SERIAL NETFLIX
Raz, dwa, trzy, cztery.
Potrzebuję pomocy!
Defibrylator! Apteczka! Trzeba zatamować krwotok!
Nie ma pulsu.
- Szybko! No już! - Na kolana, draniu!
Trzymaj się, proszę.
- Szybko! - Już!
Podaj nożyczki.
No dalej.
Jezu!
- Jezu! - Masz.
Weź defibrylator. Dalej, Arturo.
Trzy, cztery.
- Czysto! - Cofnij się!
Dość, przypalasz tylko zwłoki.
- Sztokholm. - Bierz adrenalinę. Już.
Mam!
Zabiłaś go. Pogódź się z tym.
Co my robimy? Wojsko nas unicestwi.
Odsuń się!
Jest puls.
Tak.
Jest…
puls.
Ma kulę w sercu. Nie przeżyje.
Trzeba go zabrać do szpitala. Musimy zabrać go na zewnątrz!
Przed chwilą nie żył
i znów będzie martwy, gdy przestaniesz dmuchać mu w płuca.
Jeśli go uwolnimy, zostaniemy mordercami.
- Nie. - Tak.
Wpadną tu. Zabiją zakładników i nas.
Nie możemy pozwolić, by umarł.
Posłuchaj. Ten pieprzony wariat sam się o to prosił.
Słusznie, że strzeliłaś. Teraz czujesz się winna.
Chcesz pozbyć się poczucia winy, pogrążając nas w gównie.
Możesz mieć czyste sumienie. Ja już nie mam. Zabiję go.
- Nie! - Zastrzelę go!
- Nie! - Stój, do cholery!
- Uspokój się! - Już dobrze.
Posłuchaj.
Zabierzemy go na zewnątrz. Powiem ci dlaczego.
Potrzebny lekarz!
Sztokholm patrzyła, jak Arturo balansuje między życiem a śmiercią,
i czuła się pusta.
Wiedziała, że to ostatnie zabezpieczenie chroniące jej syna przed światem.
Arturo był biologicznym ojcem jej dziecka.
A Sztokholm zaczynała zdawać sobie sprawę,
że ani ona, ani Denver nigdy więcej nie zobaczą Cincinnati.
Nie tylko ona uważała,
że rodzicielstwo to największe na świecie źródło niepokoju.
Spodziewaliśmy się, że napastnicy zrobią jakiś ruch.
Oglądacie na żywo…
Nasze życie zależało od trzech gości
ze związanymi rękami i lufą przy twarzy.
W innych okolicznościach poddaliby się,
ale Benjamín miał w banku córkę.
A profesor miał ich dziesięć.
Jest w stanie krytycznym.
Zaraz tam będę.
Przeszukać tych ludzi w moim biurze. Trzeba ich przesłuchać.
Sprawdź ich detektorem elektromagnetycznym.
Mogą mieć mikrofony w zębach.
- Żadnych fal radiowych. - Dajcie ubrania.
Pułkowniku, są czyści.
Jest ich dziesięciu.
W bibliotece zawsze któryś z nich jest z zakładnikami.
Co się stało Arturo?
Próbowaliśmy sprowadzić zakładników w bezpieczne miejsce.
Dostał bzika na punkcie broni. Zaatakował ich miotaczem ognia.
Zamontował karabin na wózku widłowym.
Naraził nas na niebezpieczeństwo. Musieli go zdjąć.
Nie miał tętna, ale go wskrzesili.
Nikogo nie wskrzesili. Zabili go z zimną krwią.
Byłoby lepiej, gdyby zmarł w ciągu dziesięciu minut.
To prezent. Użyję go, by ich załatwić. Wbrew prawu i zasadom!
Zastrzelimy ich, nawet jeśli się poddadzą!
Dlatego chcę,
by wszyscy mieli ich za morderców.
Jasne?
Są inni ranni?
Dwóch zakładników.
Román ich zranił.
Niemożliwe. Oni to zrobili.
Wezwano mnie do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Nie szturmuj, póki nie wrócę.
Martínez, dokumentacja!
Martínez!
Mógł cię zabić.
Co ja tu robię?
