได้สร้างความผูกพันทางอารมณ์มากเกินไป
‪ผมเคยเอาชื่อเมืองต่างๆ ‪มาตั้งเป็นชื่อสมาชิกแก๊ง และตอนนี้...
‪ตอนนี้ผมอาจมีลูก ที่ไม่ใช่กับคนคนเดียว ‪แต่กับคนถึงสองคนในแก๊ง
‪การเอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว ‪มาปนกันนั้นไม่ได้เรื่องเลย
‪โตเกียวอยู่ในห้องลับ
‪ซึ่งนั่นก็คือที่ที่...
‪กานเดีย...
‪ต้องการเข้าไป
‪เราต้องหาห้องนั้นให้เจอ ‪และรู้ให้ได้ว่ามันไม่มีทางออก
‪คนเราจะวางห้องลับไว้ตรงไหน
‪ในที่ที่เราต้องการคุ้มกัน ที่เก็บทอง
‪ไม่ใช่
‪ห้องเหล่านั้นใช้เพื่อปกป้องชีวิตคน ไม่ใช่ทอง
‪ชีวิตใครสำคัญที่สุดในธนาคารกลางสเปน
‪- ผู้ว่าการ ‪- ถูกต้อง
‪มันต้องอยู่ใกล้ห้องทำงานของผู้ว่าการ
‪แต่ทำไมมันไม่แสดงอยู่ในพิมพ์เขียวล่ะ
‪- มันอาจต่อเติมขึ้นทีหลัง ‪- ไม่
‪ปาเลร์โม ไม่ต้องตอบนะ
‪ห้องลับอยู่หลังห้องน้ำของผู้ว่าการ
‪มันไม่ได้แสดงอยู่ในพิมพ์เขียวที่ใช้อยู่
‪พวกเขาคงบิดเบือนขนาดของห้องแน่ แต่เชื่อฉันสิ
‪ฉันมั่นใจ
‪พวกเขาร้องเพลงสวด
‪นั่นเป็นลางร้ายใช่ไหม
‪คนพวกนี้มีธรรมเนียมวิตถารแบบนั้นล่ะ
‪แต่เสียงปืนเมื่อกี้...
‪อาจหมายถึงแก๊งนี้กำลังอับจนหนทาง ‪คุณคิดว่างั้นไหม ผู้ว่าการ
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ไม่รู้สิ เรื่องตะโกน เสียงระเบิด...
‪ยิ่งไปกว่านั้น คนที่กำลังเฝ้าเราอยู่...
‪ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ‪แต่เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแก๊ง
‪เราควรฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้
‪และพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสของเรา
‪เราอาจชนะได้ด้วยแรงผลักนิดเดียว
‪ขออนุญาตนะครับ ผู้ว่าการ
‪ผมคิดว่าแรงผลักนิดเดียวนั้น ‪เป็นความรับผิดชอบของเรา ท่านกับผม
‪เราต้องเป็นคนช่วยชีวิตคนเหล่านี้ไว้
‪สิ่งที่เราต้องทำ
‪คือสงบนิ่งรอ
‪เงียบ! ถ้าได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ‪ฉันจะเริ่มยิงแล้วนะ!
‪ผมขอโทษที่ไม่เห็นด้วยกับคุณนะ ผู้ว่าการ
‪แต่นี่เป็นความรับผิดชอบของคุณ
‪คุณเป็นผู้ว่าการธนาคารกลางสเปนนะ
‪เป็นหน้าที่ของคุณในฐานะลูกผู้ชาย โธ่เว้ย
‪ตัดสินใจอะไรบ้างสิ เผชิญหน้ากับปัญหา
‪อย่างที่ผมพูดเสมอ...
‪บางครั้งลุกขึ้นแล้วตายยังดีซะกว่า
‪คุกเข่าไปตลอดชีวิต
‪- อยากให้ผมบอกไหมว่าผมคิดยังไง ‪- เชิญเลย
‪คุณเป็นไอ้ตัวตลก
‪คุณทำให้เราทุกคน ‪ตกอยู่ในความเสี่ยงด้วยการเดินเตร่เข้ามา
‪กับคำพูดที่คุณหลอกขายของ
‪อย่ายุ่งกับพวกเราเลย
‪ถ้าคุณอยากยืนขึ้นแล้วตาย
‪ก็เชิญลุกขึ้นเลย
‪มีการระเบิด มีการยิง...
