‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪หยุดนะ!
‪- ทางนั้น! ‪- เรเน่!
‪เรเน่!
‪ไม่!
‪เรเน่!
‪หลังจากการพยายามปล้นธนาคาร ‪มีสามคนถูกเสียชีวิต
‪ตามรายงานในช่วงต้น
‪มีโจรอย่างน้อยหนึ่งคนหนีรอดไปได้
‪ผู้ต้องสงสัยเป็นผู้หญิงอายุ ‪ระหว่าง 25 ปีถึง 30 ปี
‪จากคำบอกเล่าของพยาน…
‪เซอร์จิโอ มาดูนี่!
‪แม้จะมีตำรวจล้อมอยู่เป็นจำนวนมาก
‪ผู้ตายสองรายเป็นรปภ.ที่ธนาคาร
‪รายที่สามเป็นหนึ่งในโจร
‪ชายอายุ 30 ปี ไม่ทราบชื่อ
‪ตำรวจกำลังตามหาหญิงสาวที่มีส่วนสูงปานกลาง
‪ผมสีน้ำตาลและรูปร่างผอมบาง
‪หน่วยความมั่นคงของรัฐและกองกำลังตำรวจ
‪ได้ตั้งด่านปิดถนนทุกสายที่ออกจากมาดริด
‪ตำรวจออกคำเตือนว่าผู้ต้องสงสัย ‪มีอาวุธและอันตราย
‪(ตำรวจ)
‪เราต้องหาเธอให้เจอ ‪เธอมีพรสวรรค์ที่เราต้องการ
‪เครื่องกระทุ้งของเรา
‪เธอเป็นคนที่ตำรวจต้องการตัวมากที่สุดนะ
‪เอาคนที่เป็นจุดสนใจเข้ามา ‪เกี่ยวแบบนี้ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
‪คนถืออาวุธสี่คน ตายไปสาม รอดได้คนเดียว
‪นายยังต้องทำความเข้าใจอะไรอีก
‪ผู้หญิงคนนี้คือผู้รอดชีวิต
‪และตอนนี้เธอก็เป็นนักฆ่าด้วย
‪ส่วนการปล้นนี้ก็เป็นงานหยาบ
‪เธอห้อยตัวอยู่กับเพดานอย่างกับไอ้แมงมุม
‪มีใครบ้างทำแบบนั้น
‪แทนที่จะมัดตำรวจไว้ในลานจอดรถ
‪เธอกลับพาพวกนั้นขึ้นรถสายตรวจ
‪แล้วขับผ่านด่านปิดถนนออกมา ‪พร้อมเปิดไซเรนด้วย
‪เธอหนีออกมาอย่างกับราชินี ‪พร้อมคำอวยพรจากตำรวจ
‪นี่มันศิลปะชัดๆ ไม่ใช่เหรอ
‪ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับปฏิบัติการ ‪ที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจัดตั้งขึ้น
‪เพื่อตามล่าหญิงสาวคนนี้
‪ฟังนะ เซอร์จิโอ
‪ฉันเพิ่งออกจากคุก
‪และรับรองได้เลยว่าฉันเจอแต่พวกโง่ในนั้น
‪พวกหัวขี้เลื่อย พวกคนที่ไม่มีพรสวรรค์
‪ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะมี…
‪สิ่งที่เราเพิ่งเห็นไปเมื่อกี้
‪มันไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ
‪ก็อาจใช่
‪เธออาจมีพรสวรรค์ ที่จริงเธอเก่งเลยละ ‪แต่แม่สาวนั่นน่ะหมดหวังแล้ว
‪ก็เพราะแบบนั้นไงละ
‪เธอไม่มีอะไรให้สูญเสียแล้ว
‪นั่นแหละแบบที่เราต้องการ
‪(ผู้ต้องสงสัยยังคงลอยนวล มีผู้เสียชีวิตสามคน)
‪ถ้าตำรวจยังไม่เจอเธอใน 72 ชั่วโมง ‪เราจะเริ่มตามหาเธอ
‪- ฉันจะไปห้องสมุดละ ‪- ได้เลย
‪ซื้อขนมจากร้านซานโอโนเฟรให้ด้วยนะ!
‪ซีลีน โอลิเวรา
‪นั่นคือชื่อของฉันตอนที่เรื่องนี้เริ่มขึ้น
‪ตอนที่ฉันเคยมั่นใจว่าสามารถวิ่งหนีความเจ็บปวด
‪เหมือนที่วิ่งหนีตำรวจได้
‪วิ่งหนี
‪หลับตาลง
‪แล้วต่อต้านมัน
‪(ขาย)
‪แต่พอถึงจุดหนึ่งคุณจะหยุดเสมอ
‪แล้วความเจ็บปวดทั้งหมดนั้นก็หลั่งไหลไปทั่วตัวคุณ
‪และคุณรู้สึกว่าไม่มีอะไรที่คุณทำได้ ‪เพื่อหลบหนีมันอีกครั้ง
‪ฉันซ่อนตัวอยู่สิบวัน
‪นึกภาพชีวิตของฉันที่มีเรเน่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪นึกถึงเรื่องที่ว่าเขาไม่เคยชอบธนาคารเลย
‪และนึกถึงตอนเราตัดสินใจจะปล้นธนาคารสักแห่ง
‪แล้วก็แบบนั้นเลย
‪ความเจ็บปวดของฉันก็ยิ่งเลวร้ายลง
‪เช่นเดียวกับความรู้สึกผิด
‪ที่ทอดทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวตรงนั้น
‪นอนอยู่บนพื้นเปียกๆ ใต้สายฝน
‪ราวกับเรเน่ยังคงรู้สึกถึงมันได้
‪จากนั้นฉันก็คิดว่าฉันต้องวิ่งให้เร็วกว่าเดิม
‪ความโศกเศร้าจะได้ตามฉันไม่ทัน
‪ฉันก็เลยไม่หยุดวิ่งหนี
‪แม้กระทั่งตอนที่ฉันมาถึงทางตัน
‪ที่ที่หน่วยคอมมานโดของกองทัพ ‪ตั้งใจจะฆ่าเราให้ได้
‪พอถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ในชีวิต
‪ฉันก็อยู่ห่างจากการยอมแพ้ ‪และทำให้ง่ายสำหรับพวกมันไปไกลโขเลย
‪หาที่กำบัง!