Czemu miotam ołowiem, gdy moje dziecko jest z jakimiś mnichami?
Gdy dorośnie…
dowie się o wszystkim i zapyta o mamę…
Nie chcę, by odkrył, kim byłam.
Zniszczyłam życie syna.
Mój ojciec też myśli, że zrujnował mi życie,
a ja strasznie go kocham.
Górnik z transseksualną córką w latach 90.
Popełnił wiele błędów.
Gdy miałam pięć lat, powiedziałam mu, że jestem dziewczynką.
Spojrzał na mnie z poważną miną
i powiedział: „Juan, jesteś mężczyzną. Mężczyźni to nie dziewczyny”.
Był taki kuferek z kosmetykami, który bardzo chciałam…
Nie wiem, ile razy prosiłam, żeby mi go kupił.
W końcu dostałam skrzynkę, ale pełną narzędzi.
Zrozumiałam, że wszystko, co tata uważa za dziewczęce,
jest złe. Więc to ukrywałam.
Nikomu nie powiedziałaś?
W moim mieście nie było transseksualistów.
Było wielu złodziei, włamywaczy…
mnóstwo ćpunów, ale żadnych transseksualistów.
Gdy w tamtych czasach mężczyzna przebrał się w TV za kobietę,
to po to, by się wygłupiać, dla śmiechu.
Ojciec pierwszy wybuchał śmiechem.
Ale wybaczyłam mu, bo nie miałam żadnych wzorców
i on też nie.
Myślę, że konsternacja to naturalna reakcja rodziców.
Rodzice nie muszą
być idealni. Muszą cię tylko kochać.
Podoba ci się prezent?
Ci panowie to mój prezent?
To najlepsi nauczyciele.
Autentyczni profesorowie.
Idealna eskadra na twój pierwszy lot.
Wybraliśmy, specjalnie dla ciebie,
kradzież wolną od ryzyka.
W zasadzie dla zabawy.
Powiedz, tato, co to jest kradzież bez ryzyka?
Gdy się kradnie w sposób niezauważalny.
Przecież kiedyś zauważą.
Ale nie teraz.
Nie za dwa, trzy miesiące. Nawet za dziesięć.
Dopiero za 15, gdy otworzy się muzeum złota Wikingów.
Ale do tego czasu kto połączy kropki?
Złoto Wikingów?
To wierne repliki wszystkich artefaktów
z największego skarbu Wikingów.
Znaleziono go osiem miesięcy temu podczas wykopalisk.
Jest przechowywany w Instytucie Dziedzictwa Narodowego Danii.
Prawdziwy skarb jest tam, w czeluści, i czeka na swoje przeznaczenie.
Wiesz, gdzie go trzymają?
W zamku Frederiksborg.
Dokładnie w tym samym miejscu dam koncert za trzy dni.
Te będzie cudowny wieczór.
Luksusowe auta, smokingi, koktajle…
muzyka klasyczna…
i 12 kilogramów złota.
Z czego się śmiejesz?
Po pierwsze, to przedmioty z grobu Wikingów, a nie skarb.
Tak mówią archeolodzy.
Po drugie, moim zdaniem jesteś cynikiem.
Udajesz, że kochasz sztukę. Odnawiasz klasztory.
Wybacz, ale te rzeczy powinny być w muzeum.
Zaraz. To nazywasz sztuką?
Jasne, że tak.
Te przedmioty mają ponad tysiąc lat.
Są ręcznie rzeźbione i mają nordyckie symbole.
- To dzieła sztuki! - To dzieła kowala.
Ordynarność Barbarzyńców!
Zagrabili legendarne,
niezwykłe dzieła Rzymu, Grecji, Fenicjan,
stopili je, by zrobić kielichy do wina, talerze, amulety!
Przywrócimy temu złotu godność.
Proszę cię.
To my stworzymy sztukę.
To będzie niezapomniany skok.
Konferencja prasowa w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.
Na pytania odpowie pułkownik Tamayo odpowiedzialny za operację.
Jaki jest stan Arturo Romána?
Prawie zabiliście tego zakładnika.
I uwolniliście prezesa Banku Hiszpanii.
Halo? Czy ktoś tu dowodzi?
Tak to wygląda… Wojsko wkracza.
Czekają, aż Tamayo was zniszczy. Zrobi to z dwóch powodów.
Po pierwsze, jest tchórzem i sukinsynem.
Po drugie, ułatwiłeś mu to.
Pytanie, czy to wyrok dla zakładników?
Czy armia przygotowuje się do szturmu?
Strzelacie do zakładników. Wasi fani będą go czcić.
Twoja dziewczyna,
niewydarzona Power Ranger,
miś z Bałkanów, dzieciak z grobu…
Ludzie, za których jesteś gotów umrzeć.
Twoi ludzie…
są martwi.
Mogę temu zapobiec.
Daj mi informacje. Zadzwonię i nikt nie zginie.
Proszę się odsunąć. Dziękuję.
Dzień dobry.
Zwołaliśmy tę pilną konferencję prasową,
by poinformować o wynikach dochodzenia
w związku ze zniknięciem Alicii Sierry.
Była inspektor Alicia Sierra
zdradziła policję, którą reprezentuje,
i pracuje dla gangu Profesora.
Odkąd uciekła, nie wiadomo, gdzie jest.
Wykorzystujemy wszystkie możliwe środki,
by postawić ją przed sądem.
Oto, jak obecnie wygląda.
To nagranie z kamery w pobliżu jej domu.
To skurwiel.
Sygnał jej komórki urwał się dwie przecznice od sądu.
Znaleźliśmy tam kryjówkę,
z której mogła koordynować odbicie Murillo.
Badamy to wszystko.
Z analizy sprzętu znalezionego w jej domu wynika,
że ujawniła maile na temat procedur tortur w Algierii.
Sfałszowała zeznania i upozorowała pogrzeb Anibala Cortésa.
Znaleźliśmy ślady szyfrowanej komunikacji przesyłanej podejrzanymi serwerami.
Alicia Sierra wykorzystała je, by przekazać Profesorowi poufne informacje.
Dziś dowiedzieliśmy się, że Sierra otrzymała osiem milionów euro
za pośrednictwem firm
w Panamie, Belize i Delaware.
Czego się spodziewałaś? Nie masz już wyjścia.
Zawsze jest wyjście.
Czy są jakieś pytania…
- Pułkowniku, proszę! - Pani.
W jakim stanie jest Arturo Román?
Krytycznym, bardzo poważnym.
Już za późno.
Policja, rząd, wywiad… Sfabrykowali dowody.
Jeśli nas wydasz, powiedzą, że najpierw zdradziłaś ich, potem nas.
Cicho.
Myślisz, że przyznają się do sfałszowania dowodów?
Wywiad się nie poddaje, ani nie przeprasza. Wiesz o tym.
Cicho.
- Pułkowniku. - Mam pytanie.
- Planuje pan szturm? - Sytuacja zmieniła się diametralnie.
Przedtem był to napad z zakładnikami, teraz to porwanie i egzekucje.
- Protokoły są zupełnie inne. - To dlatego zmobilizowano armię?
Operacja trwa, nie mogę podać szczegółów.
- Proszę! - Pułkowniku!
Dostali zielone światło.
To będzie masakra. Wejdą szturmem.
Wyrzucili mnie z gry.
Nie wiem nawet, jak wyciągają złoto.
Złoto.
- To już nieważne. - Jasne, że ważne.
Nic nie rozumiesz. Złoto jest już bez znaczenia.
- Zamknij się. - Pogrążyli cię.
Oskarżono cię o to samo. Albo coś jeszcze gorszego.
- Cicho. - O niesubordynację.
- Cicho. - Jesteś zdrajczynią.
- Zamknij się. - Dla policji, rządu, współpracowników…
- Dość. - Nikt cię nie wyciągnie z więzienia.
Zamknij się. Muszę pomyśleć.
Nie.
Odeszły jej wody.
Nie teraz.
Bądź rozsądna. Nie możesz wychowywać dziecka w więzieniu.
Dzieci można wychować w więzieniu. Jest „więzienny żłobek”.
Ojcze chrzestny…
Dzięki, że mnie w to włączyłeś.
Potrzebowałam tego.
Zadzwoń, gdybyś potrzebowała pieniędzy.
Chciałam, by ktoś we mnie uwierzył.
Mówi o swoim ojcu, tato.
Wiem, że mówi o swoim ojcu.
Myśli, że nie mogę już robić skoków, ale mogę, i to nawet lepiej.
Ale do tego musisz się poduczyć. Drukujemy 2,4 miliarda euro.
Ping, ping, ping.
Twój ojciec wie, że tu jesteś?
Nie wie i się nie dowie.
Dobrze.
Idziemy spać.
Jutro ćwiczymy strzelanie i takie tam. Chodź.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dani!
Synu!
- Pobudka! - Rany. Co się dzieje?
Chyba źle to zrozumieliśmy.
Co takiego, tato?
Jest piąta rano, tato! Czego nie zrozumieliśmy?
Nie zrozumieliśmy tego,
jak mieliśmy się zająć Julią na prośbę Benjamína. Spieprzyliśmy to.
Nic nie spieprzyliśmy. Julia chce tu być.
To dorosła kobieta. Ma własne życie, jest niezależna.
Nie obchodzi mnie, czego chce. Muszę powiedzieć Benjamínowi,
że sprowadziłem ją na złą „dobrą ścieżkę”.
Moja wizja dobrej ścieżki
jest chyba inna od wizji Benjamína.
Musimy to wyprostować, zanim zaczną latać kule.
Tato, Benjamín jest w więzieniu
i nie możemy nic zrobić, bo nie mamy telefonu.
Musimy iść za ciosem. Więc dobranoc.
Wstawaj! Muszę do niego zadzwonić.
Chcesz teraz dzwonić do więzienia?
Jak to „teraz”?
Do najbliższego telefonu mamy minimum trzy godziny piechotą.
- Nigdzie nie idę. - Jak to nie?
- Boże! - Chodź.
- I tak już nie zasnę. - Wstawaj.
C4 idzie za blachę. Nie chcemy, by wybuchło przypadkiem.
Obronę zaczęliśmy od przeniesienia broni w bezpieczne miejsce.
Weź jeszcze siedem.
Rio, granaty?
- Sześć. - Weź jak najwięcej.
Czuliśmy się, jakbyśmy budowali własny grób, a nie bunkier.
Uda się nam.
Bez Profesora czuliśmy się jak sieroty.
To ostatnia bitwa. Trzymaj się!
Bez ojca, bez planu i bez nadziei.
Wybaczcie piłkarskie porównania, ale nie znam lepszych.
Czasem podczas finału mistrzostw świata widać, kto przegra.
Widać strach zawodników, gdy śpiewają hymn.
A ja czuję tu strach.
Zmienimy to.
Na boisku gra 11 przeciw 11.
My gramy w 10 przeciwko 10 000 bez trenera.
Dzyń, dzyń! Telefon do napastników w Banku Hiszpanii.
Oto najnowsze wiadomości ze zbiornika.
Sierra nie nosi już policyjnej odznaki.
Tamayo ją wyrzucił. Pozwolił jej odejść.
Sierra działa sama. Wiesz, co to znaczy?
Zgadniesz?
Tokio? Rio, wiecie?
To nie koniec Profesora. Gra w swoją grę. I może wygrać.
Gra przeciwko wariatce.
Nie. Jest jeszcze gorsza.
To wściekła wariatka, zdradzona przez swoich.
Rzucili ją na pożarcie.
Może już wie, że Profesor nie jest jej największym wrogiem.
- Oddychaj przeponą. - Co?
Oddychaj przeponą, by kontrolować skurcze.
Teraz jesteś położną?
Nie wygramy tej wojny.
Dzyń, dzyń! Bałkański niedźwiedź nie pojął strategii.
Nie musimy wygrać tej wojny. Przegramy ją…
ale bardzo wolno.
A wy…
chłopcy i dziewczęta w czerwieni…
My, odrzuceni przez społeczeństwo,
najwięksi przegrani w historii:
transseksualiści, przestępcy, szumowiny, geje…
Bałkańczycy, Latynosi…
Czego mogą nas nauczyć o przegrywaniu?
Wiemy, jak bardzo boli, gdy powoli to tracimy.
Wiemy to!
Możemy stracić kolejny dzień.
Czemu mielibyśmy go tracić?
Żeby stopić złoto i wyciągnąć je ze skarbca.
Wracamy.
To mi się podoba.
Masz plan na przegraną i nie chcesz go zdradzić.
Oczywiście, że tak.
Może i jestem inżynierem,
ale dowodzenie piechotą to moje powołanie.
Brak rozwarcia…
Oksytocyna mogłaby zadziałać.
Niestety jej nie mamy.
- Potrzebuję czegoś na ból. - Nie, to naraziłoby dziecko.
Robisz sobie jaja?
W otwartej przestrzeni nie mamy szans.
Ale w salach ich przewaga maleje.
Przeczołgamy się przez każdy kąt, każdą kupę gruzu.
Rzucimy granat, potem drugi, a potem użyjemy karabinu.
To nie film o wojnie w Wietnamie.
Właśnie. Jest gorzej. To obrona Stalingradu.
Tę strategię opracował generał Czujkow.
Puścimy muzykę tak głośno, że nie usłyszą granatów i strzałów.
I jeszcze lepiej.
Nie usłyszą nawet własnego radia.
Posłuchaj mnie.
Musisz jechać do szpitala.
Sama nie dasz rady.
Uwolnij nas. Potrzebujesz pomocy.
- Pomożemy ci. - Urodzę…
sama.
Jak moja babcia
i setki kobiet w historii.
Tak!
Witajcie w teatrze życia.
Potrzebuję trzech ochotników. Ta misja nie będzie łatwa.
Będą musieli atakować tyły.
Nasza jedyna szansa to atak z obu stron.
Musimy się szybko przemieszczać szybem windy, kanałami wentylacyjnymi
albo którędy się da, byle szybko.
Logroño.
Chyba lepiej się na tym znasz. Jak rozwarcie?
Nie wiem…
Rozwarcie mierzy się dotykiem.
Zobaczmy.
Która to część planu?
Plan porodu!
Potrzebuję trzech ochotników.
Oni będą najbardziej narażeni.
Dobra. Do dzieła.
Idziemy.
Denver,
pożegnaj się z nią.
To będzie długa noc. Możecie się już więcej nie zobaczyć.
Naprawdę pójdziemy piechotą?
A jak tam się dostać o 5:00 rano?
Moglibyśmy ukraść jakiś wóz.
Znowu to samo. Czy kradzież to pierwsza rzecz, o której myślisz?
Jak jest problem, to zaraz kradzież.
Sam mnie tu przywiozłeś, by obrabować mennicę.
Żebyś nauczył się to zrobić z głową, jak Profesor.
Kradnie jak trzeba,
za jednym zamachem. Żadne tam małe sumy i dymanie innych.
Jest 5:00 rano. Dojdziemy dopiero na 11,00.
Co powiesz Profesorowi, jeśli nas zobaczy?
Widzisz? Myślisz głową i jesteś rozsądny.
Ukradniemy samochód,
ale komuś, kto nie zgłosi kradzieży.
- Idę! - Jeszcze.
Nie powiem ci nic, czego byś nie wiedział, Benjamínie.
Jasne, że jest ryzyko.
Robota jest ogromna.
Ale każdy szczegół został przemyślany.
Jeśli coś pójdzie źle, Julia trafi do męskiego więzienia.
Nie wyobrażam sobie tego.
Tak, ale gdyby poprosiła o przeniesienie do więzienia dla kobiet,
pewnie by to zrobili.
Długo jej zajęło dojście do tego, kim jest teraz.
Ona…
zaczyna żyć po swojemu.
Jest szczęśliwa. Nigdy nie widziałem, by moja córka była szczęśliwa.
Przez 30 lat.
Jej ciało było więzieniem. Nie może tam trafić.
Jeśli robota jest tak wielka, to miej ją na oku.
Oczywiście. Jak własną córkę.
Benjamín, słuchaj,
jestem przy Julii całe życie i będę ją wspierał aż do śmierci.
Dzięki, Dani.
Nie ma za co.
Muszę iść.
Na razie.
Trochę przesadziłeś.
Tak? Czemu?
Spadajmy stąd.
- Na razie. - Do widzenia.
Idę!
Tego telefonu nie da się cofnąć. Przemyśl to, proszę.
Pogrąży ciebie i twoje dziecko.
Możesz mnie nienawidzić albo życzyć mi śmierci, ale w tej chwili
musisz mnie uratować,
by ocalić życie swoje i swojego dziecka.
W tej chwili jesteśmy sobie równi.
Ty i ja nie jesteśmy równi, gnojku.
Ty łamiesz prawo, a ja z tym walczę.
Boże!
To właśnie robię.
Pogrążasz własne dziecko.
Zniszczą was oboje, bo nie są ci nic winni.
Moje życie.
Są mi winni życie.
Stałam się dla nich królową suk.
A oni nie mogą zniszczyć takich suk jak ja.
Ja cię nie zawiodę.
Cicho.
Nie zawiodę cię.
Nie mów do mnie, jakbym była z twojej bandy.
Nie spędzę reszty życia, uciekając.
Wcale nie uciekam.
Nie ukrywam się.
Nie wyjadę na Filipiny.
Lubiłam swoje życie.
Lubię Madryt. I flaczki jagnięce.
I Puerta del Sol. I korupcję.
Nie stracę tego kraju przez ciebie!
Tamayo zdradził ciebie, nie mnie.
Nienawidzę cię.
Dobrze. Tyle że kończy nam się czas,
a twoja nienawiść do mnie nie uprawnia cię do narażania życia dziecka.
Ten dzieciak…
uwielbia ryzyko, ty sukinsynu!
Kurwa!
Chodźcie ze mną.
Tamayo tu jest, idą z nim żołnierze.
Dzwonił Profesor?
Gdyby dzwonił, powiedziałbym ci.
Wszyscy wynocha!
Planujemy tu akcję wojskową!
Szybko!
Policjanci wychodzą z namiotu. Coś tam szykują.
Zrozumiałem. Mamy kilka minut.
Gdy do kogoś strzelisz, czujesz się jak gówno.
Nienawidzisz siebie.
Strzeliłem do ciebie.
Mogło ci się coś stać.
Mógłbym być mordercą…
Myślisz, że jedyna opcja to więzienie albo śmierć.
Nie.
To tak nie działa.
Opatrywałem ci rany.
Tańczyłem na ciebie.
Od tamtej pory jesteśmy szczęśliwi, Mónico.
To, że raz się udało, nie znaczy, że znów się uda.
Właściwie…
chyba kusimy los.
Chcę porozmawiać, jak wrócisz.
A jeśli nie wrócę?
To chcę cię pocałować.
Pierwszy raz.
Tylko pierwszy pocałunek jest pierwszy.
Dlatego nazywa się pierwszym.
Nie chcę cię całować po raz ostatni, tylko pocałować cię znów pierwszy raz.
Jak wtedy, gdy para całuje się na zgodę.
Taki pocałunek chcę.
Budynek jest odporny na wybuch. Mamy niewiele opcji, by wejść:
główne wejście,
rampa załadunkowa i okna.
Będą się spodziewali, że wejdziemy właśnie którąś z tych dróg,
więc żadna z nich nie wchodzi w grę.
Jest inna opcja.
Znacie kapitana Gandíę. To były komandos.
Miałem zaszczyt służyć z nim, niektórzy z was też.
Proponuje alternatywny plan.
Na planie dach jest oznaczony jako odporny na wybuchy,
ale przez problemy z nośnością część nie jest.
To poufne informacje. Nie biorą ich pod uwagę.
W zabezpieczeniu Banku Hiszpanii przed wybuchem jest luka?
Nie. Jest w pełni chroniony.
Zaczyna się w muzeum
i kończy przy stalowych drzwiach, takich jak na dole.
Więc wejdziemy tam,
rozwalimy dach i zjdziemy prosto do jadalni.
Ten kasetonowy sufit pochodzi z XVIII wieku. Podczas wojny domowej
przywieziono go z pałacu w Jaén, by nie dosięgły go bomby.
Myślisz, że ktoś w Bośni powiedział:
„Nie wysadzajcie mostu w Mostarze”?
Nie, został odbudowany.
I biblioteka w Sarajewie.
W czasie II wojny Berlin spłonął
i nikt nie mówił „Nie bombardujcie go, jest ładny”.
Są tu obrazy Goyi i złoto Quimbayów…
Mamy Amnesty International na głowie. Chcemy mieć jeszcze UNESCO?
Nie obchodzi mnie złoto Quimbayów.
Patrzysz na mnie jak na psa. Powiedz, o czym myślisz!
Skazałaś niewinną osobę. Zniesławiłeś ją. Pójdzie do więzienia.
Angelito, bezpieczeństwo kraju jest ponad honor człowieka,
ponad wszystko!
Rezerwa narodowa to kręgosłup kraju.
Czy godność Sierry jest ważniejsza od bezpieczeństwa 47 milionów ludzi?
Tamayo, do kurwy nędzy!
Skazałeś ją, by ratować siebie, a nie 47 milionów ludzi.
Wejdziemy, wysadzając kasetonowy sufit!
Chodź, skarbie! Jeszcze trochę i wyjdziesz!
Kurwa!
Nie chce wyjść.
Dlaczego nie chce wyjść?
Bo to nie jest głowa.
Co?
To pupa.
Co?
Co robić?
Trzeba włożyć rękę,
umieścić dziecko na przedramieniu, jakby jechało konno na oklep,
przytrzymać mu usta palcem wskazującym i kciukiem, zbliżyć jego głowę
do mostka i wyciągnąć.
Nie ma innego wyjścia. I musisz to zrobić teraz.
Musisz mnie uwolnić.
Konwój opuszcza namiot.
Zrozumiałem. Wszyscy na pozycje. Lizbona?
Jesteśmy gotowi.
- Tokio? - Idę.
Matías, kod czerwony.
Dobra, nikt się nie rusza!
Wsadzić głowę między nogi i przygotować się. Jak w samolocie!
Będą turbulencje.
Zmiana planów!
Bez względu na to,
co słyszycie i co się trzęsie, nie przestawajcie topić!
Nie przestawajcie, nawet jeśli pojawi się Jezus i zatańczy przed wami.
- Bogota? - Już idę.
Jeśli ktoś chciałby wziąć trochę złota,
na kolczyki dla babci…
Nie.
Poproście tatę o złoto, gdy będziemy na zewnątrz.
Do roboty!
Już. Idziemy.
- Do roboty! - Zaczynamy topić!
Jadą na południowy zachód.
Boże!
Nie!
Marsylio, daj prześcieradła.
Benjamín, czysta woda.
Szybciej! Wszyscy wychodzić!
Szybko.
Wychodzić!
Wychodź. Już!
Zniknęli mi z oczu.
Jeśli zniknęli, to dlatego, że się wspinają.
Rozwalą dach!
Tokio, Denver, Manila, do schodów!
Gotowi!
Teraz!
Boże!
Posłuchaj mnie.
Zacznij głęboko oddychać.
Właśnie tak.
Nie możesz teraz przeć. To bardzo ważne.
Włożę tam rękę.
- Dobrze? - Dobrze.
Wszystko się uda.
Wszystko będzie dobrze.
Do dzieła.
- Gdzie jesteś, Tokio. - Na drugim piętrze.
Na trzecim.
Idź na dach i zajdź ich od tyłu. Helsinki?
Buduję szaniec.
Wracaj do muzeum i czekaj na mnie.
- Nie mogę. - Nie, dobry Boże.
Proszę.
Jeszcze troszkę.
Mostek. Mam go.
Proszę…
Jeszcze chwilę.
Wyciągam go.
Jeszcze trochę.
Helsinki, uciekaj. Schowaj się w muzeum.
Nie!
Już prawie.
Prawie.
Kryć się!
…straszna eksplozja…
NA ŻYWO WYBUCH W BANKU HISZPANII
Napisy: Barbara Jasinowicz