NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak wyglądam?
Władczo.
Pięknie.
Martín...
od lat kręcisz się wokół własnego ogona, czując się tak, jak się czujesz.
Czas zostawić przeszłość za sobą.
Możemy przejść do wina.
- Napijemy się? - Nie.
Nie wypiję z tobą tego wina.
Idę na kolację. Z Tatianą.
Będziesz myślał o mnie.
Ale ja... nie będę myślał o tobie.
Nie musisz nic wyjaśniać. Przecież to oczywiste.
Proszę. Myślisz, że cię nie kocham?
Też myślę, że to, co nas łączy,
jest niezwykłe, wyjątkowe, wspaniałe.
Wiem, co to miłość. To moja piąta żona.
- Dobrze. - Nie powiedziałem ci, że...
nie czułem do żadnej z tych kobiet niczego,
co równałoby się z uczuciem do ciebie.
Ani trochę.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Ale tylko w 99%.
Jak wiesz, bardzo lubię kobiety.
A ty mnie lubisz za bardzo.
Cóż to jest 1% wobec 99%?
Chyba że nie masz odwagi.
Ten 1% to malutkie mitochondrium. Ale określa moje pragnienia.
Mitochondrium.
Gdzie są twoje pragnienia?
Tu?
Gdzie?
Nie martw się, zrelaksuj się.
Nie bój się.
Jesteś tchórzem?
Gdzie one są?
Słuchaj...
dałbym wszystko, by to poczuć, ale...
to niemożliwe.
To niemożliwe.
Kocham cię, Martín.
Mój brat ma rację. Musimy się rozstać.
I musimy zrezygnować z planu.
Twój cholerny brat powiedział ci, że cię kocham,
żeby nas rozdzielić.
Zrobisz kserokopie w Mennicy Królewskiej?
Proponowałem stopienie złota.
Jesteś uzależniony od czegoś, co nie istnieje!
Muszę cię zostawić.
Dla miłości.
Dla braterstwa.
Dla mojego zobowiązania wobec ciebie.
Idź...
i ulecz swoją ranę.
Czasem spokój odnajduje się przez odległość.
Żegnaj, przyjacielu.
Jestem pewien, że w jakiś sposób
jeszcze się odnajdziemy.
Idąc na rzeź, Alicia Sierra
uśmiechała się enigmatycznie.
To nie był uśmiech kogoś, kto miał się poddać.
Tutaj.
Czy to prawda, że szukaliście córki Ágaty Jiménez, pseudonim Nairobi,
żeby ją zastrzelić, gdy podejdzie do okna?
- Zginęła od strzału? - To nieprawda.
To był chłopiec. Miał dziewięć lat.
I tak, szukałam go.
Moi przełożeni o tym wiedzieli.
- Co robisz? - Strzeliliśmy jej w pierś.
A potem nie pozwoliłam, by lekarz ją operował.
Antoñanzas, podkręć głośność!
Uratowali ją przyjaciele. Wszystko na nic.
Została zabita przez szefa ochrony Banku Hiszpanii,
Gandíę, z poparciem pułkownika Tamayo.
- Jebana suka. - Trzeba to powiedzieć.
Kolejne pytania.
Czy to prawda, że ten Osman, nie wiem, czy go pani zna,
pochował Cortésa żywcem?
Tak, pochowaliśmy go żywcem.
W Timimoun...
Świat Tamayo się walił.
Oczywiście, że znam Osmana. To zawodowiec.
Potrafi zakopać żywego człowieka
i zostawić go drżącego tak, aby nie umarł.
Jego wizerunek się sypał, a najgorsze miało dopiero nadejść.
Jego sprzymierzeniec w banku był nieprzytomny.
Palermo.
- Co z nim? - Operujemy.
Na noszach, ciężko ranny.
Ocalcie go.
Odurzyliście go?
Odurzyliśmy? Tak.
Przez inhalator.
Potem go powiesiliśmy i oblaliśmy wodą,
a on się zesrał.
Wszystko, co powiedział, jest prawdą.
Zapomniał o wielu rzeczach.
Czy rząd wiedział o tym wszystkim?
Wiedział?
Rząd wydawał nam rozkazy.
Sądzicie, że sama sobie wymyśliłam takie przesłuchanie?
Nie! Wszyscy mnie wspierali.
Wywiad, policja i MSW.
Wszyscy o tym wiedzieli.
Teraz już wiecie. Dziękuję.
Alicia Sierra, negocjatorka z Bankiem Hiszpanii,
ujawnia wszystko i nikogo nie oszczędza.
Przyznaje się do tortur, ale obwinia za to rząd.
Rząd wydał rozkazy
i, jak mówi: „Wszyscy wiedzieli”.
Musimy zabić tę sukę.
Podczas gdy wszyscy oglądali telewizję,
w byłej chińskiej restauracji w centrum Madrytu
Benjamín i jego ludzie robili swoje.
Marsylia.
Zbliżam się do punktu ewakuacji.
Rozumiem.
Raz, dwa, trzy.
Ile metrów?
Cztery metry.
Musicie pracować szybciej.
Lizbony będzie pilnować 26 funkcjonariuszy
w siedmiu pojazdach.
Trzech z tyłu...
i trzech z przodu.
W środku będzie jej samochód.
Najpierw pojadą do sądu, a stamtąd do więzienia.
Jaki jest najsłabszy punkt?
W drodze.
Od A do B.
Nie.
Na sali sądowej?
Nie.
- Będziemy kopać tunel do więzienia? - Nie.
Ale jest miejsce, w którym są bezbronni.
Wszyscy je widzieliśmy.
W telewizji.
Jeśli przy wejściu do sądu stoi pełno dziennikarzy,
to co robi policja?
Zabierają więźnia...
przez parking.
Wjeżdża tylko furgonetka.
W ciągu 30 sekund w konwoju zamiast 26 policjantów
jest sześciu.
A z siedmiu samochodów…
robi się jeden.
POLICJA
A parking nie jest bunkrem ani więzieniem o zaostrzonym rygorze.
- Parking to... - Parking.
Właśnie.
Z parkingu Sądu Narodowego
do piwnicy naszej restauracji
jest dokładnie...
11 metrów i 68 centymetrów piaskowca.
Piaskowiec. Jesteście górnikami z Asturii.
- Najlepszymi. - To dużo?
Nic. Kilof, łopata, młynek.
Minimum hałasu, maksimum wydajności.
Dziesięć godzin na skończenie pracy.
A wydobycie?
Przemysłowa maszyna, ale cicha.
Gruz zwieziemy do kuchni.
To będzie czysta i szybka operacja.
Benjamín?
Pięć metrów.
Palermo.
Słucham, Profesorze?
Co z nim?
Jest przytomny.
A stan fizyczny?
Nie może ruszyć ręką.
Stracił dużo krwi. Trudno mu oddychać.
Jest w złym stanie.
Ale wydobrzeje?
Na miejscu jego matki zapaliłbym świeczkę.
Mówię ci, że się wyliże.
Zajmę się tym osobiście.
Nawet jeśli będę musiał z nim siedzieć pół roku.
Dopilnuję, by wyzdrowiał.
Będę cię karmił.
Chcę, byś znów był silny.
A gdy będziesz silny jak wół, wiesz, co się stanie?
Zabiję cię.
Zatłukę na śmierć.
Dlaczego, kurwa, ratujemy życie tego skurwiela?
- Może mówić? - Na razie niewiele mówi.
Nazywam się Sztokholm. Pamiętasz mnie?
Puść mnie, suko.
Puszczaj.
Profesorze, on mówi.
Zabił Nairobi.
Co my, kurwa, robimy?
Musimy go zabić!
To zależy od niego.
Jeśli chce żyć, to przeżyje.
Ale jeśli chce umrzeć…
umrze.
Jak to zależy od niego?
Nie mów tak.
Nie masz pojęcia, jak się czujemy.
Nie wiesz, jak to jest patrzeć mu w oczy.
Tokio...
Nie mów do mnie jak mój ojciec.
Wiesz, jak się czuję?
Wiesz, co czuje Helsinki?
Helsinki...
zakłada mu szwy.
