SERIAL NETFLIX
Gdy przez 100 godzin siedzisz w zamknięciu, skrępowany, grozi ci śmierć
i tracisz przyjaciela, to te 100 godzin jest jak 100 lat.
A wyjście
jak największa wolność świata.
Co z tego, że celuje w ciebie wojsko?
Nieuzbrojony,
bosy,
ze słońcem świecącym w twarz wśród ciszy…
czujesz się wolny.
Wysyłaliśmy przesłanie nadziei.
Lizbona była z nami, wychodziła z banku,
nie była w sądzie ani w więzieniu.
Pułkowniku Tamayo!
Biała flaga!
Mówiliśmy im, że jeśli mogliśmy zrobić to…
to moglibyśmy zrobić wszystko.
Ludzie zaczęli wierzyć w cuda.
Za minutę twoi ludzie mają być gotowi, Suárez!
To ma być czysta akcja!
Te trzy suki to priorytet. Potem zakładnicy.
Chcę je tu! Mam gdzieś, jak to zrobisz.
Słyszeliście! Przygotować się.
Nie możemy tego zrobić.
Ona napluła nam w twarz. Zniszczę ją, bez względu na wszystko.
- Pół minuty! - Machają białą flagą.
To symbol pokoju od czasów wojny punickiej.
Nawet naziści go szanowali. Mamy go zignorować
- na oczach całego świata? - Jesteśmy gotowi!
- Czekamy na rozkazy. - Słyszałem! Myślę.
- Negocjacje zrobią z nas dupków. - Nie.
Ta bitwa ma pokazać, kto w tej wojnie jest dobry, a kto zły.
Ustawmy im korytarz. I nam też.
Trzeba stworzyć przyjazny wizerunek. Bez krawata.
Bez kurtki. Podwiń rękawy i nie wkładaj kamizelki.
Będę wyglądał jak mięczak.
Będziesz wyglądał jak głaz, Tamayo. Musisz być twardy.
Dasz im ultimatum. Za dwie minuty wchodzimy.
Musimy wywołać panikę. Daj im do zrozumienia, że mają przejebane.
Sprawiasz, że mam erekcję.
Ustawić korytarz bezpieczeństwa, bym mógł z nimi negocjować.
- Idź po nich, pułkowniku! - Dalej, pułkowniku!
Gubernatorze.
Co tu robi wojsko?
To już nie jest konflikt cywilny.
Dwa bataliony, grupy szturmowe…
Przypuszczą atak.
Najwyższy czas.
To nie jest dobra wiadomość.
Dla policji jesteśmy zakładnikami.
Dla armii - przypadkową stratą.
Opuszcza strefę chronioną.
Co to ma znaczyć?
Zastrzelą każdego w masce.
Ich zadaniem jest zabić ich,
a nie ratować nas.
Trzy Gracje zjawiły się, by nadać temu napadowi przyjazne oblicze.
Wyszłyśmy bez masek, by wszyscy widzieli,
że nie jestem ani w sądzie,
ani w więzieniu, ani przesłuchiwana w namiocie.
- Czego chcesz? - Gandía jest ranny.
Chcę ci coś pokazać.
Podnieś rękę. Wiedzą, co to znaczy.
Palermo.
Pokaż się, oślizgły wężu.
Chodź.
Między jego kręgami szyjnymi jest odłamek.
Jeden zły ruch i jego ręka i płuca
więcej się nie poruszą. To nerw przeponowy.
Potrzebuje neurochirurga.
Może być wojskowy. Masz ich kilku.
Na co czekamy?
Biegnijmy do namiotu. Teraz!
Nie strzelą. Nie możemy wrócić do banku.
Jasne, że wrócimy.
Inni zakładnicy nic nie wiedzą.
No to się dowiedzą. Tu na zewnątrz każdy dba o siebie.
Mamy moralny obowiązek coś zrobić.
Chciałeś zostać bohaterem?
Najwyższy czas.
Jeśli wyślę tam lekarza, będę musiał czekać
ze cztery godziny z wysłaniem tam wojska.
Po to używasz jedynej karty przetargowej, urazu Gandíi.
Pozwolisz, by ktoś, kogo wykorzystałeś, został sparaliżowany?
- Wypuść go, to go wyleczę. - Nic z tego nie będę miała.
Będziesz.
Powiem ci, co.
Jeśli go nie wypuścisz, wejdę tam.
Ale jeśli to zrobisz, to może zająć mu z godzinę,
aż mi powie, co tam knujesz,
To twój wybór.
