SERIAL NETFLIX
MADRYT PIĘĆ DNI PO GODZINIE 0
Alicio…
jedynym wyjściem jest wziąć winę na siebie.
Ale kto to zrobi?
Dla wywiadu i Prieto.
Dla policji.
Przesyłka dostarczona, profesorze. Będę za dwie minuty.
I tak za to bekniesz.
Bądź silna. Jesteśmy z tobą.
Lizbono!
Witamy w Banku Hiszpanii.
Rząd wydał rozkazy.
Narodowe Centrum Wywiadu, dowódcy policji
i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.
Wszyscy o tym wiedzieli.
Dokąd leci helikopter?
Wszczęto
postępowanie sądowe przeciwko Alicii Sierra…
i wydano nakaz jej aresztowania.
- Tak! - No dalej!
Profesorze, Lizbona jest z nami.
Posłuchajcie.
Ta wojna…
Wygramy ją.
Dla Nairobi.
Dla Nairobi!
Dla Nairobi.
Dla Nairobi!
Szach-mat, sukinsynu.
Nie prowokuj mnie do strzału, bo marzę, by cię zabić.
Jestem żoną zmarłego człowieka.
Zhańbioną policjantką.
Oprawcą tych, którzy mnie kochają. Wszystko dzięki tobie.
Nie właduję ci kuli w łeb,
bo jest ktoś, kto mnie potrzebuje przez kolejne 18 lat.
Ale to cienka granica.
Jeśli mnie zmusisz do jej przekroczenia,
zrobię to z uśmiechem.
Mieszkasz tu.
To twoja kryjówka.
W najgorszej dziurze Madrytu.
Żyjesz tam, gdzie powinien mieszkać taki szczur.
Co ze mną zrobisz?
Wyciągnę z ciebie cały plan
i wydam cię.
Zadbam o to, by oskarżono cię o terroryzm,
skazano na dożywocie,
żebyś nigdy więcej nie ujrzał światła dziennego.
Posłuchaj mnie uważnie.
Twoje potępienie
jest naszym zbawieniem.
- Spójrz, jacy prospołeczni. - Tak.
To cudowni ludzie!
A ty i ja, tutaj. Ojciec i syn. Jak to miło.
Nasza relacja nie była idealna, tato.
Ale wybaczam ci.
Co mi wybaczasz?
To, że się urodziłeś.
Mój związek z twoją matką był wspaniały… i wyjątkowy.
A ty stanąłeś na drodze naszemu szczęściu.
Chciałem zabierać ją na kolacje, w podróże…
kochać się w pięknych zakątkach świata,
a ty odebrałeś nam to wszystko.
Byłeś jak głowica atomowa,
która zniszczyła marzenia.
No nie wiem, tato. Ludzie mają dzieci i się dostosowują.
Spójrz na te homary!
Zjedzmy tu. Kelner!
Poproszę dwa sznapsy i menu.
Rafael.
Rafael…
Jesteśmy tu, by zacząć od nowa.
Nie po to, by rozdrapywać rany.
Masz rację, tato.
Przeszłość jest przeszłością i nie ma sensu zbyt dużo
o niej myśleć. To wszystko.
Chodź.
Cieszę się,
że jesteśmy tu, znów razem.
Naprawdę.
Tatiana.
Zaprosiłeś swoją dziewczynę?
To rodzinny miesiąc miodowy dla nas trojga.
Idę do łazienki.
Nic mu nie jest?
Jest trochę zirytowany. Nie wiedział, że przyjdziesz.
Nie wie, że przyjechał na napad?
Kochanie,
najważniejsze rzeczy w życiu dzieją się niespodziewanie.
Co dalej?
Po Planie Paryż?
Natychmiast zacznie się Plan Rzym.
Nie.
- Rzym? Poważnie? - Tak.
Super!
Wspania…
Co z tobą?
Kilerze?
Pozwolisz sercu przejąć nad sobą kontrolę?
Jasne, że nie.
A po Rzymie? Plan Wenecja?
Chodzi mi o spalony Rzym, zniszczony przez Nerona.
Nerona?
