‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฉันดูเป็นไง
‪ทรงพลัง
‪สวย
‪มาร์ติน...
‪หลายปีมาแล้วที่นายยังวนเวียน...
‪รู้สึกแบบนี้อยู่
‪ฉันว่าได้เวลานายต้องเริ่มต้นใหม่นะ
‪เราเริ่มต้นใหม่กับไวน์ก็ได้ ถ้าต้องการ
‪- สักแก้วไหมล่ะ ‪- ไม่ละ
‪ไม่ ฉันไม่ดื่มไวน์นั่นกับนายหรอก
‪ฉันจะออกไปทานมื้อเย็นกับตาเตียนา
‪จริงสิ
‪นายจะคิดถึงฉัน
‪แต่...
‪ฉันจะไม่คิดถึงนาย
‪ไม่ต้องอธิบายละเอียดหรอก มันชัดเจนอยู่แล้ว
‪ไม่เอาน่า นายคิดว่าฉันไม่รักนายเหรอ
‪ฉันก็รู้สึกนะว่าสิ่งที่เรามีต่อกันนั้น
‪พิเศษไม่เหมือนใคร สุดแสนวิเศษ
‪ฉันรู้จักความรักนะ แต่งงานมาห้าครั้งแล้ว
‪- ก็ได้ ‪- สิ่งที่ฉันไม่เคยบอกนายคือ...
‪ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรกับผู้หญิงพวกนั้น
‪ไม่ใกล้เคียงกับความรู้สึกฉันที่มีต่อนายเลยสักนิด
‪ไม่เลย
‪ฉันกับนายเป็นเนื้อคู่กัน
‪แต่เป็นแค่ 99%
‪อย่างที่รู้ ฉันชอบผู้หญิงจริงๆ
‪ส่วนนายชอบฉันมากเกินไป
‪แล้วอีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์นั่นคืออะไร
‪นอกจากว่านายไม่กล้าพอที่จะลอง
‪หนึ่งเปอร์เซนต์นั่นเป็นไมโทคอนเดรียนอันจิ๋ว
‪แต่มันนิยามความปรารถนาของฉัน
‪ไมโทคอนเดรียน
‪ความปรารถนานายอยู่ไหน
‪อยู่นี่เหรอ
‪ไหนล่ะ
‪ไม่ต้องห่วง ใจเย็น
‪อย่ากลัวเลย
‪นายขี้ขลาดเหรอ
‪อยู่ไหนล่ะ
‪นี่...
‪ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อรู้สึกแบบนั้นนะ แต่ว่า...
‪มันเป็นไปไม่ได้
‪เป็นไปไม่ได้
‪ฉันรักนายนะ มาร์ติน
‪แต่น้องชายฉันพูดถูก เราต้องเดินคนละทาง
‪และต้องทิ้งแผนการนั่น
‪น้องชายชั่วของนายบอกนายว่าฉันรักนาย
‪เพื่อทำให้บ้านแตก
‪นายจะไปถ่ายสำเนาที่โรงกษาปณ์ใช่ไหม
‪ฉันแนะนำให้ไปหลอมทองคำด้วยกัน
‪นายหลงอยู่กับสิ่งที่ไม่มีวันมีอยู่จริง!
‪ฉันต้องไปจากนายเพื่อ...
‪ความรัก
‪เพื่อความเป็นพี่น้อง
‪เพื่อคำมั่นสัญญาที่ฉันให้กับนาย
‪ไป...
‪รักษาแผลเถอะ
‪บางครั้งความห่างไกล ‪เป็นวิธีเดียวที่จะพบความสงบสุข
‪ลาก่อน เพื่อนรัก
‪ฉันมั่นใจว่าไม่ว่าจะยังไง
‪เวลาจะพาเรากลับมาพบกัน
‪ขณะที่อลิเซีย ซิเอร์ราเดินเข้าสู่โรงเชือด...
‪เธอมีรอยยิ้มลึกลับที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
‪รอยยิ้มนั่นไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่กำลังจะยอมแพ้
‪ทางนี้ค่ะ
‪จริงหรือเปล่าที่คุณนำตัวลูกสาว ‪ของอากาตา ฮิเมเนซ ฉายาไนโรบี ออกมา
‪เพื่อให้เธอไปโผล่ที่หน้าต่างแล้วคุณก็จะยิงเธอได้
‪- เธอตายจากการยิงครั้งนั้นใช่ไหม ‪- ไม่เป็นความจริงเลย
‪ไม่ใช่เด็กผู้หญิง เป็นเด็กผู้ชายต่างหาก
‪อายุเก้าขวบ
‪ใช่ค่ะ ฉันให้นำตัวเขามา
‪แน่นอนว่าหัวหน้าของฉันรับรู้เรื่องนี้
‪- คุณทำอะไรน่ะ อลิเซีย ‪- เรายิงเธอเข้าที่หน้าอก
‪แล้วฉันก็ไม่ยอมให้หมอเข้าไปทำการผ่าตัด
‪อันโตญันซาส เปิดเสียงดังขึ้นซิ!
‪เพื่อนๆ ของเธอช่วยชีวิตเธอไว้ได้ ‪แต่ก็ไร้ประโยชน์
‪เธอถูกหัวหน้ารปภ. ‪ของธนาคารกลางสเปนฆ่าตาย
‪กานเดีย
‪โดยมีผู้พันตามาโยเป็นผู้ให้การสนับสนุน
‪- นังตัวแสบ ‪- เรื่องนี้ต้องพูด
‪มีคำถามเพิ่มค่ะ
‪จริงหรือไม่ที่โอสมันผู้นี้ ‪ไม่แน่ใจว่าคุณรู้จักเขาหรือเปล่านะ
‪เป็นคนฝังคอร์เตสทั้งเป็น
‪จริงค่ะ เราฝังเขาทั้งเป็น
‪ที่ทิมิโมน...