Daj nam chwilę.
Jasne.
Chyba wychodzę przed tobą, Sandokan.
Co ty odpierdalasz?
W tym momencie…
Musimy uwolnić Gandíę. Potrzebujemy tej godziny.
…Lizbona jako jedyna zauważyła mały szczegół…
Lizbona?
…który radykalnie zmieni zasady gry.
Nie mają profesora.
- Co? - Co?
Dał nam ultimatum, ale nie wyciągnął asa z rękawa.
Jeśli możesz dać szach-mat, a tego nie robisz…
…to dlatego, że nie wiesz, że możesz.
Właśnie.
Sierra działa sama.
Zaczynam lubić tę wariatkę.
Przygotujcie Gandíę.
Będę walczył z tym gównem.
Bogota, przestań!
Może i mnie zniszczą, ale i tak ci wpierdolę.
Bogota! Wypuszczamy go. Nie możemy dać im go w strzępach.
Wyjdzie stąd nogami do przodu.
Szybko, minister czeka na mnie z medalem.
Zamknij się, dupku!
Gdy go bijesz, my też obrywamy.
Twoja duma wydyma nas wszystkich.
I tak mamy przejebane.
To niczego nie zmieni. Została nam tylko godność.
To zemsta.
- Wiesz, że zemsta to egoistyczny czyn. - To wyraz szacunku.
Szacunku dla nas i dla naszej zmarłej towarzyszki.
- Tak to wygląda. - To prawda!
Jesteście idiotami?
Lizbona zgodziła się go wypuścić. Gra na zwłokę.
Nie znam Lizbony, ale znałem Nairobi.
Wykończymy go, zanim nas wydymają.
Teraz chcesz go zabić?
Jesteś dupkiem, który namawia innych, by go zabić,
bo sam tego nie zrobiłeś, gdy miałeś szansę!
Nie miałeś jaj. Zatrzymałeś się w połowie.
Nie bądź głupi!
Wy też zamierzacie się bić?
Naprawdę do mnie skaczesz?
To jest sprawca, pociągnął za spust.
To ten drań za tym stoi.
Więc przestań mnie gnoić.
Mam zanieść kwiaty do kryminalistyki?
Twoja przyjaciółka pewnie wciąż jest ciepła.
I sztywna.
A gdyby Sztokholm nie żyła? Uderzyłeś Arturo, gdy się droczył.
Ten skurwiel zabił jednego z nas.
Tobie to wystarczy, ale nas nie dotyczy?
Rób, co chcesz.
To dla ciebie takie ważne?
Bracie…
Trzeba to zrobić, by móc spojrzeć sobie w oczy.
Jest twój.
Cieszmy się fajrantem, póki nie ma dziewczyn.
- No już. - Do dzieła.
Wypuścimy Gandíę.
Ale najpierw chcę porozmawiać z profesorem.
Pytaj go, o co chcesz.
Macie pięć minut.
Co powinniśmy zrobić?
Zorganizować ucieczkę.
Z dziesięcioma czy 20 zakładnikami.
Umowa stoi.
Zabrać ich w bezpieczne miejsce.
- W środku nie ma bezpiecznych miejsc. - Jasne, że są.
Idziemy…
Wszystkie skarbce otwierane odciskiem palca.
Uderz mnie.
No, uderz mnie.
Uderz mnie!
- Wiesz, czemu cię zabiję? - Bo obmacywałem twoją dziewczynę.
Nie… Bo jesteś faszystą.
Jak tylko złapiesz za broń, by bronić kraju,
jakiś dupek nazywa cię faszystą.
Otwierać drzwi!
Tylko faszysta mówi „suczka”.
„Cyganka.”
Co, do diabła?
Zamknąć drzwi! Ustawić się!
Odsunąć się! Natychmiast!
- Odsunąć się! - „Burak!”
- Pod ścianę. Ręce do góry. - Przestań!
Nazwałeś Rossa „jednookim pedałem”.
Natychmiast!
- Zostaw ich! - Przestań!
i „przybłędą”!
- Co robicie? - Jesteś rasistą!
Staramy się o cud, a wy urządzacie walkę.
Jesteś seksistą!
- Rozdziel ich! - Nie!
Jesteś homofobem!
A to za Nairobi.
Bogota.
- On zabił Nairobi. - Policja nie ma profesora.
Nairobi nie chciałaby tego.
Tamayo nic nie wie o profesorze. To nie szach-mat.
Mamy szansę.
- Zabił ją. - Puść go.