Nie podoba mi się to. Mów dalej.
Jeśli uwolnimy jedyną osobę, którą aresztowali,
i umieścimy ją w banku na ich oczach,
będą tak upokorzeni, że zapragną natychmiast nas zniszczyć.
Użyją najlepszej broni.
Wojska.
Natychmiastowa interwencja.
Musimy pomówić.
- Nie teraz. - Potrzebuję wsparcia.
Ludzi z Katalonii i Kraju Basków.
- Potrzebuję ich! - Jasne.
Zabierz ich na Puerta del Sol. Podobno Pikachu kradnie tam portfele!
Tylko armia to załatwi.
To sprawa cywilna, jest w gestii policji.
To kwestia bezpieczeństwa narodowego.
Ściągam tu żołnierzy, którzy zwyciężą lub zginą.
Martínez, połącz mnie z Sagastą.
Batalion, może dwa. Nie wiem.
Włamią się z impetem,
bo zabicie zakładników będzie mniejszym złem.
A potem?
- Jak idzie na dole? - Stopiliśmy 59.
Podłączyć pompę. Zacznijmy ekstrakcję.
Zostało 31 ton. Według planu mamy je stopić.
Moja obecność wszystko zmienia. Ekstrakcja to priorytet.
Nasza jedyna szansa to zabranie złota, które udało nam się stopić.
Kurwa…
Podniecił mnie ten Rzym.
- Ile mamy czasu? - Trzy, cztery godziny.
Śledztwo ma wiele wątków, a helikopter jest w powietrzu.
Gdzie ten helikopter?
Leci na południowy zachód od Guadalajary. Potrzebujemy 11 minut.
Mógłby go zestrzelić F18 z bazy w Torrejón.
Nie. Chcemy pilota żywcem.
On w końcu wyląduje, a my będziemy na miejscu.
Tak, pułkowniku.
Niedźwiedź 21, tu Bravo 3.
Ląduj natychmiast. Powtarzam, ląduj natychmiast.
Nie dotykaj mnie! Rana jest obok tętnicy udowej.
Zszyć go. I niech się zapnie.
Choć, bohaterze.
Dam się dotknąć tylko prawdziwemu chirurgowi.
Co ty, kurwa, zrobiłaś? Przyszłaś tu
pod jednym warunkiem. Miałaś być zakładniczką.
Był tam facet z M16.
Arturo z M16 jest bezradny. Arturo z bazooką też!
Mamy protokół.
Być może uratowałam ci życie.
Okaż choć trochę wdzięczności.
Miałaś zająć się Cincinnati, jeśli nas złapią.
Tak się umawiałyśmy.
Miałaś alibi.
Spieprzyłaś to.
A teraz mój syn nie ma już planu B.
- Manila zrobiła, co musiała. - Nie.
Powierzyliśmy jej wychowanie dziecka, a ona ma to w dupie.
Arturo jest bez skazy.
Nieważne, co robi. Czy ma M16,
ociera się o ciebie ze wzwodem, czy atakuje zakładnika,
to zawsze wina kogoś innego.
Jeśli…
stracimy Cincinnati,
to będzie nasza wina.
Jesteśmy tu, bo tego chcieliśmy.
Przestań pieprzyć.
To jeszcze nie koniec.
Uwaga!
Zmieniamy etapy. Powtarzam, zmiana etapów!
Bierzcie pozostałe sztaby i podłączcie pompę.
Natychmiast! Już!
No już. Na co patrzysz? Do roboty.
Jeszcze osiem godzin i wszystko się stopi.
Topienie zeszło na drugi plan. Ekstrakcja to priorytet.
Mieliśmy stopić 90 ton, by ujść z życiem, a teraz wystarczy 60?
Lizbona jest w banku.
To przyspieszy interwencję. Nie zapobiegniemy jej.
Albo zabierzemy złoto teraz, albo nie mamy szans. Jasne?
Wiedziałeś, że uratowanie Lizbony zagrozi naszemu misternemu planowi?
Nie wiedziałem.
Oczywiście, że nie!
Nie zgodzilibyśmy się.