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นในหกนาที
‪ส่วนคุณมายืนใจเย็นอยู่ที่นี่ ‪ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า ตามาโย
‪- ผมก็รู้พอๆ กับคุณแหละ อลิเซีย ‪- โกหก
‪- เกิดอะไรขึ้นข้างใน ‪- ผมบอกว่าไม่รู้
‪แล้วทำไมเราไม่เข้าไปแทรกแซงล่ะ
‪ถ้าได้ยินเสียงปืน มาตรการคือ ‪เราต้องเข้าไปแทรกแซงทันที
‪กานเดียน่ะ
‪- หัวหน้ารปภ. ‪- ฉิบหาย
‪เขาหลุดออกมาได้ มีอาวุธ ตัดสินใจลงมือเอง
‪เดี๋ยวนะ คุณได้คุยกับเขาเหรอ
‪คุณอนุญาตให้เขาเปิดศึกฆ่าทุกคนเหรอ
‪ผมสั่งห้ามเขาทำแล้ว
‪เขาบอกว่าไม่สน ‪เขาจะทำเพื่อเป็นการป้องกันตัว
‪ถ้าเขาอยากป้องกันตัวเอง เราก็ห้ามเขาไม่ได้
‪คุณมันสวะ ตามาโย
‪คุณเป็นนักบุญในสายตาคนอื่น
‪คุณห่วงภาพลักษณ์ตัวเองในสายตาประชาชน
‪ยึดถือการสงบศึกงี่เง่า
‪แต่ดันส่งไอ้งั่งโรคจิตไปทำงานสกปรก
‪ถ้าสำเร็จ คุณก็เอาหน้า ‪ถ้าไม่สำเร็จ คุณจะบอกว่า
‪"โธ่ ผมบอกเขาแล้วแต่เขาเป็นคนบ้า"
‪พวกเราเป็นไอ้คนบ้า ‪ที่ทำงานสกปรกของคุณอยู่ตลอด
‪นี่ คุณมีปัญหาที่กานเดียทำสงครามกองโจร
‪หรือที่เขาเป็นตัวบ่อนทำลาย ‪ทำร้ายหรือฆ่าพวกโจรหรือเปล่า
‪คุณไม่มีปัญหาใช่ไหม
‪งั้นก็เงียบปากไปซะ
‪กำลังคิดอยู่เหรอ ศาสตราจารย์
‪ใช่ กำลังคิดอยู่
‪- คิดเรื่องอะไร ‪- เราเสียการควบคุมครั้งแรกเมื่อไหร่
‪ตอนที่กานเดียไม่ได้ถือกล่องแดงออกมา
‪- แล้วครั้งที่สองล่ะ ‪- ฉันมีปัญหา
‪ตอนที่ลิสบอนปีนต้นไม้ไม่ได้
‪ความผิดพลาดสองครั้งนั่นดันให้เราจนมุม
‪ซึ่งเราต้องกลับไป
‪ย้อนมันกลับมาใหม่
‪ผมต้องออกกำลังเพื่อกระตุ้นสมอง
‪ปาเลร์โม
‪อดทนสู้ไว้นะ ได้ยินฉันไหม
‪อดทนสู้ไว้
‪ไอ้เวรเอ๊ย!
‪คุณอาร์ตูโร
‪ฉันมีสิ่งที่อาจช่วยแรงผลักนั่นได้
‪อะไร
‪- โทรศัพท์ไง ‪- เอาหลบไป
‪เป็นโทรศัพท์ของไนโรบีที่ตำรวจส่งเข้ามา
‪ฉันเจอตอนทำความสะอาด
‪คุณน่าจะรู้ว่าควรทำยังไงกับมัน
‪ข้างหลังนั่นมีอะไรกัน
‪ถ้าฉันได้ยินเสียงลมหายใจ ฉันจะยิงแน่
‪คุณคะ ฉันต้องเข้าห้องน้ำตอนนี้
‪ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
‪ห้ามใครออกไปจากที่นี่ เพราะฉะนั้นนั่งพักก่อน
‪เธอก่อน
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดี
‪เกิดอะไรขึ้น ดาเนียล ฉันกำลังกิน...