‪ยิง!
‪นี่มันกับดักหนูชัดๆ
‪เราต้องกั้นประตู!
‪แล้วจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪แผ่นรองเตา!
‪โตเกียว คุ้มกันให้เราด้วย!
‪ยิงเลย!
‪อาร์เตเช ทำลายประตูเลย!
‪เร็วเข้า!
‪นรกเอ๊ย!
‪เราต้องยกแผ่นรองเตาขึ้นนะ
‪สาม
‪สอง
‪หนึ่ง เอาเลย!
‪โตเกียว!
‪เดี๋ยว!
‪ระเบิดมือ!
‪ยกเลย!
‪นี่ เชฟ!
‪คราวหน้ายัดใส่ชีสมานะ!
‪(ลิสบอน โปรตุเกส สี่ปีก่อนถึงวันปล้น)
‪ตอนฉันยังเด็ก พอปิดเทอมฤดูร้อนจบลง ฉันคิดว่า
‪"พอโตขึ้น ฉันจะไม่ต้องกลับไปโรงเรียนอีกแล้ว"
‪ตอนนี้ฉันไม่ได้กลับไปโรงเรียนแล้ว ‪แต่ดันกลับไปหาอะไรที่แย่กว่า
‪ทำไมเราต้องตัดใจเรื่องนี้ด้วยล่ะ
‪เพราะพักร้อนจบลงเสมอ ยาหยี
‪แต่ฉันก็ยังยิ้มออกเมื่อเห็นเธอแถวๆ บ้านเรานะ
‪และฉันก็มีความสุขเวลาเรา ‪เดินเล่นตามถนนในมาดริด
‪และดื่มเบียร์ที่จัตุรัส
‪เราดูเหมือนเชื้อพระวงศ์เลย
‪เราใช้เวลาทั้งวัน ทำงานหนักหาเงิน
‪พลางสงสัยว่าเราจะมีเงินพอ ‪ให้เปิดที่ทำความร้อนไหม
‪นายทำงานทั้งวันจนหลังแทบหัก ‪เอาถังแก๊สไปเติมให้บ้านต่างๆ
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ส่วนฉันใช้เวลาทั้งวันเพื่อหางานห่วยๆ อีกงาน
‪แต่ฉันอยากอยู่กับนายตลอดเวลา
‪งั้นเราก็ต้องปล้นอะไรที่ใหญ่ขึ้น
‪เพราะเธอไม่ได้อยากมีเงินไว้ซื้อข้าวของ
‪เธออยากมีเพื่อให้ได้เป็นอิสระ
‪และนั่นก็แพงมากนะ
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ
‪เพื่อเป็นอิสระ
‪ทำไมเราต้องวางมือด้วย
‪ถ้าเราไม่ขโมย ชีวิตก็จะถูกขโมยไปจากเรานะ
‪นายคิดว่าไง
‪ฉันอยากออกไปท่องโลกกับเธอ
‪ฉันอยากมองดูเธออยู่บนเกาะร้าง
‪ที่ไหนก็ไม่รู้
‪สองมือถือแก้วโมฮิโต
‪แล้วก็คิดว่า "แม่งเอ๊ย ฉันนี่มันโชคดีสุดๆ เลย"
‪ถ้าเราโชคดีขนาดนั้น
‪เราก็ควรใช้มันให้คุ้มค่า
‪บอกชื่อเมืองมาเลย
‪เอาที่ไกลแสนไกล
‪ฉันสัญญาว่าจะพาเธอไปที่นั่น
‪โตเกียว
‪เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ ญี่ปุ่น
‪ครั้งแรกที่ฉันเลือกโตเกียว
‪คือเพื่อออกเดินทางกับเรเน่ ‪ไปยังเมืองที่ไกลที่สุดในโลก
‪ฉันได้เรียนรู้ว่าการรักเขาในเมือง ‪ที่แตกต่างกันไปทำให้ฉันมีความสุข
‪นักบุญแอนโทนี
‪แกสวยจังเลย
‪ครั้งที่สองที่ฉันเลือกโตเกียว ‪คือเพื่อเปลี่ยนชีวิตของฉัน
‪พวกมันใช้แผ่นรองเตามาเป็นที่กำบัง
‪พวกมันมีมุมยิงเหมาะๆ
‪แถมเล็งแม่นอีก
‪กาญิโซ นี่ซากาสตาพูด
‪พวกมันอยู่ในครัว
‪หามุมยิงจากข้างนอกด้วย
‪หน่วยซุ่มยิงประจำตำแหน่งแล้ว
‪ขว้างระเบิดมือกันเถอะน่า
‪ระเบิดที่มั่นของมันแล้วบุกเข้าไป
‪ช่างหัวพวกมัน
‪ใครก็ตามที่เข้าใกล้ทางเดินนั่นได้ตายแหง
‪ระเบิดมือใช้ไม่ได้ผลหรอก
‪แผ่นรองเตานั่นทำจากเหล็กหล่อ ‪และผมมั่นใจว่ามันมีไม้ยันข้างหลัง
‪แล้วคุณจะเสนออะไร
‪นั่งเฉยๆ รอดูว่าพวกมันจะออกมา ‪ใช้ห้องน้ำไหมเหรอ
‪เราจะเจาะผ่านกำแพง
‪เราจะเจาะรู แล้วโจมตีจากห้องเก็บอาหาร
‪นั่นต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบนาที ‪และเวลาก็เป็นอย่างเดียวที่อยู่ข้างเรา
‪เราต้องบุกเข้าไปเดี๋ยวนี้ ‪ก่อนพวกมันจะเข้ามาทางพิพิธภัณฑ์
‪ปฏิเสธ
‪เวรเอ๊ย!
‪ดันให้แรงขึ้นอีก
‪สอดเข้าไปตรงนั้น ให้ตายสิวะ!
‪ได้แล้ว!
‪เรียบร้อย
‪ริโอ แฮกเจ้านี่ได้ไหม
‪ได้ มันกำลังถอดรหัสแล้ว
‪จะใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาที ‪แต่ถ้ายึดตามความจริงก็หนึ่งชั่วโมง
‪หนึ่งชั่วโมงเหรอ
‪ว่าไงนะ ไม่มีเวลาแล้ว
‪เราต้องให้คนงานโรงหลอมขึ้นมาที่นี่เดี๋ยวนี้
‪เร็วเข้า
‪ชุดปฐมพยาบาล
‪โบโกตา
‪ต้องใช้เวลาแค่ไหนถึงจะตัดประตูได้
‪อย่างน้อย 11 นาทีถ้ามีแก๊สมากพอ
‪ต้องตัดสินใจแล้ว
‪ตอนเราตัด ระบบจะบล็อก ‪และผมจะทำอะไรไม่ได้
‪โบโกตา ไปกับคนงานโรงหลอม
‪รับทราบ
‪- ทำคนเดียวได้นะ ‪- ได้อยู่แล้ว
‪เถอะน่า เฮลซิงกิ คุณทำได้
‪พระเจ้า
‪โตเกียว ต้านได้นานแค่ไหน
‪นานเท่าที่จำเป็นนั่นแหละ
‪เริ่มเจาะได้ กานาเลคาส ไปช่วยเขา
‪ผู้กอง คุณไม่รู้สักนิดว่ากำลังทำอะไร
‪ร้อยเอก รู้ไหมว่าเราจะทำอะไร
‪เราจะทำตามที่ผมสั่งเป๊ะๆ และคุณจะต้องหุบปาก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกมันเถียงกันอยู่ ศาสตราจารย์
‪ตัวหัวหน้าอยากเจาะผนัง ‪แล้วเข้ามาทางห้องเก็บอาหาร
‪แต่กานเดียอยากโจมตีผ่านทางเดิน
‪กานเดียกำลังสงสัยในคำสั่ง
‪โตเกียว นี่แหละจุดอ่อนของเขา
‪- คุณรู้จักเขา ทำอะไรได้ไหม ‪- ได้อยู่แล้ว
‪งั้นทำเลย
‪สวัสดี กานเดีย
‪สบายดีไหม ที่รัก
‪คิดถึงฉันหรือเปล่า
‪เฉพาะตอนกลางคืน
‪แต่แกไม่ได้กลับมาหาฉันใช่ไหม
‪แกกลับมาเพราะแกรู้สึกเหมือนเป็นคนทรยศ
‪แกเป็นพันธมิตรกับโจรตอนที่คุยวิทยุสื่อสารนี่นา
‪แกโกหกศูนย์ข่าวกรองแห่งชาติ ‪เพราะแบบนั้นลิสบอนถึงได้เข้ามา
‪นั่นแหละเหตุผลที่แกกลับมา
‪เพราะแกไม่กล้าพอที่จะกลับบ้าน
‪ไปสบตาเมียกับฮวนนิโต ลูกชายแก
‪หุบปากนะ นังหนูโสโครก
‪ฉันจะเข้าไปแล้วเอาสบู่ล้างปากแกเลย
‪ถ้าแกพูดถึงครอบครัวของฉันอีก
‪ไม่
‪พวกนั้นเห็นในทีวีว่าแกรอดตายออกไปได้
‪ฉันแน่ใจว่าพวกนั้นคงร้องไห้กอดกันกลม
‪แล้วก็คิดว่าแกคงกลับไปกินมื้อค่ำ
‪แต่ไม่ใช่เลย
‪แกไม่ได้โทรหาพวกเขาด้วยซ้ำใช่ไหม
‪ต้องไม่อยู่แล้ว
‪จะให้แกพูดอะไรล่ะ
‪"พ่อฆ่าผู้หญิงไร้ทางสู้
‪แล้วก็ทรยศตัวเองกับพรรคพวก ‪เพราะพ่อเป็นไอ้ขี้ขลาด" เหรอ
‪กานเดีย ใจเย็นไว้
‪"นี่ ฮวนนิโต รู้อะไรไหม เจ้าลูกชาย
‪ปะป๋าเป็นไอ้เส็งเคร็งละ
‪ทำไมน่ะเหรอ เพราะพ่อขอตายซะดีกว่า
‪อยู่กับลูกและอ่านนิยายให้ลูกฟังไง"
‪จะทำอะไร
‪อย่านะ ร้อยเอก
‪ร้อยเอก ได้ยินผมไหม
‪"และฝากบอกแม่ด้วย…"
‪นี่เป็นคำสั่ง!
‪"พ่อกลับบ้านดึกตลอดเพราะไม่อยากอึ๊บหล่อนไง"
‪ผมพูดกับคุณอยู่นะ!
‪กานเดีย!
‪ระเบิด!
‪หาที่กำบัง!
‪นั่นเสียงอะไร
‪- ริโอ ‪- ริโอ!
‪- กลับมา ‪- จะไปไหน
‪โบโกตา เราต้องการคุณที่นี่เดี๋ยวนี้!
‪เราจะไปถึงในอีกสองนาที ลิสบอน ‪ถอยไป ให้ตายสิวะ!
‪ทุกคนยืนชิดกำแพง มากับผม เร็วเข้า!
‪อดทนไว้นะ
‪ไม่เป็นไรๆ
‪จะทำละนะ
‪สต็อกโฮล์ม บอกสถานะมาด้วย ได้ยินไหม
‪กำลังพยายามอยู่!
‪กำลังพยายามอยู่โว้ย!
‪- รามิโร โอเคไหม ‪- ครับผม
‪เฮอร์นันโดล่ะ
‪กานาเลคาส
‪ตอร์เรซิลญากับตอสโกบาดเจ็บครับ ผู้กอง
‪แกทำให้พวกเขาถูกฆ่า
‪แกทำให้พวกเขาถูกฆ่า!
‪ตายหนึ่งครับ ศาสตราจารย์
‪มันเป็นอุบัติเหตุ
‪เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้
‪- ไม่ใช่ที่นี่ ‪- อาร์เตเช
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- พวกมันทะเลาะกัน
‪นั่นซื้อเวลาให้เราสองสามนาที แต่ไม่นานกว่านั้น
‪อาร์เตเช ใจเย็นๆ
‪กาญิโซพูด เรามีมุมยิงที่หน้าต่างครัวบานหนึ่ง
‪ทัศนวิสัยไม่ดี แต่ห้องเก็บอาหาร ‪ห้องหนึ่งอยู่ในระยะยิง
‪- ประจำที่ไว้ ‪- รับทราบ
‪อาร์เตเช
‪ฉันยิงโดนเขาไหม
‪- โดนหรือไม่โดน ‪- ยิงโดนเสื้อกันกระสุน
‪ยินดีด้วย
‪อาร์เตเช! สมาชิกในหน่วยของเธอ ‪ได้รับบาดเจ็บสองคน
‪ไปดูแลพวกเขาซะ
‪อาร์เตเช! นี่เป็นคำสั่ง
‪เธอทำได้ดีมาก
‪พวกนายสองคนก็อาจจะเจอแบบเดียวกัน
‪หุบปากไปเลย
‪เพราะเรื่องที่เกิดบนดาดฟ้าก่อนหน้านี้สินะ
‪ฉันเข้าใจว่าคนเราก็พูดไปทั่วนั่นแหละ ‪เวลาเจอความกดดัน
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ไม่จริงเลย ฉันเปิดใจเลยต่างหาก
‪ฉันว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้นะ
‪ฉันตัดสินใจว่าจะซื่อตรงมานานแล้ว
‪เป็นอะไรของเธอเนี่ย
‪เปล่า ก็ฉันรู้สึกแบบนั้น ‪ฉันอยากให้มันชัดเจน ดานี่
‪งั้นขอฉันพูดให้ชัดเลยนะ มะนิลา นี่คือสงคราม
‪ฉันคบอยู่กับสต็อกโฮล์ม พูดชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‪เธอรักเขาหรือเปล่าล่ะ
‪เดี๋ยวคุ้มกันให้!
‪ขืนขัดคำสั่งอีก ฉันจะสั่งให้แกคุกเข่า ‪แล้วเป่าหัวแกซะ
‪- เธอไม่ได้ตอบฉัน ‪- ฉันรักเขาจนจะบ้าเลย
‪- ไม่เอาน่า ‪- "ไม่เอาน่า" อะไร
‪ฉันรู้จักเธอนะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร
‪เธอชอบอะไร ฉันรู้ความฝันของเธอ
‪ไนต์คลับเทคโนในอาคารขนาดใหญ่สามชั้น ‪ที่เธออยากเปิด
‪ตอนนี้เธอมีเงินเยอะเกินพอแล้ว
‪ฟังนะ เรื่องก็คือคลับแนวสเปน ‪ไม่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย
‪แต่ขอบอกเลยว่าฉันเคยเต้น ‪กับสต็อกโฮล์มมาเป็นพันๆ ครั้งแล้ว
‪เราถึงกับเคยเต้นรำกันในตู้นิรภัยด้วย
‪โอเค แล้วโรงยิมศิลปะป้องกันตัวล่ะ
‪นั่นน่ะฮิตมากเลยนะในอินโดนีเซีย ‪ทั้งกังฟู บรูซลีอะไรพวกนั้น…
‪ก็ใช่ แต่ฉันเตะก้นคนไปตลอดชีวิตไม่ได้
‪ฉันอยากเติบโต
‪บอกฉันอย่างสิ
‪เธอเคยอยู่ที่อินโดนีเซียตั้งสองปี
‪ตลอดเวลานั้น ‪เธอไม่เคยแม้แต่จะสงสัยเลยเหรอ
‪ไม่เคย
‪ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
‪และเห็นสต็อกโฮล์มนอนหลับ ‪แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาและ…
‪ชีวิตฉันดูเหมือนโฆษณาเลยละ
‪โฆษณาขายโคโลญจน์
‪นั่นไม่ใช่ตัวเธอ
‪นั่นไม่ใช่ชีวิตเธอ
‪มันเป็นชีวิตที่ต่างออกไปก็จริง ‪แต่ก็เป็นชีวิตของเขาพอๆ กับชีวิตก่อนหน้านี้
‪คนคนหนึ่งสามารถมีได้หลายชีวิต
‪ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย
‪หุบปาก
‪เดินต่อไป
‪มีคนอื่นอยู่ไหม
‪ไม่มี
‪คุณอยู่กับคุณยายหรือไง
‪ที่นี่ก็แค่ที่ซ่อนตัวน่ะ
‪พวกนี้เป็นใคร
‪คนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับคุณ
‪สมาชิกที่มีศักยภาพของแก๊งเรา ‪คุณถูกรับเข้ามาเป็นคนแรก
‪ดี
‪ฉันจะได้หยุดคุณไม่ให้ทำให้ตัวเองขายหน้า
‪ถ้าคุณอยากขโมยเงิน 2,400 ล้านยูโร
‪คุณจะถูกยิงเข้าที่หัว
‪เพราะงั้นเลิกพูดถึงมันได้เลย
‪คุณจะถูกยิงเมื่อคุณไม่ได้ใช้ความคิด
‪เมื่อคุณเปิดเผยหน้าเดินเข้าไปปล้นธนาคาร ‪และทำอะไรโดยไม่คิด
‪แต่แผนนี้ใช้เวลาคิดนานหลายปี
‪กี่ปีล่ะ
‪ยี่สิบปี
‪ผมกำลังเสนออิสรภาพให้คุณนะ
‪ฉันเป็นอิสระอยู่แล้ว
‪ฉันเดินออกประตูไปตอนนี้ ‪แล้วหายตัวไปเลยยังได้
‪แล้วทำไมไม่ทำล่ะ
‪นั่นเพราะข้างนอกนั่นไม่มีอะไร ‪หรือใครกำลังรอคุณอยู่
‪ชีวิตของคุณจบสิ้นแล้วในการปล้นครั้งล่าสุด
‪ผมคืนชีพให้คุณได้
‪ชีวิตที่สอง
‪หรือคุณจะวนเวียนอยู่ในความทรงจำ ‪ของชีวิตแรกก็ได้ ตามใจเลย
‪คุณจะไปรู้อะไรเรื่องฉันกับชีวิตของฉัน
‪หรือฉันยอมทิ้งไปมากแค่ไหนเพื่อให้เป็นอิสระ
‪สิ่งเดียวที่ผมต้องรู้และผมจะรู้ให้ได้ตอนนี้ก็คือ…
‪คุณมีความกล้ามากพอ
‪ที่จะเกิดใหม่หรือเปล่า
‪เพื่อมีชีวิตอีกครั้ง เพื่อพบรักครั้งใหม่ มีครอบครัว ‪นี่เป็นคำถาม "ใช่" หรือ "ไม่"
‪วันนี้แหละเป็นวันตัดสินใจ
‪เดี๋ยวนี้
‪เขาจะไม่อยากให้คุณมีความสุขอีกครั้งเหรอ
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪ยินดีต้อนรับ
‪เร็วเข้า!
‪เร็วเข้า มีสามชีวิตเป็นเดิมพันนะ มาลุยกันเลย!
‪คนงานโรงหลอมอยู่ในส่วนพิพิธภัณฑ์แล้ว ‪เรากำลังจะตัดประตู
‪ดี
‪เร็วเข้า! เอาเลย!