Jeśli wyciągnięcie kogoś z więzienia zagraża planowi,
to ma zostać w więzieniu.
To dotyczy wszystkich.
Ja tu nie rozkazuję.
Kiedyś rozkazywałeś.
Kim jesteś? Chłopcem na posyłki?
Stary,
zaczynamy improwizować,
a tak giną ludzie podczas napadów.
Lizbona do profesora. Słyszysz?
Jak długo przesłuchiwali cię w namiocie?
Trzydzieści godzin.
Czemu? Za długo, żeby nic im nie powiedzieć?
Nie dla mnie.
Co do ciebie, to nie wiem.
Może zobaczyłaś odznakę i poczułaś nostalgię.
A potem wyznałaś, jak zamierzamy zabrać złoto…
Przynajmniej nie kręciłam tyłkiem w klubach Panamy.
Profesorze, tu Lizbona. Odpowiedz.
Co Raquel tam robi?
Musi kryć Marsylię na zewnątrz.
Za 20 minut mamy rozmowę kontrolną.
Skoro mamy 20 minut, wykąpię się.
Potrzebuję kombinezon.
Do usług, pani profesorowo.
Jak Raquel dostała się do banku?
Jak się wydostaniecie?
Co ze złotem?
Mów natychmiast,
bo cię zastrzelę.
Wielokrotnie grożono mi bronią.
Nie będę ci groziła.
Kurwa, świetnie nad sobą panujesz.
Porozmawiajmy teraz…
by zapobiec kolejnym obrażeniom.
Stapiacie złoto.
Po co?
Zamieniamy go w żwirek…
w…
dwumilimetrowe grudki.
Wiedziałam!
Jak go wyniesiecie?
Jest tylko jeden sposób.
Kanalizacja.
Wszystko wypłynie, zmieszane z wodą.
Myślisz, że jestem głupia?
Kanały są pełne policji.
Powiedz prawdę.
Żwir przepłynie obok nich zatopiony w błocie. Nie zobaczą go.
Skoro…
wyciągacie go kanalizacją, to…
czemu tu jesteś?
Co ty tu robisz?
Idziemy!
Majorze Sagasta, tu pułkownik Tamayo, z operacji Bank Hiszpanii.
- Mówi Sagasta. Coś nie tak? - Chcę, by przypuścił pan atak na bank.
Odmawiam. Mam wolne.
Sagasta, to nie czas, by robić ze mnie frajera.
- Znasz moje dokonania. - W szczegółach. Dlatego dzwonię.
Afganistan, Jemen,
piraci u Półwyspu Somalijskiego, Boko Haram…
Wiesz, co łączy te wszystkie misje?
Co? Komary?
To tajne operacje zagranicą.
Żadnych świadków.
Nie chcę się wtrącać w operacje
z udziałem cywilów, prokuratora generalnego i gapiów.
Po pierwsze, to rozkaz. Po drugie, zrób to dla kraju.
Wystarczy?
Atakują nas, a ty przysiągłeś wierność fladze!
Coś panu powiem, pułkowniku.
Trzy rzeczy.
Po pierwsze, nie mogłem utrafić w moment,
by powiedzieć, że właśnie robię kupę.
Chyba już za późno.
Po drugie, będę za 40 minut.
Po trzecie, wkroczę z moim zaufanym zespołem.
Z Afganistanu, Jemenu i Mali.
Chcę wszystkich.
Na co to wygląda?
Na to.
Wydaj mnie policji.
Nie.
Jeśli trafisz w ręce policji albo do więzienia, uciekniesz.
Nieważne, gdzie cię zabiorę. Masz plan i uciekniesz.
Odpowiedz na moje pytanie. Jak wyniesiesz złoto?
Jak mnie pchniesz, nie zrehabilitujesz się.
Jak to zrobisz?
Co im dasz? Poturbowane zwłoki podziurawione kulami?
- Złoto. - Wyjdziesz na wariatkę.
Cóż. Miłego lotu.
Teraz rozumiesz sytuację?
Nie rozumiesz.
Nigdy…
nie wydam swojego gangu. Rozumiesz? Nigdy!
