BİR NETFLIX DİZİSİ
René!
Hayır!
René!
Banka soygunu teşebbüsünden sonra üç kişi öldürüldü.
İlk haberlere göre soygunculardan en az biri kaçabildi.
Şüpheli 25 ila 30 yaşlarında bir kadın.
Tanıklara göre…
Sergio, gel de şuna bak!
Üçüncüsü, soygunculardan biriydi.
30 yaşında kimliği belirsiz erkek.
Polis orta boylu, minyon tipli, koyu saçlı bir genç kadın arıyor.
Devlet güvenlikleri ve polis güçleri Madrid'den çıkan tüm yolları kapattı.
Şüphelinin silahlı ve tehlikeli olduğunu söylüyorlar.
Onu bulmalıyız. İhtiyacımız olan yeteneğe sahip.
Koçbaşımız.
Polisin en çok arananlar listesine girdi. Yüksek profilli birini getirmeyelim.
Dört silahlı insan. Üçü ölü, biri yaşıyor. Daha başka ne istiyorsun?
-Bu kadın savaşçı. -Artık katil de.
O soygun acemiceydi.
Örümcek Adam gibi tavana tırmanmış. Bunu kim yapar?
Polisleri otoparkta alıkoymak yerine
onları ekip otosuna koymuş ve sirenler açık hâlde barikatları aşmış.
Polisin de yardımıyla kraliçeler gibi kaçmış.
Bu sanat değil de ne?
Kadının peşindeki yetkililerin operasyonu hakkında bir bilgi yok.
Bak Sergio.
Ben hapisten yeni çıktım.
Seni temin ederim ki orada sadece aptallarla tanıştım.
Beyni ölmüş insanlarla. Yeteneksizlerle.
Bu gördüğümüz şey herkesin harcı değil.
Bunu bulmak zordur.
Olabilir.
Yetenekli olabilir. Öyle de. Ama o kız ümitsiz vaka.
Tam da bu yüzden almalıyız.
Kaybedecek hiçbir şeyi yok. İhtiyacımız olan tam da bu.
ŞÜPHELİ FİRARDA, ÜÇ CAN KAYBI
Onu 72 saate bulamazlarsa biz aramaya başlayalım.
-Ben kütüphaneye gidiyorum. -Tamam.
San Onofre'den hamur işi al!
Silene Oliveira.
Bu hikâye başladığında adım buydu.
Polisten nasıl kaçtıysam acımdan da kaçabileceğime emindim.
Kaç…
Gözlerini kapat…
Diren.
Ama elbet bir an durursun.
Ve o acı seni ezer geçer.
O acıdan kurtulmanın hiçbir yolu yokmuş gibi gelir.
10 gün boyunca saklandım.
René ile olan hayatımı tekrar tekrar gözümün önünden geçirdim.
Bankaları nasıl hiç sevmediğini düşündüm.
Ve soymaya karar verdiğimiz anı.
Ve birden
acım daha da büyüdü.
Suçluluk hissim de öyle.
Onu orada yapayalnız bıraktığım için. Islak zeminde, yağmur altında.
René hissedebilirmiş gibi.
Sonra, öncekinden daha hızlı koşmam gerektiğini düşündüm.
Böylece yas, bana ulaşamazdı.
Durmadım.
Gerçek bir komando bizi öldürmeye geldiğinde
ve kendimi çıkmazda bulduğumda bile.
Hayatımın bu noktasında
pes edip işlerini kolaylaştıracak hâlim yoktu.
Siper alın!
Ateş!
Fare kapanına kısıldık!
-Kapıyı kapatmalıyız! -Bunu nasıl yapacağız?
Ocak üstü!
Tokyo, bizi koru!
Ateş!
Arteche, o kapıyı yok et!
Çabuk!
Lanet olsun!
Ocağı kaldırmalıyız.
Üç.
İki.
Bir. Şimdi!
Tokyo!
Bekleyin!
Bomba!
Yukarı!
Aşçılar, bana bakın!
Bir dahakine peynirin içine koyun!
LİZBON, PORTEKİZ BÜYÜK GÜNDEN 4 YIL ÖNCE
Küçükken yaz tatili bittiğinde
"Büyüyünce okula dönmeme gerek kalmayacak" diye düşünürdüm.
Şimdi okula değil, daha beter bir şeye dönüyorum.
Bundan niye vazgeçmek zorundayız?
Çünkü tatiller her zaman biter.
Ama ben seni mahallemizde görünce de gülümsüyorum.
Madrid sokaklarında dolanıp meydanda bira içmek de beni mutlu ediyor.
Krallar gibi yaşıyoruz.
Günlerimiz geçim sıkıntısıyla geçiyor.
Gazı açmaya paramız yeter mi kaygısıyla.
Tüm gün sırtında tüp taşıyıp duruyorsun.
Umurumda değil.
Ben de tüm günümü boktan bir iş arayarak harcıyorum.
Sürekli seninle olmak istiyorum.
Daha büyük şeyler soymalıyız.
Çünkü para bir şeyler almak için değildir.
Özgür olmak içindir.
Ve özgürlük çok pahalıdır.
İstediğim şey bu.
Özgür olmak.
Niye aza tamah edelim?
Çalmazsak hayatımız bizden çalınır.
Ne dersin?
Ben seninle dünyayı gezmek istiyorum.
Issız bir adada, kimsenin olmadığı bir yerde
seni elinde iki mojitoyla görüp
"Vay be, çok şanslıyım" diye düşünmek istiyorum.
O kadar şanslı olursak
bunun tadını çıkarmalıyız.
Bir şehir seç.
Çok uzaktan.
Seni oraya götürürüm, söz.
Tokyo.
Hazırlan Japonya.
Tokyo'yu ilk seçtiğimde
René ile dünyanın en uzak şehrine gitmek istiyordum.
Onu farklı şehirlerde sevmenin beni mutlu ettiğini öğrenmiştim.
Aziz Anthony.
Ne güzelsin!
Tokyo'yu ikinci seçişim, hayatımı değiştirmek içindi.
Ocağı siper olarak kullanıyorlar.
Atış açıları iyi.
Nişancıları da öyle.
Cañizo, ben Sagasta.
Mutfaktalar.
Ateş edebileceğiniz bir açı bulun.
Keskin nişancılar yerleşti.
El bombası atalım, istihkâmlarını patlatıp girelim.
Sikerler.
O koridora yaklaşan ölür.
El bombasıyla bir şey başaramayız.
O ocak dökme demirden ve eminim güçlendirmişlerdir.
Ne öneriyorsunuz? Oturup tuvalete çıkmalarını mı bekleyelim?
Duvarı deleceğiz.
Duvarı delip kilerden saldıracağız.
En az 10 dakikamızı alır ve şu an tek avantajımız zaman.
Onlar müzeden gelmeden hemen girmeliyiz.
Olumsuz.
İyice yüklen.
Hadi, lanet olsun!
Tamamdır!
Yaptım.
-Rio, hack'leyebilir misin? -Evet, kodları kırıyorum.
En az 30 dakika sürer. Gerçekçi olursak bir saat.
-Bir saat mi? -Ne? O kadar vakit yok.
Döküm işçileri hemen buraya gelsin.
Hadi. İlk yardım kiti.
Bogotá. Kapıyı kesmek ne kadar sürer?
-En az 11 dakika, tabii yakıt yeterse. -Karar vermeliyiz.
Kapıyı açınca sistem kapanacak ve hiçbir şey yapamayacağız.
-Bogotá, döküm işçileriyle git. -Anlaşıldı.
-Tek yapabilir misin? -Evet.
Hadi Helsinki. Başarabilirsin.
Tanrım.
Tokyo, ne kadar direnebilirsiniz?
Ne kadar gerekirse.
Delmeye başlayın. Canalejas, yardım et.
Binbaşı, ne bok yediğinizi bilmiyorsunuz.
Yüzbaşı, ne yapacağımızı biliyor musunuz?
Ben ne diyorsam onu. Çenenizi de kapatacaksınız.
Ne oluyor?
Tartışıyorlar Profesör.
Patronları duvarı delip kilerden gelmek istiyor.
Gandía, koridordan saldırmak istiyor.
Gandía emirleri sorguluyor. Tokyo onun zayıf noktası.
-Onu tanıyorsun. Bir şey yapabilir misin? -Elbette.
Yap o zaman.
Merhaba Gandía.
Nasılsın tatlım?
Beni özledin mi?
Sadece geceleri.
Ama benim için dönmedin, değil mi?
Hain gibi hissettiğin için döndün.
Telsizle soygunculara müttefiklik yapıyordun.
İstihbarat'a yalan söyledin. Bu sayede Lizbon içeri girdi.
Bu yüzden döndün.
Çünkü sende evine dönecek,
eşinin ve oğlun Juanito'nun gözlerine bakacak cesaretin yok.
Kes, seni küçük fare.
Ailemin adını ağzına alırsan ağzına acı biber sürerim.
Hayır.
Televizyonda buradan canlı çıktığını izlediler.
Eminim ağlamış, birbirlerine sarılmış ve yemeğe geleceğini düşünmüşlerdir.
Ama hayır.
Onları aramadın bile, değil mi?
Elbette hayır. Ne diyebilirsin ki?
"Savunmasız bir kadını öldürdüm,
kendime ve adamlarıma ihanet ettim çünkü korkağım" mı?
Gandía, sakin ol.
"Selam Juanito. Bak ne diyeceğim evlat.
Baban boktan birisi.
Niye mi?
Çünkü seninle kalıp sana masal okumaktansa intihar etmeyi yeğlerim."
Ne yapıyorsun?
Yapmayın Yüzbaşı.
Yüzbaşı, duydunuz mu?
"Ve annene de ki…"
Bu bir emirdir!
"…eve geç gelmemin sebebi onunla yatmak istemememdi."
Size diyorum Yüzbaşı!
Gandía!
Bomba!
Siper alın!
O da neydi?
-Rio. -Rio!
-Geri gel! -Nereye gidiyorsun?
-Bogotá, hemen buraya gel! -İki dakikaya geleceğiz Lizbon.
Yürüyün lan!
Herkes duvara yaslansın! Benimle gelin, çabuk!
Dayan.
Sorun yok.
Yapıyorum.
Stockholm, durum nedir? Duyuyor musun?
Uğraşıyorum!
Uğraşıyorum işte!
-Ramiro, sen iyi misin? -Evet efendim.
Hernando?
Canalejas?
Torrecilla ve Tosco yaralı Binbaşı.
Senin yüzünden öldü.
Senin yüzünden öldü!
Bir kayıp var Profesör.
Kazaydı.
Olur böyle şeyler.
-Burada değil. -Arteche.
-Ne oluyor? -Kavga ediyorlar.
Bu bize sadece birkaç dakika kazandırır.
Arteche, sakin ol.
Ben Cañizo. Mutfak pencerelerinden birini vurabiliriz.
Görüşüm iyi değil ama kilerlerden biri görünüyor.
-Konuşlanın. -Anlaşıldı.
Arteche.
Vurdum, değil mi?
-Vurdum mu, vuramadım mı? -Yeleğini vurdun.
Tebrikler.
Arteche! Takımının iki üyesi yaralandı.
Git, onlara bak.
Arteche! Bu bir emirdir.
Harika gidiyorsun.
Belki aynı şey ikinize de olur.
Çeneni kapat.
Biraz önce çatıda olanları diyorum.
İnsanlar baskı altındayken istemedikleri şeyler söylerler.
Sorun değil.
Hayır. Dürüst oluyordum.
Bence şimdi bunları konuşma zamanı değil.
Ben uzun zaman önce dürüst olmaya karar verdim.
Sana ne oldu böyle?
Hiç, sadece böyle hissediyorum. Açık konuşuyorum Dani.
Ben de açık konuşayım Manila. Bu bir savaş.
Ben Stockholm'leyim. Daha açık söyleyemem.
Ona âşık mısın?
Seni korurum!
Bir daha itaatsizlik edersen sana diz çöktürür, kafana sıkarım.
-Cevap vermiyorsun. -Deli gibi âşığım.
-Hadi. -"Hadi" ne?
Birbirimizi tanıyoruz. Seni bilirim.
Neyi sevdiğini. Hayallerini.
Açmak istediğin dev, üç katlı tekno gece kulübünü.
Şu an yeterince paran var.
Bak, İspanyol tarzı gece kulüpleri Endonezya'da popüler değil.
Ama Stockholm'le bol bol dans ediyoruz.
Kasada bile dans ettik.
Tamam ama dövüş sanatları salonu ne olacak?
Endonezya'da onlar popüler. Aksini iddia edemezsin…
Hayatımı milleti döverek geçiremem.
Büyümek istedim.
Bana şunu söyle…
Siktiğimin iki yılı boyunca Endonezya'daydınız.
Onca zaman hiç şüphe duymadın mı?
Asla.
Sabah uyanıp Stockholm'ü uyurken görürdüm.
Güneş ışığı camdan sızardı.
Hayatım reklam gibiydi.
Parfüm reklamı gibi.
Bu sen değilsin.
Senin hayatın değil.
Farklı bir hayat olsa da bu da eski hayatı kadar gerçek.
Bir ömre birçok hayat sığabilir.
Buna gerek yok.
Kes sesini.
Yürümeye devam et.
Kimse var mı?
Hayır.
-Büyükannenle mi yaşıyorsun? -Burası güvenli bir yer.
Onlar kim?
Seninle aynı durumdaki insanlar.
Çetemizin potansiyel üyeleri. İlk katılan sensin.
Güzel.
Büyük bir aptallık etmene engel olayım.
2,4 milyar avro çalmak istiyorsan
kafana mermiyi yersin.
-Tüm dünyaya bunu anlatma. -Düşünmediğinde mermi yersin.
Bankaya yüzün açık gidip hiç düşünmeden hareket ettiğinde.
Ama bu planı yıllardır yapıyoruz.
Kaç yıldır?
20 yıldır.
Sana özgürlük sunuyorum.
Ben zaten özgürüm.
Şu kapıdan çıkıp kaybolabilirim.
Niye kaybolmuyorsun?
Çünkü dışarısı bir hiçlik. Seni bekleyen bir şey yok.
Son soygundan sonra hayatın sona erdi.
Seni hayata döndürebilirim.
İkinci bir hayat. Ya da istersen ilkinin anılarında boğul.
Beni ve hayatımı sen ne bileceksin?
Özgürlük için neler verdiğimi?
Tek bilmem gereken ve şu an öğreneceğim şey
yeniden doğacak kadar cesur olup olmadığın.
Yine yaşayacak kadar. Yine aşkı bulacak kadar.
Evet veya hayır. Bugün karar vereceksin.
Şimdi.
O, yine mutlu olmanı istemez miydi?
Kimsin sen?
Hoş geldin.
Hadi!
Çabuk! Üç kişinin canı tehlikede! Gidelim!
Döküm işçileri müzede. Kesiyoruz.
Güzel.
Hadi! Hemen!
Matkap lazım.
Matkap nerede?
Stockholm! Matkap nerede?
Orada.
Morfin.
Morfin ver. Lütfen.
O bakışı biliyorum.
İlk ölüm.
Hep kafanda kalır. Döner de döner.
Geçer. Şok yüzünden.
Morfin. Lütfen.
Bekle Tokyo, hazır ol. Yoldayım.
Gerçek aşk hayatta bir kez olur derler.
İnsanların bilmediği şu ki bir ömre birden fazla hayat sığabilir.
-Rio, değil mi? -Evet.
Ne yapıyorsun?
Yıldızlara bakıyorum.
Ne oldu?
Bu senlik değil.
Beni tanımıyorsun.
Bak, şu Büyük Kepçe.
Şu Büyükayı.
Şu da Küçükayı.
Hem hacker hem astronom. Bak sen.
Profesör her şeyi düşünmüş.
Bazıları yıldızlardan geleceği okuyabiliyor.
-Sen okuyabiliyor musun? -Yani, sayılır.
Geleceğimi söyle.
Sahiden mi?
Tamam.
Tamam, yıldızların hizasına göre…
Bir erkekle tanışacaksın.
-Yakışıklı mı? -Andromeda'nın açısına bakmak lazım.
Bak. İşte orada.
-Ne? -Takımyıldız.
-Nerede? -Bak. Tam orada.
Evet.
-Ne oldu? -Normal bir adam.
Yalnız bir tip.
Sıradan biri ama iyi bir adam.
Burada Profesör'ün derslerine katılırken onunla nasıl tanışırım, bilmiyorum.
Kraliçe Takımyıldızı biliyordur.
Ona soralım.
-Vay canına, bu tuhaf. -Ne tuhaf?
Dans ederken tanışacakmışsınız.
Dans edelim mi?
Sorun yok. Bir kaynak kolu gitti.
Kalanlarla ne kadar sürer?
En az altı dakika.
Profesör, o da neydi?
Size bir şey söylemeliyim.
Yağmur suyu deposunda bize bir kişi daha katıldı.
Müfettiş Alicia Sierra bir bebek doğurdu.
Yaklaşık üç buçuk kiloluk çok güzel bir kız.
Oldukça da sağlıklı.
Tebrikler.
Bebek her zaman neşe demektir
ve bu aralar neşe bolluğu var diyemeyiz.
Adı ne?
Şey…
Babası gibi adı Germán olsun diyordum.
Ama kız olduğu için bir fikrim yok.
Danica'ya ne dersin?
Ülkemde "sabah yıldızı" anlamına geliyor.
Gerçek bir şairsin Marsilya.
Fikir arıyorsan kız isimlerinden Lucía hep hoşuma gitmiştir.
Tipi Lucía'ya uyuyor mu bilmiyorum.
Daha çok Victoria tipi var.
Victoria.
Adını Victoria koyacağım.
Bu çok hoş.
Tamam, Victoria.
Bu kız bomba gibi biri olacak. Ben de öyle.
Al onu.
Victoria.
-Aldığın her şey pembe. -Kız olduğu için pembe.
Ne olmuş yani? Kız ve erkek için farklı renk mi var?
Ayrıca onu şartlandırıyorsun.
Kız gibi mi hissedecek, erkek gibi mi, başka türlü mü, bilmiyorsun.
Bir günlük bile değil ama çocukta travma yaratıyorsun.
Aldığın çıngırak bile pembe. Ver şu bebeği.
Hayır. Bebeği bana verdi. Sen kafayı yemişsin.
Kapıyı koru.
-Delik açtık! -Profesör, iki kaynak ucumuz kaldı.
Hadi, çabuk!
Cañizo, kilere girdiler.
Tokyo, koş!
Ateş!
Tokyo!
Tokyo, hayır!
Gandía'yı öldürdüğüm gün her şey bana karşıydı.
Delik deşik edilmiş bir kukla gibiydim.
Vücudumda beş mermiyle
samurayımı düşündüm.
Aç. Endişelenme, yüzük değil.
Bir Japon samurayı.
Bir dükkânın vitrininde gördüm.
Bu bir işaret.
Aklından geçeni biliyorum.
Kar küresi ile aklımı mı okuyorsun?
Sen lüks bir hayat sürerken anneni bırakamazsın.
Bunu çoktan düşündün.
Ona bir hediye vereceğiz.
Hayatına neşe katsın diye erkek striptizci mi?
Ev kredisini ödeyeceğiz.
Biz Polinezya'ya gideriz, o Roma'ya gider.
Ya da Paris'e. Nereyi isterse.
Hayatını sürer.
Bunu hak ediyor.
Buna ihtiyacın var.
O kadar parayı nereden bulacağız?
Biraz ovalayıp sor bakalım, ne diyecek.
Bakalım.
Şöyle diyor…
Nasıl bulacağımızı zaten düşünmüşsün.
Bankalar.
15 temiz soygun yaptık zaten.
Birbirimizi anlıyoruz.
-İyiyiz. -En iyisiyiz.
Banka soyalım.
Daha riskli, biliyorsun, değil mi?
Dayan.
Tokyo yaralandı Profesör. Kolundan ve bacaklarından vuruldu.
Tamam, delik açıldı.
Yeter. Arkadaşlar, dökümhaneye inin.
Dayan.
Profesör, yakıtımız tükendi.
Yardım et Lizbon.
Denver, dinle.
Müzeyi açmak için daha çok zaman lazım.
Her girişi görebileceğin bir savunma pozisyonu al.
Siper bulursan şansın var.
Direneceğiz.
Hazır.
Şimdi.
Siktir!
İçeri girmiyorsun. Yedeğe alındın. Gel benimle.
Siz patlayıcıları kurun.
O kapıdan geçen herkesi vur.
Geri kalanlar, siper alın.
-Ateş edebilir misin? -Kollarım kopana dek.
Manila, hadi. Gidelim.
Profesör, siperin arkasındayız. Ve hiçbir çıkış yolu yok.
Çıkış yolu yok.
Denver?
Denver, delik.
Bir delik var.
Servis asansörü.
Ofisteki servis asansörü Denver.
Denver, ofisteki servis asansörü.
Burada.
Ne?
En az altı kat var.
Siktir be!
Hadi. İnin aşağı.
-Ne? -Gitmelisiniz.
İkiniz de. Hadi.
İnin aşağı.
-Ya sen? -Kalıyorum.
-Ne? -İnemem.
Manila, beni dinle. Manila!
İplere tutunamam, tamam mı?
Hızlıca inip aşağıya yastık, perde, karton kutu, ne varsa koymanı istiyorum.
Ne varsa, tamam mı? Sonra aşağı atlayacağım.
-Manila. -Hayır.
Gidin! Şimdi!
Manila, in aşağı! Hadi! İn aşağı!
Seni bırakmam.
Benimle geliyorsun. Seni burada bırakmam.
-Hayır Denver. -Gidelim.
-Bırak. Canımı yakıyorsun. -Tokyo.
Beni dinle. Lütfen.
Babam bir soygunda öldü.
Kardeşimin ölmesine izin vermem.
Vermem.
Tatlım…
Hayatımı kurtarmana ihtiyacım var.
-Her şey yoluna girecek. -Tamam.
Tamam mı?
Git. Ben iyiyim.
-Patlayıcılar hazır. -Fünyeyi bağla.
Tokyo!
Fünyeler hazır.
Tokyo.
Tokyo, yanındayım.
Buradayım.
Ramiro?
Dayan. Seni çıkaracağım, tamam mı?
-İnşaatta da mı iyisin? -Sürprizlerle doluyum.
Siper alın!
Tokyo, ne oldu?
Ne oluyor?
Rio, geldiler.
Giriyoruz!
Manila, çabuk ol!
-Deliği genişleteyim. -Rio.
Vakit yok.
Öyle deme. Ayrıca öyle gülümseme.
Burada olduğun için mutluyum, ondan.
Hayır.
Tokyo.
Hadi.
Ne düşünüyorum, biliyor musun?
Toledo'da ilk gecemizi.
Birlikte dans etmiştik.
Şimdi!
Profesör, alt kattayız.
Tokyo, alt kattalar.
30 saniye diren.
Mónica!
Mónica! Siktir!
Hadi! Çabuk ol!
Ateş!
Tokyo.
Rio.
Üzülme.
-Bugün bir şey sona eriyor. -Hayır.
Ama bu yeni hayatının ilk günü.
Yaşayacak hayatların var.
-Hayır. -Hem de çok.
İleri!
Gitmelisin.
Çünkü parti zamanı.
Hayır!
Tokyo!
Ateş et Arteche!
Hayır!
Canalejas!
Sikeyim!
Ateş et Gandía!
Tokyo, atla!
Tokyo!
-Tokyo, duyuyor musun? -Tokyo, vakit yok. Atla.
Tokyo!
Vaktin tükendi. Hemen atla.
Zor olacak. Bensiz ne yapacaksın?
Yapmayacağım Tokyo. Atla!
Hep koruyucu meleğim oldun.
Şimdi sıra bende.
Hayır!
Hapiste çürüyecek biri değilim.
Ben kaçak bir tipim.
Bedenim kaçamıyorsa
en azından ruhum kaçar.
Geri çekilin!
Tokyo!
SON 5 BÖLÜM - 3 ARALIK'TA
Alt yazı çevirmeni: Anıl Çetinkaya