On go leczy.
Wiesz, kogo wcześniej leczył? Nie.
Nie wiesz. Oczywiście, że nie.
Nic nie wiesz. Żyjesz w dziurze, ukryty jak szczur.
Tak wydajesz rozkazy po zabiciu Nairobi,
nie uroniwszy łzy, bo nic nie czujesz.
Nic!
Dość!
Nic!
Przestań.
- Nic! - Przestań!
Też chcesz mu podać zupę?
Tokio, chciałbym przypalić go rozżarzonym żelazem.
Wziąć do odlewni
i włożyć głowę do pieca, żeby go wykończyć.
Myślisz, że nie boli mnie Nairobi?
Ani Profesora?
Nie wydaje mi się.
To więzień.
A my nie zabijamy więźniów.
Choć nas to boli, nie zabijamy więźniów.
I nie zabijamy z zimną krwią.
Ale on to zrobił!
Zabił Nairobi! Była chora.
Była nieuzbrojona. Poddała się!
Mieliśmy rozejm, do cholery!
Musimy ocalić nasze życie, tak jak my ocaliliśmy twoje.
Chodzi też o uszkodzenia uboczne, takie jak ból przy przełykaniu.
Kończy nam się czas. Zerwali rozejm.
Musimy odmienić sytuację.
Helsinki.
Nie!
- Nie! - Czemu ją zabiłeś,
ty skurwysynu?
Czemu ją zabiłeś?
Palermo.
Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy.
Helsinki!
Chodź, bracie.
Rio, Denver.
Do roboty.
Już.
Palermo?
On żyje.
Skurwysyn.
Masz atak?
Masz atak paniki.
Sporo się wydarzyło.
Zaraz minie.
Wiem, że mam przejebane, komisarzu. Nie musisz mi przypominać.
- Chcę wiedzieć, co się stało. - Dzwoń.
Jestem negocjatorem od 15 lat.
Wiem, kiedy przyjmują umowę.
Dzwoń. Będziesz z nimi za 24 godziny.
Potem damy ci spokój.
Była przyparta do muru. Chciała sprzedać Profesora.
Zmęczyłam ją. Prawie ją pokonałam.
Potem coś się stało.
Co może się stać, gdy ktoś jest w zamknięciu?
Może nie była sama?
Antoñanzas, pilnuj Murillo.
Nikogo nie wpuszczaj.
Antoñanzas?
Jak sądzisz?
Komisarzu?
Szukamy Antoñanzasa?
Mądry kot.
Czuję się jak na wakacjach.
Wrócę po ciebie, Komisarzu.
Wszczęto proces sądowy przeciwko Alicji Sierra
i wydano nakaz aresztowania.
Negocjatorka może być pierwszym aresztowanym
w sprawie napadu, choć to absurdalne.
Po konferencji MSW została oskarżona o bezprawne przetrzymywanie i tortury.
Minister, dyrektor wywiadu i komendanci policji
przygotowują pozwy o zniesławienie i oszczerstwa.
Potwierdzone. Wewnętrzny domaga się aresztowania.
Dorwijcie ją!
Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Nie sądziłem, że to sprawi taki ból. Wybacz.
Co ty wiesz o bólu, Palermo?
Ból jest lichwiarzem.
Zostawia cię z długiem, którego nigdy nie spłacisz.
Ból zniosę.
Dużo bólu.
Tak?
A co z bólem, który czujesz teraz?
To co innego, prawda?
Widziałem to w twoich oczach.
I poczułem się, jakbym zobaczył siebie.
Nie masz pojęcia...
gdzie spadniesz.
Musisz od tego uciec.
Inaczej ryzykujesz,
że staniesz się dupkiem, jak ja.
Potworem, którym się stałem.
Niszczącym wszystko na swojej drodze.
Który od lat chce umrzeć.
Od tego nie można już uciec. Nigdy.
Posłuchaj.
Całe to „Bum, bum, ciao”…
Traktowałem cię jak gówno.
Nie mogłem, nie wiedziałem jak.
Ale jestem przy tobie. Nie pozwolę ci upaść.
Wiem.