Posłuchaj. Plan jest taki, by przetrwać każdą porażkę,
nawet moją śmierć.
Więc zrób to…
Zrzuć mnie w przepaść!
Albo lepiej zastrzel!
Opróżnij magazynek! Nie mogę się doczekać! Zrób to!
Już!
Chciałabym.
Gdy dowiedzą się o Murillo, a tak będzie,
zrobi się niezły syf i ktoś za to beknie.
Możemy kolektywnie wziąć winę na siebie.
- Albo obwinić kogoś innego. - Kogo? Jednego z nas?
Nie, papieża Franciszka. Spadaj.
Tak, byłego funkcjonariusza.
Zdrajczynię, Alicię Sierra. To jasne, że pracuje dla profesora.
- Skąd to wiemy? - Nie wiem i mam to gdzieś.
Pewnie mieliśmy kreta. To musiała być ona.
Ale nie ma na to dowodów.
Dowody? Jakie dowody?
Można je sfabrykować, jeśli trzeba.
Nie jesteśmy amatorami.
Martínez, przejrzyj e-maile Sierry.
Trzeba udowodnić, że ujawniła rozmowy Prieto
z Osmanem i wszystko o Algierii.
Namierz jej telefon. Ma wskazać, że była blisko sądu.
Niepodważalny dowód jej współpracy z Murillo.
Operatorzy muszą współpracować.
Operatorzy zrobią, co każe wywiad.
Antoñanzas, idź do kryminalistyki i wstrzymaj autopsję Nairobi.
Zlećcie raport lekarzowi wojskowemu. Ma stwierdzić tylko jedną dziurę po kuli…
Z broni Gandii.
Powiemy, że kiedy Sierra kazała strzelać,
Nairobi miała kamizelkę kuloodporną. Że to była farsa.
Dzięki temu będziemy kryci.
Pułkowniku, łamiemy prawo.
Bardziej niż oni. A ja wierzę w prawo.
Zatem odchodzę.
A ty dokąd, Puchatku?
Jeśli zostanę, to zgłoszę, kto brał w tym udział.
Kogo chcesz zgłosić? Jesteś jedynym oszustem!
Znalazłeś hangar profesora.
Mogłeś zapobiec jego ucieczce.
Więc nie zgrywaj Gandhiego!
Nie zadzieraj ze mną, Tamayo! Wybudzałem się ze śpiączki!
Mam nagrania z twojego telefonu.
Byłeś pijany…
Dzwoniłeś do Murillo.
Po 15 wspólnych latach, jak jakiegoś frajera.
Aresztowano ją na twoich oczach, ale nie współpracowałeś z Prieto,
bo śliniłeś się jak zakochany szczeniak.
Odpowiedz, Angelito.
Nie zamierzam.
To zacznij negocjacje,
bo skończysz w więzieniu szybciej od Rio, Tokio i Albuquirky.
Dostaniesz awans na inspektora-negocjatora. Co ty na to?
Możesz zostać kiedyś komisarzem.
Jeśli mam negocjować, to po swojemu. Nie zrobię nic nielegalnego, Tamayo.
„Nie zrobię nic nielegalnego, Tamayo”.
Ty masz negocjować.
My jesteśmy od brudnej roboty.
Pułkowniku.
Helikopter zwalnia.
Jednostki namierzające są 7 minut od niego.
Niech się pospieszą. Zablokować drogę.
Kontynuować akcję powietrzną.
Co tam, Maserati?
Twój kombinezon,
ręcznik i…
majtki Helsinek.
Żartowałam. Kurwa mać.
Dziękuję.
Przepraszam, to nie nie było fair.
Chciałam cię wybadać.
I jak?
Dobrze zareagowałam?
Nie jesteś zestresowana.
Wiem, że nas zniszczą.
Nie mogę pozbyć się myśli, że to romantyczne.
Naprawdę?
Dlaczego?
Wykopał 12-metrowy tunel, by wydostać mnie z sądu.
Zabrał mnie śmigłowcem bojowym na przejażdżkę nad Madrytem.
Potem umieścił mnie w rezerwach Banku Hiszpanii
pod nosem 3 000 policjantów.
Piękne.
Zgadza się.
Miłość gwałtownie rozkwita podczas skoku.
Tak?
Jak to?
Bo…
każda sekunda może być ostatnią.
Adrenalina sprawia, że żyjesz pełnią życia.
Nie chcesz zostawiać niczego na później.
To bardziej romantyczne niż piątkowe zakupy.
Wiem o tym, odkąd pierwszy raz pocałowałam kogoś przed skokiem.
Serce ci wali.
- Gotowa? - Tak.
Wchodzisz…
Nie ruszać się, skurwiele!
Ręce do góry! To napad!
- Zrób to! No już! - Portfele!
Ręce do góry.
Idziemy.
…i siejesz spustoszenie.
Jesteś boginią!
Otwórz kasę! Otwieraj! Już!
Wynoś się! Natychmiast!
A w środku zamieszania…
No dalej! Ruchy!
…patrzysz mu w oczy i zdajesz sobie sprawę, jak jesteś szczęśliwa.
Dawać portfele!
No już! Szybciej!
No dalej!
Wychodzisz z plecakiem pełnym forsy, krzyczysz na motocyklu…
Czujesz się…
niezniszczalna, potężna.
Trzymasz się go, gdy jedzie 180 km/h.
Wjeżdżasz do Portugalii.
I zatrzymujesz się gdzieś…
bo nie możesz się już oprzeć pożądaniu.
Chcesz pochłonąć czas, nim się wymknie.
To sprawia,
że każda chwila jest magiczna…
Nie mówisz o Rio, prawda?
To było przed nim.
Zginął podczas napadu.
Byłam tam.
Wiedziałam, że już nie znajdę takiej miłości.
Był miłością mojego życia.
Lubisz Mozarta?
Wolę Roberta Schumanna.
Jestem jego fanem.
Poczekaj, aż zagram Schuberta.
Muszę to zobaczyć. To znaczy posłuchać.
Czemu nie mówiłeś, że twój syn kocha Schumanna?
Jest taki czarujący.
Idę do toalety. Zamówisz jeszcze szampana?
Oczywiście.
Smalisz cholewki do mojej żony?
Serio, tato?
Podwalasz się do niej całe popołudnie.
Jestem tylko uprzejmy.
Flirtujesz z nią!
Może źle to zinterpretowałeś albo…
Spójrzmi w oczy.
Jest seksowna?
- To nieistotne. - Tak czy nie, Rafael?
Cóż, jest… ładna.
Kochałbyś się z moją żoną?
Jestem twoim ojcem. Wiem, kiedy kłamiesz.
Gdyby sytuacja była inna,
a ty nie byłbyś z nią w oficjalnym związku…
Schlebia mi, że taki młody mężczyzna chce posmarować bułeczkę mojej żonie.
Zdajesz sobie sprawę?
Widzisz, jak mylące potrafi być życie?
Paradoksalne.
Na przykład
uchodziłbym za dobrego ojca, gdybym chciał pracować z synem,
ale gdyby chodziło o napad, ktoś pruderyjny byłby temu przeciwny.
Nie będę z tobą kradł, tato!
- Jestem inżynierem. - Wiem.
Inżynierem elektronikiem.
Z dyplomem z cyberbezpieczeństwa
z MIT w Massachusetts.
Opłaciłem te studia.
Jak sądzisz, czemu?
Ty…
jesteś…
podły…
i samolubny.
Chcesz życia definiowanego przez harmonogramy i e-maile?
Nieskończonego wyścigu szczurów, który wyssie z ciebie energię?
Gdzie miesiąc urlopu jest jak przebłysk wolności?
Będziesz miał przebłysk wolności w więzieniu!
Moja praca nie prowadzi do więzienia ani śmierci.
Śmierć to słowo, które a priori oznacza wszystko, co nie istnieje.
Gdy umrzesz, nie będziesz pamiętać, że żyłeś.
Dlatego chciałeś się spotkać.
Dlatego? I ty mówisz, że mnie kochasz?
Nie kochasz mnie. Nie obchodzi cię, czy umrę.