‪ไม่ใช่ดาเนียล ที่นี่ฉันคือเดนเวอร์
‪โอเคนะ เดนเวอร์
‪ขอโทษที ฉันไม่ชินกับชื่อใหม่ของเธอเลย
‪เรื่องนั้นก็...
‪มันมีสองสามเรื่อง...
‪ที่ฉันอยากทำความเข้าใจแต่มันไม่ง่ายเลย
‪ถามมาเถอะ ฉันยังเป็นคนเดิม
‪เธอไม่ใช่คนเดิมซะทีเดียวนะ ตอนนี้เธอมีนมแล้ว
‪- ก็... ‪- ใช่ เธอมีนม
‪- ใช่ ฉันมีนม ‪- เธอเป็นผู้หญิง เรื่องนั้นฉันเข้าใจ
‪เธอเป็นตุ๊ดด้วยหรือเปล่า หรือว่ามันเป็นยังไง
‪แสดงว่าเรื่องที่เธอกังวลตอนนี้
‪ก็คือฉันชอบผู้ชายหรือเปล่า ใช่ไหม
‪ใช่
‪บอกตามตรงว่าชอบผู้ชาย
‪ฉันชอบมากเลย
‪แต่ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายแบบไหนก็ได้นะ
‪ฉันชอบคนแข็งแรง คนที่เข้ายิมน่ะ
‪ผู้ชายที่อึด แต่ก็อ่านหนังสือเยอะด้วย ‪ฉันจะได้เรียนรู้จากเขา
‪ฉันชอบคนที่ดูฟุตบอล ‪แต่แบบแมนๆ น่ะ เข้าใจไหม
‪ในมือถือแก้วเบียร์ นั่งอ้าขา
‪เอามือไว้ที่หว่างขา
‪เอาละ ฉันเข้าใจชัดละ
‪แต่...
‪เธอชอบผู้ชายมาตลอดหรือเปล่า
‪หรือเกิดจากที่เธอกลายเป็นผู้หญิง
‪อย่างแรกเลย
‪ฉันเป็นผู้หญิงมาตลอด
‪ไม่
‪ไม่ใช่อะ
‪ฉันออกปล้นกับเธอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงเลย
‪ผู้หญิงเขาปล้นกันยังไง ‪เอาเล็บข่วนกับกระชากผมเหรอ
‪ฉันไม่ใช่มนุษย์ยุคหินนะ
‪แต่ฉันหมายถึงยังไงคนเราก็มองผู้หญิงออก
‪ตอนฉันไปปล้น ‪ฉันไปกับฮวนนิโต ไม่ได้ไปกับผู้หญิง
‪ไม่แน่เรื่องการเป็นผู้หญิงนี้...
‪อาจเกิดขึ้นทีหลัง
‪ฟังนะ
‪พอฮวนนิโตออกปล้นกับเธอเสร็จ
‪เขาจะกลับบ้านเข้าห้อง
‪เขาจะเปิดเพลงฟัง
‪มวนกัญชาสูบ
‪แล้วก็เอาลิปสติกสีแดงแท่งแจ่มๆ ที่ฉันมีมาทาปาก
‪สีแดงเฟอร์รารี่เลยล่ะ
‪แล้วเขาก็จะสูบกัญชา
‪นอนบนเตียง
‪และในห้วงความคิดขณะนั้น
‪อยู่ตามลำพัง ผ่อนคลายและเจิดจรัส...
‪นั่นเป็นตอนที่ฉันเป็นตัวของตัวเองมาก
‪เธอเป็นผู้หญิงมาตลอดเหรอเนี่ย
‪ตลอดเลย
‪และฉันไม่เคยสังเกตเห็น
‪รู้ไหมว่าตอนนั้นใครเร้าอารมณ์ของฉันมาก
‪- รู้สิ ‪- จริงเหรอ
‪เดวิด เบคแคมแน่นอน ‪เธอพูดถึงเขาตลอดทั้งวันเลย
‪เบคแฮมเร้าอารมณ์ฉัน ‪มาตลอดเหมือนกัน แต่ไม่ใช่
‪เธอน่ะ เธอปลุกเร้าอารมณ์ฉันมากเลย
‪ไม่อะ ฉันไม่ได้เร้าอารมณ์เธอหรอก
‪- ฉันจะบอกว่าฉันเคยรักเธอ ‪- ล้อเล่นเรื่องความรักไม่ได้นะ
‪ลองคิดดูสิ เธอคิดว่าทำไมฉันถึง ‪ตามเธอไปทำงานตลอดล่ะ
‪ฉันอยากอยู่ใกล้เธอ
‪- พูดจริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ฉันลูบคลำเธอตลอดตอนอยู่บนมอเตอร์ไซค์
‪เธอไม่รู้ตัวหรอก ‪แต่ฉันจับขา จับหลังของเธอ...
‪กลิ่นตัวของเธอก็ทำให้ฉันคลั่ง
‪เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
‪เธอฉวยโอกาสจากฉัน
‪ฉันล้อเธอเล่นน่ะ คนทึ่ม คือว่า...
‪ห่าเอ๊ย
‪ขอกอดทีสิ มา
‪ขอโทษด้วย แต่ฉันรอไม่ไหวแล้ว
‪ห้ามใครขยับนะ! ‪ฉันไม่อยากได้ยินแม้แต่เสียงแมลงหวี่!
‪มิเกล ฟังนะ
‪เราต้องเชื่อมต่อการสื่อสารไปยังภายนอก
‪เข้าใจไหม
‪เอาไป ซ่อนไว้นะ
‪พวกนั้นเล็งผมอยู่ คุณไม่เป็นไรหรอก
‪- เธอมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ‪- อะไรวะ
‪เกิดอะไรขึ้น เดนเวอร์อยู่ไหน
‪- เขาปลอดภัยดี ‪- นั่นใครน่ะ
‪- ตัวประกัน ‪- เอาตัวเธอไป มาติอัส
‪- มาเร็ว ‪- ฉันไม่ไป
‪เอาปืนมา
‪ไม่ใช่หน้าที่เธอนะ ออกไปซะ
‪นายกำลังมีปัญหาอยู่นะ เอาปืนมา
‪ออกไปเดี๋ยวนี้
‪มาเถอะ ปัดโธ่
‪เย็นไว้นะ
‪จากนี้ไปคุณกับผมจะเป็นแกนนำของกลุ่มต่อต้าน
‪ได้ยินแค่นั้นผมก็กลัวแล้ว
‪เดนเวอร์
‪อย่างมากก็ใช้เวลาสี่วินาที
‪คนนึงนำออกไป ส่วนอีกคนยิงคุ้มกัน
‪เราก็ช่วยไนโรบีได้แล้ว
‪บอกซิว่านายต้องการอะไร กานเดีย ‪มาเจรจากันเถอะ
‪เจรจารึ นี่ ฉันจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟังนะ
‪ทางเลือกที่หนึ่ง
‪ฉันเอาปืนจ่อหัวไนโรบีออกไป
‪พวกแกยืนชิดผนังด้านขวา
‪ฉันปล่อยเธอไป แล้วจะไม่มีใครตาย
‪เป็นข้อตกลงที่ดีต่อเราทั้งคู่ ไม่มีใครแพ้ใครชนะ
‪ทางเลือกที่สอง
‪แทนที่ฉันเป็นคนออกไป พวกแกเข้ามา
‪ฉันจะเป่าสมองไนโรบี