Wiem od początku.
Wiem, kim jesteś.
Nazywam się Martín Berrote.
Urodziłem się w Buenos Aires.
Ale mieszkam w Palermo.
Wyciągnę cię stąd żywego.
Nawet jeśli ja zginę.
Nazywam się Mirko Dragic.
Jestem z Belgradu.
Straciłem Oslo w mennicy.
Straciłem Nairobi.
Nie chcę stracić nikogo innego.
Ciebie też, Martínie Berrote.
SĄD NARODOWY 9,34
Lizbona zacznie zeznawać w sądzie.
Poda wiarygodne szczegóły,
zdobywając zaufanie sędziego.
I zrobi to skrupulatnie, bo to wszystko...
jest częścią planu paryskiego.
Plan paryski?
Na wypadek, gdyby złapali kogoś z nas.
Dlaczego paryski?
Bo Paryż to miasto wolności.
I miłości.
Kto nie był w Paryżu jako zakochany? Co, chłopcy?
Co Lizbona powie sędziemu?
Prawdę, całą prawdę i tylko prawdę.
I zacznie od miłości.
Jak poznała pani Sergio Marquinę? Czy umawialiście się wcześniej?
Poznałam go rok po ucieczce,
w Palawan na Filipinach.
Dał mi układankę ze współrzędnymi.
Wbrew pozorom jest romantykiem.
Powie im wszystko.
Gdzie mieszkaliśmy, kiedy się przenosiliśmy.
Po półtorej godziny zacznie opowiadać im o planie.
Jak to?
- Nie może. - Może.
Prawda to podstawa zaufania, a to jest prawda.
Planujemy ukraść 90 ton złota z rezerw narodowych.
Teraz je przetapiamy.
- Przetapiają tam złoto? - Oczywiście.
Do tej pory stopiono około 50 ton.
Używamy pieców marki Hormund.
Hormund.
Niemieckie. Są najlepsze.
Benjamín, jak nam idzie?
Siedem i pół metra.
Szybciej.
Szybciej!
Podamy im wszystkie szczegóły.
Osiągają 2300°C, a złoto topi się od 1064°C.
Zalejemy ich szczegółami technicznymi, a ich mózgi...
będą dalej analizować informacje.
Wiedzieliśmy, że skarbiec zalewa 7500 litrów na minutę.
To bardzo dużo szczegółów.
Zrobimy to, żeby...
- ich zmęczyć. - Zgadza się.
Największym wyzwaniem była rura łącząca. Mogę prosić kartkę i długopis?
Ja cię zmęczę.
- Ile metrów? - Dziewięć!
Szybciej.
Drzwi skarbca...
14 ton stali...
Musieliśmy wywiercić w nim koło w kilka minut...
Batyskaf zalany...
Nurek wchodzi tu...
Spawamy rurę łączącą...
żeby wyrównać ciśnienie... ...i wypływa z drugiej strony.
Jakoś tak.
Przynieś nam kolację.
Mówią, że kobiety w ciąży mają wyostrzony węch.
To chyba jedyne, czego Profesor nie przewidział.
Po raz pierwszy ktoś go wywęszył, a on się nie zorientował.
Żona Antoñanzasa nie oglądała wiadomości.
- Marisa? - Sierze wystarczyły trzy minuty,
by zdobyć informacje.
Jestem koleżanką Benito.
Wiem, kim jesteś.
Od czego mam zacząć?
Benito ostatnio zachowuje się...
dziwnie, nerwowo...
Antoñanzas był w domu niespokojny.
Tak bardzo, że pływał wcześnie rano
z dwoma znajomymi.
Wyglądało na to, że był pijany.
Pułkowniku, Sierry nie ma w domu. Musiała uciec.
Jebana suka.
Wszystkie jednostki, mamy nakaz aresztowania Alicii.
Nie wydam zdjęć, nawet policji.
Potrzebuję zgody sędziego,
a przynajmniej prezesa rady mieszkańców.
Chwila, ktoś dzwoni.
Patrz, to prezes rady mieszkańców.
Panie prezesie?
Bardzo dziękuję.
Zgadza się.
Daj mi nagrania z wejścia,
basenu, parkingu, ulicy...
Wszystkie.
Posłuchaj, Amando.
To, co zrobiłaś…
Twoje nieuzasadnione oskarżenia…
- Nie chcę tego słuchać. Idź sobie. - Słuchaj.
Nie słyszałeś? Zostaw ją.
Mam cię stąd wyrzucić?
Co robisz?
Cisza!
Jesteś podły. To obrzydliwe.
Nazywasz mnie podłym? Ty?
Bankier.
Marionetka systemu i kapitalizmu.
Ty mnie nauczysz etyki?
Ktoś, kto nie miał jaj, żeby bronić pracowników
- i postawić się. - Cisza!
Na ziemię!
Ręce za głowę!
No już!
Ty, tam!
- Arturo! - Wszyscy wstawać.
Wyciągnę was stąd.
Wszystkich!
Tym się różnimy, prezesie.
Przyszedłem uratować tych ludzi, żeby być bohaterem.
Podczas gdy ty sikasz w gacie.
- Pan prezes. - Arturo.
Ona ma broń.
Za trzy sekundy rzucisz to G36 na ziemię.
Inaczej nie żyjesz.
Kim ty, kurwa, jesteś? Jeśli mogę spytać.
Manila. Agent gangu pod przykrywką.
Cóż...
Nie wierzę ci, Manila.
Poza tym to sztuczna broń, którą nam dali.
Nie oszukasz mnie.
Masz dwie sekundy. Połóż broń na ziemi.
I oby Amanda nie mówiła prawdy.
Wkurzasz mnie. Tracę cierpliwość.
- Jeden. - Więc...
Nie zgwałciłem jej.
Dałem jej tabletki na uspokojenie.
Wykrwawiam się.
Umieram.
Nie umierasz. To rana wylotowa.
Nie ma tam żadnych tętnic.
Arturo, jesteś aresztowany, oskarżony o gwałt.
Przypominam,
że mi też proponowałeś tabletki,
skurwielu.
Tej nocy w banku nikt nie zasnął.
Ale najgorsza wiadomość
była taka, że nasz największy wróg nie tracił czasu.
Sierra zobaczyła upadek Antoñanzasa. A potem, jak uderzył w trampolinę.
Za chwilę zjawili się Profesor i Marsylia.
Była 3,11 nad ranem.
Po kilku minutach miała też tablicę rejestracyjną.
Co tam, przystojniaku?
Kurwa, Alicia, daj spokój.
Spokojnie.
Mam rejestrację z 7 kwietnia o 3,00 nad ranem.
Z ulicy łączącej M-30. Muszę wiedzieć, dokąd pojechał.
Alicjo, jesteś poszukiwana. Podejmuję ryzyko.
Ile razy ja ryzykowałam dla ciebie, Raúl?
Przypomnieć ci ostatni raz?
Nie zawiedź mnie.
Ile metrów?
Dziewięć i pół!
Misją Lizbony...
jest zyskać na czasie.
Widzicie...
ludzie potrafią skupić się przez 50 minut.
Nieważne, jak ważne są informacje,
w końcu przestajesz je przetwarzać.
Będą musieli przedłużyć proces o kolejny dzień.
Wie pan coś o spawaniu pod wodą?
Albo używaniu lancy termicznej pod wodą?
Bo w wodzie przecina się metal ogniem.
Ogień? Pod wodą?
- Jak nam idzie? - Dziesięć metrów!
Szybciej.
Szybciej!
Ogień pod wodą, by zdobyć tajemnice państwowe,
klucz do negocjacji.
Ale nie wyszło. Musiał nam pomóc delfin.
Delfin?
Dziesięć i pół.
Nazwaliśmy prezesa Banku Hiszpanii Flipperem.
To najszybszy sposób na zdobycie tajemnic i negocjacje.
To akt przymusu.
- Wiem. - I ujawnianie tajemnic.
Wysłaliśmy je na zewnętrzny serwer.
Jeśli dostanę znów ołówek, wytłumaczę, jak działa system.
Jest prawie pierwsza w nocy.
Może czas zrobić sobie przerwę?
Jeśli oskarżenie i obrona się zgodzą…
Wróci do więzienia.
A my będziemy dalej drążyć.
I jeszcze więcej.
Między 4,00 a 4,30 rano
wywiercimy 11 metrów i 68 centymetrów tunelu.
I wreszcie...
dostaniemy się do garażu.
- Jakieś pytania? - Jak wejdziemy na parking
niezauważeni?
Dobrze!
Dobre pytanie.
W dwóch etapach. Pierwszy: Pakistan.
- Pakistan. - Tak.
Wydasz rozkaz.
Kret wyszedł na spacer.
Shakir?
- Teraz. - Świetnie, Profesorze.
Z Pakistanu zmienią sygnał z monitoringu wewnętrznego.
Od tej pory strażnicy będą oglądać nagranie.
Etap drugi: Marsylia.
Marsylia będzie w tym momencie na mieście,
kiedy wszystkie bary w Madrycie będą zamknięte, ale...
będzie chciał potańczyć z nowo poznaną dziewczyną,
Sheilą.
Marsylia?
Jestem.
- Benjamín? - Jestem.
To zagłuszy hałas szlifierek kątowych.
Stopery.
Trzy, dwa…
jeden…
teraz.
Teraz.
Dobry wieczór. Jakiś problem?
Co wy robicie?
Wszystkie bary są zamknięte.
Więc urządziliśmy imprezę w aucie.
Marsylia, czekaj.
Trzymaj się.
Minuta!
Co to za impreza z piwem bezalkoholowym?
Cóż, chcę się dziś kochać.
Po alkoholu...
A bez alkoholu…
Wyłącz muzykę.
- Benjamín! - Trzydzieści sekund!
Nie wyłączaj muzyki.
- Co? - Wyłącz muzykę.
Dwadzieścia sekund!
Wyłącz tę muzykę.
Poczekaj, Marsylia.
- Wysiadaj. - Jeszcze chwila.
Dziesięć sekund!
- Wysiadaj. - Pięć sekund!
Przewierciliśmy się.
Udało się.
Dobra.
Wynocha.
Udało się.
Benjamín.
Etap trzeci.
Przyjąłem.
Halo?
M-607.
Ostatnio widziany na kamerze przy 29 kilometrze, w Colmenar Viejo.
Ósma rano drugiego dnia.
Ostatni etap.
Lizbona opuści więzienie Soto del Real
strzeżona przez ten sam konwój, co dzień wcześniej.
Właśnie wyszła z więzienia.
Bądźcie gotowi.
Tokio, przygotuj Gandíę.
O 8,35 dojedzie do Sądu Narodowego,
a przy wejściu będzie pełno dziennikarzy.
Będą musieli powtórzyć procedurę.
Wjadą do garażu.
Ale coś się zmieni…
wy już tam będziecie.
Ale nikt was nie zobaczy.
Bo w ciągu nocy
postawicie fałszywą ścianę.
Kurka wodna!
Będziecie mieć trzy godziny na postawienie ściany,
zanim pierwsi pracownicy sądu przybędą o 7,00 rano.
Ta ściana
będzie na tyle mała, że nikt jej nie zauważy,
ale wystarczająco duża, by się za nią schować.
Doskonale.
Potem będzie jak u Davida Copperfielda.
Jak wydobyć kogoś
z furgonetki strzeżonej przez sześć innych pojazdów
i otoczonej strażą cywilną
tak, aby nikt nie zauważył?
Aby życie toczyło się dalej...
jakby nic się nie stało?
W tym celu musimy postawić kolejny pionek na planszy.
To niezbędny pionek.
Nadszedł twój czas.
Bądź panem swojego losu:
życie czy śmierć?
Podłączyliśmy twój sprzęt.
Zadzwonisz do namiotu, porozmawiasz z Tamayo
i powiesz, że zabiłeś Nairobi.
Pieprzony sukinsynu.
I że mnie też zabiłeś.
Że nie znaleźliśmy jeszcze schronu,
ale wkrótce znajdziemy.
Że wychodzisz i masz radio.
Co jest?
Podnieciłam cię, gdy wbiłam ci odłamek?
Do roboty.
Centrum dowodzenia.
Tu César Gandía.
Szef ochrony prezesa Banku Hiszpanii.
To podstęp. Złapali mnie!
Chcą was wrobić!
Gandía…
tu Profesor.
Spodziewaliśmy się, że to zrobisz,
ale to była twoja jedyna szansa, by się pomylić.
Kolejny telefon będzie do Tamayo.
- Jeśli to zrobisz… - Pomyśl o synu, Juanito.
...Tokio cię zabije.
Słyszysz, Tokio?
- Głośno i wyraźnie. - Posłuchaj, Tokio.
Rozłączysz się...
i go zabijesz.
Chcę, żebyś zrozumiał jedno, Gandía.
Nie wygrasz. Już przegrałeś. Rozumiesz?
Jedynym bohaterskim aktem będzie powrót do żony i syna.
Inaczej cię stracą.
Stracą cię.
Słyszysz mnie, Tokio?
Do roboty.
Suárez.
Martínez!
Pułkowniku!
To Gandía.
Gandía, słucham.
Pułkowniku, jestem w schronie.
Zaraz go znajdą.
Wyeliminowałem Nairobi i Tokio.
Zaczynam kolejny atak.
Użyję radia. Oto częstotliwość.
Bądźcie w gotowości.
Alfa i Beta, bądźcie gotowi.
Wszyscy gotowi.
Szybko.
Cztery, sześć, dwa,
kropka, sześć, sześć, dwa.
Chodź z nami.
A jeśli nie odbijemy Lizbony po przyjeździe?
Czekamy tak dziesięć godzin?
Tym razem jej powrót zajmie niecałe 20 minut.
Będą oczywiście nalegać, ale ma do tego prawo.
Nie będę zeznawać.
Pani Murillo, wczoraj poważnie się pani obciążyła.
Radzę się nie wycofywać.
Może pani dostać złagodzenie kary.
Sędzia będzie zmuszony odesłać ją do więzienia
i ci sami strażnicy zabiorą ją z powrotem na parking.
Ale nikt ich nie będzie widział,
bo w pomieszczeniu ochrony
puszczane będzie nagranie z poprzedniej nocy.
Pierwszy przyjazd Lizbony.
A potem wpadną na…
sędziego, prokuratora…
policjanta
i dwóch prawników.
Może ty powinieneś być więźniem?
Benjamín.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
Teraz.
- Benjamín. - Widzę ją.
Dwadzieścia pięć metrów.
Dziesięć metrów.
Sygnałem będzie...
„Dzień dobry”.
Trzy metry.
Dzień dobry.
- Dzień dobry, pani Lizbono. - Cześć.
Chodźmy.
Nie będzie im łatwo: w ciągu 45 sekund
będą mieli materiały wybuchowe przypięte do piersi.
W ciągu 55 sekund będą ich monitorować dwie kamery i dwa mikrofony,
więc jeśli zmienią trasę...
Bum.
Jeśli spróbują podnieść alarm...
Bum.
Jeśli nie odwieziesz więźnia do więzienia...
Bum.
Zabieramy więźnia czy nie?
Damy im inną Lizbonę.
Panowie...
Wszystko dobrze? Coś długo to trwa.
Tak, wszystko w porządku.
- Już jedziemy. - Dobrze, zrozumiano.
Wtedy zacznie się pokaz magiczny.
Ukoronowanie występu Davida Copperfielda.
- Kto to Copperfield? - Magik.
A nie Harry Potter?
Wszystko będzie wyglądać tak samo.
Ale takie nie będzie.
Bo ktoś będzie szybko czołgał się przez tunel.
Idziemy.
Szybko.
Idziemy.
Tokio...
Lizbona jest w drodze.
Rozpocząć odliczanie... teraz.
Biegnij!
Pułkowniku, strzelają do nas!
Gandía!
- Gandía, odpowiedz. - Tu Gandía.
Tu Gandia.
- Zbliżają się do mnie. - Zbliżają się.
- Jestem w ogniu krzyżowym. - Dobrze.
Na górę.
- Gdzie jesteś? Możemy dać ci osłonę? - Nie.
Nie, pułkowniku.
- Idę na dach. - Idę na dach.
Proszę o ewakuację.
Proszę o ewakuację!
Suárez, wyślij helikopter.
- No już! - Delta 1, startujcie.
Akcja ratunkowa w Banku Hiszpanii!
Czekaj, Gandía.
Mam M16 i trzy magazynki.
Nie wiem, jak długo wytrzymam.
Ogień. Teraz.
Wzniecili ogień.
Wzniecili ogień. Nic nie widzę!
- Pułkowniku. - Dym! Na dachu jest dym.
Czekaj. Helikopter jest w drodze.
Lizbona.
Marsylia.
Profesorze, mamy Lizbonę.
Zamień na ślepaki.
Lecimy!
Skąd weźmiemy helikopter wojskowy?
Z tego samego miejsca, co pojazdy do napadu: z czarnego rynku.
Przechwycimy też ich łączność, więc gdy skontaktują się z helikopterem,
odpowiemy my.
Gdzie helikopter?
Delta, pozycja.
Czas?
Dwie minuty i 50 sekund.
Idź na dach. Osłonimy cię.
Nie mogę. Na drzwiach jest materiał wybuchowy.
- Kurwa mać! Rozbrajanie bomby. - Rozbrajanie bomby.
Opisz urządzenie.
Niebieski kabel.
Ma czujnik ruchu i niebieski kabel przy zapalniku.
Przeciąć. To proste urządzenie.
- Na bank? - Tak.
- Nie! - Przetnij.
Nie. Pułkowniku!
- Kabel przecięty. - Kabel przecięty!
Denver, teraz.
Mam czarny strój. Nie strzelać.
- Drzwi. - Wchodzę.
Mam czarny strój i kominiarkę. Wstrzymać ogień.
Nasz człowiek jest w czerni. Możliwa wymiana ognia.
Tak jest.
Zamień na ślepaki.
Idź!
Chodźmy!
Są na dachu. Otworzyli ogień!
Osłaniajcie go!
Nic nie widać. Za dużo dymu.
- Tokio, teraz. - Palermo?
Otwórz.
- Szukam celu. - Brak obrazu.
Mam ich. Widzę ich!
Widzę cel.
Proszę o zezwolenie na strzał.
- Strzelają do nas! - Skurwysyny.
Jesteśmy odsłonięci!
- Są odsłonięci! - Kryć się!
Wycofujemy się.
Delta, rozpocznij manewr. Protokół ratunkowy.
Chcę szybkiej, czystej ewakuacji.
Marsylia.
- Dolatujemy. - Helikopter na pozycji.
Zejdź tam, do cholery!
Ląduj.
- Proszę o zezwolenie na lądowanie. - Zgoda.
Wracaj do helikoptera!
Lizbona!
Denver!
Witamy w Banku Hiszpanii!
Przesyłka dostarczona.
Będę za dwie minuty.
Dokąd leci ten helikopter?
Co się dzieje?
Delta 1, wróć na pozycję!
- Odpowiedzcie! - Kurwa!
Helikopter ma problemy.
Zajmiemy się nimi.
Skąd ta agentka się wzięła? Ma tupet.
Wycofują się.
W porządku?
Tak?
Co?
To z Soto del Real. Konwój, który przewoził Murillo.
Mam tu kobietę, która została porwana, wychodząc od fryzjera.
Co mnie to obchodzi?
To centrum dowodzenia!
Masz, dupku.
Gandía, czekaj!
Zostań na schodach, aż wróci helikopter.
Gdzie ten pierdolony helikopter?
Pułkowniku...
- Co? - Pułkowniku.
Zdaje się, że to...
podpucha.
Tak!
Tak jest!
Tak!
Zajebiście!
- Tak! - Profesorze.
Lizbona jest z nami.
Powtarzam, Lizbona jest z nami!
Zajebiście!
Posłuchajcie.
Tę wojnę…
wygramy my.
Dla Nairobi.
Dla Nairobi!
Nie ruszaj się.
Szach-mat, sukinsynu.