‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เมื่อคุณถูกขังเป็นเวลา 100 ชั่วโมง ‪ถูกล่าม กำลังจะถูกฆ่า
‪และคุณสูญเสียเพื่อนรักไป ‪ร้อยชั่วโมงเหล่านั้นก็เหมือนร้อยปี
‪และการออกไปข้างนอก
‪ก็เป็นอิสรภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
‪ใครจะสนว่าทหารกำลังเล็งปืนมาที่คุณ
‪ไร้อาวุธ
‪เท้าเปล่า
‪มีแสงอาทิตย์สาดต้องใบหน้า ‪และรายล้อมไปด้วยความเงียบงัน
‪คุณรู้สึกเป็นอิสระ
‪เรากำลังส่งสารแห่งความหวัง
‪ลิสบอนอยู่ที่นั่นกับเรา กำลังเดินออกจากธนาคาร
‪ไม่ใช่ศาลสเปน หรือในเรือนจำอย่างที่ทุกคนคิด
‪ผู้พันตามาโย!
‪ธงขาว!
‪เรากำลังบอกพวกนั้นว่าถ้าเราทำสิ่งนี้ได้
‪เราก็ทำได้ทุกอย่าง
‪แล้วผู้คนก็เริ่มเชื่อในปาฏิหาริย์
‪ผมอยากให้ทีมคุณพร้อมในหนึ่งนาที ซัวเรส
‪ผมอยากได้ปฏิบัติการที่หมดจด
‪สิ่งสำคัญอันดับแรกคือนังสามคนนั้น ‪แล้วค่อยเป็นตัวประกัน
‪ผมต้องการตัวพวกมันที่นี่! ‪ไม่สนว่าคุณจะทำวิธีไหน
‪ได้ยินกันแล้วนะ ผมอยากให้ทุกคนเตรียมพร้อม
‪เราทำแบบนั้นไม่ได้นะ ตามาโย
‪นังนั่นฉีกหน้าเรา
‪ผมจะกำจัดมันให้ได้ไม่ว่าต้องทำยังไง
‪- สามสิบวินาที ‪- พวกนั้นกำลังโบกธงขาวนะ
‪มันเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพ ‪มาตั้งแต่สงครามพิวนิก
‪แม้แต่นาซีก็นับถือมัน แล้วเราจะไม่สนใจมัน…
‪- ระหว่างที่ทั้งโลกจับตาดูเนี่ยนะ ‪- เราพร้อมแล้วครับ!
‪- เรากำลังรอคำสั่งครับ ‪- ได้ยินแล้ว ขอคิดก่อนสิ!
‪- ถ้าเราเจรจา เราได้เป็นไอ้หน้าโง่แน่ ‪- ไม่หรอก
‪ศึกนี้เป็นการแสดงให้เห็นว่า ‪ใครคือคนดีและคนเลวในสงครามนี้
‪ถ้าพวกเขาตั้งแถว เราก็จะทำเหมือนกัน
‪เราต้องสร้างภาพลักษณ์ที่เป็นมิตร ไม่ผูกเนกไท
‪ไม่สวมแจ็กเกต พับแขนเสื้อขึ้น ‪ไม่สวมเสื้อกันกระสุนด้วย
‪ผมจะได้ดูเหมือนไอ้ไก่อ่อนน่ะสิ
‪คุณจะดูแกร่งเหมือนหินผาต่างหาก ตามาโย ‪คุณต้องกร้าวแกร่งเข้าไว้
‪คุณจะยื่นคำขาดให้พวกนั้น ‪ว่าอีกสองนาทีเราจะบุกเข้าไป
‪เราต้องทำให้ในนั้นเกิดความอกสั่นขวัญหาย ‪ให้พวกเขารู้ว่าตัวเองจบเห่แน่
‪พูดซะทำเอาผมมีอารมณ์เลย
‪ตั้งแนวคุ้มกัน ผมจะได้เจรจากับนังพวกนั้น
‪- ไปจัดการพวกมันเลยครับ ผู้พัน ‪- ลุยเลยครับ ผู้พัน
‪ผู้ว่าการ
‪กองทัพมาทำอะไรที่นี่
‪นี่ไม่ใช่ความขัดแย้งในหมู่พลเรือนอีกแล้ว
‪ทหารสองกองพัน กองกำลังจู่โจม…
‪พวกเขากำลังจะบุก
‪ได้เวลาสักที
‪นี่ไม่ใช่ข่าวดีหรอกนะ
‪กับตำรวจ พวกเราคือตัวประกัน
‪กับกองทัพ พวกเราคือความเสียหายที่เลี่ยงไม่ได้
‪กำลังออกจากแนวคุ้มกัน
‪แล้วนั่นหมายความว่าอะไร
‪ทหารจะยิงใครก็ตามที่สวมหน้ากากน่ะสิ
‪เป้าหมายอันดับแรกของทหารคือฆ่าพวกนั้น
‪ไม่ใช่ช่วยชีวิตเรา
‪แม่ไตรเทพีมาออกหน้าออกตา ‪ทำตัวเป็นมิตรแทนพวกโจรสินะ
‪เราเปิดหน้าออกมาเพื่อให้ทุกคนมองเห็น
‪ว่าฉันไม่ได้อยู่ที่ศาลสเปน
‪ไม่ได้กำลังถูกสอบสวนอยู่ในเต็นท์ ‪และไม่ได้อยู่ในเรือนจำด้วย
‪- ต้องการอะไรไม่ทราบ ‪- กานเดียบาดเจ็บ
‪ฉันต้องให้คุณดูบางอย่าง
‪ยกมือขึ้น ทุกคนรู้ว่านั่นหมายถึงอะไร
‪ปาเลร์โม
‪ไหนดูซิ ไอ้งูปลิ้นปล้อน
‪เอาน่า
‪มีเศษกระสุนอยู่ระหว่าง ‪กระดูกสันหลังส่วนคอของเขา
‪เคลื่อนไหวผิดท่าครั้งเดียว ‪เขาจะไม่มีวันขยับแขน
‪หรือใช้ปอดได้อีกเลย ‪มันเรียกว่าเส้นประสาทเฟรนิก
‪เขาต้องการศัลยแพทย์ระบบประสาทด่วน
‪สักคนจากกองทัพก็ได้ ถ้าคุณต้องการ ‪คุณมีอยู่สองสามคนนี่
‪เรารออะไรกันอยู่ล่ะ
‪วิ่งไปที่เต็นท์กันเถอะ เดี๋ยวนี้เลย!
‪พวกเขาไม่ทำร้ายเราหรอก ‪เรากลับเข้าไปในธนาคารไม่ได้นะ
‪ต้องได้สิ
‪เพื่อนตัวประกันของเราไม่รู้เรื่องนี้
‪ยังไงสุดท้ายพวกเขาก็จะรู้เอง ‪อยู่ที่นี่ต้องตัวใครตัวมัน
‪เรามีพันธะทางศีลธรรมที่จะต้องทำบางอย่างนะ
‪คุณมาที่นี่เพื่อเป็นวีรบุรุษใช่ไหม
‪งั้นก็ตอนนี้แหละ
‪ถ้าผมส่งหมอเข้าไป ผมจะต้องรออีกสามสี่ชั่วโมง
‪ก่อนสั่งให้กองทัพบุก ซึ่งคุณรู้ว่าผมจะทำแบบนั้น
‪นั่นคือเหตุผลที่คุณใช้ไพ่ใบเดียวที่มี ‪อาการบาดเจ็บของกานเดีย
‪คุณจะปล่อยให้คนที่คุณใช้งานเป็นอัมพาตเหรอ
‪- ปล่อยเขาสิ ผมจะดูแลเขาเอง ‪- ทำแบบนั้นฉันก็ไม่ได้อะไรน่ะสิ
‪ได้สิ
‪ผมจะบอกให้ว่าทำไม
‪ถ้าคุณไม่ปล่อยเขา ผมจะบุกเข้าไปเดี๋ยวนี้
‪แต่ถ้าคุณปล่อยเขา กว่าเขาจะบอกผม ‪ว่าพวกคุณทำอะไรกันอยู่ในนั้น
‪ผมก็อาจรอสักหนึ่งชั่วโมง
‪คุณเลือกเอาเลย
‪ขอเวลาเราปรึกษากันสักครู่
‪ได้อยู่แล้ว
‪ดูเหมือนฉันจะได้ออกไปก่อนแกว่ะ ไอ้ซันโดกัน
‪นายจะทำบ้าอะไร
‪ในตอนนั้นเอง…
‪เราต้องปล่อยตัวกานเดีย ‪เราต้องการเวลาหนึ่งชั่วโมงนั่น
‪ลิสบอนเป็นเพียงคนเดียว ‪ที่สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อย…
‪ลิสบอน
‪ที่จะเปลี่ยนกฎของเกมอย่างสิ้นเชิง
‪พวกนั้นไม่ได้ตัวศาสตราจารย์
‪- อะไร ‪- ว่าไงนะ
‪เขายื่นคำขาดกับเราแต่ไม่ได้ใช้ไพ่ตายที่ตัวเองมี
‪ถ้าเธอรุกฆาตได้ในตาเดียวแต่ไม่ทำ…
‪ก็เป็นเพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองทำได้
‪ถูกต้อง
‪ซิเอร์รากำลังลุยเดี่ยว
‪ชักจะชอบยัยเพี้ยนนั่นแล้วสิ
‪เตรียมกานเดียให้พร้อม
‪ฉันจะสู้กับไอ้สารเลวนี่
‪โบโกตา หยุดนะ!
‪ฉันอาจสภาพร่างกายไม่พร้อม ‪แต่ก็ยังจะเตะก้นนายได้อยู่ดี
‪ให้ตายสิ โบโกตา! เราจะปล่อยเขาไป ‪เราส่งซากศพไปให้พวกนั้นไม่ได้
‪มันจะถูกพาออกไปแบบเป็นศพเท่านั้น
‪เร็วหน่อย ท่านรัฐมนตรีกำลังรอฉัน ‪พร้อมเหรียญเกียรติยศอยู่
‪หุบปากเลย ไอ้เวร!
‪ทุกหมัดที่นายชกมัน นายก็ชกพวกเราด้วย
‪ศักดิ์ศรีของนายจะทำให้เราจบเห่กันหมด
‪เราจบเห่ไปแล้ว
‪นี่จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ‪ศักดิ์ศรีคือสิ่งเดียวที่เราเหลืออยู่
‪นี่คือการแก้แค้น
‪การแก้แค้นเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว นายก็รู้
‪มันคือการให้เกียรติต่างหาก
‪ให้เกียรติทั้งพวกเรา ‪และเพื่อนร่วมงานที่ถูกประหารด้วย
‪- เป็นแบบนั้นต่างหาก ‪- ฉันเห็นด้วย!
‪พวกนายมันโง่กันหมดแล้วหรือไง
‪ลิสบอนตกลงให้ปล่อยตัวเขาแล้วนะ ‪เธอกำลังซื้อเวลา
‪ฉันไม่รู้จักลิสบอน แต่ฉันรู้จักไนโรบี
‪พวกนั้นจะเล่นงานเราอยู่แล้ว ‪แต่เราจะจัดการหมอนี่ก่อน
‪โอ้ ทีนี้นายจะฆ่าเขาแล้วสินะ
‪นายก็แค่ไอ้สารเลวที่แอบอยู่หลังคนอื่น ‪แล้วพูดว่า "ฆ่าเขาเลยๆ"
‪เพราะนายทำเองไม่ได้ในตอนที่มีโอกาส!
‪นายไม่มีความกล้าที่จะทำ ‪นายกลัวจนตัวสั่นตัวแข็ง
‪เพราะงั้นเลิกทำตัวงี่เง่าได้แล้ว!
‪พวกนายกำลังจะอัดกันเองด้วยสินะ
‪นี่นายจะมาหาเรื่องฉันจริงๆ เหรอ
‪เขาเป็นอาชญากรนะ เขาเป็นคนเหนี่ยวไก
‪และคนบงการก็คือไอ้เวรนั่น
‪เพราะงั้นเลิกมาหาเรื่องฉันเลย โอเคไหม
‪อยากให้ฉันเอาดอกไม้ไปที่นิติเวชไหม
‪ศพของเพื่อนแกต้องยังอุ่นอยู่แน่
‪น่าจะยังแน่นอยู่ด้วย
‪นายจะทำยังไงถ้าคนที่ตายเป็นสต็อกโฮล์ม ‪อาร์ตูโรยั่วโมโห นายก็อัดเขาซะยับ
‪ไอ้สารเลวนี่ฆ่าพวกเราไปคนหนึ่ง
‪นายมีเหตุผลดีๆ อะไรที่ทำได้ แต่คนอื่นทำไม่ได้
‪อยากทำอะไรก็ตามใจเลย
‪เรื่องนี้สำคัญกับนายขนาดนั้นเลยเหรอ
‪พี่ชาย…
‪เราต้องทำแบบนี้เพื่อให้ยังมองตากันได้
‪เขาเป็นของนาย
‪มาสนุกกันก่อนที่สาวๆ จะกลับมาดีกว่า
‪- มาเถอะ ‪- ลุยกันเลย
‪เราจะปล่อยตัวกานเดีย
‪แต่ก่อนจะทำแบบนั้น ‪ฉันขอเช็กกับศาสตราจารย์ก่อน
‪อยากถามอะไรเขาก็เชิญเลย
‪คุณมีเวลาสี่นาที
‪คุณจะแนะนำให้เราทำอะไร
‪วางแผนการหลบหนี
‪พร้อมตัวประกัน 10 ถึง 15 หรือ 20 คน
‪ถือเป็นอันตกลง
‪พาพวกเขาไปยังพื้นที่ปลอดภัย
‪- คุณก็รู้ว่าข้างในไม่มีตรงไหนปลอดภัย ‪- มีอยู่แล้ว
‪มาเถอะ
‪เซฟทั้งสี่ตู้ที่ใช้ลายนิ้วมือผมเปิดไง
‪ชกฉันสิ
‪ฉันบอกให้ชกฉันไง
‪ชกสิวะ!
‪- รู้ไหมทำไมฉันถึงจะฆ่าแก ‪- เพราะฉันคลำก้นแฟนนายไง
‪เปล่าเลย เพราะแกมันเป็นไอ้เผด็จการ
‪ทันทีที่แกยกปืนขึ้นปกป้องประเทศตัวเอง
‪ก็มีไอ้บ้ามาเรียกแกว่าไอ้เผด็จการแล้ว
‪เปิดประตู!
‪แกเป็นเผด็จการเพราะเรียกคนอื่นว่า "พันทาง"
‪"ยิปซี"
‪อะไรวะเนี่ย
‪ปิดประตู ไปเข้าแถว!
‪ถอยไป เดี๋ยวนี้!
‪- ฉันบอกให้ถอยไป ‪- "ชั้นต่ำ"
‪- ไปยืนชิดกำแพง ยกมือขึ้น! ‪- หยุดได้แล้ว!
‪นี่สำหรับที่เรียกปาเลร์โมว่า "ไอ้ตุ๊ดตาเดียว"
‪หยุดเดี๋ยวนี้!
‪- อย่ายุ่งกับพวกเขา! ‪- หยุดนะ!
‪กับ "ไอ้กรรมกร"
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- แกมันไอ้คนเหยียดผิว!
‪เรากำลังพยายามสร้างปาฏิหาริย์ ‪แต่พวกคุณกลับมาสู้กัน
‪ไอ้คนเหยียดเพศ!
‪- หยุดพวกเขาซะ! ‪- ไม่!
‪ไอ้คนเหยียดรักร่วมเพศ!
‪และนี่เพื่อไนโรบี
‪โบโกตา
‪- มันฆ่าไนโรบีนะ ‪- ตำรวจไม่ได้ตัวศาสตราจารย์ไป
‪ไนโรบีคงไม่ต้องการแบบนี้หรอก
‪ตามาโยไม่รู้อะไรเรื่องศาสตราจารย์ ‪มันยังไม่ใช่รุกฆาต
‪เรายังมีโอกาส
‪- มันฆ่าเธอนะ ‪- ปล่อยเขา
‪ปล่อยเขา
‪ฉันยังทำให้เธอมีอารมณ์อยู่ใช่ไหม
‪โตเกียว
‪เธอพลาดแล้ว
‪ปัง
‪เร็วเข้า เลิกอู้ได้แล้ว!
‪- เย็บแผลให้มัน ‪- ฉันจะฆ่าแก ไอ้ระยำ!
‪นังนั่นเป็นคนน็อกฉันว่ะ ไอ้เวรซันโดกัน!
‪ไม่ใช่แก!
‪คุกเข่าลงซะ ไอ้พวกก่อการร้าย!
‪บ้าเอ๊ย!
‪- ทางนี้ เร็วเข้า! ‪- พาพวกเขาไปจากที่นี่!
‪- เดนเวอร์! ‪- เดนเวอร์!
‪เวรเอ๊ย!
‪ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ ไว้
‪ขอฉันดูแผลหน่อย
‪- ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร ‪- มีแผลกระสุนทะลุออก
‪ฉันต้องการชุดเครื่องมือผ่าตัด
‪- เดี๋ยวนี้! ‪- ได้!
‪ไปเอาเครื่องมือกัน หยิบปืนด้วย มาเถอะ!
‪เฮลซิงกิ มะนิลา ตัวประกันหนีไปแล้ว
‪พวกนั้นยิงเดนเวอร์กับพวกเดียวกันบางคน ‪พวกนั้นมีอาวุธ!
‪รับทราบ
‪ไปกันเถอะ!
‪เฝ้าที่นี่ไว้ อย่าให้ใครขยับ
‪ไปเลย!
‪ขอดูหน่อย
‪ไอ้ลูกหมานั่น
‪เดนเวอร์
‪รักษากานเดียด้วย เขาสำคัญที่สุด!
‪เดนเวอร์!
‪บ้าเอ๊ย!
‪ผมต้องการหน่วยแพทย์ที่หน้าประตู!
‪หัวหน้ารปภ.ของธนาคารกำลังจะออกมา ‪พร้อมบาดแผลสาหัสหลายแห่ง
‪ต่อไปเป็นตาคุณ คุณจะเป็นคนดูแลการบุก
‪ใช้กำลังพลไหนครับ
‪กองกำลังพิเศษที่สาม คุณรู้จักส่วนใหญ่ในทีมนั้น ‪พวกเขาเก่งที่สุด
‪- กาญิโซ! ‪- พร้อมรับคำสั่งครับท่าน!
‪เตรียมคนของคุณให้พร้อมเดี๋ยวนี้
‪ครับท่าน
‪- บันทึกเสียงเจออะไรบ้าง ‪- เหมือนมีเสียงปืนเลยครับ
‪ผมบอกแล้วว่าจะบุกเข้าไปพร้อมคนของผม
‪ผมต้องการพวกเขา
‪เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้คนที่คุณขอมา
‪ผู้พัน นี่จะเป็นการสังหารหมู่
‪ผมต้องการคนที่จะไม่ถามว่าใครอยู่หลังหน้ากาก ‪ตอนที่พวกเขาต้องยิง
‪แต่กองกำลังพิเศษจะถาม ‪เพราะสักแห่งในสมองของพวกเขา
‪มีความคิดเรื่องช่วยตัวประกันอยู่
‪ผมต้องการคนที่จะเข้าไปยึดพื้นที่ ‪ไม่ใช่เพื่อช่วยชีวิต
‪เรากำลังพูดถึงการเสียชีวิต ‪ของพลเรือนกี่เปอร์เซ็นต์
‪เอาเป็นว่าอย่าคาดหวังว่า ‪เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตจะสูงกว่า…
‪สามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วกัน
‪ผมจะบุกเข้าไปกับทีมของผม ไม่งั้นก็ไม่ไปเลย
‪ทีมคุณเรอะ
‪มาเตโอ กานาเลคาส ‪ถูกจับข้อหาเล่นรัสเซียนรูเล็ต
‪โดยใช้อาวุธประจำการของตัวเอง ‪ในโรงเหล้าที่ทบิลิซิ
‪อารันต์ซา อาร์เตเช ‪จัดงานสู้ลิงผิดกฎหมายในยิบรอลตาร์
‪ตลกชะมัดยาด
‪ซาลวาดอร์ ตอร์เรซิลญา ‪แกล้งทำเป็นถูกโบโกฮะรอมลักพาตัว
‪หลังจากไปกกอยู่กับลูกสาวเอกอัครราชทูต ‪ในมาลีถึงหกวัน
‪ให้พูดต่อไหม รามิโร วาซเกซ ‪ผู้เชี่ยวชาญด้านระเบิดที่คุณไว้ใจ
‪อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชมอนดรากอน
‪ผมรู้เรื่องพวกนั้นหมดแล้ว ‪พวกเขากำลังรออยู่ข้างนอกแล้ว
‪ผมโทรหาพวกเขาเอง ‪ตอนศาสตราจารย์เริ่มโปรยธนบัตร
‪ให้เรียกพวกเขาเข้ามาไหม
‪ว่าไง ผู้พัน
‪ซากาสตา
‪อย่ามากวนประสาทผมนะ
‪ไปทางขวา!
‪ปาเลร์โม! ออกมาเล่นกันหน่อยสิวะ ไอ้หัวขวด!
‪เวรเอ๊ย!
‪บ้าฉิบ!
‪- ยิงเสื้อเกราะนะ! ‪- ยิงเพดาน!
‪หมอบลง
‪- เฮลซิงกิ พวกนั้นไปทางนาย ‪- หมอบลง!
‪ได้ยินไหม ไอ้อ้วน!
‪ช่วยด้วย!
‪เราอยู่ตรงนี้!
‪คุ้มกันด้วย!
‪ลิสบอน!
‪เราติดกับ! ไม่มีทางหนีแล้ว!
‪ฉันยังไม่อยากตาย!
‪เราไปไม่ถึงตู้เซฟแน่ ‪แต่เราพาพวกเขาออกไปได้
‪- ทางลานส่งของ ‪- ไปยังไงล่ะ
‪ประตูบานถัดไป คุ้มกันให้เราด้วย!
‪เอาเลย!
‪- ให้ตายสิวะ! ‪- เวรเอ๊ย!
‪- พวกนั้นกำลังไปที่ลานส่งของ ‪- โตเกียว เดนเวอร์ มะนิลา ตามไป!
‪ปาเลร์โมมากับฉัน เราจะใช้ประตูอื่น
‪เฮลซิงกิ! ไปที่ชั้นบนสุด ‪คอยรายงานการเคลื่อนไหวของทหาร
‪อาวุธ กระสุน จำนวนพล อะไรก็ได้ ‪ฉันอยากรู้ถ้าพวกนั้นจะบุก
‪ไปกันเลย
‪มาเถอะ! มาติอัส พาตัวประกันห้าคนไปกับนาย
‪มาเร็ว!
‪ไปห้องสมุดเดี๋ยวนี้!
‪เร็วเข้า!
‪สารวัตรครับ
‪ยืนยันแล้วครับ มีการยิงเกิดขึ้น
‪ผ่านทางเดินนี้แหละ วิ่งเร็ว!
‪ไปเลย สุดทางเดินนี้
‪- วิ่งไป! ‪- ทางนี้!
‪วิ่งเร็ว!
‪พวกมันมากันแล้ว!
‪เวรเอ๊ย!
‪นั่งลง
‪โอเค ไปกันเลย
‪ถอยไป!
‪ยิงเสื้อเกราะนะ
‪ระวัง!
‪เร็วเข้า!
‪เวรแล้วไง
‪เราฉิบหายแล้ว
‪ไปกันเถอะ ทางนี้!
‪- พวกนั้นปิดทางออกด้วยเหล็ก… ‪- บ้าฉิบ
‪กับระเบิด
‪พวกนั้นจบเห่แล้ว ผู้ว่าการ
‪อาวุธทั้งหมดของพวกมันอยู่ที่นี่
‪ฉันชื่ออลิเซีย ซิเอร์รา
‪ฉันเป็นสารวัตรตำรวจแห่งชาติ ‪พวกเขาได้ออกหมายจับฉัน
‪ฉันอัดวิดีโอนี้เผื่อว่าตำรวจหรือซีเอ็นไอ
‪พยายามปิดบัง บิดเบือน ‪หรือให้ข้อมูลความจริงแบบผิดๆ
‪แต่ฉันจะไม่ยอมจำนนต่อพวกคุณทุกคน ‪เพราะวันนี้ต้องฉลอง
‪นี่ไง ดูสิว่าใครอยู่กับฉัน
‪มาดูกันเลย เรากำลังอยู่ในที่ซ่อน
‪ของเจ้าสัตว์ตัวน้อยแสนฉลาดนี้
‪ศาสตราจารย์
‪คุณมาร์กินา โบกมือให้กล้องหน่อย
‪คุณมาร์กินา
‪- ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย ‪- ต้องสิ
‪บอกเราหน่อย ศาสตราจารย์ ‪ว่าใครเป็นคนจับกุมคุณ
‪- คุณไง ‪- คุณน่ะใคร
‪ทำส่วนของตัวเองหน่อย
‪ผมถูกจับโดยสารวัตรอลิเซีย ซิเอร์รา
‪ถูกต้อง!
‪ขอสัญญาสาบานด้วยใจจริง
‪ดิฉัน อลิเซีย ซิเอร์รา เมื่อเวลา 09:50 น. ‪วันที่แปด เมษายน
‪ได้พบบ่อระบายน้ำท่วมร้าง ‪ที่กิโลเมตรที่ 21 บนถนน…
‪ขอผมบอกความจริงได้ไหม
‪ผมอยากบอกความจริงหน่อย
‪ว่ามาเลย
‪ผมเลือกเจ้าหน้าที่ของคุณมาคนหนึ่ง ‪เขาเป็นส่วนหนึ่งของแผนปารีส
‪เราเลือกคุณเบนิโต อันโตญันซาส
‪อันโตญันซาสกระโดดลงสระว่ายน้ำ ‪ในชุมชนล้อมรั้วที่เขาอาศัยอยู่
‪เขาโดดลงมาจากบ้านตัวเอง ‪ให้พูดชัดๆ คือหน้าตาห้องน้ำเลย
‪และนั่นคือตอนที่ผมเริ่มทิ้งร่องรอย
‪เพื่อแก้ต่างให้เพื่อนร่วมงานของคุณ ‪เราใช้ครอบครัวของเขามาขู่ให้เขากลัว
‪หุบปากเลย มื้อเที่ยงกินอะไรเข้าไป ‪นกแก้วเหรอ
‪เขาจ้อไม่ยอมหยุดแน่
‪ผมพยายามบอกความจริง ‪อย่างตรงไปตรงมาอยู่ต่างหาก
‪ความจริงเหรอ คุณโกหกตลอดเวลา
‪คุณไม่ยอมบอกความจริงพี่ชายตัวเองด้วยซ้ำ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เพราะแบบนั้นไงตอนนี้ถึงได้เวลา…
‪เวรเอ๊ย หุบปากเฮงซวยนั่นไว้เลยนะ!
‪มาร์แซย์!
‪หุบปากซะ ไม่งั้นแม่จะยิงให้หัวกระจุย
‪มาร์แซย์ รหัสแดง!
‪มาร์แซย์ เบนฮามิ
‪มาร์แซย์!
‪บ้าเอ๊ย!
‪ต้องนี่สิ
‪มาร์แซย์ มีตำรวจ!
‪ฉันไม่ใช่ตำรวจอีกแล้ว ไอ้สี่ตา
‪มาร์แซย์…
‪มาร์…
‪- เธอต้องใช้สายรัดห้ามเลือดนะ ‪- ฉันไม่เป็นไร
‪เร็วเข้า อามันดา มิเกล หยิบปืนสิ!
‪พวกคุณทำได้
‪คุณสองคน ไปเลย!
‪หน้าต่าง
‪คุณสองคน คุ้มกันจากตรงหน้าต่างนะ
‪- รู้ใช่ไหมว่าทำอะไรอยู่ ‪- แน่นอน ทำสิ่งที่ต้องทำไง
‪ผมว่าคุณไม่รู้หรอก
‪หน้าต่าง!
‪ถอยไป ออกไปจากที่นี่!
‪หยุดนะ คุณทำให้คนบาดเจ็บสองคนแล้ว
‪ใช่ แต่ผมช่วยไว้ได้สี่ ‪และเราก็มีอาวุธของพวกมัน
‪มองผมสิ!
‪สองคนนั้นมีครอบครัวนะ
‪ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อย ‪เพราะการหนีเฮงซวยนี่ต่างหาก
‪เป็นความเสียหายที่เลี่ยงไม่ได้
‪นี่มันสงครามนะ ไม่เห็นเหรอ ‪เชอร์ชิลจะมองว่ามันคือชัยชนะ
‪กระสุนล่ะ
‪- สองตลับ ‪- ว่าไงนะ
‪เราคุ้มกันทางเดินด้วยกระสุนสองตลับไม่ได้แน่
‪ให้ตายสิ
‪เราต้องระเบิดมัน
‪ถ้าอาวุธในนั้นระเบิด ตึกได้ถล่มลงมาทั้งหลังแน่
‪- เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ‪- งั้นเราก็ต้องใช้ระเบิดมือ
‪แล้วจะไปหามาจากไหน
‪ฉันรู้ว่าที่ไหนมีระเบิดมือ กับของอีกเยอะแยะด้วย
‪เบนความสนใจพวกนั้นไว้ ‪จะได้ไม่สงสัยว่าเราไปเอาระเบิด ลิสบอน…
‪โชคดีนะ โตเกียว!
‪เราได้ยินเสียงปืนดังขึ้นในตึก ‪มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นแน่ครับ
‪ก็อีหรอบเดิมนั่นแหละ ‪แผนบาเลนเซีย ไม่ก็แผนปักกิ่ง
‪ก็แค่การแสดง
‪พวกมันระเบิดข้าวของเพื่อให้เราเปลี่ยนกลยุทธ์
‪พวกนั้นใช้ปืนไรเฟิล มีพลเรือนอยู่ในนั้นนะครับ
‪- ซัวเรส ขอทีเถอะ ‪- ผู้พัน
‪คุณกำลังวางแผนปฏิบัติการลับหลังผมเหรอ
‪- ถ้าผมทำแล้วมีปัญหาหรือไง ‪- นี่เป็นความขัดแย้งในหมู่พลเมือง
‪- ผมต้องการเป็นส่วนหนึ่งของการบุก ‪- คุณต้องการเหรอ คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪ผมคือสารวัตรที่ดูแลกลุ่มปฏิบัติการพิเศษ
‪ไม่ว่าคุณจะพยายามเมินเราแค่ไหน ‪ขอเตือนว่าเราคือคนที่ฆ่าเบอร์ลิน
‪ระหว่างต่อสู้กับปืนบราวนิ่งของเขา
‪ซากาสตา!
‪ซากาสตา พาทีมของคุณบุกเข้าไป เดี๋ยวนี้เลย!
‪โอเค
‪ริโอ มากับฉัน
‪- ไอ้สารเลว! ‪- อย่าขยับนะ!
‪เธอนี่มันเฮงซวยจริงๆ เดนเวอร์
‪ว่าไงนะ
‪เธอไม่ยอมให้ฉันเข้าร่วมการปล้นครั้งก่อน ‪ครั้งที่จบลงดีๆ
‪แต่กลับเรียกฉันมาปล้นครั้งนี้ที่เป็นกับดักหนูชัดๆ
‪ฉันทำแบบนี้เพราะฉันเป็นคนดี ‪แต่ฉันควรทำแบบนี้กับไข่เธอมากกว่า!
‪ถอยไปเลย!
‪เดนเวอร์!
‪ฟังนะ คุณเลือดออกเหมือนหมูถูกเชือดอยู่
‪กลับมาได้แล้ว
‪โอเค แขนเธอจะชา ‪แต่จะไม่เป็นไร เข้าใจไหม
‪เธอไปได้แล้ว
‪- คุณจะทำอะไรกับเจ้านั่น ‪- ทำให้พวกมันเต้นระบำไง
‪คุณบอกเองว่าเราควรเป็นวีรบุรุษไม่ใช่เหรอ ‪นั่นแหละที่ผมกำลังทำ
‪ตัวประกันอยู่ในคลังอาวุธ
‪เราเหลือกระสุนแค่สองตลับ
‪ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪เราจะบุ่มบ่ามจู่โจมไม่ได้ ‪เรามีอาวุธของพวกเขาแล้ว
‪อีกไม่นานกองทัพก็จะบุกแล้ว
‪ที่รัก ดานี่ ยาหยี กลับมาเถอะ
‪ผมไม่เป็นไรหรอกน่า ผมรู้สึกเยี่ยมจะตาย
‪ไม่เป็นไรกับผีน่ะสิ
‪เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องใช้ปัญญา ‪ป้องกันตำแหน่งที่ตั้งนี้
‪ป้องกันเหรอ เราเป็นทีมรับอิตาลีหรือไง
‪ว่าไง
‪ทั้งที่มีเมสซีตัวน้อยอยู่ในทีมเนี่ยนะ
‪และเนย์มาร์
‪และคริสเตียโน โรนัลโดเนี่ยเหรอ
‪ไม่ละ เราจะไม่เล่นเกมรับกันที่นี่ ‪เราจะบุกเร็วสไตล์ตีกี-ตากาเลย!
‪เร็วเข้า ไปหาที่กำบัง
‪ตาแกแล้ว
‪- ระเบิดมือ! ‪- ระเบิดมือ!
‪โอเคไหม
‪เป็นยังไงบ้าง
‪แย่ฉิบเลย!
‪อาร์ตูโร!
‪ฉันจะกระชากไข่แกออกมา!
‪มันอยู่ตรงนี้ ไอ้สารเลว!
‪มาหาฉันสิวะ!
‪แม่เจ้า!
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ไม่!
‪พวกนั้นมีกระสุนมากพอทำสงครามสี่รอบได้!
‪เราเสร็จแน่!
‪- นี่อะไรกันวะ ‪- วางมันลง นี่เครื่องพ่นไฟ
‪เครื่องพ่นไฟเหรอ
‪ทุกอย่างในนี้ติดไฟและระเบิดได้นะ!
‪ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผู้ว่าการ
‪ข้างนอกนั่นต่างหากที่จะเป็นบาร์บีคิว
‪เป็นของพวกคุณทุกคนที่เชื่อว่าหน้ากากนี้…
‪เป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อต้าน
‪เราต้องการคุณ
‪รัฐประกาศสงครามกับเรา
‪สงครามสกปรก
‪ศาสตราจารย์
‪เราตัดสินใจที่จะลุกขึ้นสู้กับพวกเขา
‪ตำรวจจับพวกของเราคนหนึ่งในต่างแดน
‪อนิบาล คอร์เตส
‪เกือบสองเดือนแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น
‪ไม่มีการดำเนินการทางกฎหมายใดๆ
‪ศาสตราจารย์
‪ไม่มีคำขอส่งผู้ร้ายข้ามแดน
‪มาร์แซย์ ห้องน้ำ
‪- ไม่มีการจัดหาทนายให้ ‪- ไปเช็กดูซิ
‪เขาถูกกักตัวไว้…
‪สวัสดี มีใครอยู่ในนั้นไหม
‪ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก และเป็นไปได้สูงว่า…
‪เขากำลังถูกทรมาน
‪เราขอ…
‪ให้การกักตัวที่ผิดกฎหมายนี้ยุติลงทันที
‪และมอบความยุติธรรมแก่เขา ‪ตามความคุ้มครองทางกฎหมายทุกประการ
‪- รัฐเป็นผู้เริ่มสงครามนี้ ‪- เบนฮามิน
‪เราจะไม่หลบซ่อน
‪เขาหลับอยู่
‪เราจะสู้
‪ตา…
‪ต่อตา
‪และคราวนี้…
‪เราจะปล้นครั้งใหญ่กว่าเดิม
‪เก่งมากครับ ศาสตราจารย์
‪กระสุนนัดต่อๆ ไปจะสาดใส่ทั่วห้องน้ำ
‪เพราะงั้นไถลปืนมาทางใต้ประตู ‪แล้วออกมาซะดีๆ
‪ก็ได้
‪สาม สอง…
‪หนึ่ง
‪คุณเป็นใครวะเนี่ย
‪- โลโกรโญเหรอ ‪- ผม…
‪ไม่มี…
‪ชื่อเมือง
‪เวรแล้ว ออกซิเจนกำลังจะหมดถัง
‪กำลังเติมอยู่ ต้องใช้เวลาหนึ่งนาที
‪ตอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ ฉันบอกให้นายเลิกกับฉัน
‪แต่ฉันไม่ได้พูดคำพูดสุดท้ายออกไป
‪นายจะไม่ไปจากที่นี่โดยไม่มีฉัน
‪รู้เรื่องนั้นใช่ไหม
‪คุณคงต้องลักพาตัวผมแล้ว
‪นั่นเป็นวิธีที่แย่มากในการเริ่มต้นกันใหม่
‪แต่มันจะเร่าร้อน
‪ฉันได้เรียนเคล็ดลับการลักพาตัว ‪มาสองสามอย่างแล้ว
‪วิธีจับคนมัด… ทั้งหมดเลย
‪นี่คุณจะตัดเหล็ก หรือว่าจะอ่อยผม
‪ฉันทำสองอย่างพร้อมกันได้
‪ให้ทำอย่างที่สามยังไหว
‪พวกนายสามคน ไปขึ้นรถคันแรก ไปเลย!
‪นี่เฮลซิงกิพูด
‪ข้างนอกมีการเคลื่อนไหว
‪หน่วยปฏิบัติการพิเศษของกองทัพ
‪พวกเขาติดอาวุธทุกรูปแบบ
‪เครื่องยิงจรวดซี 90 เครื่องยิงลูกระเบิด ปืนกล
‪ปืนลูกซอง ไรเฟิล
‪เร็วเข้า ไปกันเลย!
‪พวกเขากำลังขึ้นรถปฏิบัติการสองคัน ‪เวรแล้ว การบุกจะมีขึ้นเดี๋ยวนี้!
‪โบโกตา ลิสบอนพูดนะ ปล่อยกานเดียเดี๋ยวนี้เลย
‪เขาจะบอกพวกนั้นว่าเรากำลังไล่ตามตัวประกัน
‪ถ้าเราไม่ปล่อยเขา ทหารจะบุกเข้ามาทันที!
‪เราไม่มีอาวุธแล้ว ตัวประกันยึดคลังอาวุธได้
‪เฮ้ย! คุ้มกันให้ด้วย ทุกคนเลย!
‪บ้าเอ๊ย!
‪พระเจ้า!
‪เดนเวอร์!
‪ฉันต่างหากพ่อของซินซินนาติ!
‪ไอ้ลูกหมานี่!
‪มาจูบฉันหน่อยสิ!
‪- ใครเป็นพ่อล่ะเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจเลย ‪- เงียบนะ ไม่งั้นฉันจะเย็บปากให้
‪มาสิวะ!
‪- คุ้มกันพื้นที่แล้ว ‪- ทางสะดวก
‪- เตรียมพร้อมทำการบุก ‪- ได้ยินชัดเจน ผู้พัน
‪ไฟเขียว ดำเนินการต่อได้
‪เอาเลย!
‪เขาพร้อมแล้ว
‪มาเถอะ
‪ไอ้บรรลัย!
‪อาร์ทูริโต!
‪แกเชื่อเรื่องการเกิดใหม่ไหม ‪ถ้าไม่เชื่อ เรามาเจรจากันดีกว่าน่า
‪แกกลั้นหายใจได้ไหม
‪ฉันกลั้นได้นานพอให้อึ๊บแม่แกจากด้านหลังเลยละ
‪แค่นั้นจะพอเหรอ
‪ยาเฟนทานิล
‪ประตูกำลังเปิด
‪มาดูกันว่าเจ้านี่จะน็อกนายไม่ได้ด้วยหรือเปล่า
‪พวกตัวประกัน!
‪- อะไรวะนั่น ‪ - พวกตัวประกันกำลัง…
‪พวกตัวประกัน…
‪ยกเลิกการบุก
‪พวกตัวประกันกำลัง…
‪ยืนยันแล้วครับ ผู้พัน
‪เป็นกานเดียครับ ผู้พัน เป็นกานเดีย!
‪ซากาสตา ยกเลิกปฏิบัติการ ‪จนกว่าจะแจ้งภายหลัง
‪พวกตัวประกัน…
‪เดนเวอร์
‪ฉันรู้ว่าแกฟังอยู่ แกคิดว่าเธอรักแกเหรอ
‪เดนเวอร์
‪เปล่าเลย
‪แกมันไม่เป็นลูกผู้ชายพอสำหรับเธอ
‪เธอเคยบอกฉันเอง
‪ว่าฉันเป็นคนสอนให้เธอรู้จักความรัก
‪เธอเคยพูดอะไรแบบนั้นกับแกไหมล่ะ ไม่เลย
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะแกมันไม่มีปัญญาเป็นแบบที่ฉันเป็นได้
‪ความแค้นส่วนตัวของคุณ ‪กำลังทำให้เราตกอยู่ในอันตรายนะ
‪หุบปาก!
‪ผมรู้จักไอ้หนุ่มนั่นราวกับลูกตัวเอง ‪ผมรู้ว่าจะปั่นหัวมันยังไง
‪นั่นแหละที่ผมทำอยู่ ‪พอมันออกมา ผมจะได้ย่างสดมันซะ
‪ตอนอยู่กับฉัน…
‪เธอไม่เคยสงสัยเลยว่า ‪"ฉันมาทำอะไรอยู่กับผู้ชายคนนี้"
‪ไม่เคยเลย
‪ฉันแต่งงานแล้วด้วย
‪และเธอก็รู้
‪แต่เธอกลับไม่อาจห่างกายฉันได้สักวินาที
‪ประกายไฟโบยบินระหว่างเรา
‪ทุกครั้งที่เราบังเอิญเจอกันข้างเครื่องชงกาแฟ
‪ส่งปืนมาให้ฉัน
‪เราก็เอากันตลอด
‪ทุกซอกทุกมุม
‪ปีแล้ว…
‪ปีเล่า
‪เราร่วมรักกันทุกที่เลย เดนเวอร์
‪ไม่สำคัญว่าเราอยู่กันใต้เครื่องพิมพ์
‪หรือในห้องน้ำที่โรงอาหาร
‪หรือในห้องทำงานของฉัน
‪หรือบนตู้โชว์เหรียญ
‪ไม่สำคัญเลย
‪และทุกๆ คืน…
‪ทุกๆ คืน ทันทีที่เธอกลับบ้าน
‪เธอก็เขียนข้อความไพเราะพวกนี้ให้ฉัน
‪ส่งรูปมาให้ฉันดู
‪และบอกฉัน สัญญากับฉัน
‪ว่าเธอไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน ‪และอยู่ไม่ได้โดยไม่มีฉัน
‪เดนเวอร์
‪เธอเคยบอกอะไรแบบนั้นกับแกไหมล่ะ
‪พนันเลยว่าไม่เคยแน่
‪- เอาวิทยุสื่อสารมาให้ฉัน ‪- ไม่
‪ทำไมแกถึงไม่มีลูกอีกคน ลูกของแกเอง!
‪แกขโมยเธอไปจากฉัน ไอ้เวรตะไล! ‪แกต้องลักพาตัวเธอ!
‪และก่อนจะรู้ตัว เธอก็ไปอยู่ที่ไหนไม่รู้
‪ถูกบังคับให้ต้องใช้ชีวิตร่วมกับไอ้บ้านนอก!
‪ไม่ เพื่อน อย่านะ!
‪มาสิวะ!
‪ใจเย็นๆ หน่อยสิ
‪ให้ตายชัก
‪โตเกียวจะมาที่นี่พร้อมอาวุธเร็วๆ นี้แล้ว
‪ใจเย็นๆ หน่อย
‪ฉันขอโทษ
‪อาวุธ!
‪พวกมันมีอาวุธมากกว่านี้
‪บ้าเอ๊ย!
‪เปลี่ยนแผน!
‪คุณสองคน หยิบโล่พวกนั้นมา
‪แล้วยกปืนบราวนิ่งไปตั้งบนรถยก เร็วเข้า!
‪ไม่มีตรรกะทางทหารที่จะสละตำแหน่งของเรา
‪ถ้าออกไป คุณไม่มีทางรอดแน่
‪ฟังผมให้ดีนะ เพราะผมจะไม่พูดซ้ำ
‪พวกมันจะโจมตีเรานะ ‪คุณก็ได้ยินแล้ว พวกมันมีอาวุธอีก
‪ทันทีที่พวกมันขนอาวุธมาที่นี่
‪ตรงนี้จะเหมือนกับดักหนู ‪แล้วพวกมันจะฆ่าเราทุกคน!
‪ผมบอกแล้ว เราต้องจู่โจม!
‪ตอนนี้เลย!
‪ไปกันเถอะ
‪พวกเขาหยุดคุ้มกันหน้าต่างแล้ว ‪เรารอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
‪จู่โจมเร็วเข้า เอาเลย!
‪- นั่นอะไร ‪- ถอยไป!
‪เปิดเลย!
‪ปิดได้!
‪เปิด!
‪ตลับสุดท้ายแล้ว!
‪ปิดเลย!
‪เปิด!
‪บ้าเอ๊ย!
‪กระสุนเราหมดแล้ว!
‪อาร์ตูโร!
‪โมนิกา
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ขยับสิ ฉันยิงเขาแน่!
‪คุกเข่าลง!
‪เร็วเข้า คุกเข่า
‪อย่าทำอะไรให้ต้องเสียใจภายหลังเลย
‪วางปืนลงนะ ขอร้อง
‪แต่คุณจะไม่ยิงหรอก…
‪ใช่ไหม
‪คุณจะไม่มีวันยิงพ่อของลูกคุณ
‪รู้ไหมว่าผมรู้ได้ยังไง
‪ผมจะเป็นคนเดียวที่เหลือมาดูแลเด็กคนนั้น ‪เมื่อเรื่องนี้จบลงไง
‪- เป็นคนเดียวที่เขาจะไม่รู้สึกอับอาย ‪- คุกเข่าลง!
‪ไม่เข้าใจเหรอ
‪คิดไม่ได้หรือไง
‪อย่าแสร้งทำตัวเป็นคนที่คุณไม่ได้เป็นเลย
‪คุณจะไม่มีวันเป็นหนึ่งในพวกมัน
‪คุณจะเป็นความลับ…
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์