‪แล้วแกก็ยิงฉัน
‪แต่ฉันยังมีมือว่างให้ตอบโต้
‪สาบานได้เลย ฉันจะจัดการมากกว่าหนึ่งคนแน่
‪แกลืมทางเลือกที่สามไปนะ ทูนหัว ‪แกคุกเข่าออกมาแบบไม่มีอาวุธ
‪ยอมแพ้แล้วส่งตัวไนโรบีมาให้เรา
‪แบบนั้นก็เจ๊าเหมือนกัน แกว่าไง
‪ฉันไม่เคยคุกเข่า ‪แม้จะต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าก็เถอะ
‪ฉันจะให้เวลาหนึ่งนาที หลังจากนั้นฉันจะเริ่มยิง
‪ฉันอาจชนะหกต่อศูนย์ก็ได้นะ
‪ไอ้ชั่วเอ๊ย
‪กานเดีย โถ แกไม่มีปัญญาทำแบบนั้นหรอก
‪แกมันคือไอ้งั่ง
‪วันก่อนฉันโผล่มาที่นี่กับเพื่อน
‪เราหลอกแกได้สำเร็จ
‪หุบปาก
‪โตเกียวใช้อุบายน้ำหลอกแกได้สำเร็จ
‪ไนโรบี เงียบเดี๋ยวนี้
‪ลูกบิดประตูกระแทกเข้าหน้าแก
‪จนแกสลบไป
‪เธอทำแบบนั้นทำไม
‪ตอนนี้ลูกบ้าของแกไปไหนหมด
‪- ซุ่มซ่ามจริงๆ ‪- เธอต้องการช่วยชีวิตโตเกียว
‪แกมันไร้ค่า
‪เธอรู้ว่าถ้าเขาฆ่าเธอ เราจะฆ่าเขา
‪แกรอเวลานี้มาทั้งชีวิตใช่ไหมล่ะ
‪ด้วยความเป็นทหารหนุ่มฝีมือดีของแก
‪แล้วมีสาวสองคนโผล่มาหลอกแกได้สำเร็จ
‪จะให้ฉันยิงแกเลยไหม
‪จัดให้ฉันเลยสิ
‪จะให้ฉันยิงใส่ก้นแกไหมล่ะ
‪เราต้องเอาเธอออกมาเดี๋ยวนี้
‪ถ้าเราปล่อยเขาออกมา
‪เขาจะทำทุกอย่างที่ต้องการ ‪ฉันไม่เชื่อคำพูดเขาหรอก
‪- เราต้องรอก่อน ‪- ทำไมนายอยากรอ
‪เธออยู่ในนั้นเพราะนายนะ
‪นายเป็นคนปล่อยไอ้เหี้ยมนั่น
‪เราต้องเอาตัวเธอออกมา
‪พวกเราเห็นด้วยไหม
‪ก็ได้ กานเดีย
‪เราจะให้แกออกมา
‪ก็ได้ ดีมาก
‪มันต้องเป็นอย่างนี้สิ
‪แกจะได้เห็นหน้าไนโรบีตลอดเวลา
‪เราจะเดินหน้าออกไปโดยเอาปืนจ่อหัวเธอไว้
‪ทันทีที่เธอยืนยันว่าพวกแกยืนชิดผนัง
‪เริ่มจากเด็กสองคนที่อยู่ข้างบนนั่น
‪ได้ยินไหม พวกนายต้องลงมา
‪ตกลง
‪เมื่อกี้คุณถามฉันว่า ‪สามีฉันคลื่นไส้เวลานอนกับฉันไหม
‪แล้วฉันไม่ได้ตอบน่ะ
‪ไม่นะ
‪ฉันไม่ได้ทำให้เขาคลื่นไส้
‪เพราะตอนนั้นฉันยังไม่ร้าย
‪แต่ตอนนี้ฉันร้ายแล้ว
‪ใช่ เราร่วมเพศกัน
‪ทุกหนแห่งเลย
‪เล่นท่ายากด้วย
‪ฉันว่าคุณกับศาสตราจารย์ ‪น่าจะเป็นคนที่ทำกันเดือนละครั้งนะ
‪เล่นท่ามิชชันนารี
‪ทั้งที่คุณดูแซ่บกว่านั้นนะ
‪พิษที่อยู่ในตัวคุณกำลังกัดกินคุณอยู่นะ อลิเซีย
‪มันขึ้นมาที่หน้าแล้ว
‪หน้าฉันมีอะไร
‪คุณเอาแต่พูดเรื่องเซ็กซ์ล้อตัวเอง คุณเป็นอะไร
‪เป็นเพราะฮอร์โมนเหรอ ‪ลองดาวน์โหลดแอปมาดูสิ
‪มีพวกลามกจกเปรตเป็นพันเลย ‪ที่อยากเอากับผู้หญิงท้อง
‪ฉันอยากทำความรู้จักพวกเขาก่อนน่ะ
‪ฉันไม่ไปกับคนรุ่นใหม่
‪ที่เอาเบอร์โทรให้ฉันแล้วพูดว่า
‪"นี่ แม่คนสวย มาชิมเหล้าผลไม้
‪ที่โกดังของผมไหม อร่อยมากเลยนะ"
‪รู้ไหมว่ามันคืออะไร
‪ไม่รู้ ไหนบอกซิ
‪ถ้าหน้ากากคุณหลุด คุณก็จบเห่
‪คุณเสี่ยงที่จะล้มเหลว ฉันเข้าใจนะ
‪ฉันไม่ใช่คนที่ใส่หน้ากาก
‪นี่ เมื่อกี้เราตกลงกันได้แล้ว
‪คุณกำลังถือโทรศัพท์อยู่
‪แล้วก็เปลี่ยนใจ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันทำให้คุณเสียเวลาระหว่างที่สอบสวนฉัน
‪ช่วงที่คุณค่อยๆ กล่อมฉัน ฉันก็แกล้งทำเป็น
‪จะยอมแพ้ในที่สุด
‪ในระหว่างนั้นศาสตราจารย์ ‪ก็เลี่ยงแนวล้อมของคุณและหนีไปได้
‪มันเรียกว่า "ยุทธวิธีการเบี่ยงเบน"
‪แล้วก็ได้ผลเสียด้วย
‪รู้ไหมว่าฉันคิดอะไร
‪เด็กเลี้ยงแกะของคุณก็มาทันเวลานะเนี่ย
‪ฉันจะไปหาคำตอบ
‪แหม
‪- คิดสิ ‪- ผมรู้ว่าเราไม่ได้อยู่ในสเปน
‪ผมได้ยินเสียงสวดมนต์
‪คิดสิ นายทำได้
‪บินไปกับฉัน
‪ชากีีร์
‪ชากีร์ ได้ยินผมไหม
‪ได้ยิน ชากีร์พูด ศาสตราจารย์
‪ผมต้องการให้คุณหาข้อมูล ‪เที่ยวบินที่ริโอบินไปสเปน
‪กองทัพอากาศสเปน ‪เที่ยวบินบีชคราฟต์ แอร์ คิง 250
‪เครื่องลงจอดวันที่สี่เมษาฯ ตอนบ่ายสี่โมงครึ่ง
‪ตรวจดาวเทียมการเดินอากาศทั้งหมด
‪ผมต้องการให้คุณหาจุดเริ่มต้นที่แน่นอน
‪โทรศัพท์มีแบตไหม
‪- มี ‪- แล้วสัญญาณล่ะ
‪มีครับ
‪เอาละ ไปที่ข้อมูลการโทร
‪มิเกล คุณต้องมีสตินะ เข้าใจไหม
‪พวกมันไม่สงสัยคุณเลยสักนิด
‪- ได้ แต่นิ้วผมเหงื่อออกน่ะ ‪- ใจเย็นสิ
‪มีสายจากเบอร์ที่ซ่อนอยู่
‪ไปที่รายชื่อผู้ติดต่อซิ
‪มีอยู่หนึ่งเบอร์
‪โทรเลย
‪หวังว่าจะไม่มีคนรับสายนะ
‪โทรศัพท์ของไนโรบีครับ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- ผมไม่คุย
‪- เวรเอ๊ย ‪- เขาวางสายไปแล้ว
‪มันจะติดลายนิ้วมือผม ผมไม่โทรหาตำรวจหรอก
‪ฟังนะ
‪คุณแค่ปล่อยให้มีคนรับสาย
‪แล้วก็คุยกันปกติระหว่างตัวประกัน
‪พวกเขาจะรู้วิธีแน่
‪เข้าใจไหม
‪เขาโทรมาอีกแล้ว
‪- พูดเลย ‪- คือ...