‪ผมต้องใช้เครื่องเจาะ
‪เครื่องเจาะอยู่ไหน
‪สต็อกโฮล์ม เครื่องเจาะอยู่ไหน
‪ตรงนั้น
‪มอร์ฟีน
‪ขอมอร์ฟีนหน่อย ขอร้อง
‪ผมรู้จักสีหน้าแบบนั้น
‪ฆ่าคนตายครั้งแรก
‪มักฝังอยู่ในหัว วนเวียนไปมา
‪แล้วมันจะผ่านไป มันเป็นอาการช็อก
‪มอร์ฟีน ขอร้อง
‪เตรียมตัวนะ โตเกียว ทำตัวให้สวยได้เลย ‪ผมกำลังจะไปหาแล้ว
‪คนเราคิดว่ารักแท้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิต
‪สิ่งที่คนไม่รู้ก็คือคุณมีได้หลายชีวิต
‪ริโอ ใช่ไหม
‪ใช่
‪ทำอะไรอยู่
‪ดูดาวอยู่น่ะ
‪อะไร
‪ดูไม่เข้ากับนายเลย
‪นั่นเพราะคุณไม่รู้จักผม
‪ดูนี่ นั่นกลุ่มดาวกระบวยใหญ่
‪นั่นก็กลุ่มดาวหมีใหญ่
‪ส่วนนั่นกลุ่มดาวหมีเล็ก
‪เป็นแฮกเกอร์กับนักดาราศาสตร์สินะ ดูซะก่อน
‪ศาสตราจารย์นี่ครอบคลุมทุกแขนงจริงๆ
‪มีคนอ่านอนาคตจากดวงดาวได้ด้วยนะ
‪นายอ่านเป็นไหม
‪ก็อาจจะเป็น
‪อ่านอนาคตให้ฉันหน่อยสิ
‪เอาจริงเหรอ
‪ก็ได้
‪โอเค ดูจากตำแหน่งดวงดาวนะ…
‪ดูเหมือนคุณจะได้เจอผู้ชายคนหนึ่ง
‪เขาน่ารักไหม
‪เราต้องดูกาแล็กซีแอนดรอเมดาก่อน
‪ดูนั่น อยู่นั่นไง
‪- อะไร ‪- กลุ่มดาว
‪ตรงไหน
‪ดูสิ ตรงนั้น
‪อ๋อ ใช่
‪มีอะไร
‪เขาเป็นผู้ชายธรรมดา
‪แล้วก็สันโดษหน่อยๆ ด้วย
‪เป็นผู้ชายทั่วๆ ไป
‪แต่ก็เป็นคนดี
‪ฉันไม่รู้ว่าจะเจอเขาได้ยังไง
‪ถูกขังอยู่ที่นี่ วันๆ ได้แต่เข้าเรียน ‪กับศาสตราจารย์
‪พนันได้เลยว่ากลุ่มดาวค้างคาวรู้แน่
‪งั้นมาถามมันกัน
‪- ว้าว แปลกแฮะ ‪- อะไรเหรอ
‪กลุ่มดาวค้างคาวบอกว่า ‪คุณจะได้เจอเขาตอนเต้นรำ
‪เต้นรำกันไหม
‪ไม่เป็นไร เราเสียเครื่องพ่นไปหนึ่งตัวแล้ว
‪เรามีเวลาเท่าไร
‪หกนาทีเป็นอย่างต่ำ
‪ศาสตราจารย์ นั่นเสียงอะไร
‪ผมต้องบอกคุณบางอย่าง
‪มีพวกเราอีกคนอยู่ที่บ่อระบายน้ำท่วม
‪สารวัตรอลิเซีย ซิเอร์ราคลอดลูกแล้ว
‪เป็นทารกหญิงแสนสวนหนักราวสามกิโลครึ่ง
‪แล้วก็สุขภาพดีเยี่ยม
‪ยินดีด้วยนะ
‪เด็กทารกเป็นความสุขเสมอ และ…
‪หลังๆ นี้แถวนี้ไม่มีความสุขเหลือมากนัก
‪แกชื่ออะไรเหรอ
‪คือ…
‪ฉันกำลังคิดว่าจะตั้งชื่อเป็น ‪ภาษาเยอรมันตามพ่อแก
‪แต่เพราะแกเป็นเด็กผู้หญิง ฉันเลยคิดไม่ออก
‪ดานิซาดีไหม
‪ที่ประเทศผม มันแปลว่า "ดาวประกายพรึก"
‪คุณนี่เป็นนักกวีชัดๆ เลย มาร์แซย์
‪ถ้าเปิดรับความคิดเห็น
‪ฉันชอบชื่อลูเซียให้เด็กผู้หญิงมาตลอดเลย
‪ไม่รู้ว่าแกเหมาะจะชื่อลูเซียไหม
‪แกเหมือนน่าจะชื่อวิกตอเรียมากกว่า
‪วิกตอเรีย
‪ฉันจะตั้งชื่อแกว่าวิกตอเรีย
‪เพราะมากครับ
‪งั้นก็วิกตอเรียนี่แหละ
‪เพราะแกจะพุ่งแรงเหมือนกระสุน ‪และฉันก็จะอยู่กับแก
‪รับหน่อยค่ะ
‪วิกตอเรีย
‪นายซื้อสีชมพูมาหมดเลย
‪ชมพู เพราะแกเป็นเด็กผู้หญิง
‪แล้วไง ข้อแรกนะ ไม่มีสีไหน ‪เป็นของเด็กผู้หญิงหรือผู้ชาย
‪ข้อสอง นายกำลังตั้งเงื่อนไขให้แกนะ
‪นายไม่รู้หรอกว่าแกจะรู้สึกเป็นเด็กผู้หญิง ‪หรือผู้ชาย พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
‪แกยังอายุไม่ถึงวันด้วยซ้ำ ‪นายก็มาทำให้แกช้ำใจซะแล้ว
‪ขนาดขวดนมยังซื้อสีชมพูมาเลย ‪ส่งเด็กมาให้ฉันเลย
‪ไม่เอา เธอให้ผมเป็นคนอุ้ม ‪คุณนั่นแหละเสียสติไปแล้ว
‪คุ้มกันประตูไว้นะ
‪เครื่องพ่นไฟดับแล้ว
‪เราเหลือเครื่องพ่นไฟสองตัวแล้ว
‪เอาสิ เร็วเข้า!
‪กาญิโซ พวกมันอยู่ในห้องเก็บอาหาร
‪โตเกียว วิ่ง!
‪ยิง!
‪โตเกียว!
‪โตเกียว ไม่นะ!
‪วันที่ฉันฆ่ากานเดีย โอกาสของฉันก็เหลือน้อยนิด
‪ฉันเหมือนหุ่นกระบอกที่เต็มไปด้วยลูกกระสุน
‪และขณะมีกระสุนห้านัดฝังอยู่ในร่างกาย
‪ฉันก็นึกถึงซามูไรของฉัน
‪เปิดสิ ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่แหวนหรอก
‪มันคือซามูไรญี่ปุ่น
‪ฉันเจอมันที่ตู้โชว์ในร้าน
‪มันเป็นสัญญาณ
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอคิดอะไรอยู่
‪นายใช้ลูกแก้วหิมะอ่านใจฉันได้งั้นเหรอ
‪เธอไม่ได้อยากมีชีวิตสูงส่ง ‪แล้วทิ้งแม่ของเธอไว้ข้างหลัง
‪ฉันคิดเรื่องนั้นแล้วเหมือนกัน
‪เราจะให้ของขวัญท่าน
‪นักเต้นเปลื้องผ้าหนุ่มๆ ‪ที่จะทำให้ชีวิตแม่จี๊ดจ๊าดขึ้นเหรอ
‪เราจะจ่ายค่าจำนองให้ท่าน
‪ถ้าเราไปโพลินีเซีย ท่านก็ไปโรมได้
‪หรือปารีส หรือที่ไหนก็ได้ที่ท่านอยากไป
‪ท่านจะได้สนุกกับชีวิต
‪ท่านสมควรได้มีชีวิตแบบนั้นเหมือนกัน
‪และเธอก็ต้องการแบบนั้น
‪แล้วเราจะไปเอาเงินมาจากไหน
‪ถามมันสิ ถูๆ หน่อยแล้วดูซิว่ามันจะว่ายังไง
‪ไหนดูซิ
‪มันบอกว่า…
‪มันบอกว่าเธอคิดไว้แล้วว่าเราจะทำกันยังไง
‪ธนาคาร
‪เราปล้นสำเร็จหมดจดมาได้ 15 ครั้ง
‪เราเข้าใจกันและกัน
‪- เราเก่ง ‪- เราสุดยอดเลยละ
‪งั้นมาลุยธนาคารกันเลย
‪รู้นะว่ามันจะเสี่ยงยิ่งกว่าเดิม
‪อดทนไว้นะ
‪โตเกียวบาดเจ็บ ศาสตราจารย์
‪เธอถูกยิงที่แขนกับขา
‪เวรเอ๊ย เครื่องพ่นไฟดับแล้ว
‪พอแล้ว ทุกคน กลับไปที่โรงหลอม
‪อดทนไว้ก่อนนะ
‪ศาสตราจารย์ แก๊สเราหมดแล้ว
‪ช่วยหน่อย ลิสบอน
‪เดนเวอร์ ฟังนะ
‪เราต้องการเวลาเพิ่มเพื่อเปิดประตูพิพิธภัณฑ์
‪ทำแนวป้องกันเพื่อคุ้มกันทาง ‪ที่พวกนั้นอาจใช้เข้ามา
‪ตราบที่นายปักหลักอยู่ได้ ก็ยังมีโอกาส
‪เราจะต้านไว้ครับ
‪เตรียมพร้อม
‪เอาเลย
‪แม่งเอ๊ย!
‪นายจะไม่เข้าไป นายเป็นตัวสำรองแล้ว ‪ตามฉันมา
‪พวกนาย ไปติดตั้งระเบิด
‪ยิงใครก็ตามที่เข้าประตูนั้นมานะ
‪คนอื่นๆ หาที่กำบัง
‪เธอยิงไหวไหม
‪ไหวจนกว่าแขนขาดเลยละ
‪มะนิลา เร็วเข้า มาเร็ว!
‪ศาสตราจารย์ เราอยู่หลังแนวป้องกันแล้ว ‪และไม่มีทางออกแล้ว
‪ไม่มีทางออกแล้ว
‪เดนเวอร์
‪เดนเวอร์ ช่อง
‪เดนเวอร์ มีช่องอยู่
‪ลิฟต์ส่งอาหาร
‪ลิฟต์ส่งอาหารจากออฟฟิศ เดนเวอร์
‪เดนเวอร์ ลิฟต์ส่งอาหาร…
‪จากออฟฟิศ เดนเวอร์
‪อยู่นี่ไง อยู่นี่!
‪อะไร
‪มันสูงอย่างน้อยหกชั้นได้
‪แม่งเอ๊ย!
‪เร็วเข้า ลงไป
‪- ว่าไงนะ ‪- พวกเธอต้องลงไป
‪ทั้งคู่เลย เร็วเข้า
‪ลงไปเดี๋ยวนี้
‪- แล้วเธอล่ะ ‪- ฉันจะอยู่
‪- ว่าไงนะ ‪- ฉันลงไปไม่ได้
‪มะนิลา ฟังฉันนะ มะนิลา!
‪ฉันจับเชือกไม่ไหว เข้าใจไหม
‪ฉันต้องการให้เธอลงไปให้ไวเลย
‪แล้วหาเบาะ ผ้าม่าน ลังกระดาษ ‪อะไรก็ได้มากองไว้ข้างล่าง
‪อะไรก็ได้ ได้ยินฉันไหม แล้วฉันจะโดดลงไป
‪- มะนิลา ‪- ไม่
‪ไป เดี๋ยวนี้!
‪มะนิลา ลงมา! เร็วเข้า! ลงไปเลย!
‪ฉันจะไม่ทิ้งเธอ
‪เธอจะมากับฉัน ฉันจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่
‪- ไม่ เดนเวอร์! ‪- ไปกันเถอะ
‪- ทิ้งฉันไว้นี่แหละ นายทำฉันเจ็บนะ ‪- โตเกียว
‪ฟังฉันนะ ขอล่ะ
‪พ่อฉันตายไปแล้วในการปล้น
‪ฉันจะไม่ยอมให้พี่สาวมาตายอีก
‪ไม่ยอม
‪ที่รัก
‪ฉันต้องการให้นายช่วยชีวิตฉันต่างหาก
‪- ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ‪- ก็ได้
‪ตกลงนะ
‪ไปสิ ฉันไม่เป็นไร
‪- ระเบิดพร้อม ‪- เชื่อมตัวจุดระเบิด
‪โตเกียว!
‪ตัวจุดระเบิดพร้อม
‪โตเกียว
‪โตเกียว ผมอยู่ที่นี่กับคุณแล้วนะ
‪ผมอยู่ที่นี่แล้ว
‪รามิโร
‪อดทนไว้ ผมจะไปพาคุณออกมา ตกลงไหม
‪- นายเก่งเรื่องก่อสร้างด้วยสิท่า ‪- ผมมีแต่เรื่องให้ประหลาดใจเลยละ
‪หาที่กำบัง!
‪โตเกียว มีอะไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ริโอ พวกมันมาแล้ว
‪เรากำลังเข้าไป!
‪มะนิลา เร็วเข้า!
‪- ผมจะเจาะช่องเพิ่ม ‪- ริโอ
‪ไม่มีเวลาแล้วละ
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪อย่าพูดแบบนั้น อย่ายิ้มแบบนั้นด้วย
‪เพราะฉันมีความสุขที่นายอยู่ที่นี่ไง
‪ไม่
‪โตเกียว
‪เร็วเข้า
‪รู้ไหมว่าฉันกำลังคิดถึงอะไร
‪คืนแรกของเราในโทเลโด
‪ตอนเราเต้นรำด้วยกัน
‪เอาเลย!
‪ศาสตราจารย์ เราอยู่ข้างล่างแล้ว
‪โตเกียว พวกเขาอยู่ข้างล่างแล้ว
‪ต้านไว้ 30 วินาทีนะ
‪โมนิกา! นี่!
‪โมนิกา เวรเอ๊ย!
‪ทำเร็ว เร็วเข้า!
‪ยิง!
‪โตเกียว
‪ริโอ
‪อย่าเศร้าใจไปเลย
‪- วันนี้บางอย่างจะจบลง ‪- ไม่
‪แต่วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ของนายนะ
‪นายต้องใช้ชีวิตอีกหลายๆ ชีวิตเลยนะ
‪- ไม่ ‪- ใช้ชีวิตให้เยอะๆ เลย
‪เดินหน้า!
‪นายต้องไปแล้วละ…
‪เพราะได้เวลาก่อกวนแล้ว
‪ไม่!
‪โตเกียว!
‪ยิงเลย อาร์เตเช!
‪ไม่!
‪กานาเลคาส!
‪แม่งเอ๊ย!
‪ยิงเลย กานเดีย!
‪โตเกียว โดดเลย!
‪โตเกียว!
‪โตเกียว ได้ยินไหม
‪โตเกียว ไม่มีเวลาแล้ว กระโดดเดี๋ยวนี้
‪โตเกียว!
‪ไม่มีเวลาแล้วนะ โดดเดี๋ยวนี้
‪ต่อไปคงยากแน่ๆ ศาสตราจารย์ ‪คุณจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีฉัน
‪ไม่เอานะ โตเกียว กระโดดสิ!
‪คุณเป็นเทวดาผู้พิทักษ์ของฉันมาตลอด
‪ถึงตาฉันเป็นให้พวกคุณบ้างแล้ว
‪ไม่!
‪ฉันไม่ใช่พวกที่จะยอมเน่าตายในคุก
‪ฉันเป็นพวกชอบวิ่งหนีมากกว่า
‪และถ้าร่างกายฉันวิ่งหนีไม่ไหว
‪อย่างน้อยวิญญาณของฉันก็ทำได้
‪ถอยไป!
‪โตเกียว!
‪(ชุด 2 - 3 ธันวาคม)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์