Puść go.
Wciąż cię podniecam?
Tokio…
Twoja strata.
Bum!
Dobra, koniec fajrantu!
- Zszyj go. - Zabiję cię, dupku!
Znokautowała mnie, pieprzona Sandokan!
Nie ty!
Na ziemię, terroryści!
Kurwa mać!
- Tędy! Już! - Zabierz ich stąd!
- Denver! - Denver!
O kurwa.
Spokojnie.
Pokaż ranę.
- Spokojnie. To nic. - Jest rana wylotowa.
Dajcie zestaw chirurgiczny.
- Już! - Idę!
Przynieś zestaw. Daj broń!
Helsinki, Manila, zakładnicy uciekli.
Trafili Denver i kilku swoich. Mają broń!
Zrozumiałam.
Idziemy.
Zostań tu. Niech żaden się nie rusza.
Idziemy!
Pokaż.
Sukinsyn.
Denver.
Zajmij się Gandíą. To priorytet.
Denver!
Kurwa!
Dawać pod drzwi jednostkę medyczną!
Szef ochrony banku zaraz wyjdzie. Jest w poważnym stanie.
Jesteś następny. Przeprowadzisz tę akcję.
Z kim?
Z 3. oddziałem specjalnym. Znasz ich. Są najlepsi.
- Cañizo! - Na rozkaz!
Przygotuj swoich ludzi.
Tak jest.
- Jak nagranie? - Brzmi jak strzelanina.
Mówiłem, że wejdę z moim zespołem.
Chcę ich.
Ci ludzie nie wchodzą w rachubę.
Pułkowniku, to będzie masakra.
Potrzebuję ludzi, którzy przed strzałem nie pytają, kto się kryje pod maską.
GRO spyta, bo z tyłu ich głowy
wciąż kryje się idea ratowania zakładników.
Potrzebuję ludzi, którzy wejdą tam, by zająć terytorium, a nie ratować ludzi.
Jaki procent ofiar cywilnych przewidujesz?
Nie liczyłbym na więcej niż…
30% żywych.
Albo wejdę z moim zespołem, albo wcale.
Twój zespół?
Mateo Canalejas, aresztowany w Tbilisi za grę
w rosyjską ruletkę bronią służbową.
Arantxa Arteche organizuje nielegalne walki małp na Gibraltarze.
To chyba żart.
Salvador Torcilla udawał, że porwało go Boko Haram,
gdy przez sześć dni kopulował z córką kanclerza w Mali.
Mówić dalej? Ramiro Vázquez, twój wierny ekspert od bomb,
jest w psychiatryku.
Wiem o tym. Wszyscy czekają na zewnątrz.
Ściągnąłem nich, gdy profesor rozrzucał banknoty.
Mam ich tu…?
Pułkowniku?
Sagasta.
Nie wkurwiaj mnie.
W prawo!
Palito! Chodź, pobawimy się, skurwielu!
Kurwa!
- Strzelać w sufit! - Idź na dach!
Na ziemię.
- Helsinki, idą do ciebie. - Na ziemię!
Słyszysz, grubasie?
Na pomoc!
Jesteśmy tutaj!
Osłaniaj mnie.
Lizbono!
Jesteśmy w pułapce bez wyjścia!
Nie chcę umierać!
Nie dotrzemy do skarbca, ale wyprowadzimy ich
- przez rampę załadunkową. - Jak?
Przez następne drzwi. Kryjcie mnie!
Szybko!
- Ja pierdolę! - Kurwa!
- Chcą się dostać do rampy załadunkowej. - Za nimi!
Palermo, ze mną. Użyjemy drugich drzwi.
Helsinki! Idź na ostatnie piętro. Informuj o ruchach wojsk.
Broń, amunicja, ludzie. Chcę wiedzieć, czy tu idą.
Idziemy.
Chodźmy! Matias, weź pięciu zakładników.
Idziemy.
Do biblioteki! Już!
No już!
Inspektorze.
Mam potwierdzenie, że to strzały.
Tym korytarzem. Biegiem!
Chodźmy. Tym korytarzem.
- Biegiem! - Tędy!
Biegiem!
Nadchodzą!
Kurwa!
Na ziemię.
Dobra, idziemy.
Odsunąć się!
W kamizelki.
Uwaga!
No dalej!
Cholera.
Mamy przesrane.
Chodźmy. Tędy!
- Zablokowali wyjście materiałami… - Cholera.
…wybuchowymi.
Mają przejebane, Gubernatorze.