‪พวกเราอยู่ที่นี่
‪ในห้องสมุด
‪ตัวประกันทุกคนเลย
‪มีคนเฝ้าพวกเราอยู่ เป็นผู้ชายชื่อมาติอัส
‪- เปิดเสียงดังขึ้นซิ ‪- ผมคิดว่าเป็นอาร์ตูโร โรมัน
‪ไม่มีใครอยู่ในโถงใช่ไหม มิเกล
‪ไม่มี
‪เสียงผมไม่มีแล้ว
‪และตั้งแต่กานเดียหลุดไปได้
‪ก็เป็นช่วงเวลาเหมาะที่ตำรวจจะบุกเข้ามา
‪เพราะว่า ผมขอย้ำนะว่าไม่มีใครอยู่ที่โถง
‪ยิ่งไปกว่านั้นพวกโจรก็ได้สลายไปแล้ว ‪เพราะมีเสียงปืน เสียงระเบิด
‪เสียงตะโกน เพลงสวด ใช่ไหมมิเกล
‪ใช่แล้ว
‪ขอโทษที
‪เราต้องเข้าไปนะ
‪ประธานาธิบดีบอกว่าห้ามให้ใช้รถหุ้มเกราะแล้ว
‪พวกมันกำลังสนใจอย่างอื่นอยู่
‪เราจะจับพวกมันตอนเผลอ
‪ผมทำไม่ได้
‪แกทำอะไรน่ะ
‪เด็กคนนี้น่ะ เขาเครียดมากจนเสียสติ
‪น่าสงสารนะ เขากำลังสวดมนต์
‪ดูเขาจะ... ไม่รู้สิ
‪มานี่
‪นายมานั่งเงียบๆ ใกล้ฉันนี่
‪ส่วนนาย เอามือออกมาให้ฉันเห็น
‪มือตกลงมานิดเดียว ฉันยิงนายแน่
‪ขยับตัวนิดเดียว ฉันยิงนายแน่
‪พูดแค่คำเดียว...
‪- คุณจะยิงผม ‪- ถูกต้อง
‪- ฉันกำลังคิดจะยิงนายอยู่แล้วละ ‪- ไม่เอาน่า
‪ทำตัวดีๆ
‪ซัวเรส เตรียมหน่วยเข้าแทรกแซงให้พร้อม
‪เราจะผ่านเข้าไปทางโถง
‪ติดต่อกานเดียที่ห้องลับเพื่อประสานงาน
‪ค่อยยังชั่ว ในที่สุดคุณก็แสดงความกล้าออกมา
‪ศาสตราจารย์
‪บีชคราฟต์ แอร์ คิง 250
‪ที่พาริโอไปสเปน ‪ออกจากแอลจีเรียตอน 15,03 น.
‪จากเมืองที่ชื่อว่าทิมิโมน
‪มันอยู่ในเทือกเขาแอตลาส
‪เยี่ยม
‪ไม่กี่นาทีก่อนหน้า พวกมันคงจะ ‪ขับพาเขาไปที่บันไดเครื่องบิน
‪หารถคันนั้นให้เจอ
‪ผมเห็นว่ามันเป็นทะเลทราย ไม่มีต้นไม้เลย
‪คุณก็จะได้กลับไปไล่ดูภาพ
‪- เพื่อหาว่ารถมาจากไหน ‪- ได้
‪เราจะใช้ดาวเทียมอุตุนิยมวิทยา
‪ดีมาก
‪ไปแอลจีเรียนะ ผมต้องการให้คุณ ‪ไปถึงทิมิโมนในสี่ชั่วโมง
‪ผมถืออาวุธขึ้นเครื่องไม่ได้
‪ผมรู้ ตอนไปถึงจะมีทีมช่วยเหลือ
‪แผนการคือห้ามทิ้งคุณไว้คนเดียว
‪แผนการเปลี่ยนแล้ว มาร์แซย์
‪ผมต้องการรวบรวมทีมของชาวเซิร์บกับเบนฮามิน
‪และเริ่มโจมตี
‪เราจะโจมตีพวกนั้นทุกที่อย่างหนักและรวดเร็ว
‪จนหาทางกลับบ้านไม่เจอเลยละ
‪เป็นไงบ้าง
‪รอยเย็บแผลฉัน...
‪เปิดน่ะ
‪เขาอยู่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪เขาอยู่ไหน
‪เดนเวอร์...
‪ฉันไม่รู้
‪เราอยู่นี่แล้ว ไอ้เศษสวะ
‪อีกคนอยู่ไหน
‪อยู่นี่
‪ดีมาก ฉันจะเริ่มแก้มัดไนโรบี
‪เจ้างั่ง
‪อยากพูดอะไรก่อนเริ่มเต้นรำไหม
‪ไม่เหรอ งั้น...