‪โลกของตามาโยพังครืน
‪ฉันรู้จักโอสมันอยู่แล้ว เขาเป็นมืออาชีพ
‪สามารถฝังคนทั้งเป็น
‪และทิ้งให้เขาอกสั่นขวัญแขวนทั้งที่ไม่ตาย
‪ภาพลักษณ์ของเขาป่นปี้ แต่ก็ยังมีเรื่องแย่กว่านี้
‪สิ่งเดิมพันสำคัญของเขา ‪กำลังหมดสติอยู่ในธนาคาร
‪ปาเลร์โม
‪- เขาเป็นไง ‪- เรากำลังผ่าตัดอยู่
‪มีแผลฉกรรจ์อยู่บนเปลหาม
‪ช่วยชีวิตเขาให้ได้
‪เขาไม่ได้ถูกวางยาเหรอ
‪ยาเหรอ เราวางยาเขา
‪พูดให้ชัดก็คือให้ดมยา
‪แล้วเราก็แขวนตัวเขาขึ้นและสาดน้ำเย็นใส่
‪แล้วเขาก็อึราดตัวเอง
‪ทุกอย่างที่เด็กหนุ่มคนนั้นพูด ‪เป็นเรื่องจริงถูกต้องทุกประการ
‪และยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาลืมพูดถึง
‪แล้วทางรัฐบาลรู้เรื่องพวกนี้ไหมคะ
‪รู้เรื่องเหรอ
‪รัฐบาลเป็นคนสั่งการเองเลยละ
‪ฉันไม่ได้ตื่นขึ้นมาแล้วคิดได้เองว่า ‪"ฉันจะสอบสวนเด็กหนุ่มคนนี้ให้หนักเลย"
‪ไม่มีทางอะ ฉันมีทุกคนหนุนหลังฉันอยู่
‪ซีเอ็นไอ ผู้บัญชาการตำรวจ ‪และกระทรวงมหาดไทย
‪ทุกคนรู้เรื่องนี้แน่นอน
‪ตอนนี้พวกคุณเข้าใจแล้วนะ ขอบคุณมาก
‪อลิเซีย ซิเอร์รา ผู้เจรจาที่ธนาคารกลางสเปน
‪แฉหมดเปลือกไม่เว้นใครสักคน
‪เธอยอมรับเรื่องการทรมาน ‪แต่ปัดความรับผิดชอบให้รัฐบาล
‪รัฐบาลเป็นผู้สั่งการ
‪เธอยังบอกอีกว่า "ทุกคนรู้เรื่อง"
‪เราต้องฝังยัยตัวแสบนั่น
‪ในขณะที่คนทั้งสเปนเกาะติิดหน้าจอทีวี
‪ณ ร้านอาหารจีนเก่าแห่งหนึ่งใจกลางกรุงมาดริด
‪เบนฮามินและพวก
‪กำลังก่อความโกลาหล
‪มาร์แซย์
‪กำลังไปถึงจุดชิงตัว
‪รับทราบ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪กี่เมตร
‪สี่เมตร
‪ผมต้องการให้คุณเร่งมือ
‪ลิสบอนจะถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจ 26 นายคุมตัว
‪แบ่งรถออกเป็นเจ็ดคัน
‪สามคันอยู่หลัง...
‪และสามคันประกบด้านหน้า
‪ส่วนคันกลางเป็นรถตู้คันที่เธอนั่ง
‪พวกเขาจะไปที่ศาลสเปนก่อน ‪แล้วค่อยไปที่เรือนจำ
‪ส่วนที่โจมตีได้ง่ายที่สุดอยู่ตรงไหน
‪บนถนน
‪จากจุดเอไปจุดบี
‪ไม่ใช่
‪ในห้องพิจารณาคดี
‪ไม่ใช่
‪- เราจะขุดอุโมงค์เข้าไปในคุกเหรอ ‪- ไม่
‪แต่มีอยู่ที่หนึ่งที่โจมตีได้ง่าย
‪ที่จริงเราเห็นกันหมดแล้ว
‪ในทีวี
‪ตอนที่นักข่าวออกันอยู่ที่ทางเข้าศาลแห่งชาติ
‪พวกตำรวจจะทำยังไง
‪เขาจะพานักโทษ...
‪เข้าไปทางลานจอดรถ
‪มีแค่รถตู้เข้าไปคันเดียว
‪ภายใน 30 วินาที ‪จากตำรวจ 26 คนในขบวนรถกันกระสุน
‪จะเหลือหกคน
‪และจากรถเจ็ดคัน...
‪จะเหลือคันเดียว
‪(ตำรวจ)
‪และลานจอดรถไม่ใช่หลุมหลบภัย ‪หรือเรือนจำที่มีความปลอดภัยสูง
‪- ลานจอดรถก็คือ... ‪- ลานจอดรถ
‪ถูกต้อง
‪จากลานจอดรถของศาลสเปน
‪ไปที่ชั้นใต้ดินของร้านอาหารของเรา
‪มีหินทราย...
‪หนา 11 เมตร 68 เซนติเมตร พอดิบพอดี
‪หินทรายน่ะ พวกคุณเป็นคนงานเหมืองอัสตูเรียน
‪- ยอดฝีมือ ‪- คุณมองว่ายังไง
‪ธรรมดา เจาะ ขุด บด
‪ทำให้เบาที่สุด แต่มีประสิทธิภาพมากที่สุด
‪ต้องทำให้เสร็จในสิบชั่วโมงนะ เบนฮามิน
‪แล้วทิ้งที่ไหน
‪เครื่องจักรอุตสาหกรรม แต่ต้องเงียบนะ
‪เราจะขนเศษหินไปที่ห้องครัว
‪ต้องจัดการให้เกลี้ยงและรวดเร็ว
‪เบนฮามิน
‪ห้าเมตร
‪ปาเลร์โม
‪ฟังอยู่ ศาสตราจารย์
‪เขาเป็นไง
‪ฟื้นแล้ว
‪สภาพร่างกายโดยรวมล่ะ
‪เขาขยับแขนข้างหนึ่งไม่ได้
‪เสียเลือดเยอะ หายใจขัด
‪หมดสภาพเลยละ
‪แล้วเขาจะหายดีไหม
‪ถ้าผมเป็นแม่เขา ผมจะจุดธูปขอเลย
‪ผมบอกได้เลยว่าเขาจะหายดี
‪ผมจะดูแลเอง
‪ถึงแม้ผมต้องอยู่กับเขาหกเดือนก็เถอะ
‪แต่ฉันจะทำให้แกดีขึ้น
‪จะป้อนซุปให้แก
‪จะทำให้แกแข็งแรงขึ้นอีกครั้ง
‪แกแข็งแรงขึ้นมาได้เมื่อไหร่ ‪รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันจะฆ่าแก
‪ฉันจะซ้อมแกให้ตาย
‪ทำไมเราต้องไว้ชีวิตไอ้ห่านี่ด้วย
‪- เขาพูดได้ไหม ‪- ถึงตอนนี้เขาไม่พูดอะไรมาก
‪ฉันชื่อสต็อกโฮล์ม จำฉันได้ไหม
‪ปล่อยฉันนะ นังเศษสวะ
‪ปล่อย
‪ศาสตราจารย์ เขาพูดได้
‪เขาฆ่าไนโรบีนะ
‪เรากำลังทำบ้าอะไรกันอยู่!
‪เราต้องฆ่าเขาสิ!
‪นั่นจะขึ้นอยู่กับเขา ริโอ
‪ถ้าเขาอยากมีชีวิตอยู่ เขาก็จะอยู่
‪แต่ถ้าเขาอยากตาย...
‪เขาก็จะตาย
‪มันจะขึ้นอยู่กับเขาได้ยังไง
‪คุณพูดแบบนั้นไม่ได้นะ
‪คุณไม่รู้หรอกว่าพวกเรารู้สึกกันยังไงที่นี่
‪คุณไม่รู้หรอกว่ารู้สึกยังไงตอนจ้องตาเขา
‪โตเกียว...
‪อย่ามาพูดเหมือนเป็นพ่อฉันนะ
‪เข้าใจความรู้สึกของฉันหรือเปล่า
‪เข้าใจความรู้สึกของเฮลซิงกิหรือเปล่า
‪เฮลซิงกิ...
‪กำลังเย็บแผลให้เขา
‪รักษาเขา
‪รู้ไหมว่าเขาเคยรักษาใครมาก่อน ไม่รู้
‪ไม่ คุณไม่รู้อยู่แล้วละ
‪คุณไม่รู้อะไรเลย คุณอาศัยอยู่ในรูเหมือนหนู
‪คุณเอาแต่ออกคำสั่งอยู่แบบนั้น ‪หลังจากที่ไนโรบีถูกฆ่า
‪โดยไม่มีน้ำตาสักหยด เพราะคุณไร้ความรู้สึกไง
‪คุณมันไร้ความรู้สึก!
‪พอแล้ว!
‪คุณมันไร้ความรู้สึก!
‪พอ
‪- ไม่มีเลย! ‪- พอแล้ว!
‪คุณอยากป้อนซุปให้เขาเหมือนกันเหรอ
‪โตเกียว ผมจะจับเขา
‪แล้วจะเอาเหล็กร้อนๆ แทงเขา
‪ผมจะพาเขาไปที่โรงหลอม
‪แล้วจะเอาหัวเขาใส่เตาหลอมให้สิ้นซาก
‪คุณคิดว่าผมไม่เจ็บปวดเรื่องไนโรบีเหรอ
‪ศาสตราจารย์ก็ไม่เจ็บปวดเหรอ
‪ดูจะไม่เป็นแบบนั้นนะ
‪เขาเป็นนักโทษ
‪เราจะไม่ฆ่านักโทษ
‪ถึงจะเจ็บปวดแค่ไหน เราก็ไม่ฆ่านักโทษ
‪หรือฆ่าแบบเลือดเย็น
‪แต่มันทำ!
‪มันฆ่าไนโรบี ตอนนั้นเธอไม่แข็งแรง
‪เธอไม่มีอาวุธและยอมจำนน!
‪เราทำการสงบศึกกันแล้วนะ ให้ตายเถอะ!
‪ตอนนี้เป็นการช่วยชีวิตนะ ริโอ ‪เหมือนที่เราช่วยชีวิตคุณ
‪มันต้องเกิดผลกระทบ ‪เช่นการกล้ำกลืนความเจ็บปวด
‪เราไม่มีเวลาแล้ว พวกตำรวจละเมิดการสงบศึก
‪เราต้องแก้ไขสถานการณ์นี้
‪เฮลซิงกิ
‪เฮลซิงกิ!
‪เฮลซิงกิ อย่านะ!
‪- อย่า ‪- แกฆ่าเธอทำไม
‪ไอ้สารเลว
‪แกฆ่าเธอทำไม ไอ้ชาติชั่ว
‪ปาเลร์โม
‪เฮลซิงกิ มองฉัน
‪มองตาฉัน เจ้าอ้วน
‪เฮลซิงกิ!
‪มานี่มา เพื่อน
‪ริโอ เดนเวอร์
‪ไปทำงาน
‪เดี๋ยวนี้
‪ปาเลร์โม
‪เขายังไม่ตาย
‪ไอ้สารเลว
‪อาการกำเริบเหรอ
‪นายมีอาการวิตกนั่น
‪เมื่อกี้มันตึงเครียดมาก
‪เดี๋ยวก็หาย
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันซวย ท่านผบ. ‪ไม่ต้องย้ำเตือนกันหรอก
‪- ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- โทรหาพวกเขา
‪ฉันทำหน้าที่เป็นผู้เจรจาต่อรองมา 15 ปี
‪รู้ว่าตอนไหนคือตกลงกันได้แล้ว
‪โทรหาพวกเขา ‪แล้วจะได้อยู่กับพวกเขาใน 24 ชั่วโมง
‪เราจะไม่ไล่ล่าคุณอีก
‪เธอหลังชนฝา ‪และกำลังจะหักหลังศาสตราจารย์อยู่แล้ว
‪ฉันทำให้เธอจำนนจนเกือบเอาชนะเธอได้
‪แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น
‪แต่จะเกิดอะไรขึ้น ‪เมื่อเราไม่สามารถติดต่อกับคนอื่นได้
‪หรือเธออาจติดต่อกับคนอื่นได้
‪อันโตญันซาส เฝ้ามูริลโยไว้นะ
‪อย่าให้ใครเข้าไป
‪อันโตญันซาสเหรอ
‪คุณคิดว่าไง...
‪ท่านผบ.
‪เราไปตามล่าอันโตญันซาสกันไหม
‪เจ้าสมองเปรื่อง
‪เหมือนพักร้อนเลยเนอะ
‪เดี๋ยวฉันไปหาแกนะ ท่านผบ.
‪กระบวนการพิจารณาคดี ‪ต่ออลิเซีย ซิเอร์ราได้เริ่มต้นขึ้น
‪และได้มีการออกหมายจับเธอแล้ว
‪ตำรวจที่ทำหน้าที่เจรจาต่อรอง ‪อาจโดนจับเป็นคนแรก
‪ในคดีปล้นธนาคารกลางสเปน ช่างน่าขำสิ้นดี
‪เธอถูกกล่าวหา ‪เรื่องการกักขังและทรมานอันเป็นเท็จ
‪จากการแถลงข่าวของกระทรวงมหาดไทย
‪รัฐมนตรี หัวหน้าหน่วยซีเอ็นไอ ‪และผู้บัญชาการตำรวจ
‪กำลังเตรียมฟ้องหมิ่นประมาทสารวัตรผู้นี้
‪ยืนยันว่ากระทรวงมหาดไทยขอให้จับตัวเธอทันที
‪ตามล่าตัวเธอ!
‪ขอโทษนะ
‪ฉันรับผิดชอบเรื่องบ้าพวกนี้แต่เพียงผู้เดียว
‪ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะทำให้ ‪นายเจ็บปวดแค่ไหน ขอโทษจริงๆ
‪นายรู้จักความเจ็บปวดด้วยเหรอ ปาเลร์โม
‪ความเจ็บปวดคือเจ้าหนี้นอกระบบ
‪มันทำให้เราเป็นหนี้แบบที่ไม่มีทางชดใช้ได้หมด
‪ฉันรับความเจ็บปวดได้
‪เยอะเลยละ
‪งั้นเหรอ
‪แล้วความเจ็บปวดที่นายรู้สึกอยู่ตอนนี้ล่ะ
‪เพราะมันไม่เหมือนกันใช่ไหม
‪ฉันเห็นในแววตาของนาย
‪ฉันเห็นนะ มันเหมือนฉันส่องกระจกดูตัวเอง
‪นายไม่รู้หรอก...
‪ว่าจะสะดุดลงตรงไหน
‪ออกจากความเจ็บปวดเสียตอนนี้
‪ไม่อย่างนั้นนายจะ...
‪กลายเป็นคนเฮงซวยเหมือนฉันได้
‪ปีศาจชั่วร้ายตัวนี้ที่เข้ามาอยู่ในตัวฉัน
‪คนที่ทำลายทุกสิ่งที่เขาแตะต้อง
‪คนที่อยากตายมาหลายปีแล้ว
‪แล้วนายจะออกมาไม่ได้ ไม่มีทางออกมาได้
‪ฟังนะ เพื่อน
‪ไอ้เรื่อง "ตับๆ ลาก่อน" น่ะ
‪ฉันทำกับนายแย่มาก
‪ฉันไม่กล้า ฉันไม่รู้จะทำยังไง
‪แต่จะบอกให้นะ ฉันอยู่ข้างนาย ‪ไม่ปล่อยให้นายล้มหรอก
‪ฉันรู้
‪ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้ว
‪ฉันรู้จักตัวตนของนาย
‪ฉันชื่อมาร์ติน เบอร์โรเต
‪ฉันเกิดที่บัวโนสไอเรส
‪แต่อาศัยอยู่ที่ปาเลร์โม ซิซิลี
‪ฉันจะพานายออกไปจากที่นี่ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่
‪ต่อให้ฉันต้องตายระหว่างนั้นก็เถอะ
‪ฉันชื่อเมียร์โก ดรากิค
‪มาจากเบลเกรด
‪ฉันเสียออสโลไปที่โรงกษาปณ์
‪ฉันเสียไนโรบีไป
‪ฉันจะไม่เสียใครไปอีกแล้ว
‪รวมทั้งนายด้วย มาร์ติน เบอร์โรเต
‪(ศาลสเปน ‪09,34 นาฬิกา)
‪ลิสบอนจะเริ่มให้การที่ศาลสเปน
‪เธอจะบอกรายละเอียดที่แน่ชัดและเชื่อถือได้
‪เพื่อได้รับการไว้วางใจจากศาล
‪เธอจะพูดละเอียดยิบเพราะทั้งหมดนี้...
‪เป็นส่วนหนึ่งของแผนการปารีส
‪แผนการปารีสคืออะไร
‪เป็นแผนการช่วยเหลือ ‪เผื่อว่าเราคนใดคนหนึ่งถูกจับได้
‪แล้วทำไมต้องปารีสด้วย
‪เพราะปารีสเป็นเมืองแห่งอิสรภาพ
‪และความรัก
‪ใครเดินอยู่ในปารีส ‪โดยไม่มีความรักล่ะ ใช่ไหม หนุ่มๆ
‪ลิสบอนจะบอกอะไรกับศาล
‪ความจริง ความจริงทั้งหมด ‪ความสัตย์จริงเท่านั้น
‪อันที่จริงเธอจะเริ่มต้นจากความรัก
‪คุณร่วมมือกับเซอร์จิโอ มาร์กินาได้อย่างไร ‪มีการตกลงกันมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า
‪ฉันเจอเขาหนึ่งปีหลังจากที่เราหลบหนี
‪ที่ปาลาวัน ประเทศฟิลิปปินส์
‪เขาทิ้งพิกัดเป็นปริศนาให้ฉัน
‪เขาอาจดูไม่ใช่คนแบบนั้นแต่เขาโรแมนติก
‪เธอจะเล่าให้เขาฟังทุกเรื่อง
‪ทุกอย่าง สถานที่ที่เราเคยอยู่ ‪เราย้ายถิ่นฐานบ่อยแค่ไหน
‪หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงครึ่ง ‪เธอจะเริ่มเล่าเรื่องแผนการ
‪หมายความว่าไง
‪- เธอทำแบบนั้นไม่ได้นะ ‪- ทำได้สิ
‪ความจริงเป็นรากฐานแห่งความเชื่อใจ ‪ซึ่งนั่นคือข้อเท็จจริง
‪แผนการคือการขโมยทองคำหนัก 90 ตัน ‪จากทุนสำรองของประเทศ
‪สิ่งที่เรากำลังทำกันอยู่ตอนนี้คือหลอมทองคำ
‪- พวกเขาหลอมทองกันในนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪ป่านนี้พวกเขาคงทำไปแล้วประมาณ 50 ตัน
‪เราใช้เตาหลอมอุตสาหกรรม ‪ที่ฮอร์มุนด์เป็นคนทำขึ้น
‪ฮอร์มุนด์
‪คนเยอรมัน ฝีมือสุดยอด
‪เบนฮามิน ถึงไหนแล้ว
‪เจ็ดเมตรครึ่ง
‪เร่งมืออีก
‪เร็วกว่านี้!
‪เราจะบอกรายละเอียดพวกเขาทุกอย่าง
‪เปิดเตาหลอมที่ 2,300 องศา ‪ทองคำละลายที่ 1,064 องศา
‪เราจะให้พวกเขามึนกับข้อมูลด้านเทคนิค ‪สมองพวกเขาจะได้...
‪ประมวลผลข้อมูลพวกนี้ไปเรื่อยๆ
‪เรารู้ว่าน้ำทะลักเข้าเซฟของธนาคาร ‪ที่อัตรา 7,500 ลิตรต่อนาที
‪ข้อมูลละเอียดยิบ
‪เราจะบอกข้อมูลให้พวกนั้นฟัง...
‪- จนล้า ‪- ถูกต้อง
‪ความยากอยู่ที่ท่อที่ต่อถึงกัน
‪ฉันขอกระดาษกับปากกาได้ไหม
‪ฉันจะทำให้คุณเหนื่อยล้าเลยละ
‪- กี่เมตรแล้ว ‪- เก้าเมตร
‪เร็วกว่านี้
‪ประตูเซฟ...
‪เหล็ก 14 ตัน...
‪เราต้องเจาะเป็นวงกลมเข้าไป ‪ภายในเวลาไม่กี่นาที...
‪เรือดำน้ำ...
‪นักดำน้ำเข้าไปในนี้...
‪เราเชื่อมท่อที่ต่อถึงกัน...
‪เพื่อให้แรงดันเท่ากัน มันก็จะไหลออกมาอีกด้าน
‪ประมาณนี้
‪เอาอาหารเย็นเข้ามาให้หน่อย
‪เขาว่ากันว่าผู้หญิงท้องประสาทรับกลิ่นจะดีมาก
‪นั่นอาจจะเป็นสิ่งเดียว ‪ที่ศาสตราจารย์คาดไม่ถึงมาก่อน
‪เป็นครั้งแรกที่มีคนจำกลิ่นของเขาได้
‪โดยที่เขาไม่รู้ตัว
‪ภรรยาของอันโตญันซาสยังไม่เห็นข่าว
‪- มาริสา ‪- ซิเอร์ราใช้เวลาไม่ถึงสามนาที
‪เก็บข้อมูลที่เธอกำลังตามหา
‪ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของเบนิโต
‪ฉันรู้จักคุณ
‪คือว่า จะเริ่มยังไงดีล่ะ
‪ช่วงนี้เบนิโตทำตัว...
‪แปลกๆ วิตกกังวล...