Nie chcę twej śmierci, nim zaczniesz żyć!
Daję ci
drogę do wolności.
My, złodzieje, jesteśmy realnymi wyzwolicielami.
A jeśli będziemy musieli zapłacić za to, co robimy…
to trudno.
Madryt to nie Trójkąt Bermudzki.
Nie możemy sprawić, by zniknął 11-tonowy helikopter.
Będą śledzić Marsylię radarami, satelitami
i systemem obrony rakietowej.
Więc gdy tylko Marsylia wysadzi Lizbonę…
będzie bez szans.
Helikopter schodzi niżej!
- Gdzie? - Na wsi.
W Guadalajara. Na farmie bydła.
- Ląduje! - Zaczynamy.
Współrzędne, szybko.
40 stopni, 33 minuty, 47 sekund, północ.
Trzy stopnie, 12 minut, 34 sekundy, zachód.
Stawiasz Marsylię w trudnej sytuacji, by ratować swoją damę,
W zasadzie tak, Benjamínie, ale…
nasza magiczna sztuczka trwa.
Policja!
Zajmijcie pozycje!
Dwóch do helikoptera, szybko!
Na ziemię!
To moja farma!
Na ziemię! Szybko! Ręce za głowę!
Na ziemię! Już!
Nic!
- Nic. - Nic.
Żaden winny nie zażądałby odszkodowania
w tak gniewny, obsesyjny i wkurzający…
Zabili mi owce.
Zamknij się!
…sposób.
Wstawaj!
Kto zapłaci za owce, które zabił wasz kolega? No kto?
Nie jest jednym z nas. Zamknij się.
- Kto to, do cholery? - Mówi jak ofiara.
Wylądował na moim stadzie jak bomba. To wariat!
- Był tylko jeden człowiek? - W helikopterze? Tak, tylko jeden.
W samochodzie…
Boris, ilu ich było w samochodzie? Dwóch, prawda?
Nie, tylko jeden. Obaj odjechali, ale czekał tylko jeden.
Jakim pojazdem?
Był taki… pogrzebowy.
Wtedy przyjdzie im na myśl tylko jedno: czerwone Volvo.
Kamery w sądzie zarejestrują go, gdy wyciągniemy stamtąd Lizbonę.
I właśnie to im powiesz.
Zapytaj go, czy to czerwone Volvo z lat 90.
To było Volvo?
Czerwone kombi. Nie znam marki.
Volvo, tak. Pojechali w stronę Albolleque.
To będzie apogeum naszej magicznej sztuczki,
bo od tego momentu…
wszystko się zmieni.
Mamy ich. To oni!
Do wszystkich jednostek,
podejrzani jądą Volvo Polar 240, numer rejestracyjny 1518 VCM.
Kapitanie?
Tak, pułkowniku.
- Jedź za nimi. Szybko. - Zrozumiałem.
Miranda, zostań tutaj. Reszta jedzie ze mną!
Zróbcie połączenie otwarte.
Oddział, meldujcie.
Pojazd jest niecałe 2 km przed nami.
Trzeba go zatrzymać.
Uwaga, podejrzany pojazd zbliżył się na 1,5 km.
No dalej!
Podejrzany pojazd zbliżył się na 1 km.
Słuchajcie. To profesor.
Rzuci bombę dymną i ucieknie. To Houdini.
Pojazd zbliżył się na 0,5 km, jedzie szybko.
Mamy obraz. Przygotować się do strzału.
Zatrzymaj się! Zatrzymaj samochód!
Strzelać w opony!
Ognia!
Wysiadać!
Wysiadać z samochodu!
Wysiadać!
Tam jest bomba!
Padnij!
Co jest grane?
Mają moją żonę!
- To profesor? - Porwali nas,
gdy wychodziliśmy od fryzjera.
Kobietę porwano, gdy wychodziła od fryzjera.
Trzeba to zgłosić, bo nie zwrócą nam za owce.
Stul pysk. I wracaj do pracy.
A potem udajemy, że wracamy do pracy na farmie…
Chodź nakarmić bydło.
…i uciekniemy.
Zostaliśmy wykiwani, pułkowniku.
MUZEUM ZŁOTA
Czemu nie topimy tego złota?
Już raz je skradziono. Nie można go ukraść dwa razy.
To złoto należy do Quimbayów, Inków, Keczua…
Należy im je oddać, jeśli już.
To skarb.
Nie nazwałbym tego skarbem.
Mój dwuletni syn zrobiłby taką figurkę.
- Tylko mówię. - Chodź.
Lizbona do profesora.
Pospiesz się…
bo będą się denerwować.
Rozmowa kontrolna profesora.
Mówi profesor.
Cześć, Sergio.
Plan Paryż wykonany.
Rozpoczynamy Plan Rzym.
Za godzinę rusza ekstrakcja.
Nie będzie ekstrakcji.
To może być nasza ostatnia rozmowa.
Wiedzą o zbiorniku.
A jeśli ktoś dowie się o zbiorniku?
To będzie koniec.
Cześć, Lizbona.
Cześć, Tokyo, Helsinki…
Cześć,
wszystkim pamiętnym miastom których więcej nie odwiedzicie.
Kto to?
Inspektor Sierra?
- Prowadzi to śledztwo. - Coś w tym stylu.
Co słychać, Raquel?
Jesteś rozchwiana emocjonalnie, prawda?
Najpierw zostałaś zatrzymana w namiocie.
A potem latałaś jak wolny ptak.
I nagle, bum!
Koniec.
Ale obie wiemy, jaka jest tego cena.
A więc dobrze.
Czas zapłacić.
Cena może być bardzo wysoka, tato.
Gdy trzeba będzie zapłacić, nie będziesz siedział tu,
w luksusowej restauracji i jadł homara.
Będziesz w wozie policyjnym. A twoje życie, wszystko, co zbudowałeś…
zniknie.
Albo, co gorsza, będziesz leżał w kałuży krwi, martwy…
jak mój dziadek.
To, co w życiu najważniejsze, jest drogie.
Bunt.
Wolność.
Ideały.
Ostatnie słowa, profesorze?
Przepraszam, Raquel.
Przepraszam, Rio.
Przepraszam, Palermo.
Przepraszam, Helsinki.
Przepraszam, Manillo.
Przepraszam, Bogoto.
Przepraszam, Sztokholmie.
Przepraszam, Denver.
Przepraszam, Tokio.
- Przepraszam. - Dosyć.
Dosyć.
Profesorze…
nie łam się.
Bez wielkich przeciwników nie ma wielkich bitew.
Chętnie gadałabym z wami godzinami
i komentowała wasze najlepsze akcje, jak grzebanie w kanalizacji.
Zabawne, ale mamy tu dużo do omówienia.
Jasne? bez odbioru, misie.
Musi być jakiś plan B. Profesor zawsze ma plan B.
Nie tym razem.
Nie ma planu B.
Jest aż tak egocentryczny? Ma plan na wszystko poza porażką?
- Nie do wiary. - A co proponujesz?
Jest tylko jeden sposób na wydostanie złota.
Nie ma planu B, bo tylko plan A jest wykonalny.
Może jesteśmy w pułapce…
ale jeszcze nie umarliśmy.
Wojsko!
Żołnierze.
Dużo żołnierzy.
Nagle zderzasz się ze ścianą
z prędkością 150 km/h.
To koniec drogi.
To zdarza się w którymś momencie życia.
Któregoś dnia u twojego brata stwierdzają śmiertelną chorobę.
Któregoś dnia uświadamiasz sobie, że nie zobaczysz już dziecka.
Że więcej nie zobaczysz przyjaciół.
Lub nieodwzajemnionej miłości.
Tato!
Został ci tylko ostatni uścisk ojca.
Innego dnia uciekasz z banku z chłopakiem,
a strzał kończy wszystko w sekundy.
Że twoja rodzina…
już się nie spotka.
Że wszystko, co przeżyliśmy, ubrani na czerwono,
skończyło się tutaj.
To był koniec naszej wspólnej podróży.
Napisy: Barbara Jasinowicz