Cała ich broń jest tutaj.
Nazywam się Alicia Sierra.
Jestem inspektorem policji… Wydano nakaz mojego aresztowania.
Nagrywam to na wypadek, gdyby policja lub wywiad
próbowali ukryć, zniekształcić lub zafałszować fakty.
Nie będę robić wyrzutów, bo dziś jest powód do świętowania.
Jesteśmy. Patrzcie, kto ze mną jest.
Zobaczmy. Jesteśmy w kryjówce…
tego mądrego zwierzęcia.
Oto profesor.
Proszę pomachać, panie Marquina.
Panie Marquina?
- To nie jest konieczne. - Jasne, że jest.
Profesorze, kto pana aresztował?
- Ty. - Ty, czyli kto?
Postaraj się.
Aresztowała mnie inspektor Alicia Sierra.
Właśnie!
Z ręką na sercu:
Mówię to ja, Alicia Sierra, 8 kwietnia o 9,50,
w opuszczonym zbiorniku burzowym na 21. kilometrze drogi…
Mogę powiedzieć prawdę?
Czas ujawnić prawdę.
Mów.
Zwerbowałem jednego z waszych oficerów. Był częścią Planu Paryż.
Zwerbowaliśmy pana Benito Antoñanzasa.
Wskoczył do basenu na swoim ogrodzonym osiedlu
prosto z domu, a konkretnie z okna łazienki.
Wtedy zacząłem zostawiać ślady.
Choć trzeba mu przyznać, że bał się o siebie i swoją rodzinę…
Zamknij się. Najadłeś się czegoś, bajarzu?
Wciąż tylko gada.
Próbuję wyjaśnić fakty i powiedzieć prawdę.
Kłamałeś od samego początku.
Nawet bratu nie powiedziałeś prawdy.
- Co się dzieje? - Dlatego już czas…
Pieprz się. Trzymaj gębę na kłódkę!
Marsylio!
Odstrzelę ci ten cholerny łeb! Stul pysk.
Marsylio! Kod czerwony!
Marsylio! Benjaminie!
Marsylio!
Cholera!
O, tak.
Marsylio! Policja.
Nie jestem już policjantką, okularniku.
Marsy…
Marsylio…
Mars…
- Mocno krwawisz. - Nic mi nie jest.
Amanda, Miguel, weźcie broń.
Dacie radę.
Chodźcie!
Okna.
Wy dwaj, stańcie w oknach.
- Wiesz, co zrobisz? - Jasne. To, co trzeba.
Nie sądzę.
Okna!
Wracaj! Uciekaj!
Przestań. Dwie osoby są ranne.
Tak, ale uratowałem cztery i mamy ich broń.
Spójrz na mnie!
Oni mają rodziny.
To nie moja wina. To był odrzut.
Przypadkowe straty.
To jest wojna! Nie widzisz? Churchill uznałby to za zwycięstwo.
Amunicja?
- Dwa magazynki. - Co?
Nie osłonimy korytarza dwoma magazynkami.
Cholera.
Trzeba to wysadzić.
Jeśli cała ta broń wybuchnie, budynek się zawali.
- Nie mamy wyboru. - Potrzebujemy granatów.
Skąd je wziąć?
Wiem, gdzie są. I nie tylko granaty.
Odwróćcie ich uwagę. Nie mogą się domyślić, że poszliśmy po amunicję.
Powodzenia, Tokio!
Słyszeliśmy strzały w budynku. Tam dzieje się coś poważnego.
To, co zwykle. Plan Walencja albo Pekin. To przedstawienie.
Rozwalają rzeczy, a my zmieniamy plan.
Strzały z karabinu. W środku są cywile.
- Suárez. - Pułkowniku.
Organizujesz akcję za moimi plecami?
- Czy to byłby problem? - To konflikt cywilny.
- Żądam udziału w każdej akcji. - Żądasz? Za kogo ty się masz?
Jestem inspektorem dowodzącym grupą operacyjną.
Możesz nas ignorować, ale przypominam, że to my zabiliśmy Berlina,
unieszkodliwiając jego browninga.
Sagasta!
Wchodź ze swoimi ludźmi. Natychmiast!
Dobra.
Rio! Chodź ze mną.
- Skurwysyn! - Nie ruszaj się!
Sukinsyn z ciebie, Denver.
Co?
Wyrzuciłeś mnie z poprzedniego skoku, tego dobrego.
Ale zabrałeś mnie na ten. To pułapka.
Robię to, bo jestem dobra, ale powinnam ci ścisnąć tym jaja.
Odsuń się!
Denver!
Posłuchaj. Krwawisz jak zarzynana świnia, wracaj.
Dobra. Ramię ci zdrętwieje, ale będzie dobrze.
Możesz iść.
- Co chcesz z tym zrobić? - Niech tańczą.
Mówiłeś, że powinniśmy być bohaterami? Właśnie dlatego to robię.
Zakładnicy są w arsenale
a nam zostały dwa magazynki.
Nigdzie nie idę.
Nie możemy atakować bez namysłu. Mamy ich broń.
Szturm wojska to kwestia czasu.
Kochanie. Dani, skarbie, wracaj.
Nic mi nie jest. Wszystko świetnie.
Nieprawda.
Naszym zadaniem jest inteligentna obrona pozycji.
Bronić? Jak Włosi bramki? Co?
Z małym Messim w drużynie?
I Neymarem?
I Cristiano Ronaldo?
Nie, my nie gramy w obronie. Gramy tiki-taka!
Schowajcie się gdzieś.
Teraz ty.
- Granat! - Granat!
Jesteś cała?
Wszystko dobrze?
Nie!
Arturo!
Wyrwę ci jaja!
Są tutaj, ty draniu!
Chodź do mnie!
O kurwa!
- Wszystko w porządku? - Nie!
Mają dość amunicji na cztery wojny!
Mamy przejebane!
- Co to jest? - Zostaw, to miotacz ognia.
Miotacz ognia?
Wszystko tu jest łatwopalne i wybuchowe!
Proszę się nie martwić
Grill będzie na zewnątrz.
…dla wszystkich, dla których ta maska
jest symbolem oporu.
Potrzebujemy cię.
Państwo wypowiedziało nam wojnę.
Brudną wojnę.
Profesorze?
Postanowiliśmy się z nim zmierzyć.
Jeden z nas został aresztowany za granicą.
Aníbal Cortés.
Minęły już prawie dwa miesiące.
Nie złożyli oficjalnego oskarżenia.
Profesorze?
Nie zażądali ekstradycji.
Marsylia. W łazience.
- Nie dali mu adwokata. - Idź sprawdzić.
Jest w niewoli…
Halo? Jest tam kto?
…w jakimś nieznanym miejscu…
prawdopodobnie torturowany.
Żądamy
jego natychmiastowego uwolnienia
i postawienia go przed sądem z poszanowaniem prawa.
- Państwo zaczęło tę wojnę. - Benjaminie.
Nie będziemy się ukrywać.
Śpi.
Będziemy walczyć,
oddamy cios…
za każdy cios.
Tym razem…
będzie to jeszcze większy skok.
Dobra robota, profesorze.
Kolejne strzały rozniosą tę toaletę,
więc rzuć broń pod drzwiami i wyjdź.
No dobrze.
Trzy, dwa,
jeden.
Coś ty za jeden?
- Logroño? - Ja…
nie mam…
imienia od miasta.
Cholera! W zbiorniku brakuje tlenu.
Uzupełniam go. To zajmie chwilę.
Tam, w wannie kazałam ci ze mną zerwać.
Ale nie mówiłam wszystkiego.
Nie wyjdziesz stąd beze mnie.
Wiesz to, prawda?
Musisz mnie porwać.
Zły sposób, by zacząć od nowa.
Ale ekscytujący.
Nauczyłam się trochę o porwaniach.
Jak wiązać ludzi i tak dalej.
Tniesz stal czy mnie podrywasz?
Mogę robić jedno i drugie.
I mogę też zrobić trzecie.
Was trzech, wsiadajcie do pierwszego auta! Już!
Tu Helsinki.
Na zewnątrz robi się ruch.
Oddziały specjalne wojska.
Mają mnóstwo najróżniejszej broni.
Wyrzutnię rakiet C-90, granatniki, broń maszynową,
strzelby, karabiny.
Dalej, idziemy!
Wsiadają do dwóch LMV. Cholera, rozpoczynają akcję!
Bogota, Lizbona. Wypuście Gandíę.
Powie im, że ganiamy zakładników.
Inaczej wejdą siłą!
Nie mamy broni. Zakładnicy przejęli arsenał.
Hej! Osłaniajcie mnie. Wszyscy.
Kurwa!
Boże!
Boże.
Denver!
Jestem ojcem Cincinnati!
Ty kutasie.
Chodź, pocałuj mnie!
- Kto jest ojcem? Nie łapię. - Cicho, bo zszyję ci japę.
Chodź tu.
- Teren zabezpieczony. - Czysto.
- Przygotować się do akcji. - Czysto.
Zielone światło. Można wchodzić.
Teraz!
Jest gotowy.
Chodź.
Sukinsyn!
Arturito!
Wierzysz w reinkarnację? Jeśli nie, to lepiej negocjuj.
Umiesz wstrzymać oddech?
Tak długo, że mógłbym pieprzyć twoją matkę w dupę.
Wystarczy?
To fentanyl.
Drzwi się otwierają.
Zobaczmy, czy to też cię znokautuje.
Zakładnicy!
- Co to, kurwa, jest? - Zakładnicy są…
Zakładnicy…
Przerwać akcję!
Zakładnicy są…
Przerwana, pułkowniku.
To Gandía, pułkowniku. To Gandía!
Sagasto, przerwij operację do odwołania.
Zakładnicy…
Denver.
Wiem, że mnie słuchasz. Myślisz, że ona cię kocha?
Denver?
Nie.
Nie jesteś wystarczająco męski.
Mówiła, że nauczyłem ją,
czym jest miłość.
Mówiła ci coś takiego? Nie.
Wiesz, czemu?
Bo brakuje ci inteligencji, by dotrzeć tam, gdzie ja.
Twoja osobista zemsta nas naraża!
Zamknij się.
Znam tego dzieciaka jak syna. Wiem, gdzie go ukłuć, by się wściekł.
I to właśnie zrobię. Jak wyjdzie, spalę go.
Ze mną…
nigdy nie zastanawiała się: "Co ja robię z tym facetem?”
Nigdy.
A byłem żonaty.
A ona wiedziała.
Ale nie potrafiła odejść na krok.
Zawsze iskrzyło między nami,
gdy wpadaliśmy na siebie przy serwisie do kawy.
Daj mi broń.
Wciąż to robiliśmy.
W każdym kącie.
Rok…
po roku.
Kochaliśmy się wszędzie, Denver.
Nieważne, czy byliśmy pod drukarką,
w łazience kafeterii,
czy w moim biurze.
Czy na gablocie z monetami.
To nie było ważne.
I co noc…
Każdej nocy, gdy wracała do domu,
pisała do mnie piękne wiadomości,
wysłała mi zdjęcia
i mówiła, przyrzekała, że nigdy wcześniej
tak się nie czuła i że nie może beze mnie żyć.
Denver,
mówiła ci coś takiego?
Pewnie nie.
- Daj radio. - Nie.
Czemu nie miałeś dziecka? Swojego własnego!
Ukradłeś mi ją, draniu! Musiałeś ją porwać!
I zanim się zorientowała, była na odludziu,
skazana na życie z bucem!
Nie! Nie rób tego!
Chodź.
Nie daj się ponieść!
Tokio zaraz wróci z bronią.
Zachowaj spokój.
Przepraszam.
Broń!
Mają więcej broni.
Kurwa!
Zmiana planów!
Wy dwaj, weźcie osłony
i ustawcie Browninga na wózku widłowym. Już!
Porzucenie tej pozycji jest wbrew logice wojskowej.
Tam nie masz szans.
Słuchaj mnie uważnie, bo nie będę powtarzał.
Atakują nas. Słyszałeś. Mają więcej broni.
Jak tylko ją tu ściągną,
to miejsce stanie się pułapką i wykończą nas!
Mówiłem, że trzeba uderzyć!
Natychmiast!
Chodźmy.
Przestali obstawiać okna. Nie możemy dłużej czekać.
Atakujmy szybko! Teraz!
- A to co? - Wycofać się!
Otwórz!
Zamknij!
Otwórz!
Ostatni magazynek!
Zamknij!
Otwórz!
Cholera.
Skończyła się amunicja!
Arturo!
Mónico…
Uspokój się.
Ruszcie się, a go zastrzelę!
Na kolana.
No już, na ziemię.
Nie rób nic, czego możesz żałować.
Proszę, odłóż broń.
Nie strzelisz…
prawda?
Nie zabijesz ojca swego syna.
Wiesz, dlaczego?
Bo tylko ja zajmę się tym dzieckiem, gdy to się skończy.
- Tylko mnie nie będzie się wstydzić. - Na ziemię!
Nie rozumiesz?
Nie udawaj kogoś, kim nie jesteś.
Nigdy nie będziesz jedną z nich.
Zawsze będziesz sekret…
Napisy: Barbara Jasinowicz