‪อันโตญันซาสดูจะวิตกกังวลตอนอยู่บ้าน
‪มากถึงขั้นที่เขาว่ายน้ำแต่เช้าตรู่
‪กับเพื่อนสองคนในสระว่ายน้ำ
‪และดูเหมือนว่าเขาเมา
‪ผู้พัน ซิเอร์ราไม่อยู่บ้าน เธอต้องหนีไปแน่
‪นังสารเลว
‪เจ้าหน้าที่ทุกหน่วย ‪ได้มีการออกหมายจับอลิเซีย ซิเอร์ราแล้วนะ
‪ผมให้ภาพไม่ได้ ต่อให้คุณเป็นตำรวจก็ตาม
‪ผมต้องการคำสั่งศาล
‪หรืออย่างน้อยก็จากประธานสมาคมผู้พักอาศัย
‪อุ๊ย แป๊บนึงนะ มีคนโทรมา
‪ดูสิ ประธานสมาคมผู้พักอาศัยโทรมาน่ะ
‪เป็นไงบ้างคะ ท่านประธาน
‪ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪เขาบอกว่าได้
‪เอาเทปบันทึกภาพมาให้ฉัน ตรงประตูทางเข้า
‪สระว่ายน้ำ ลานจอดรถ ถนน...
‪ทุกที่เลย
‪ฟังนะ อามันดา
‪ที่คุณทำไปเมื่อกี้...
‪ที่กล่าวหาผมทั้งที่ไม่มูลความจริง...
‪- ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนี้ อย่ามายุ่ง ‪- ทีนี้ฟังนะ...
‪ไม่ได้ยินหรือไง อย่ายุ่งกับเธอ
‪อย่าให้ผมต้องไล่ตะเพิดคุณออกไปนะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪ทุกคนเงียบเดี๋ยวนี้!
‪คุณมันต่ำช้า ผมรู้สึกขายขี้หน้า
‪คุณบอกว่าผมต่ำช้าเหรอ คุณเนี่ยนะ
‪นายธนาคาร
‪หุ่นเชิดในระบบนายทุน
‪ยังจะมาสอนผมเรื่องหลักศีลธรรมเหรอ
‪คนที่ไม่กล้าลุกขึ้นสู้ ‪และเผชิญหน้ากับพวกผู้ก่อการร้าย
‪- ‪เพื่อพนักงานของตัวเอง ‪- หุบปาก
‪หมอบลง!
‪เอามือประสานไว้ที่ท้ายทอย!
‪เร็วเข้า เอาละ
‪คุณ ไปอยู่ตรงโน้น
‪- อาร์ตูโร ‪- เร็วเข้า ทุกคนลุกขึ้น
‪ผมจะพาทุกคนออกไป ผมรับปาก
‪ทุกคนเลย!
‪เราแตกต่างกันตรงนี้แหละ ท่านผู้ว่าการ
‪ผมมาเพื่อช่วยชีวิตคนเหล่านี้ไว้จะได้เป็นวีรบุรุษ
‪ขณะที่นิดหน่อยคุณก็ฉี่ราดกางเกงแล้ว
‪- ผู้ว่าการ ‪- อาร์ตูโร
‪เธอมีปืน
‪นายจะต้องวางจี 36 กระบอกนั้น ‪ลงกับพื้นภายในสามวินาที
‪ถ้าไม่วาง ก็ไปเฝ้ายมทูตได้เลย
‪เธอเป็นใครวะ ขอถามได้ไหม
‪มะนิลา คนของแก๊งที่ปลอมตัวมา
‪งั้นฟังนะ...
‪มะนิลา ฉันไม่เชื่อเลยสักนิด
‪ยิ่งไปกว่านั้น ปืนกระบอกนั้น ‪เป็นปืนปลอมที่พวกนั้นให้เรามา
‪อย่ามาหลอกฉันเลย
‪นายเหลือสองวินาที วางปืนลงกับพื้น
‪และสวดภาวนาว่า ‪เรื่องที่นายข่มขืนอามันดาไม่ใช่เรื่องจริง
‪เธอกำลังยั่งโมโหฉันนะ ‪ชักจะหมดความอดทนแล้ว
‪- หนึ่ง ‪- ดังนั้น...
‪ผมไม่ได้ข่มขืนเธอ
‪ผมแค่ให้เธอกินยาคลายกังวล
‪ผมเลือดออกแล้ว
‪ผมจะตายแล้ว
‪คุณไม่ตายหรอก มีแผลกระสุนทะลุอยู่
‪ตรงนั้นไม่โดนเส้นเลือดแดงหรือจุดสำคัญอะไร
‪อาร์ตูโร คุณถูกจับแล้วข้อหาข่มขืน
‪และ...
‪ขอเตือนสติหน่อยนะ ‪ว่าคุณก็เสนอยาให้ฉันเหมือนกัน
‪ไอ้สวะ
‪ที่ธนาคารในคืนนั้น ไม่มีใครหลับลง
‪แต่ข่าวร้ายที่สุดคือ
‪ในโลกภายนอกนั้น ‪ศัตรูตัวฉกาจของเรากำลังเร่งมือ
‪สิ่งแรกที่ซิเอร์ราเห็นคืออันโตญันซาสตกลงมา ‪จากนั้นเธอก็เห็นเขากระแทกกระดานกระโดดน้ำ
‪อีกสักพักศาสตราจารย์กับมาร์แซย์ก็โผล่มา
‪ตอนนั้นเป็นเวลาตีสามสิบเอ็ดนาที
‪หลักจากนั้นไม่นาน
‪เธอก็เห็นทะเบียนรถ
‪ว่าไง รูปหล่อ
‪โธ่ อลิเซีย อย่าหาเรื่องมาให้เลยนะ
‪ใจเย็น
‪ฉันได้เลขทะเบียนรถ ‪จากวันที่ 7 เมษายน ตอนตีสาม
‪รถคันนี้วิ่งออกจากถนนที่เชื่อมกับถนนเอ็ม-30 ‪ ฉันอยากรู้ว่ามันวิ่งไปที่ไหน
‪อลิเซีย คุณกำลังถูกล่าตัวอยู่ ผมเสี่ยงนะ
‪ฉันเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณมากี่ครั้งแล้ว ราอูล
‪ให้ฉันเตือนความจำเรื่องล่าสุดไหม
‪อย่าใช้ลูกไม้กับฉันนะ
‪กี่เมตรแล้ว
‪เก้าเมตรครึ่ง
‪ภารกิจของลิสบอน...
‪คือการยื้อเวลาให้เรา
‪คืองี้...
‪คนเรามีสมาธิจดจ่อได้ประมาณ 50 นาที
‪ไม่ว่าข้อมูลนั้นสำคัญแค่ไหน
‪มันจะมีช่วงที่เรารับไม่ไหวอีกแล้ว
‪ซึ่งพวกเขาจำเป็นต้องกลับมาต่อวันรุ่งขึ้น
‪คุณรู้เรื่องเกี่ยวกับการเชื่อมโลหะใต้น้ำ
‪หรือการใช้ความร้อนตัดโลหะใต้น้ำไหม
‪เพราะเราใช้ไฟตัดโลหะใต้น้ำ
‪ไฟเหรอ ใต้น้ำเนี่ยนะ
‪- ถึงไหนแล้ว ‪- สิบเมตร
‪เร็วกว่านี้
‪ใช้ไฟใต้น้ำเพื่อเข้าถึงความลับของชาติ
‪กุญแจที่นำไปสู่การต่อรอง
‪แต่มันไม่ได้ผล เราต้องเปลี่ยนไปใช้ปลาโลมา
‪ปลาโลมา
‪สิบเมตรครึ่ง
‪ฟลิปเปอร์เป็นชื่อที่เราใช้เรียก ‪ผู้ว่าการธนาคารกลางสเปน
‪นั่นเป็นวิธีเข้าถึงความลับ ‪ได้เร็วที่สุดเพื่อเจรจาต่อรอง
‪นั่นเป็นการขู่กรรโชก
‪- ฉันรู้ ‪- เพื่อเปิดเผยความลับ
‪เราได้ส่งข้อมูลลับไปที่เซิร์ฟเวอร์นอก
‪ขอฉันยืมดินสออีกทีสิ ฉันจะวาด ‪วิธีการทำงานของระบบไอทีให้ดู
‪นี่จะตีหนึ่งแล้วนะ
‪เราควรจะพักกันได้แล้ว
‪ถ้าโจทก์และทนายฝ่ายจำเลยเห็นด้วย...
‪เธอจะกลับเข้าคุก
‪ส่วนเราก็เจาะต่อไป...
‪เจาะไปเรื่อยๆ
‪และระหว่างตีสี่ถึงตีสี่ครึ่ง
‪เราจะเจาะอุโมงค์ไปได้
‪ถึง 11 เมตรกับ 68 เซนติเมตร
‪และในที่สุด...
‪เราจะเข้าไปถึงลานจอดรถได้
‪- มีคำถามเหรอ ‪- เราจะเข้าไปถึงลานจอดรถ
‪โดยไม่มีคนเห็นได้ยังไง
‪ดี
‪เป็นคำถามที่ดีมาก
‪ใช้สองขั้นตอน ขั้นตอนแรก ทีมปากีสถาน
‪- ปากีสถาน ‪- ใช่
‪ส่วนคุณเป็นคนออกคำสั่ง
‪ตัวตุ่นออกไปเดินเล่น
‪ชากีร์
‪- ชากีร์ เอาเลย ‪- ได้ ศาสตราจารย์
‪จากปากีสถาน พวกเขาจะเปลี่ยน ‪สัญญาณจากกล้องวงจรปิดภายใน
‪และจากนั้นเป็นต้นไป ยามจะเห็นภาพบันทึก
‪ขั้นตอนที่สอง มาร์แซย์
‪มาร์แซย์จะอยู่ที่จุดสำคัญตอนออกไปเที่ยวกลางคืน
‪ช่วงเวลาที่บาร์ทุกแห่งในมาดริดปิด แต่...
‪เราอยากเต้นกับคู่นอนคนใหม่ของเราต่อไป
‪ชีลา
‪มาร์แซย์
‪พูดอยู่
‪- เบนฮามิน ‪- พูดอยู่
‪และนั่นจะกลบเสียงเครื่องเจีย
‪จับเวลา
‪สาม สอง...
‪หนึ่ง...
‪เอาเลย
‪เริ่ม
‪สวัสดี มีปัญหาอะไรเหรอ
‪คุณทำบ้าอะไรน่ะ
‪กำลังปาร์ตี้กันอยู่ บาร์ปิดหมดแล้ว
‪เราก็เลยมีปาร์ตี้เล็กๆ กันในรถนี่แหละ
‪มาร์แซย์ ถ่วงเวลาไว้
‪ถ่วงเวลาไว้ มาร์แซย์
‪หนึ่งนาที!
‪ปาร์ตี้อะไรกินเบียร์ไม่มีแอลกอฮอล์เนี่ยนะ
‪คือว่า คืนนี้ผมอยากพลอดรักน่ะ
‪ถ้าดื่มแอลกอฮอล์ไป...
‪และถ้าไม่ดื่มแอลกอฮอล์...
‪ปิดเพลง
‪เบนฮามิน
‪สามสิบวิฯ
‪อย่าปิดเพลงนะ มาร์แซย์
‪- อะไรนะ ‪- ปิดเพลง
‪ยี่สิบวินาที
‪ปิดเพลงบ้านั่นซะ
‪อย่าเพิ่งนะ มาร์แซย์
‪- ลงจากรถ ‪- อย่าเพิ่ง
‪สิบวินาที
‪- ลงจากรถ ‪- ห้าวินาที!
‪เจาะทะลุแล้ว
‪เราเข้ามาได้แล้ว
‪ก็ได้
‪ออกไปจากที่นี่
‪เราเข้ามาแล้ว
‪เบนฮามิน
‪ใช้ขั้นตอนที่สาม
‪รับทราบ
‪ฮัลโหล
‪ถนนเอ็ม-607
‪เห็นในกล้องวงจรปิดครั้งสุดท้าย ‪บริเวณกิโลเมตรที่ 29
‪ทางออกโคลเมนาร์ วิเอโค
‪แปดโมงเช้าของวันที่สอง
‪เริ่มแผนขั้นสุดท้าย
‪ตอนที่ลิสบอนจะออกจากเรือนจำโซโตเดลเรอัล
‪โดยมีขบวนรถคุ้มกันเหมือนวันก่อน
‪เธอเพิ่งออกจากเรือนจำ
‪เตรียมพร้อม
‪โตเกียว เตรียมพร้อมกานเดีย
‪ตอนแปดโมงสามสิบห้า เธอจะมาถึงศาลสเปน
‪และนักข่าวจะมาออกันอยู่ที่ทางเข้า
‪พวกเขาจะใช้วิธีการเดิมอีกครั้ง
‪โดยเข้าไปที่ลานจอดรถ
‪แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม...
‪พวกคุณจะอยู่ที่นั่นกันแล้ว
‪แต่ไม่มีใครเห็น
‪เพราะว่าตลอดทั้งคืน...
‪พวกคุณได้สร้างกำแพงหลอกขึ้นมา
‪ให้ตายสิ พระเจ้า!
‪คุณจะมีเวลาสร้างกำแพงนั่นสามชั่วโมง
‪ก่อนเจ้าหน้าที่ศาลสเปนคนแรกมาถึง
‪ในเวลาเจ็ดโมงเช้า
‪กำแพงนั่น
‪จะเล็กมากจนไม่มีใครรู้สึกผิดสังเกต
‪แต่ใหญ่พอที่พวกคุณซ่อนอยู่ข้างในได้
‪สวยงาม
‪แล้วก็ถึงเวลาที่เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ออกโรง
‪วิธีชิงตัวคน
‪จากรถตู้ที่มีรถคันอื่นคุ้มกันถึงหกคัน
‪และมีกองกำลังตำรวจล้อมรอบ
‪โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
‪จะทำยังไงเพื่อให้ชีวิตไปต่อ...
‪เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪สำหรับเรื่องนั้น เราต้องเดินหมากตัวต่อไป
‪ซึ่งเป็นตัวที่สำคัญเสียด้วย
‪ถึงเวลาของแกแล้ว
‪เวลาที่แกเป็นผู้คุมชะตาชีวิตตัวเอง
‪จะอยู่หรือตาย
‪เราได้เชื่อมต่ออุปกรณ์ของแกให้แล้ว
‪แกจะต้องติดต่อไปที่เต็นท์เพื่อคุยกับตามาโย
‪บอกว่าแกฆ่าไนโรบี
‪ไอ้ชั่วช้าสามานย์
‪และบอกว่าฆ่าฉันด้วย
‪บอกว่าเรายังหาเจอห้องลับไม่เจอ
‪แต่เกือบจะเจอแล้ว
‪บอกว่าแกมีวิทยุและกำลังจะออกไป
‪ว่าไง
‪ฉันทำให้แกรู้สึกเร่าร้อน ‪เหมือนตอนที่ฉันอัดเศษระเบิดเข้าเนื้อแกไหม
‪จัดการซะ
‪ศูนย์บัญชาการ
‪นี่เซซาร์ กานเดียนะ
‪หัวหน้ารปภ. ของผู้ว่าการธนาคารกลางสเปน
‪นี่เป็นอุบาย พวกมันจับตัวผมไว้!
‪พวกมันพยายามจะวางกับดักคุณ!
‪กานเดีย...
‪นี่ศาสตราจารย์นะ
‪เราคิดไว้แล้วว่านายจะพูดแบบนี้แน่
‪แต่นั่นเป็นโอกาสให้นายพูดผิดได้ครั้งเดียว
‪ครั้งต่อไปนายจะต้องโทรหาตามาโย
‪- ถ้านายทำแบบนี้อีก... ‪- คิดถึงฮวนนิโต ลูกชายของแกไว้นะ
‪โตเกียวจะฆ่านาย
‪ได้ยินผมไหม โตเกียว
‪- ชัดแจ๋ว ‪- ฟังผมนะ โตเกียว
‪พอวางหู...
‪ก็ฆ่าเขาซะ
‪ฉันอยากให้นายเข้าใจเรื่องหนึ่งนะ กานเดีย
‪ตอนนี้นายแพ้แล้ว ไม่มีทางชนะได้ เข้าใจไหม
‪วีรกรรมผู้กล้าอย่างเดียวที่นายทำได้ ‪คือการได้เห็นหน้าลูกเมียอีกครั้ง
‪ไม่งั้น พวกเขาจะเสียนายไป
‪พวกเขาจะเสียนาย
‪คุณได้ยินผมไหม โตเกียว
‪จัดการซะ
‪ซัวเรส...
‪มาร์ติเนซ!
‪ผู้พันครับ!
‪กานเดียโทรมา
‪กานเดีย ผมเอง
‪ผู้พัน ผมอยู่ในห้องลับ
‪พวกมันกำลังจะหาห้องลับเจอ
‪ผมกำจัดไนโรบีกับโตเกียวแล้ว
‪และกำลังจะทำการโจมตีอีกครั้ง
‪ผมจะใช้วิทยุ นี่คือความคลื่นถี่
‪ผมต้องการให้ทุกหน่วยเฝ้าระวัง
‪หน่วยอัลฟ่ากับเบต้า เตรียมพร้อม
‪ทุกคนเตรียมพร้อมและเฝ้าระวัง
‪ไปๆ ไป
‪สี่หกสอง
‪จุดหกหกสอง
‪ตามมา
‪ถ้าเราไม่ลักพาตัวลิสบอน ‪ตอนเธอมาถึง เราจะทำยังไง
‪รออยู่หลังกำแพงสิบชั่วโมงเหรอ
‪ครั้งนี้เธอจะกลับมาอีกทีไม่ถึง 20 นาที
‪พวกเขาจะรบเร้าเธออยู่แล้วละ ‪แต่เธอจะใช้สิทธิ์ของเธอ
‪ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้การ
‪คุณมูริลโย เมื่อวานคุณกล่าวโทษตัวเอง ‪เป็นเรื่องเป็นราวเลย
‪ผมแนะนำว่าอย่ากลับคำดีกว่า
‪คุณอาจได้รับการลดโทษ
‪ศาลจำเป็นต้องส่งเธอเข้าคุก
‪และให้ผู้คุมคนเดิมที่พาเธอเข้ามา ‪พาเธอกลับไปที่ลานจอดรถ
‪แต่จะไม่มีใครมองเห็นพวกเขา
‪เพราะรปภ. ในห้องควบคุมนั้น
‪จะเห็นภาพบันทึกของคืนก่อน
‪เริ่มแรกลิสบอนมาถึง
‪จากนั้น
‪พวกเขาจะมาเจอกับ...
‪ผู้พิพากษา อัยการ
‪เจ้าหน้าที่ตำรวจ
‪และทนายสองคน
‪คุณน่าจะเป็นนักโทษนะ
‪เบนฮามิน
‪- ทุกคนพร้อมนะ ‪- พร้อม
‪เอาเลย
‪- เบนฮามิน ‪- ผมเห็นเธอแล้ว
‪ยี่สิบห้าเมตร
‪สิบเมตร
‪จะให้สัญญาณว่า...
‪"อรุณสวัสดิ์"
‪สามเมตร
‪อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ คุณลิสบอน
‪สวัสดี
‪ไปกันเถอะ
‪เราจะไม่ปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ‪ภายใน 45 วินาที
‪ทุกคนจะมีระเบิดติดที่หน้าอก
‪ภายใน 55 วิฯ จะใช้กล้องกับไมโครโฟนสองตัว ‪จับตาดูพวกเขาไว้ เผื่อว่า...
‪ถ้าพวกเขาตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางเมื่อไหร่...
‪ตู้ม
‪ถ้าพวกเขาพยายาม ‪ส่งสัญญาณแม้เพียงนิดเดียว...
‪ตู้ม
‪ถ้านายไม่ขับรถพานักโทษกลับที่ไปคุก...
‪ตู้ม
‪ตกลงเราจะชิงตัวนักโทษหรือเปล่า
‪เราจะส่งลิสบอนอีกคนให้พวกเขา
‪เจ้าหน้าที่...
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ใช้เวลานานจัง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ
‪- เรากำลังไปแล้ว ‪- รับทราบ
‪มายากลอันยิ่งใหญ่จะเริ่มต้นขึ้นตอนนั้นแหละ
‪ช่วงทองของการแสดงเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์
‪- คอปเปอร์ฟิลด์นี่คือใครกัน ‪- นักมายากล
‪ไม่ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์เหรอ
‪เหมือนว่าทุกอย่างดูเหมือนเดิม
‪แต่ไม่ใช่
‪เพราะคนของเราจะรีบคลานลอดอุโมงค์ไป
‪เร็วเข้า
‪มา
‪ไปกันเลย
‪โตเกียว...
‪ลิสบอนกำลังเดินทางไป
‪เริ่มนับถอยหลัง บัดนี้
‪วิ่ง
‪ผู้พัน พวกมันกำลังยิง
‪กานเดีย!
‪- กานเดีย ตอบด้วย ‪- กานเดียพูด
‪กานเดียพูด!
‪- พวกมันกำลังใกล้ตัวผมเข้ามา ‪- พวกมันกำลังใกล้ตัวผมเข้ามา
‪- ผมติดอยู่ท่ามกลางห่ากระสุน ‪- ดีมาก
‪ขึ้นไป
‪คุณอยู่ไหน ให้เรายิงคุ้มกันไหม
‪ไม่ต้อง
‪ไม่ต้อง ผู้พัน
‪- ผมกำลังไปที่ดาดฟ้า ‪- ผมกำลังไปที่ดาดฟ้าครับ
‪ผมขอการอพยพ
‪ซัวเรส ส่งเฮลิคอปเตอร์ไปเดี๋ยวนี้
‪- เร็วเข้า ‪- เดลตาหนึ่ง เตรียมบินขึ้น
‪ส่งการช่วยเหลือไปที่ธนาคารกลางสเปนเดี๋ยวนี้
‪อดทนไว้นะ กานเดีย
‪ผมมีปืนเอ็ม 16 กับซองกระสุนสามซอง
‪ผมไม่รู้ว่าจะต้านไว้ได้นานแค่ไหน
‪ยิงเลย
‪พวกมันเริ่มจุดไฟแล้ว
‪พวกมันเริ่มจุดไฟแล้ว ผมมองอะไรไม่เห็นเลย!
‪ผู้พันครับ
‪มีควันบนดาดฟ้า
‪รอหน่อย เฮลิคอปเตอร์กำลังไป
‪ลิสบอน
‪- มาร์แซย์ ‪- มาร์แซย์
‪เราได้ตัวลิสบอนแล้ว
‪เปลี่ยนเป็นกระสุนเปล่า
‪ไปเลย!
‪คุณจะเอาเฮลิคอปเตอร์ทหารมาจากไหน
‪ที่เดียวกับที่เราได้รถมาใช้ปล้น ตลาดมืด
‪ไม่แค่นั้น เราจะสกัดกั้น ‪การติดต่อสื่อสารของพวกเขา
‪เพื่อให้ตอนที่พวกเขาติดต่อกับเฮลิคอปเตอร์
‪เราจะเป็นคนตอบ
‪เฮลิคอปเตอร์อยู่ไหนวะ
‪เดลตา บอกตำแหน่งด้วย
‪เวลา
‪สองนาที ห้าสิบวินาที
‪สองนาที ห้าสิบวินาทีครับ
‪ขึ้นไปที่ดาดฟ้า เราจะคุ้มกันคุณเอง
‪ไปไม่ได้ ที่ประตูมีระเบิดพลาสติกอาร์ดีเอ็กซ์
‪- จะบ้าตาย เรียกหน่วยกู้ระเบิด! ‪- หน่วยกู้ระเบิด!
‪อธิบายอุปกรณ์ซิ
‪สายสีฟ้าต่อไปที่ชนวน
‪มีเซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว ‪กับสายสีฟ้าต่อไปที่ชนวน
‪ตัดเลย มันเป็นอุปกรณ์ธรรมดา
‪- แน่ใจเหรอ ‪- แน่ใจ
‪- ไม่นะ! ‪- ตัดเลย
‪ไม่นะ ผู้พัน!
‪- ตัดสายไฟแล้ว ‪- ตัดสายไฟแล้ว!
‪เดนเวอร์ เอาเลย
‪- ไปเลย ‪- ผมใส่ชุดดำนะ อย่ายิง
‪- ประตู ‪- กำลังออกไปแล้ว
‪ผมใส่ชุดดำกับหมวกไอ้โม่ง อย่ายิงนะ!
‪คนของเราใส่ชุดดำ คุ้มกันเขาด้วย
‪- เตรียมรับมือการกระหน่ำยิง ‪- รับทราบ
‪เปลี่ยนเป็นกระสุนเปล่า
‪ไป
‪ไปเลยๆ
‪พวกมันอยู่บนดาดฟ้า ถล่มยิงมาแล้ว
‪ยิงคุ้มกันเลย!
‪มีควัน ผมมองไม่เห็น
‪- โตเกียว เอาเลย ‪- ปาเลร์โม
‪เปิด
‪- มองหาเป้าหมาย ‪- ไม่ปรากฏ
‪เจอแล้ว ผมเห็นพวกเขาแล้ว
‪พบเป้าหมาย
‪ขอคำสั่งยิงครับ
‪ขอคำสั่งยิง
‪- พวกมันยิงมาที่เรา! ‪- ไอ้ห่าราก
‪เราอยู่ในที่โล่ง
‪- พวกเขาอยู่ในที่โล่ง! ‪- หาที่กำบัง!
‪เรากำลังถอยเพื่อหาที่กำบังครับ
‪เดลตา เริ่มทำตามแผนการได้ ‪ใช้มาตรการช่วยเหลือ
‪ผมต้องการให้ชิงตัวมาโดยเร็วและปลอดภัย
‪มาร์แซย์
‪- กำลังไปถึง ‪- เฮลิคอปเตอร์ประจำตำแหน่ง
‪ก็ลงไปสิวะ ปัดโธ่!
‪ลงมือได้
‪- ขอคำสั่งลงด้วย ‪- ปฏิบัติ
‪กลับขึ้นเฮลิคอปเตอร์เดี๋ยวนี้!
‪ลิสบอน
‪เดนเวอร์
‪ยินดีต้อนรับสู่ธนาคารกลางสเปน
‪ของไปถึงแล้ว ศาสตราจารย์
‪ผมจะบินออกภายในสองนาที
‪เฮลิคอปเตอร์จะไปไหนวะ
‪เดลตาหนึ่ง เกิดอะไรขึ้น
‪เดลตาหนึ่ง กลับเข้าตำแหน่ง!
‪- เดลตาหนึ่ง ตอบด้วย! ‪- แม่งเอ๊ย
‪เฮลิคอปเตอร์มีปัญหา
‪เราจะรับมือกับพวกมัน
‪เจ้าหน้าที่คนนั้นมาจากไหน กล้าฉิบหายเลย
‪พวกมันกำลังถอย
‪เป็นอะไรไหม
‪ว่าไง
‪อะไรนะ
‪สายจากเรือนจำโซโตเดลเรอัลครับ ‪ขบวนรถที่ส่งตัวมูริลโย
‪ผู้หญิงที่อยู่กับเราเป็นคนที่ถูกลักพาตัวมา ‪ตอนเธอออกจากร้านทำผม
‪ทำไมผมต้องสนด้วย
‪ที่นี่ศูนย์บัญชาการการปล้นโว้ย
‪เอาไป ไอ้บ้าเอ๊ย
‪กานเดีย รอก่อนนะ!
‪รออยู่ที่บันไดจนกว่าเฮลิคอปเตอร์จะกลับมา
‪เฮลิคอปเตอร์ไปไหนวะ
‪ผู้พันครับ
‪- อะไร! ‪- ผู้พัน
‪สถานการณ์นี้ดูท่าจะ...
‪เป็นกลลวง
‪เจ๋ง!
‪สำเร็จ!
‪สุดยอด
‪แจ๋วเลย
‪- เยี่ยม ‪- ศาสตราจารย์
‪ลิสบอนอยู่กับเราแล้ว
‪ขอย้ำ ลิสบอนอยู่กับเราแล้ว!
‪ต้องอย่างนี้สิวะ
‪ฟังผมนะ
‪สงครามนี้...
‪เราจะต้องชนะ
‪เพื่อไนโรบี
‪เพื่อไนโรบี!
‪เพื่อไนโรบี
‪อย่าขยับ
‪รุกฆาต ไอ้สารเลว
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย