SERIAL NETFLIX
Według astrofizyków prawie całe złoto Ziemi
trafiło tu cztery miliardy lat temu podczas deszczu meteorytów.
Może to przez swój gwałtowny napływ ten metal jest przeklęty.
Żaden inny metal nie wywołał tylu zabójstw…
co ten używany podczas zaręczyn.
Żaden inny metal nie wywołał tyle bólu.
Tyle szaleństwa.
Profesorze, proszę otworzyć.
- Nie! - Profesorze, proszę otworzyć!
Zostawcie mnie.
Co ty odpierdalasz?
Co?
Mónico, co ty robisz? Co się dzieje?
Zostaw ją.
Tokio nie żyje. Z czego się śmiejesz?
Wstrzyknęłam sobie morfinę.
Co?
Byłam tylko imieniem na liście ofiar. Ocaleje tylko złoto.
Bo choć wszystko inne niszczeje, złoto pozostaje nienaruszone.
Tokio nie żyje?
Tokio nie żyje.
Tokio nie żyje?
Chciałam tylko uśmierzyć mój ból, Denver.
Słonko…
Kocham cię.
Profesorze, musi pan kontrolować oddech.
Dalej, wdech.
Proszę wstrzymać oddech
i liczyć ze mną. Raz.
Dwa, trzy, cztery…
Wydech.
Jeszcze raz, Profesorze.
Głęboki wdech.
Licz.
Raz, dwa, trzy…
Pułkowniku,
zabiliśmy Silene Oliveirę, czyli Tokio.
Kurwa, w końcu dobre wieści. Włącz głośniki.
Panowie, załatwiliśmy jedną złodziejkę.
Oliveira stawiała opór.
Salvador Torrecilla zginął.
Lucas Hernando zginął.
Isaac Cobo zginął.
Mateo Canalejas zginął.
César Gandía też zginął.
Vázquez ranny. Arteche ma drobne obrażenia.
Mnie nic nie jest.
Przykro mi.
Przerywam operację. Zarządzam ewakuację drogą powietrzną.
Nie, pułkowniku.
Nie wycofamy się.
Przybyliśmy tu z misją
zakończenia napadu i to właśnie zrobimy.
Sagasta, jest was dwoje plus jeden psychol.
Nie macie już szans.
Teraz mamy największe,
bo się tego nie spodziewają.
Pułkowniku, proszę nie zaczynać żadnej innej operacji.
Bez odbioru.
- Na pewno nic ci nie jest? - To tylko draśnięcie.
Daj nieśmiertelnik.
Jest tu kto?
Mam rannego.
Trzeba go ewakuować.
- A reszta? - Reszta nie żyje.
Zostałem tylko ja i ranny.
Żołnierze chcą negocjować.
Powtarzam, chcą negocjować. Proszę o pozwolenie.
Już lepiej?
Boże!
Profesorze, Sierra ucieka. Ukradła samochód.
Benjamín, przejmij dowodzenie.
Marsylio, chodź ze mną.
Kurwa…
Mówi Profesor.
Prywatna rozmowa z Palermo i Lizboną.
MORZE BARENTSA PIĘĆ LAT PRZED WYDARZENIEM
ALBERTO MENDOZA INŻYNIER
Patrz, jest platforma.
Przygoda z Bankiem Hiszpanii zaczęła się dawno temu,
w odległym regionie planety.
Jak wszystko w życiu Berlina,
zaczęło się od napadu, najbardziej surrealistycznego, jakiego dokonał.
Witam.
Kradzieży pompy z platformy wiertniczej.
Tam poznał Bogotę.
Oto i on, Santiago,
spawacz podwodny.
Pracuje na platformach od ponad 20 lat.
Po tylu latach chcesz zostać złodziejem?
Jakie szorstkie ręce.
Twoje są tak miękkie, że zwaliłbym nimi konia.
Jeśli przez 20 lat bałeś się opuścić to więzienie,
powód mógł być jeden. Jesteś tchórzem.
Nie możemy dopuścić tchórza do napadu.
To morze jest dla tchórzy? Do tego paradujesz w płaszczu mamy.
Puść go, chyba że chcesz latać jak kormoran.
Hej.
Czemu wciąż tu jesteś?
Bo mam siedmioro dzieci.
Twoja żona ma biodra wysłużone jak młyńskie koło.
Siedmioro dzieci z siedmioma kobietami.
Ten gość to gatunek zagrożony.
Jesteśmy ostatnimi romantykami. Proszę, gdzie ukrywał się ten drugi.
Co za cudo.
Da radę przepompować 90 ton złota?
Jeśli jakaś maszyna to potrafi, to właśnie ta.
Wciąga kruszywo z dna morskiego niczym mus dla niemowląt.
Drogie panie!
Na górze się pojebało.
Pompa ma być podłączona za dwie godziny!
Dobra!
Mamy do stopienia dziesięć ton.
Zrobimy to podczas przepompowywania złota.
Dalej! Dziś jest wielki dzień! Na święta będziemy w domu!
- Szybko. - Do roboty!
- Profesorze. - Sierra zabrała jedno z aut.
- Co? - Ale gonimy ją.
Pozwoliłeś uciec babce, która ledwo co urodziła?
Śpiewałeś kołysanki, udając rodzinkę z obrazka?
Co się stało, kuźwa?
Straciłem rozum.
Posłuchaj, Sergio.
Masz ją złapać.
Zostaniemy tu i zrealizujemy plan.
Powodzenia, bracie.
Matías, pomóż nam z drzwiami. Będziemy negocjować.
Otwierajcie.
Mam dla nich prezent.
Najpierw ich wysadzę.
Potem możecie negocjować do woli.
Odłóż broń.
Nie.
Powiesz, że jesteś tu przeze mnie?
Nie prosiłem was o ratunek.
Daj mi to.
Oddaj mi broń.
Dawaj broń! Nikt więcej dziś tu nie umrze!
To nasz problem.
Chcemy być tymi dobrymi.
Na wojnie nie ma dobrych.
Gandía zabił Nairobi.
A my co zrobiliśmy?
Opatrzyliśmy go i wypuściliśmy.
Co on wtedy zrobił?
Wrócił i zabił Tokio.
Teraz mamy leczyć też ich rany?
Żeby jutro wrócili i nas zniszczyli?
Wiecie, czemu?
Bo nie mieliśmy jaj,
by zabijać ludzi z zimną krwią, gdy było trzeba.
Mieliśmy Berlina.
Umiał temu zaradzić. Znałeś go.
Co by zrobił z Gandíą?
Powiem ci.
Załatwiłby go
za zabicie Nairobi.
Tokio wciąż by żyła.
Gdybym to ja decydowała,
gniłbyś teraz na pustyni w Algierii.
A Nairobi i Tokio wciąż by żyły.
I sześciu żołnierzy, którzy tu zginęli.
A tu proszę.
Ty też wciąż żyjesz.
Więc nie zadzieraj ze mną i nie zabijaj już więcej.
Matías, drzwi.
Kurwa, on jest wszędzie!
Tego zabezpieczenia nie wyłączysz.
Wiemy, gdzie jesteś. Samochód ma geolokalizację.
Ten pościg to bezsens.
Jeszcze jaki.
Jak uciekniesz, pójdziesz siedzieć.
Obchodzi cię to czy chcesz oczyścić moje imię?
Na to już za późno.
Tamayo wylał na ciebie kolejne wiadro pomyj.
Siedzę w nich po uszy, tak jak ty.
Nie widzisz tego, bo masz się za lepszego ode mnie.
Oczywiście.
Powiedz to Tokio i Nairobi. Przez ciebie nie żyją.
W parę godzin odkryłeś, gdzie był Rio.
Już dawno mogłeś to załatwić, zamiast robić bajzel,
ryzykując życie tylu ludzi, ale to byłoby zbyt łatwe
dla kogoś z tak wybujałym ego.
Miałeś gdzieś tego dzieciaka.
Tak jak śniadanie z szurniętą babcią czy spacer po plaży z Paulitą.
Takie wakacje są świetne, ale żeby codziennie? Nuda!
Któregoś dnia spojrzałeś w lustro i rzekłeś:
„Chyba kupię minivan
albo zorganizuję napad, by uciec od tego gównianego życia”.
Mam rację? Czy mam rację?
Co się dzieje?
Wybacz, słonko.
Koniec z kurtuazją.
Resztę napadu spędzisz związana i zakneblowana.
Chciałbyś.
Jestem na autostradzie, zajadę jej drogę.
Odbiór.
Wio, koniku, wio
Wio, koniku, wio, wio!
Wio, koniku, wio
Wio, wio
Wio, koniku, wio
Wio, koniku, wio, wio!
Wio, koniku, wio, wio…
Marsylio, zjedź na bok, bo w ciebie wjadę.
Nie zjadę.
To zabijesz matkę i dziecko. Nie jesteś mordercą.
- Kochasz małą. - Stój.
Nie udawaj wariatki!
Nie udaję. Jestem wariatką.
Profesorze, mam przebite opony.
Profesorze!
Teraz nie mogę, Marsylio. Nie mogę.
Helsinki.
Jak się trzymasz?
Gdyby odcięli mi nogę,
byłbym już zdrowy.
Sztokholm…
Kto zginął?
Tokio.
Słyszałem cztery granaty.
Kto jeszcze?
Sześciu żołnierzy.
Mogło być gorzej.
Denver i Manila też mogli umrzeć, a ty mogłaś zostać wdową.
Tak.
Zbogom, Tokio.
Trzeba było atakować jednocześnie kilkoma kontyngentami.
Tak to się robi, kontyngent…
Suárez!
Tamayo, tych pięciu żołnierzy miało dzieci.
Hernando miał troje.
Canalejas – bliźniaczki, które nie mają nawet roku.
- Cobo miał drugie w drodze. - Co powiedziałeś?
- Cobo spodziewał się… - Kurwa, dość tego.
Chcę zdjęcia tych żołnierzy z ich dziećmi,
jedzących słodycze, ze zwierzętami, na wakacjach…
O czym ty mówisz?
To ma wyglądać jak świąteczny film!
Trzeba pokazać światu ich oszpecone ciała, pełne odłamków.
Będziemy paradować z nimi jak ze zwłokami Che Guevary.
Wszyscy będą ryczeć.
Co ty robisz?
Chcesz zamienić ból ich rodzin w emocjonalne porno?
Ci Robin Hoodowie pokonali pięciu bohaterów narodowych.
Nikt nie będzie kibicował mordercom.
Zamienimy tę czerwoną falę w cuchnący ściek.
Martínez, łącz z wywiadem, z wydziałem informacji.
To szaleństwo.
Jeden zły ruch i strzelamy.
Nie szukaj ich, wszyscy nie żyją.
Dalej nie pójdziecie.
Sprawdźmy, czy mówi prawdę.
Spokojnie. Powoli.
Ona miała ten.
Należy do Cortésa.
Jak są twoje warunki?
Mój człowiek potrzebuje operacji. On wychodzi, ja zostaję.
Będę waszym więźniem do końca napadu.
Nie. Oboje zostajecie, przychodzi chirurg.
Pułkowniku Tamayo,
proszę przysłać chirurga do Vázqueza. Nie wypuszczą nas.
Oczywiście.
Oddaj radio. Od teraz jesteś moim więźniem.
Palisz?
Rzuciłem dziewięć miesięcy temu dla zdrowia,
ale teraz nie pogardzę.
Co tam się stało?
Oliveira wyciągnęła zawleczki z granatów
i pozwoliła nam podejść.
Poszliśmy ją rozwalić, granaty wybuchły
i moi ludzie solidarnie dołączyli do niej.
Nie poddała się łatwo.
Byłaby świetną żołnierką, gdyby stanęła po właściwej stronie.
Sądzisz, że jest właściwa strona?
Świat jest pełen drani.
Politycy to dranie.
Ale dyktatorzy są gorsi.
My, żołnierze, też jesteśmy wielkimi draniami.
Ale terroryści tacy jak wy są jeszcze gorsi.
Więc tak. Właściwa strona istnieje.
Nie sądzisz, że to ironia?
Że do zachowania pokoju potrzebna jest przemoc?
Mam wierzyć, że walczysz o lepszy świat?
Jestem tu z miłości do człowieka i idei.
Kochałeś swoich komandosów.
Obaj spodziewaliśmy się tej wojny.
I poprowadziliśmy ich ku śmierci.
Może oddaliśmy im przysługę. Albo skazaliśmy ich na coś gorszego.
W piekle nie ma właściwych stron.
Mówią, że gdy ktoś umiera śmiercią tragiczną,
jego duch pozostaje w miejscu jego śmierci.
Czasem, przez kilka sekund,
żywi czują zmarłego, którego kochali.
Rio go poczuł.
Chciałam mu powiedzieć,
że to ja i jeszcze nie odeszłam.
Że osiągnęłam spokój.
Że nie cierpiałam.
I wiele więcej.
Moja matka wymyśliła tę sztuczkę. To magiczne drzwi.
Gdy się bałam, otwierałam je, a ona była po drugiej stronie.
Te drzwi zawsze będą dla ciebie otwarte.
Używaj ich, kiedy chcesz.
Dziękuję.
Spójrz na nas.
Wyglądamy jak z filmu akcji.
Celujemy w siebie w deszczu
jak w Liberty Valance.
Czy ktoś kiedyś wyzwał cię na pojedynek?
Ten, kto pierwszy strzeli, ma większe szanse.
Nie każ mi tego sprawdzić. Odłóż broń.
Ratowanie Rio było tylko wymówką.
Pretekstem, by wyrwać się z nudnego życia.
Prawda?
Przez większość życia żyłem bez tożsamości,
jak jakiś duch.
Moje życie z Raquel było jak marzenie.
Ale mam też własne marzenia.
Wszystko ułatwiłaś, porywając Rio.
Uratowałeś dzieciaka, by ostatecznie zmierzyć się z władzami?
Niektórzy marzą o lataniu.
Nim umrę, chcę obrabować Bank Hiszpanii.
Ty egocentryczny, narcystyczny sukinsynu. Uwielbiam mieć rację.
Odłóż to, bo strzelę.
Nie strzelisz.
Odłóż broń.
Nie strzelisz.
Ty draniu. Nie sądziłam, że strzelisz.
Dobrze, że opróżniłam magazynek.
Jesteśmy kwita.
Strzeliliśmy do siebie i opróżniliśmy magazynki.
Czas na dogrywkę?
Mam strzelić?
Co teraz zrobimy?
Tokio umarła, bo miała dość raju.
Bo pewnego dnia obudziła się
zmęczona rajem.
Rozumiem to.
Miałem swój raj.
Mieszkałem na plaży,
aż 95 km z dala od miasta.
Ale co piątek wymyślałem nową wymówkę,
żeby wyjść na imprezę, bo potrzebowałem dać do pieca.
Jednak niewiele wydoroślałem.
Kochanie, codziennie wychodziliśmy.
Trochę dorośliśmy.
Nie pasowałem do tego życia.
To mnie smuci.
Wiesz, co wspominałem w moim raju?
Nas.
Zawsze wychodziliśmy z klubu ostatni.
Pewnego ranka zadzwoniłem do ciebie z budki.
Tylko puściłem ci sygnał.
Nieodebrane połączenie z Indonezji?
Miałam nieodebrane połączenie
z Indonezji o 1,15 nad ranem.
To przez różnicę czasu.
Mówisz mi, że byłeś w raju
na odległej plaży.
Oglądałeś wschód słońca
i myślałeś o mnie, Dani?
Często.
O niedzielach, gdy klub włączał światła,
a stopy lepiły nam się do podłogi?
Tęskniłeś za tym w raju?
Cóż, to słabo.
Teraz naprawdę już nie wiem, co robić.
Przysięgam, że przyjechałam tu z myślą, że spróbuję bez względu na wszytko.
Nie można marnować życia, marząc o byciu z kimś.
Ale wtedy cię zobaczyłam i powiedziałam: „Nie”.
„Przestań, Julio. Lepiej nie”.
A teraz ty mi to mówisz i…
nie wiem, co robić.
Zrzucasz na mnie cały ten bajzel i odpowiedzialność.
Jaką odpowiedzialność?
Usunięcia się na bok.
Denver, Manilo, jest tu chirurg.
Trzeba zabrać go do rannych.
- Denver. - Idę!
Już idę.
To nic takiego.
Nic takiego.
No już, Victorio. Idziemy.
Coś ci powiem, tym razem jako matka.
Źle zrobiłeś, porzucając życie w Tajlandii, by ukraść to złoto.
Wiesz, czemu?
Bo to nie jest tęsknota za ekscytującym życiem przestępcy,
a za ciepłem rodzinnym.
Żebyś wiedział.
Spójrz. To Emilio, mój najstarszy. Mieszka w Wenezueli.
To Julián, jest w Meksyku. Nazywa mnie „gość”.
Hanna, skrzypaczka. Piękna. Z Finlandii.
To Drazen, jest w Czarnogórze.
Gdy dzwonię z życzeniami urodzinowymi, mówi: „Dziękuję panu”.
To Ivana. Ma charakterek. Jest artystką.
Blondynka, czarna, ruda…
Chciałbym powiedzieć, że to po rodzicach,
ale chyba tylko po mamach.
Idzie brygadzista.
Emil Enberg, brygadzista platformy.
Inżynier Mendoza i jego asystent.
Miło mi poznać.
Też się cieszę. Chcę sprawdzić pompę ekstrakcyjną.
Przetłumaczysz szczegóły techniczne?
Jasne.
Uszkodziliśmy tę bezcenną pompę,
by ją stąd zabrać.
Powiedz mu, że zwiniemy mu ją sprzed nosa.
Najwyraźniej trzeba poprawić wydolność pompy.
Oś, uszczelka i łożysko są uszkodzone.
Nie da się tego tu naprawić.
Trzeba ją przewieźć na ląd. Przykro mi.
Powiedz mu, że zabieramy z sobą tego dżentelmena.
Tyle czasu spędzał sam pod wodą, oddychając mieszanką tlenu i helu,
aż w końcu zrozumiał, że ma w portfelu
zdjęcia siedmiu rodzin, których nie miał.
Dzieci mówią mu „gość” i „pan”, zamiast „tato”.
Chce się więc przyłączyć do napadu,
by sprawdzić, czy można mieć rodzinę nie tylko na fotografii.
Powiedz brygadziście, że ma dać 50% zaliczki.
Zapłaci nam za obrabowanie go. Tłumacz.
Daje instrukcje dotyczące transportu morskiego do Stavanger.
Prosi o pokrycie kosztów z góry.
Pompa wróci do was za tydzień.
Jasne.
On jest niesamowity. Spytaj go, czy ma siostrę.
Plecak idzie do skanera. Wy tędy. Ruszać się!
Ruchy.
Złamanie kości promieniowej i łokciowej.
Kula w dolnej części nogi, bez rany wylotowej.
Krwotok wywołany przebiciem tułowia.
Są wasi, pani doktor.
Jego też musicie operować.
Mam zmiażdżoną nogę, złamaną kość udową
i przemieszczoną rzepkę.
Piszczel i kość strzałkowa też chyba są zmiażdżone.
Skręcenie kości udowej.
Z możliwym przerwaniem, niedużym. Opanowaliśmy krwotok uciskiem.
Jak w sklepie mięsnym.
Chirurg to taki torreador.
On pierwszy.
Coś się dzieje.
Wysyłają z banku informacje. To sygnał na żywo.
Musisz go zablokować.
Nie mogę. Jak blokuję, wyskakują nowe.
Chcę zobaczyć. Pokaż to na ekranie.
Nadajemy to wideo, by przekazać ważne informacje.
Siedem osób zginęło dziś
w Banku Hiszpanii.
Sześciu żołnierzy i Silene Oliveira,
Tokio.
Nie…
Kilka lat temu myślałam,
że Tokio to jedna z tych osób,
które się nie zastanawiają nad bólem, jaki zadają.
Myślałam, że jest morderczynią, że nie ma uczuć.
A potem ją poznałam.
Raz ją uderzyłam.
Byłyśmy na plaży
i nie ufała mi.
Myślałam, że jej plan, by ratować Aníbala Cortésa,
to tylko kaprys rozpuszczonego bachora, który czuje się winny.
Potem zrozumiałam,
że robiła to z miłości.
Niewielu ludzi na świecie
jest w stanie stawić czoła niemożliwemu, by kogoś ocalić.
Dziś wiem,
że nam się nie udało.
Boli mnie śmierć tych ludzi.
W imieniu nas wszystkich proszę o wybaczenie za to,
że misja ratunkowa zmieniła się
w wojnę pełną ofiar.
Od dzisiaj
nie jesteśmy już warci naśladowania,
wspierania,
i oklaskiwania.
Nigdy stąd nie wyjdziemy.
Prosimy wszystkich, którzy w nas wierzyli,
wspierającą nas czerwoną falę pod bramą banku,
by odeszli do domu.
Nie pójdziemy!
Ta suka nas wyprzedziła! Prawdę mówi ten, kto pierwszy zabierze głos.
Jeśli przedstawimy naszą ckliwą wersję,
to będzie gówno warta.
Ta beksa pokonała nas swoją sentymentalną manipulacją.
Z jedną małą różnicą.
Jej uczucia są szczere.
Consuelo, co się stało?
Chirurg powiedział, że Arturo żyje.
To wspaniale.
Sięgnęłam dna.
Nie mogłam tego znieść.
Ale jestem. Wróciłam.
- Nie wiem, gdzie… - Czekaj.
Tak.
Nie tak dawno
omal nie umarłeś.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie, Denver.
Nie potrafię.
To było jak pobudka.
Nie wiem.
Nie wiem, czy wyjdziemy stąd żywi, ale…
jeśli coś się stanie, Denver, to nie chcę, żebyśmy wtedy czuli złość,
chłód czy wątpliwości, bo ja ich nie mam.
Kocham cię.
Też bardzo cię kocham.
Wiem.
Nie ma nic ważniejszego.
Poza tym…
wiemy już, że można kochać podczas napadu.
Ja się zakochałam.
Consuelo?
Consuelo, to ja.
Consuelo?
Czekałyśmy na ciebie.
Piękny dom.
Nic ci nie jest?
- Co ty tu robisz? - Żadnych przekleństw.
One w tym wieku są jak gąbka. Nie chcę, żeby miała uraz.
Dobre wibracje, uśmiech.
Zabiję cię, jeśli jej spadnie włos z głowy.
Naprawdę mi grozisz?
Ty, który nie wysłałeś posiłków do banku,
bo Profesor trzymał cię za jaja?
Nie wiem, gdzie to słyszałaś, ale to kłamstwo.
Byłam tam, w jego kryjówce,
i słuchałam, jak cię szantażuje nagraniami.
Porozmawiajmy o tym na osobności.
Twoja żona na pewno wie, jaki jesteś podły.
Dobra.
Gdzie Profesor?
Voilà!
„Co pan ma na sobie, pułkowniku?”
Jest pod moim nadzorem.
Mogłabym założyć mu kokardę i ci go oddać.
Czego chcesz?
Stul ryj.
Odwołaj wszystkie kłamstwa o mnie.
Zrezygnuj i całą odpowiedzialność weź na siebie.
To twój obowiązek.
A potem podasz Profesora na srebrnej tacy.
Jak bohater.
Za twoją służbę dla narodu.
A jeśli mi to nie pasuje?
Zrobię to, co Raquel Murillo.
Zmienię stronę, ze wszystkimi tego konsekwencjami,
i wypiję z Profesorem caipirinhę.
Załóżmy, że masz Profesora i wydasz mi go, choć wątpię.
Sądzisz, że się pogrążę i dam się wsadzić,
żeby ten człowiek nie dopiął swego?
Nie ma mowy.
Lepiej nam na wolności niż w więzieniu.
Kurwa, nawet go polubiłem. To przenośnia, skarbie.
Prawdziwy dylemat jest taki.
Albo mnie teraz zastrzelisz
i wyjdziesz z paki na stare lata swojego syna…
To dziewczynka, dupku.
Albo oddasz mi broń, to może skrócą ci karę,
bo jakieś trzy minuty temu włączyłem alarm.
Policja zaraz wejdzie przez te drzwi.
ULICA LÓPEZ DE ORGAZ 3
LÓPEZ DE ORGAZ
Tamayo.
Słucham?
Dzień dobry. Mam polecony pod 5C.
Może pani otworzyć, żebym mógł zostawić awizo?
Szybko.
Ruchy!
Szybko!
Mówiłem ci. Teraz musisz mi zaufać.
- Idziemy, szybko! - Słucham?
Mogę zostawić u pani to awizo?
Tak.
Napisy: Barbara Jasinowicz