SERIAL NETFLIX
René!
Nie!
René!
Trzy osoby zginęły w nieudanej próbie napadu na bank.
Według wstępnych doniesień
co najmniej jeden z rabusiów zbiegł.
Podejrzany to kobieta w wieku około 30 lat.
Według świadków…
Sergio, spójrz na to!
…mimo obecności policji.
Dwie ofiary to ochroniarze banku.
Trzecia to jeden z rabusiów,
niezidentyfikowany trzydziestoletni mężczyzna.
Policja szuka młodej kobiety średniego wzrostu,
o brązowych włosach i szczupłej sylwetce.
Służby bezpieczeństwa i policja
zablokowały drogi wylotowe z Madrytu.
Ostrzegają, że podejrzana jest uzbrojona i niebezpieczna.
Musimy ją znaleźć. Ma talent, którego nam potrzeba.
Idealny dywersant.
Jest poszukiwana przez policję.
To zły pomysł rekrutować kogoś tak osławionego.
Czworo uzbrojonych. Trzech umiera, ona nie.
Czego ci jeszcze trzeba?
Ta kobieta przeżyła.
A teraz też jest zabójcą.
Ten napad był nieudany.
Przylgnęła do sufitu jak Spiderman.
Kto tak robi?
Zamiast związać tych gliniarzy na parkingu,
wsadziła ich do radiowozu
i pokonała blokady na sygnale.
Uciekła jak królowa z błogosławieństwem policji.
Nie sądzisz, że to artystka?
Nie mamy informacji na temat dalszych działań poszukiwawczych
podjętych przez policję.
Słuchaj, Sergio.
Właśnie wyszedłem z więzienia.
Zapewniam cię, że spotkałem tam samych głupków.
Samych debili. Beztalencia.
Nie każdy potrafi to,
co widzieliśmy.
Nie łatwo to znaleźć.
Możliwe.
Może i ma talent. Bez wątpienia. Ale ona jest przegrana.
Właśnie dlatego.
Nie ma nic do stracenia.
Tego właśnie nam trzeba.
PODEJRZANA NA WOLNOŚCI TRZY OFIARY ŚMIERTELNE
Jeśli nie znajdą jej przez 3 dni, zaczniemy jej szukać.
- Idę do biblioteki. - Dobrze.
Kup ciastka w San Onofre!
Silene Oliveira.
Tak się kiedyś nazywałam.
Byłam wtedy przekonana, że można uciec od bólu,
tak jak i przed policją.
Biegnij,
zamknij oczy
i wytrzymaj.
Ale zawsze w końcu przestajesz.
Cały ból przepływa przez ciebie.
I czujesz, że nic nie możesz zrobić, by uciec.
Ukrywałam się dziesięć dni.
W kółko odtwarzałam w głowie obrazy z mojego życia z René.
Myślałam o tym, że nigdy nie lubił banków.
A jednak zdecydowaliśmy się na skok.
Wtedy nagle
cały ból przybrał na sile.
Tak jak i poczucie winy.
Bo zostawiłam go tam samego.
Leżącego na mokrej ziemi, w deszczu,
jakby René wciąż to czuł.
A potem pomyślałam, że muszę biec jeszcze szybciej.
Żeby ten żal mnie nie dogonił.
I nie przestałam.
Nawet gdy dotarłam do ślepego zaułka,
gdzie komandosi chcieli nas zabić.
Na tym etapie życia
byłam daleko od tego, by się poddać i im to ułatwić.
Kryć się!
Ognia!
To pułapka na szczury.
Musimy zablokować wejście.
Tylko jak to zrobić?
Płyta kuchenna!
Tokio, osłaniaj nas!
Ognia!
Arteche, rozwal drzwi!
Szybko!
Kurwa!
Musimy podnieść płytę.
Trzy.
Dwa.
Jeden. Już!
Tokio!
Czekajcie!
Granat!
Do góry!
Hej, kucharze!
Następnym razem włóżcie to do sera!
LIZBONA, PORTUGALIA CZTERY LATA PRZED GODZINĄ 0
Gdy byłam mała i kończyły się wakacje,
myślałam: „Gdy dorosnę, nie będę musiała wracać do szkoły”.
Teraz nie wracam już do szkoły, tylko do czegoś gorszego.
Czemu musimy to porzucić?
Bo wakacje zawsze się kończą.
Ale uśmiecham się, gdy widzę cię w naszej okolicy.
Cieszę się, że spacerujemy po ulicach Madrytu
i pijemy piwo na placu.
Żyjemy po królewsku.
Całe dnie poświęcamy zarabianiu na życie.
Zastanawiamy się, czy stać nas na ogrzewanie.
Co dzień rujnujesz kręgosłup, dźwigając butle z gazem.
Mam to gdzieś.
A ja całymi dniami szukam nowej gównianej pracy.
Chcę być z tobą przez cały czas.
Trzeba zrobić większy skok.
Nie chcesz pieniędzy, by kupować rzeczy.
Chcesz ich, by się uwolnić.
A to bardzo kosztowne.
Tego właśnie chcę.
Chcę być wolna.
Czemu mamy się ustatkować?
Jeśli nie ukradniemy, nasze życie zostanie skradzione.
Co ty na to?
Chcę zwiedzić z tobą cały świat.
Chcę cię zobaczyć na bezludnej wyspie,
na odludziu,
z dwoma mojito w rękach
i myśleć: „Kurwa, ale mam szczęście”.
Więc jeśli mamy szczęście,
powinniśmy to wykorzystać.
Wymień miasto.
Bardzo odległe.
Obiecuję, że cię tam zabiorę.
Tokio.
Podbijemy Japonię.
Pierwszy raz wybrałam Tokio,
gdy obrałam najdalsze miasto na świecie za cel naszej podróży.
Zauważyłam, że kochanie go w różnych miastach uszczęśliwia mnie.
Święty Antoni.
Jakiś ty piękny!
Drugi raz wybrałam Tokio, by zmienić jedno życie w drugie.
Zrobili osłonę z płyty kuchennej.
Mają dobry kąt do strzału.
I cel.
Cañizo, mówi Sagasta.
Są w kuchni.
Znajdź kąt strzału z zewnątrz.
Snajperzy na pozycji.
Rzućmy granaty,
wysadźmy ich umocnienia i wchodźmy.
Chrzanić to.
Każdy, kto wejdzie do tego korytarza, zginie.
Granat nic nam nie da.
Ten blat jest z żeliwa i na pewno jeszcze go wzmocnili.
Co proponujesz?
Mamy siedzieć i czekać, aż wyjdą do łazienki?
Przewiercimy się przez ścianę.
Wywiercimy dziurę i zaatakujemy od spiżarni.
To zajmie z dziesięć minut, a czas to jedyne, co działa na naszą korzyść.
Musimy wejść teraz, zanim wyjdą z muzeum.
Odmawiam.
Pchaj mocniej.
Wsadź to, do cholery!
Mam.
Gotowe.
Rio, możesz zhakować to gówno?
Mogę. Już łamie kod.
To zajmie minimum pół godziny. Może nawet godzinę.
Godzinę?
Co? Nie ma czasu.
Potrzebujemy tu ludzi z odlewni.
Szybko.
Apteczka.
Bogota.
Ile zajmie wycięcie dziury drzwiach?
Minimum 11 minut, jeśli starczy gazu.
Musimy wybrać.
Jak będą ciąć, system się zablokuje i nic nie zrobię.
Bogota, idź z odlewnikami.
Zrozumiałem.
- Dasz radę? - Jasne.
Dalej, Helsinkii. Dasz radę.
Boże!
Tokio, jak długo możesz ich odpierać?
Ile będzie trzeba.
Zacznij wiercić. Canalejas, pomóż mu.
Majorze, nie ma pan pojęcia, co pan robi.
Kapitanie, wie pan, co zamierzamy?
To, co mówiłem. A ty masz się zamknąć.
Co jest grane?
Kłócą się, Profesorze.
Szef chce przewiercić ścianę i wejść do spiżarni.
Gandía chce zaatakować korytarzem.
Gandía kwestionuje rozkazy. Tokio, to jego słaby punkt.
- Znasz go. Możesz coś zrobić? - Oczywiście.
To zrób.
Cześć, Gandía.
Jak leci, cukierku?
Tęskniłeś za mną?
Tylko w nocy.
Ale nie wróciłeś po mnie, prawda?
Wróciłeś, bo czułeś się jak zdrajca.
Wspierałeś rabusiów przez krótkofalówkę.
Okłamałaś wywiad. Dzięki temu weszła Lizbona.
Dlatego wróciłeś.
Bo nie masz jaj, żeby wrócić do domu
i spojrzeć w oczy żonie i synowi Juanito.
Zamknij się, szczurze.
Uważaj na słowa,
gdy mówisz o mojej rodzinie.
Nie.
Widzieli w telewizji, jak wychodzisz.
Na pewno płakali, przytulali się i myśleli,
że wrócisz na kolację.
Ale nie.
Nawet do nich nie zadzwoniłeś.
Jasne, że nie.
Co byś im powiedział?
„Zabiłem bezbronną kobietę
i zdradziłem siebie i swoich ludzi, bo jestem tchórzem?”
Gandía, uspokój się.
„Cześć, Juanito. Wiesz co, synu?
Tatuś jest kanalią.
Czemu? Bo wolałbym się zabić,
niż zostać z tobą i poczytać ci bajkę”.
Co ty robisz?
Nie, kapitanie.
Kapitanie, słyszał mnie pan?
„Powiedz mamie…”
To rozkaz!
„…Późno wracałem, bo nie chciałem jej pieprzyć”.
Mówię do ciebie. Kapitanie!
Gandía!
Granat!
Kryć się!
Co to było?
- Rio. - Rio!
- Wracaj! - Dokąd idziesz?
Bogota, potrzebujemy was tu natychmiast!
Będziemy za dwie minuty. Ruszać się!
Wszyscy pod ścianę. Za mną. Już!
Trzymaj się.
To nic.
Staram się.
Jak ci idzie, Sztokholm? Słyszysz?
Robię, co mogę!
Co tylko mogę!
- Ramiro, nic ci nie jest? - Nie.
Hernando?
Canalejas?
Torrecilla i Tosco są ranni, majorze.
Zginął przez ciebie.
Zabili go!
Jeden zabity, Profesorze.
To był przypadek.
To się zdarza.
- Nie tu. - Arteche.
- Co jest grane? - Kłócą się.
Mamy kilka minut, ale nie więcej.
Arteche, uspokój się.
Mówi Cañizo. Możemy strzelać w jedno z okien kuchni.
Słaba widoczność, ale spiżarnia jest w zasięgu.
- Bądźcie gotowi. - Przyjąłem.
Arteche.
Trafiłam go?
- Trafiłam go czy nie? - Tylko w kamizelkę.
Gratulacje.
Arteche! Dwóch twoich ludzi jest rannych.
Zajmij się nimi.
Arteche! To rozkaz.
Świetnie ci idzie.
Może to samo stanie się z wami.
Zamknij się.
Przez to, co stało się wcześniej na dachu.
Ludzie pod presją mówią rzeczy, których nie mają na myśli.
Bez obaw.
To nie tak. Byłam szczera.
Myślę, że to nie jest dobry czas na takie rozmowy.
Już dawno postanowiłam być szczera.
Co w ciebie wstąpiło?
Nic. To właśnie czuję. Chcę, żeby to było jasne, Dani.
Wyjaśnię ci coś, Manila. To jest wojna.
Jestem ze Sztokholmem. Nie umiem mówić jaśniej.
Kochasz ją?
Będę cię osłaniał.
Zlekceważ mnie jeszcze raz, a skończysz na kolanach z kulą w głowie.
- Nie odpowiadasz. - Kocham ją do szaleństwa.
- Daj spokój. - Jak to?
Znamy się. Wiem, jaki jesteś.
Co lubisz. Znam twoje marzenia.
Chciałeś otworzyć ogromny, trzypiętrowy klub techno.
Teraz masz dość pieniędzy.
Tyle że kluby w hiszpańskim stylu nie są popularne w Indonezji.
Ale wierz mi, że dużo tańczyłem ze Sztokholmem.
Tańczyliśmy nawet w skarbcu.
A szkoła sztuk walki?
Są popularne w Indonezji, nie można powiedzieć, że…
Nie mogę całe życie się naparzać.
Chciałem dojrzeć.
Powiedz mi coś.
Byłeś w Indonezji przez dwa lata.
Miałeś wtedy jakieś wątpliwości?
Nigdy.
Wstaję rano i widzę,
jak Sztokholm śpi, promienie słońca wpadają przez okno i…
moje życie jest jak reklama.
Reklama wody kolońskiej.
To nie ty.
To nie twoje życie.
To inne życie, ale jest jego, tak samo jak poprzednie.
Życie może składać się z kilku.
To nie jest konieczne.
Zamknij się.
Nie zatrzymuj się.
Jest tu ktoś?
Nie.
Mieszkasz z babcią?
To bezpieczne miejsce.
Co to za jedni?
Ludzie w podobnej sytuacji.
Potencjalni członkowie naszego gangu. Jesteś pierwszym rekrutem.
To dobrze.
Bo przestaniesz robić z siebie pajaca.
Jeśli chcesz ukraść 2,4 miliarda euro,
to dostaniesz kulkę w łeb.
Więc przestań bredzić.
Dostajesz kulkę w łeb, gdy nie myślisz.
Gdy wchodzisz do banku na chama i działasz bez zastanowienia.
A ten plan powstawał przez wiele lat.
Ile lat?
Dwadzieścia.
Chcę dać ci wolność.
Już jestem wolna.
Mogę stąd wyjść i zniknąć.
Czemu tego nie zrobisz?
Bo tam nikt na ciebie nie czeka.
Twoje życie skończyło się po ostatnim napadzie.
Mogę przywrócić cię do życia.
Dać ci drugie.
Albo możesz pozostać przy wspomnieniach z pierwszego.
Co ty wiesz o mnie i moim życiu?
Ile poświęciłam dla wolności?
Muszę się tylko dowiedzieć, a to się zaraz okaże,
czy jesteś na tyle odważna,
by narodzić się na nowo.
By znów żyć, znaleźć inną miłość, rodzinę. Tak czy nie?
Decyzję trzeba podjąć dziś.
Teraz.
Chyba chciałby, żebyś znów była szczęśliwa?
Kim jesteś?
Witaj.
Szybko!
Pospieszcie się! Od tego zależy ludzkie życie. Już.
Odlewnicy są w muzeum. Tniemy.
Dobrze.
Dalej. Już!
Potrzebuję młot pneumatyczny.
Gdzie młot pneumatyczny?
Sztokholm! Gdzie młot pneumatyczny?
Tam.
Morfiny.
Daj mi morfiny. Proszę.
Znam to spojrzenie.
Pierwszy trup.
Zostaje w głowie na zawsze. Wciąż wraca.
To minie. To szok.
Morfiny. Proszę.
Szykuj się, Tokio. Odśwież się. Już idę.
Mówią, że prawdziwa miłość zdarza się raz w życiu.
Ale nie wiedzą, że można mieć kilka żyć.
Rio, prawda?
Tak.
Co robisz?
Patrzę w gwiazdy.
Co jest?
To nie w twoim stylu.
Nie znasz mnie.
Patrz, to Wielki Wóz.
To Wielka Niedźwiedzica,
a to Gwiazda Polarna.
Haker i astronom. Coś podobnego.
Profesor pomyślał o wszystkim.
Niektórzy umieją czytać przyszłość z gwiazd.
A ty umiesz?
W pewnym sensie.
Wyczytaj moją.
Naprawdę?
Dobrze.
Z układu gwiazd…
wynika, że poznasz faceta.
Jest uroczy?
Trzeba sprawdzić kąt Andromedy.
Patrz. Jest.
- Co? - Konstelacja.
Gdzie?
Patrz. O, tam.
O, tak.
Co się dzieje?
To zwykły koleś.
Też trochę samotnik.
Przeciętny facet.
Ale dobry.
Nie wiem, jak mam go poznać,
skoro jestem na szkoleniu Profesora.
Pewnie Kasjopeja wie.
Zapytajmy ją.
- To dziwne. - Co?
Kasjopeja mówi, że poznasz go w tańcu.
Zatańczymy?
To nic. Straciliśmy jedną z lanc.
Ile mamy czasu?
Jakieś sześć minut.
Profesorze, co to było?
Muszę wam coś powiedzieć.
Jest nas o jednego więcej w zbiorniku retencyjnym.
Inspektor Alicia Sierra urodziła dziecko.
Piękną dziewczynkę ważącą jakieś trzy i pół kilo.
Zdrową.
Gratulacje.
Dziecko to zawsze radość…
a ostatnio mało jej wokół.
Jak ma na imię?
Cóż…
Miał być Germán, po ojcu.
Ale skoro to dziewczynka, to nie mam pomysłu.
Może Danica?
W moim kraju to znaczy „gwiazda poranna”.
Jesteś prawdziwym poetą, Marsylio.
Jeśli zbierasz pomysły,
to zawsze podobało mi się imię Lucía.
Nie wiem, czy wygląda na Lucíę.
Raczej na Victorię.
Victoria.
Nazwę ją Victoria.
Pięknie.
Właśnie, Victoria.
Bo będzie miała moc i prędkość pocisku. I ja też.
Ja też.
Weź ją.
Victoria.
Kupiłeś same różowe rzeczy.
Bo to dziewczynka.
No i? Nie ma osobnych kolorów dla dziewczynek i chłopców.
Poza tym warunkujesz ją.
Nie wiesz, czy będzie czuła się dziewczyną, chłopcem czy Bóg wie czym.
Nie ma nawet jednego dnia, a ty już serwujesz jej traumę.
Nawet grzechotka jest różowa. Daj mi dziecko.
Nie. Dała dziecko mnie. Chyba oszalałeś.
Osłaniaj drzwi.
Kolejna lanca padła!
Zostały nam dwie.
Szybciej!
Cañizo, są w spiżarni.
Tokio, uciekaj!
Ognia!
Tokio!
Tokio, nie!
Dzień, w którym zabiłam Gandíę, był moim pechowym.
Byłam jak podziurawiona kulami kukiełka.
Mając w ciele pięć kul,
myślałam o moim samuraju.
Otwórz. Nie martw się, to nie pierścionek.
To japoński samuraj.
Zobaczyłem go w witrynie sklepu.
To znak.
Wiem, co myślisz.
Czytasz mi w myślach dzięki tej kuli?
Nie chcesz zostawiać mamy dla światowego życia.
Myślałem o tym.
Damy jej prezent.
Striptizera, który osłodzi jej życie?
Spłacimy jej kredyt.
My pojedziemy do Polinezji, a ona do Rzymu.
Albo do Paryża. Tam, gdzie zechce.
By cieszyć się życiem.
Zasługuje na to.
A ty tego potrzebujesz.
Skąd weźmiemy tyle pieniędzy?
Zapytaj ją. Potrzyj i zobacz, co powie.
Zobaczmy.
Mówi, że…
Że już myślałaś o tym, jak to zrobimy.
Banki.
Mamy za sobą 15 udanych skoków.
Rozumiemy się.
- Jesteśmy świetni. - Najlepsi.
Czas na banki.
Wiesz, że ryzyko jest większe, prawda?
Trzymaj się.
Tokio jest ranna, Profesorze.
Dostała w ręce i nogi.
Kurwa! Lanca padła.
Wystarczy. Zejdźcie do odlewni.
Trzymaj się.
Profesorze, skończył się gaz.
Pomóż mi, Lizbona.
Denver.
Potrzebujemy więcej czasu, by otworzyć muzeum.
Utworzyć pozycję obronną, by uniemożliwić wejście.
Póki jesteście w ukryciu, macie szansę.
Będziemy się opierać.
Przygotować się.
Teraz.
Kurwa!
Ty nie wchodzisz, masz inne zadanie. Idziesz ze mną.
Rozmieśćcie ładunki wybuchowe.
Zastrzel każdego, kto pojawi się w drzwiach.
Reszta, kryć się!
Możesz strzelać?
Dopóki nie odpadną mi ręce.
Manila, chodź. Idziemy!
Profesorze, jesteśmy za umocnieniem. Nie ma stąd wyjścia.
Nie ma wyjścia.
Denver?
Denver, dziura.
Denver, tam jest dziura.
Winda kuchenna.
Winda kuchenna do biura, Denver.
Denver, winda…
do biura, Denver.
Jest tutaj.
Co?
To co najmniej sześć pięter.
Kurwa!
Idźcie. Złaźcie.
- Co? - Musicie iść.
Idźcie oboje.
Idźcie na dół. Już.
- A co z tobą? - Zostaję.
- Co? - Nie zejdę.
Manila, posłuchaj. Manila!
Nie dam rady trzymać się lin.
Musicie zajebiście szybko zejść
i położyć na dole poduszki, zasłony, kartony, cokolwiek.
Słyszysz? Jasne? A ja skoczę.
- Manila. - Nie.
Uciekaj! Natychmiast!
Manila, schodź na dół! Szybko! Na dół!
Nie zostawię cię.
Pójdziesz ze mną. Nie zostawię cię.
- Nie, Denver! - Idziemy.
- Zostaw mnie. To boli. - Tokio.
Posłuchaj mnie.
Mój tata zginął w napadzie.
Nie dam umrzeć siostrze.
Nie dam.
Skarbie,
uratuj mi życie.
- Wszystko będzie dobrze. - Dobra.
Jasne?
Idź. Dam radę.
- Ładunki gotowe. - Podłączyć detonator.
Tokio!
Detonatory gotowe.
Tokio.
Tokio. Jestem z tobą.
Jestem tu.
Ramiro?
Czekaj. Wyciągnę cię stąd.
- Znasz się na budowaniu? - Potrafię zaskakiwać.
Kryć się!
Tokio, co to było?
Co się dzieje?
Rio, oni tu są.
Wchodzimy.
Manila, szybko!
- Powiększę ten otwór. - Rio.
Nie ma czasu.
Nie mów tak. I nie uśmiechaj się tak.
Cieszę się, że tu jesteś.
Nie.
Tokio.
No dalej.
Wiesz, o czym myślę?
O pierwszej nocy w Toledo.
Gdy razem tańczyliśmy.
Teraz!
Profesorze, jesteśmy na dole.
Tokio, są na dole.
Wytrzymaj 30 sekund.
Mónica!
Mónica! Kurwa!
Chodź. Pospiesz się!
Ognia!
Tokio.
Rio.
Nie smuć się.
- Coś się dziś kończy. - Nie.
To pierwszy dzień twojego nowego życia.
Masz wiele żyć do przeżycia.
- Nie. - Wiele.
Naprzód!
Musisz iść,
bo zaczyna się impreza.
Nie!
Tokio!
Ognia, Arteche!
Nie!
Canelejas!
Ja pierdolę!
Ognia, Gandía!
Tokio, skacz!
Tokio!
Słyszysz mnie?
Tokio, nie ma czasu. Skacz.
Tokio!
Czas się skończył. Skacz.
Będzie ciężko. Poradzisz sobie beze mnie?
Nie poradzę sobie, Tokio. Skacz!
Byłeś moim aniołem stróżem.
Teraz moja kolej, by być twoim.
Nie!
Nie jestem z tych, którzy gniją w więzieniu.
Wolę uciekać.
A jeśli moje ciało nie ucieknie,
zrobi to moja dusza.
Kryć się!
Tokio!
2. POŁOWA – PREMIERA 3 GRUDNIA 2021
Napisy: Barbara Jasinowicz