‪- ก่อกวน ‪- ก่อกวน
‪ไนโรบี
‪ยัยขี้เซา
‪กล้ามากนะที่มาหลับตรงนี้
‪ทุกคนรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหารน่ะ
‪เร็วเข้า ได้เวลาตื่นแล้ว
‪นี่
‪อะไร
‪เขาตอบตกลง
‪ศาสตราจารย์
‪เขาตอบตกลง
‪- เธอจะได้เป็นป้าแล้วนะ! ‪- เป็นป้า!
‪- ฉันดีใจกับเธอมากเลย ‪- ไม่อยากจะเชื่อ
‪- นี่ ‪- อะไร
‪เธอจะมีอัจฉริยะตัวน้อยแล้วนะ
‪ใช่ แล้วเราก็จะตั้งชื่อให้ว่า...
‪อะไร
‪อิบิซา
‪ตายแล้ว ฉันชอบมาก อิบิซา
‪ฉันชอบมาก
‪นี่ เรียกเขาว่าอิบิซา...
‪แล้วเธอก็จะทำเรื่องสนุกด้วยกัน
‪เขาจะเป็นคนป๊อปของโรงเรียน
‪แต่มันไม่ใช่ชื่อเมืองน่ะสิ มันคือเกาะ
‪รู้ไหมว่าเราจะแหกกฎข้อไหนอีก
‪ไม่เจอหน้ากัน
‪เธอจะเป็นป้าของเขา
‪นี่ จะบอกให้นะ
‪เธอจะได้เป็นแม่บุญธรรม
‪ใช่แล้ว เธอจ๋า
‪- ฉันจะเฝ้ารอเลยละ ‪- ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪อะไร
‪- อิบิซาใช่ไหม ‪- แน่นอน
‪ไม่ต้องฉลองคริสต์มาส ‪กับเฮลซิงกิตามลำพังอีกแล้ว
‪เขาไม่รู้จักเพลงคริสต์มาสอะไรเลยด้วยซ้ำ
‪จากนี้ไปเราจะฉลองคริสต์มาสกับครอบครัว
‪- มีอะไรกัน ‪- ทำอะไรกันน่ะ
‪ปาร์ตี้สำหรับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
‪เธอท้องเหรอ
‪ใช่ ไม่สิ ต้องหลังปล้น
‪ไม่ยักรู้ว่าเธอมีแฟน
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪- อะไรนะ ‪- เป็นเพื่อนกันมันส์ดีน่ะ
‪อยากรู้ชื่อลูกไหม
‪อิบิซา!
‪เจ้างั่ง
‪ฉันต้องการให้พวกแกอยู่ชิดผนังไว้ เอาปืนลง
‪จริงๆ ฉันกะจะให้พวกแกทิ้งปืน
‪แต่ฉันรู้ตัวดีว่าถ้าฉันเห็นพวกแกไร้อาวุธ
‪ฉันอาจสติหลุดได้
‪ดังนั้นเรามาแสดงความเคารพต่อกันดีกว่า
‪เอาปืนลง
‪เร็วสิ
‪ฉันจ่อหัวเธออยู่นะ
‪ฉันใส่เสื้อกันกระสุนไว้ ส่วนเธอก็ถูกมัดอยู่
‪แกจะได้ยิงฉันไม่ได้
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪เอาปืนลง พวกโง่!
‪ไม่ได้ยินฉันเหรอ
‪อย่างนั้นแหละ
‪ช้าๆ
‪มาเต้นรำกันเถอะ
‪เร็วเข้า มาเต้นรำกัน
‪เธอจะร่วงแล้ว ที่รัก
‪โทษที
‪ดูเจ้าอ้วนของแกสิ สวัสดี เจ้าอ้วน
‪พอที
‪ปล่อยตัวเธอเดี๋ยวนี้
‪ใจเย็นนะ
‪ใจเย็นๆ
‪ฉันกำลังจะปล่อยเธอ ใจเย็นๆ
‪ฉันจะปล่อยเธอไปแล้ว
‪เอาละ
‪อย่างนั้นแหละ
‪เจ้างั่ง
‪ฉันบอกแล้วว่าจะฆ่าแก
‪ไม่!
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย