‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นักดาราศาสตร์ฟิสิกส์กล่าวว่า ‪ทองคำเกือบทั้งหมดที่อยู่บนโลก
‪มาถึงโลกเมื่อสี่พันล้านปีก่อน ‪ระหว่างเกิดฝนดาวตก
‪บางทีการมาถึงอย่างรุนแรงของมัน ‪อาจทำให้โลหะนี้ต้องคำสาปตลอดกาล
‪เพราะไม่มีโลหะใดทำให้เกิดการสังหารมากมาย
‪เท่ากับโลหะที่เราใช้เพื่อขอแต่งงานนี้อีกแล้ว
‪ไม่มีโลหะใดสร้างความเจ็บปวดล้ำลึก
‪ความบ้าคลั่งใหญ่หลวง
‪ศาสตราจารย์ เปิดประตูด้วยครับ
‪- ไม่! ‪- ศาสตราจารย์ เปิดประตูด้วย!
‪ขอผมอยู่คนเดียว
‪คุณทำบ้าอะไรน่ะ
‪เป็นอะไร
‪โมนิกา คุณทำอะไร เป็นอะไร
‪อย่ายุ่งกับเธอ เธอไม่สบาย
‪โตเกียวตายแล้วนะ คุณหัวเราะอะไรวะ
‪ฉันฉีดมอร์ฟีนให้ตัวเอง
‪ว่าไงนะ
‪ฉันเป็นแค่ชื่อที่อยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิต ‪ในที่ที่โลหะสีทองเท่านั้นที่อยู่รอดได้
‪เพราะระหว่างที่ทุกอย่างสูญสลาย ‪ทองคำยังคงอยู่เหมือนเดิม
‪โตเกียวตายแล้วเหรอ
‪โตเกียวตายแล้ว
‪โตเกียวตายแล้วเหรอ
‪ฉันแค่อยากให้ความเจ็บปวดหายไป เดนเวอร์
‪ที่รัก…
‪ผมรักคุณ
‪ศาสตราจารย์ คุณต้องควบคุมลมหายใจนะ
‪เร็วเข้า หายใจสิ
‪ทีนี้ก็กลั้นหายใจ
‪แล้วนับตามผมนะ หนึ่ง
‪สอง สาม สี่…
‪ทีนี้ก็ถอนหายใจ
‪อีกครั้งนะ ศาสตราจารย์
‪หายใจลึกๆ
‪นับเลย
‪หนึ่ง สอง สาม…
‪ผู้พัน
‪เราจัดการซีลีน โอลิเวราหรือโตเกียวได้แล้ว
‪ในที่สุดก็มีข่าวดีสักที เปิดลำโพงเลย
‪ท่านสุภาพบุรุษ เราจัดการโจรคนหนึ่งได้แล้ว
‪โอลิเวราขัดขืน
‪ซาลวาดอร์ ตอร์เรซิลญาตายแล้ว
‪ลูกัส เฮอร์นันโดตายแล้ว
‪ไอแซค โกโบตายแล้ว
‪มาเตโอ กานาเลคาสตายแล้ว
‪แล้วก็เซซาร์ กานเดียตายแล้ว
‪รามิโร วาซเกซบาดเจ็บ ‪อารันต์ซา อาร์เตเชบาดเจ็บเล็กน้อย
‪ส่วนผมไม่ได้รับบาดเจ็บ
‪ผมเสียใจด้วย
‪ปฏิบัติการของคุณถูกยกเลิกตอนนี้เลย ‪เตรียมตัวอพยพทางอากาศ
‪ไม่ครับ ผู้พัน
‪เราจะไม่ถอนกำลัง
‪เราเข้ามาในนี้พร้อมภารกิจ
‪เพื่อยุติการปล้นนี้ และนั่นแหละสิ่งที่เราจะทำ
‪ซากาสตา ฝั่งคุณมีสองคนกับไอ้โรคจิตอีกหนึ่ง
‪ตอนนี้คุณไม่มีโอกาสเลยสักนิด
‪มีมากกว่าที่เคยต่างหาก
‪เพราะคราวนี้พวกมันไม่รู้ว่ากำลังจะเจออะไร
‪เพราะงั้นผู้พัน ‪อย่าเพิ่งสั่งเริ่มปฏิบัติการอะไรทั้งนั้น
‪เปลี่ยนและเลิกกัน
‪- แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร ‪- ไม่เป็นไรค่ะ แค่แผลกระจกบาด
‪ส่งแท็กประจำตัวมา
‪มีใครอยู่ตรงนั้นไหม
‪คนของผมบาดเจ็บหนึ่งคน
‪เขาต้องถูกส่งตัวออกไป
‪- แล้วที่เหลือล่ะ ‪- ที่เหลือตายหมดแล้ว
‪เหลือแค่ผมกับคนเจ็บ
‪พวกทหารอยากเจรจา
‪ย้ำอีกครั้ง พวกเขาอยากเจรจา ‪ขออนุญาตทำตามนั้นด้วย
‪รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
‪พระเจ้า
‪ศาสตราจารย์ ซิเอร์รากำลังจะหนี ‪เธอขโมยรถแล้ว
‪เบนฮามิน คุณเป็นคนคุมนะ
‪มาร์แซย์ มากับผม
‪เวรเอ๊ย
‪ศาสตราจารย์พูด
‪ปาเลร์โม ลิสบอน ย้ายไปคุยสายส่วนตัว
‪(ทะเลแบเรนตส์ ห้าปีก่อนการปล้น)
‪(อัลแบร์โต เมนโดซา วิศวกรรมอุตสาหการ)
‪ดูนั่น แท่นอยู่ตรงนั้นไง
‪การผจญภัยที่ธนาคารกลางสเปน ‪เริ่มขึ้นมานานแล้ว
‪ในพื้นที่อันห่างไกลของโลก
‪และก็เหมือนเกือบทุกอย่างในชีวิตของเบอร์ลิน
‪มันเริ่มจากการปล้นอื่น ‪ที่เหนือจริงที่สุดที่เขาเคยทำมา
‪คุณวิศวกร
‪ขโมยเครื่องสูบน้ำมันจากแท่นขุดเจาะน้ำมัน
‪นั่นคือที่ที่เขาเจอโบโกตา
‪นั่นคนของเราเอง ชื่อซานติอาโก
‪เป็นช่างเชื่อมใต้น้ำ
‪เขาทำงานที่แท่นมานานกว่า 20 ปีแล้ว
‪ทำงานมา 20 ปี แต่ตอนนี้อยากเป็นโจรสินะ
‪มือหยาบจริงๆ
‪ส่วนมือนายก็นุ่มจนฉันใช้ขัดจรวดได้เลย
‪ถ้านายกลัวเกินกว่าจะไปจากคุกนี้ตั้ง 20 ปี
‪ฉันก็คิดคำอธิบายออกได้แค่อย่างเดียว ‪นายมันขี้ขลาด
‪และเราปล้นกับคนขี้ขลาดไม่ได้หรอก
‪คิดว่าทะเลแบบนี้เหมาะกับคนขี้ขลาดงั้นเหรอ ‪ทั้งที่นายเอาชุดแม่นายมาใส่เนี่ยนะ
‪ปล่อยเขา นอกจากนายอยากบินเหมือนนกกาน้ำ
‪นี่
‪งั้นทำไมนายไม่เคยไปจากที่นี่ล่ะ
‪เพราะฉันมีลูกเจ็ดคนน่ะสิ
‪งั้นสะโพกเมียนายคงบาน ‪เหมือนกังหันโรงสีแล้วแน่เลย
‪ลูกเจ็ดคน จากเมียเจ็ดคนโว้ย
‪หมอนี่มันสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ชัดๆ
‪เราคือคนโรแมนติกตัวจริงสองคนที่เหลืออยู่ ‪แล้วดูสิว่าอีกคนมาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
‪สวยอะไรขนาดนี้
‪มันเคลื่อนย้ายทอง 90 ตันได้ไหม
‪ถ้าจะมีเครื่องจักรไหนทำได้ ‪ก็ต้องเป็นเจ้าเครื่องนี้แหละ
‪มันย้ายแร่จากก้นทะเลได้ ‪เหมือนเป็นอาหารเด็กอ่อนเลย
‪สาวๆ!
‪ข้างบนมันชักโกลาหลกันใหญ่แล้ว
‪ฉันอยากให้เชื่อมปั๊ม ‪ภายในสองชั่วโมง เข้าใจไหม
‪เข้าใจแล้ว!
‪เรายังต้องหลอมอีกสิบตันนะ
‪เราจะหลอมต่อไปเรื่อยๆ ‪ระหว่างเอาทองออกไปด้วย
‪เร็วเข้า! วันนี้เป็นวันสำคัญ! ‪เราจะได้รีบทำให้เสร็จแล้วรีบเผ่น!
‪- เร็วเข้า! ‪- ลุยกันเลย!
‪- ศาสตราจารย์ ‪- ซิเอร์ราเอารถคันหนึ่งไป
‪- ว่าไงนะ ‪- แต่เรากำลังไล่ตามเธออยู่
‪นายปล่อยให้ผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกหนีไปงั้นเหรอ
‪มัวแต่ร้องเพลงกล่อมเด็ก ‪และเล่นเป็นครอบครัวแสนสุขอยู่หรือไง
‪มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ
‪ฉันคุมสติไม่อยู่ไปชั่วขณะ
‪เซอร์จิโอ ฟังฉันนะ
‪คุณต้องไล่ตามเธอให้ได้
‪เราจะอยู่ที่นี่และทำตามแผนต่อไป
‪โชคดี น้องชาย
‪มาติอัส มาคุ้มกันประตูตรงนี้ให้เราหน่อย ‪เราจะเจรจากับพวกทหาร
‪เปิดประตูเลย
‪ผมมีของขวัญจะให้พวกมัน
‪ผมจะระเบิดพวกมันให้ราบก่อน
‪แล้วพวกคุณค่อยเจรจา ถ้าอยากทำ
‪วางเจ้านั่นลงนะ
‪ไม่
‪จะบอกว่าที่คุณมาอยู่ที่นี่เพราะผมเหรอ
‪ผมไม่ได้ขอให้พวกคุณมาช่วยสักหน่อย
‪ส่งมาให้ฉัน
‪ส่งอาวุธมา
‪ส่งอาวุธมาสิ! วันนี้จะต้องไม่มีใครตายอีก!
‪นั่นแหละ นั่นคือปัญหาของเรา
‪เราอยากเป็นคนดี
‪แต่ในสงคราม ไม่มีคนดีหรอก
‪กานเดียฆ่าไนโรบี
‪แล้วเราทำอะไร
‪ทำแผลให้มัน แล้วส่งตัวมันออกไป
‪แล้วมันทำอะไร
‪มันกลับเข้ามาแล้วฆ่าโตเกียว
‪ตอนนี้เราจะรักษาแผลให้พวกนั้นด้วยเหรอ
‪เพื่ออะไร เพื่อพวกมันจะได้กลับมา ‪ฆ่าเราพรุ่งนี้เหรอ
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะพวกเราไม่มีความกล้า
‪ฆ่าคนอย่างเลือดเย็นในตอนที่ควรทำยังไงล่ะ
‪เราเคยมีเบอร์ลิน
‪เราเป็นคนจัดการเรื่องพวกนั้น คุณรู้จักเขานี่
‪คิดว่าเขาจะทำอะไรกับกานเดีย
‪ผมจะบอกให้
‪เขาคงจะประหารชีวิตกานเดีย
‪ที่มันฆ่าไนโรบี
‪แล้วโตเกียวก็คงยังมีชีวิตอยู่
‪ถ้าฉันเป็นคนตัดสินใจ
‪ตอนนี้นายคงกำลังเน่าตาย ‪อยู่ในทะเลทรายแอลจีเรีย
‪และไนโรบีกับโตเกียว
‪ก็คงยังมีชีวิตอยู่
‪เหมือนกับทหารหกคนที่เพิ่งตาย
‪แต่เราก็อยู่กันตรงนี้
‪ส่วนนายก็ยังมีชีวิตอยู่
‪เพราะงั้นอย่ามายั่วโมโหฉัน ‪และพยายามอย่าทำให้ใครตายอีก
‪มาติอัส ประตู
‪บ้าเอ๊ย หมอนี่อยู่ทุกที่เลย!
‪มันเป็นระบบความปลอดภัย คุณปิดไม่ได้หรอก
‪เรารู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน รถมีพิกัดบอกตำแหน่ง
‪การไล่ล่านี้มันไร้สาระสิ้นดี
‪ฉันก็ว่างั้น
‪ถ้าคุณหนี คุณได้ติดคุกแน่
‪ทีนี้ทำมาสนว่าฉันจะติดคุกไหมงั้นเหรอ ‪นายจะล้างมลทินให้ฉันหรือไง
‪เรื่องนั้นมันสายไปแล้ว
‪สิ่งเดียวที่ตามาโยทำก็คือ ‪ตักดินเพื่อฝังกลบคุณมากขึ้น
‪ดินมันกลบถึงคอฉันแล้ว ก็เหมือนนายนั่นแหละ
‪นายมองไม่เห็นเองเพราะคิดว่าตัวเองดีกว่าฉัน
‪ผมมองเห็นสิ
‪ไปบอกแบบนั้นกับโตเกียวและไนโรบีเถอะ ‪พวกนั้นตายก็เพราะนาย
‪นายหาที่ที่เราซ่อนริโอเจอภายในไม่กี่ชั่วโมง
‪นายก็น่าจะหาเขาเจอตั้งหลายเดือนแล้ว ‪แทนที่จะสร้างเรื่องใหญ่โต
‪แล้วเอาชีวิตคนมากมายมาเสี่ยงแบบนี้ ‪แต่แบบนั้นมันคงง่ายเกินไปสินะ
‪เพราะอัตตาของนายมันใหญ่คับฟ้า ถูกต้องไหม
‪นายไม่ได้แคร์ไอ้หนุ่มนั่นหรอก
‪ไม่สนเรื่องกินมื้อเช้ากับยายแก่เพี้ยนๆ ‪หรือเดินเล่นบนหาดกับพอลิตา
‪มันก็เป็นพักร้อนที่ดี ‪แต่ให้ทำทุกวันเนี่ยนะ น่าเบื่อตายชัก
‪วันหนึ่งนายตื่นขึ้นมา นายมองกระจกแล้วก็พูดว่า
‪"ฉันควรซื้อรถมินิแวน
‪หรือคิดแผนการปล้นเพื่อหนีจากชีวิตอันน่าเบื่อนี้ดี"
‪ฉันพูดถูกไหมล่ะ ถูกไหม
‪เป็นอะไรจ๊ะ
‪ขอโทษนะ ลูกจ๋า
‪พอกันทีกับการเป็นคนดี
‪คุณจะต้องถูกจับมัดและปิดปาก ‪ไปตลอดเวลาที่เหลือของการปล้นเลย
‪ฝันไปเถอะย่ะ
‪ผมอยู่ที่ทางหลวงแล้ว ผมจะขับไปตัดหน้าเธอ
‪รับทราบ
‪ม้าวิ่งกับกับ เดี๋ยวเดียวลับตาเราไป
‪ม้าวิ่งเร็วไว เร็วทันใจ ควบกับกับกับ
‪ม้าวิ่งเร็วรี่ ดูซิหายไป
‪ม้าวิ่งเร็วไว
‪เร็วทันใจ ควบกับกับกับ
‪ม้าวิ่งกับกับ…
‪มาร์แซย์ หลบไป ไม่งั้นฉันชนแน่
‪ผมไม่หลบหรอก
‪ถ้านายไม่หลบ นายจะฆ่าแม่กับเด็กนะ ‪นายไม่ใช่ฆาตกร
‪- ฉันเห็นท่าทางที่นายอุ้มแก ‪- หยุดรถเดี๋ยวนี้
‪อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ อลิเซีย!
‪ฉันไม่ทำอะไรบ้าๆ หรอก เพราะฉันบ้าจริง
‪ศาสตราจารย์ รถผมยางแบน
‪ศาสตราจารย์!
‪ผมจอดตอนนี้ไม่ได้ มาร์แซย์ จอดไม่ได้
‪เฮลซิงกิ
‪เฮลซิงกิ เป็นยังไงบ้าง
‪ถ้าพวกนั้นตัดขาผมไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้
‪ป่านนี้ผมคงดีขึ้นแล้ว
‪สต็อกโฮล์ม…
‪ใครตายเหรอ
‪โตเกียวน่ะ
‪ผมได้ยินเสียงระเบิดสี่ลูก
‪ใครตายอีก
‪ทหารหกนาย
‪มันอาจแย่กว่านี้ก็ได้
‪เดนเวอร์กับมะนิลาอาจตายด้วยก็ได้ ‪และวันนี้คุณอาจกลายเป็นม่าย
‪ใช่
‪ลาก่อน โตเกียว
‪เราน่าจะให้หลายหน่วยเข้าจู่โจมพร้อมกันไปเลย
‪ถ้าทำแบบนั้น งานนี้คงจบไปแล้ว…
‪ซัวเรส!
‪ตามาโย ทหารห้าคนนั้นมีลูกๆ นะ
‪เฮอร์นันโดมีลูกสามคน
‪กานาเลคาสมีลูกสาวฝาแฝด ‪ที่อายุยังไม่ถึงขวบดีเลย
‪- โกโบมีลูกคนหนึ่ง ส่วนอีกคนกำลังจะคลอด ‪- คุณว่าอะไรนะ
‪- โกโบกำลังจะมีลูก… ‪- ให้ตาย นั่นแหละ
‪ผมอยากได้รูปของทหารพวกนั้น ‪กับลูกๆ ของพวกเขา
‪กำลังกินช็อกโกแลต ‪อยู่กับสัตว์เลี้ยง ไปพักร้อน…
‪พูดเรื่องอะไรของคุณเนี่ย
‪ทำให้มันดูเหมือนหนังคริสต์มาสไปเลย!
‪เราต้องให้โลกเห็นร่างที่ยับเยิน ‪เต็มไปด้วยเศษกระสุน
‪เราจะแห่พวกเขาไปรอบเมือง ‪เหมือนศพของเช เกบาราเลย
‪เราจะทำให้ทุกคนร้องไห้
‪คุณทำอะไรอยู่เนี่ย
‪คุณอยากเอาความเจ็บปวดของครอบครัวพวกเขา ‪มาทำเป็นซีนเรียกน้ำตาเหรอ
‪ไอ้พวกโรบินฮูดนั่นพรากชีวิต ‪ทหารของชาติไปห้าคนนะ
‪ไม่มีใครจะเชียร์พวกฆาตกรหรอก
‪เราจะเปลี่ยนกระแสสีแดง ‪ให้เป็นแค่คราบน้ำมันรั่ว
‪มาร์ติเนซ!
‪ต่อสายถึงศูนย์ข่าวกรองแห่งชาติ แผนกข้อมูล
‪แบบนี้มันบ้าสิ้นดี
‪ตุกติกนิดเดียว เปิดฉากยิงเลยนะ
‪ไม่ต้องมองหาคนอื่นหรอก พวกเขาตายหมดแล้ว
‪พวกแกเข้ามาใกล้ได้เท่านั้นแหละ
‪มาดูกันว่าเขาพูดความจริงไหม
‪เย็นไว้ โอเคไหม ช้าๆ นะ
‪เธอห้อยเจ้านี่
‪เป็นของอนิบาล คอร์เตส
‪แล้วเงื่อนไขของคุณคืออะไร
‪คนของผมต้องได้รับการถ่ายเลือดและผ่าตัด ‪เขาจะได้ออกไป ส่วนผมจะอยู่
‪ผมจะเป็นเชลยให้คุณจนกว่าการปล้นจะสิ้นสุด
‪ไม่ คุณอยู่ เขาอยู่ ให้หมอผ่าตัดเข้ามา
‪ผู้พันตามาโย
‪ผมต้องการให้คุณส่งหมอผ่าตัดเข้ามา ‪รักษาวาซเกซ พวกเขาไม่ยอมให้เราออกไป
‪ไว้ใจได้เลย
‪ส่งวิทยุมาให้ผมด้วย ‪คิดซะว่าคุณเป็นนักโทษของผมแล้วกัน
‪สูบไหม
‪ผมเลิกเก้าเดือนก่อนด้วยเหตุผลเรื่องสุขภาพ ‪แต่บอกตามตรงนะ
‪มันออกจะขัดแย้งกับสิ่งที่ทำอยู่
‪เกิดอะไรขึ้นในนั้น
‪โอลิเวราดึงสลักระเบิดมือตัวเอง
‪แล้วเธอก็ล่อให้เราเข้าไปจัดการเธอ
‪ตอนเราเข้าไปเพื่อปิดฉากเธอ ระเบิดก็ทำงาน
‪คนของผมเลยโดนลูกหลงไปด้วย
‪เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ
‪เธอคงเป็นทหารที่ยอดเยี่ยมแน่ ‪ถ้าเธอเลือกฝั่งที่ถูกต้อง
‪คุณยังคิดว่ามีฝั่งที่ถูกต้องอีกเหรอ
‪ผมคิดว่าโลกเราเต็มไปด้วยพวกสารเลว
‪นักการเมืองเป็นพวกสารเลว
‪แต่เผด็จการสิแย่กว่า
‪พวกทหารแบบเราก็เป็นพวกสารเลวตัวพ่อ
‪แต่ผู้ก่อการร้ายแบบพวกคุณยิ่งเลวร้ายกว่า
‪เพราะงั้น ใช่เลย มีฝั่งที่ถูกต้องแน่นอน
‪ไม่คิดว่ามันย้อนแย้งเหรอ
‪ที่คุณใช้ความรุนแรงเพื่อรักษาความสงบ
‪คุณอยากให้ผมเชื่องั้นเหรอว่า ‪คุณมาที่นี่เพื่อต่อสู้เพื่อโลกที่ดีขึ้น
‪ผมมาที่นี่เพราะรักผู้ชายคนหนึ่งและความคิดหนึ่ง
‪คุณรักทหารของคุณ
‪เราทั้งคู่รู้อยู่แล้วว่าสงครามนี้จะต้องเกิดขึ้น
‪แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังพาพวกเขามาตาย
‪เราอาจช่วยพวกเขาไว้ก็ได้ ไม่รู้สิ ‪หรือไม่ก็ลงโทษพวกเขาในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
‪ในนรกไม่มีฝั่งที่ถูกต้องหรอก พันตรี
‪ว่ากันว่าเวลาใครสักคนตายอย่างน่าอนาถ
‪วิญญาณของพวกเขาจะอ้อยอิ่ง ‪อยู่ในสถานที่ที่ตายชั่วขณะ
‪และบางครั้ง
‪เพียงไม่กี่วินาที
‪คนเป็นก็สามารถรู้สึกถึงคนตายที่พวกเขาเคยรัก
‪และริโอก็รู้สึกได้
‪ฉันอยากบอกเขาว่านั่นคือฉันเอง
‪บอกว่าฉันยังไม่ได้จากไปทั้งหมด
‪บอกว่าฉันพบสุคติ
‪บอกว่าฉันไม่ได้ทรมาน
‪อยากบอกอีกมากมายนัก
‪แม่คิดได้มุกหนึ่ง มันคือประตูเวทมนตร์
‪ถ้าฉันกลัว ให้ฉันเปิดประตู แล้วแม่จะอยู่อีกฝั่ง
‪ประตูบานนี้จะเปิดรับคุณเสมอ
‪คุณมาใช้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
‪ขอบใจนะ
‪ดูเราสิ
‪เราเหมือนออกมาจากฉากในหนังเลย
‪เล็งปืนใส่กันท่ามกลางสายฝน
‪อย่างกับเรื่อง "ลิเบอร์ตี้ วาแลนซ์"
‪เคยมีใครท้านายดวลปืนไหม ศาสตราจารย์
‪ว่ากันว่าคนที่ยิงก่อนมีโอกาสรอดมากกว่า
‪อย่าบีบให้ผมต้องทดสอบ ‪ทฤษฎีนั้นเลย วางปืนลงซะ
‪การช่วยริโอเป็นแค่ข้ออ้าง
‪ข้ออ้างเพื่อช่วยตัวนายเอง ‪ให้หลุดพ้นจากชีวิตน่าเบื่อ
‪ถูกต้องไหม
‪ผมใช้ชีวิตส่วนใหญ่แบบไร้ตัวตน
‪อาศัยอยู่ในรูเหมือนกับผี
‪ชีวิตที่ผมมีกับราเกลคือความฝัน
‪แต่ผมก็มีความฝันของตัวเอง
‪และการที่คุณลักพาตัวริโอ ‪ก็ทำให้มันง่ายดายสำหรับผม
‪งั้นที่นายช่วยเจ้าหนุ่มนั่นก็เพื่อ ‪ท้าทายอำนาจรัฐอย่างนั้นเหรอ
‪บางคนฝันอยากดิ่งพสุธา
‪ส่วนผมไม่อยากตาย ‪โดยยังไม่ได้ปล้นธนาคารกลางสเปน
‪นายมันเป็นไอ้ลูกหมาอัตตาสูง หลงตัวเอง ‪พระเจ้า ชอบชะมัดที่ฉันคิดถูก
‪วางปืนลงซะ ไม่งั้นผมยิงแน่
‪นายไม่ยิงหรอก
‪วางปืนลง
‪นายไม่ยิงหรอก
‪นายไม่ยิงแน่นอน
‪ไอ้สารเลว ไม่นึกว่าจะยิงจริงๆ
‪ดีนะที่ฉันเอากระสุนออกก่อน
‪ทีนี้เราก็เสมอกันแล้ว
‪เราต่างเคยยิงกัน แล้วก็เคยเอากระสุนออก
‪ได้เวลาแข่งไทเบรกแล้วมั้ง
‪ฉันควรยิงดี หรือไม่ยิงดีล่ะ
‪เราจะเอายังไงดี ศาสตราจารย์
‪โตเกียวตายเพราะเธอเบื่อสวรรค์แล้ว
‪เพราะวันหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมา
‪แล้วก็เกิดเบื่อสรวงสวรรค์
‪และฉันก็เข้าใจดีเลย
‪ฉันเองก็เคยมีสรวงสวรรค์
‪ฉันเคยอยู่บ้านริมหาด ห่างไกลจากตัวเมือง
‪ห่างไปตั้ง 95 กิโลเมตรเลยนะ
‪แต่ทุกวันศุกร์ ฉันจะสรรหาข้ออ้างใหม่ๆ
‪เพื่อออกไปปาร์ตี้ ‪เพราะฉันต้องทำให้ตัวเองร้อนรุ่ม
‪ฉันไม่ได้เติบโตขึ้นแบบที่ตัวเองคิดหรอก
‪ที่รัก แต่ก่อนเราปาร์ตี้กันทุกวี่ทุกวันเลยนะ
‪ฉันว่าเราก็โตขึ้นนิดหน่อยแล้ว
‪ฉันไม่เหมาะกับชีวิตแบบนั้น
‪และนั่นทำให้ฉันเศร้าใจ
‪รู้ไหมว่าฉันนึกถึงอะไรตอนอยู่ในสวรรค์ของฉัน
‪ฉันนึกถึงเรา
‪นึกถึงเรา และการที่เรา ‪มักเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากผับ
‪เช้าวันหนึ่งฉันโทรหาเธอจากตู้โทรศัพท์
‪ปล่อยให้กริ่งดังหนึ่งครั้ง แล้วก็วางสายไป
‪เธอเคยมีสายที่ไม่ได้รับ ‪โทรจากอินโดนีเซียใช่ไหมล่ะ
‪ฉันเคยมีสายที่ไม่ได้รับโทรจากอินโดนีเซีย
‪ตอนตีหนึ่ง สิบห้านาที
‪นั่นเพราะเวลาของเราต่างกันน่ะ
‪เธอกำลังจะบอกฉันว่า ในสวรรค์นั้น
‪บนชายหาดสุดสวยอันห่างไกล
‪ระหว่างจ้องมองพระอาทิตย์ขึ้น
‪เธอคิดถึงฉันเหรอ ดานี่
‪คิดถึงมากเลย
‪คิดถึงทุกวันอาทิตย์ ‪ตอนที่พวกเขาเปิดไฟในผับแล้ว
‪และเท้าของเราเหนียวติดพื้นเนี่ยเหรอ
‪นั่นคือสิ่งที่เธอคิดถึง ‪ระหว่างที่อยู่ในสรวงสวรรค์เหรอ
‪แหม
‪โคตรแย่เลยนะ
‪เพราะตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี
‪สาบานได้ว่าฉันมาที่นี่พร้อมกับคิดว่า ‪"ฉันจะทุ่มสุดตัวละ ไม่สนมันแล้ว"
‪คนเราจะมาเสียเวลาชีวิต ‪เอาแต่คิดถึงคนคนหนึ่งไม่ได้
‪แต่แล้วฉันก็เห็นเธอ แล้วฉันก็พูดว่า
‪"ไม่ หยุดนะ ฮูเลีย อย่าทำแบบนี้ดีกว่า"
‪แต่ตอนนี้เธอกลับมาบอกฉันแบบนี้
‪ฉันไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไงดี
‪เธอกำลังผลักเรื่องเละเทะพวกนี้ ‪กับความรับผิดชอบมาให้ฉันนะ
‪ความรับผิดชอบอะไร
‪ที่ต้องตัดใจ
‪เดนเวอร์ มะนิลา หมอผ่าตัดมาแล้ว
‪พวกนายต้องพาหมอไปหาคนเจ็บ
‪- เดนเวอร์ ‪- กำลังไป
‪กำลังไปแล้ว
‪นี่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‪มาเถอะจ้ะ วิกตอเรีย ไปกันนะ
‪ขอฉันบอกอะไรไว้อย่างนะ ครั้งนี้แบบคนเป็นแม่
‪นายพลาดแล้วที่ทิ้งชีวิตในประเทศไทย ‪เพื่อมาขโมยทองคำของประเทศ
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪สุดท้ายแล้วสิ่งที่คนเราคิดถึง ‪ไม่ใช่ความตื่นเต้นจากการเป็นคนร้ายหรอก
‪เราจะคิดถึงความอบอุ่นจากครอบครัวต่างหาก
‪ขอบอกให้รู้ไว้
‪ดูนี่ คนนี้ชื่อเอมิลิโอ ลูกชายคนโต ‪เขาอยู่ที่เวเนซุเอลา
‪ส่วนนี่ ฮูเลียน อยู่เม็กซิโกซิตี ‪เขาเรียกฉันว่า "เพื่อน"
‪คนนี้ฮันนา เป็นนักไวโอลิน ‪สวยเลยละ อยู่ที่ฟินแลนด์
‪คนนี้ชื่อดราเซน อยู่มอนเตเนโกร
‪ตอนฉันโทรไปสุขสันต์วันเกิด ‪เขาพูดว่า "ขอบคุณครับท่าน"
‪คนนี้อิวานนา แม่สาวหัวร้อน เธอเป็นศิลปิน
‪ผมทอง ผมดำ ผมแดง…
‪ก็อยากพูดว่าพวกแกได้พ่อกับแม่มานะ
‪แต่ก็คิดว่าพวกแกได้แม่มาซะมากกว่า
‪หัวหน้าคนงานมาแล้ว
‪เอมิล เอ็นบูร์ก หัวหน้าคนงานคุมแท่น
‪อัลแบร์โต เมนโดซา เป็นวิศวกร ‪ส่วนนี่ผู้ช่วยของเขา
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ดีใจที่ได้เจอ ผมเพิ่งไปตรวจดูปั๊มดูดน้ำมันมา
‪ช่วยแปลศัพท์เทคนิคให้เราได้ไหม
‪ได้เลย
‪เราทำให้ปั๊มแสนล้ำค่านี้ขัดข้อง
‪เพื่อจะได้ขนมันไปจากที่นี่
‪บอกเขาว่าเรากำลังจะขโมยมันใต้จมูกเขาเลย
‪ดูเหมือนจะเป็นเรื่องความสามารถ ‪ในการสูบของปั๊มน่ะ
‪เพลา ตัวซีลและลูกปืนได้รับความเสียหาย
‪ซ่อมที่นี่ไม่ได้
‪มันต้องถูกส่งไปแผ่นดินใหญ่ ผมเสียใจด้วย
‪บอกเขาด้วยว่าเราจะพา ‪สุภาพบุรุษคนนี้ไปกับเราด้วย
‪เขาใช้เวลาอยู่ใต้น้ำ หายใจเอาออกซิเจน ‪ผสมฮีเลียมเข้าไปมากเกินไป
‪จนรู้ตัวอีกทีกระเป๋าสตางค์ของเขาก็เต็มไปด้วย
‪รูปของคนเจ็ดครอบครัวที่เขารักษาไว้ไม่ได้
‪ลูกเรียกเขาว่า "เพื่อน" กับ "ท่าน" ‪เพราะไม่มีใครเรียกคนแปลกหน้าว่า "พ่อ"
‪เขาเลยอยากมีเอี่ยวกับการปล้นของเรา
‪เพื่อดูว่าเขาจะมีครอบครัว ‪ที่ไม่ได้อยู่แค่ในรูปถ่ายได้ไหม
‪แล้วก็บอกหัวหน้าคนงานด้วยว่า ‪เราเก็บเงินล่วงหน้าครึ่งหนึ่ง
‪เขาจะต้องจ่ายเงินเพื่อให้เราปล้นเขา ‪แปลให้ด้วยนะ คุณวิศวกร
‪เขากำลังให้คำแนะนำเรื่องการขนส่ง ‪ทางทะเลไปที่สตาแวนเกอร์
‪ซึ่งมีค่าใช้จ่ายล่วงหน้าด้วยครับ
‪แต่ในแปดวัน คุณจะได้ปั๊มคืน
‪ได้ครับ
‪หมอนี่สุดยอดเลย ‪ถามซิว่าเขามีพี่สาวน้องสาวไหม
‪วางกระเป๋าลงบนสายพาน ‪ไปทางนั้นเลย เร็วเข้า!
‪เดินไป
‪มีอาการหักแทงทะลุสองแห่ง ‪ที่กระดูกเรเดียสกับกระดูกอัลนา
‪มีกระสุนฝังอยู่ที่ช่วงขาล่าง ไม่มีแผลทะลุ
‪มีเลือดออกในช่องท้องจากแผลทะลุ
‪ยกให้คุณหมดเลย หมอ
‪นี่รายถัดไปที่คุณต้องผ่าตัด
‪ขาผมถูกทับ
‪กระดูกต้นขาหักและกระดูกสะบ้าเคลื่อนที่
‪กระดูกแข้งกับกระดูกน่องก็อาจแตกด้วย
‪รวมถึงต้นขาบิด
‪และอาจมีแผลฉีกขาดแต่ไม่ใหญ่มาก ‪เราใช้การบีบกดเพื่อห้ามเลือดแล้ว
‪เหมือนร้านขายเนื้อเป๊ะ
‪ผ่าตัดดุๆ ให้เหมือนนักสู้วัวเลยนะ หมอ
‪แต่รักษาเขาก่อน
‪ผู้พัน มีบางอย่างเกิดขึ้น
‪พวกเขากำลังส่งข้อมูลออกมาจากธนาคาร ‪เป็นวิดีโอเรียลไทม์ ไลฟ์สดครับ
‪บล็อกให้ได้ไม่ว่าต้องทำอะไร
‪ทำไม่ได้ครับ ผมบล็อกสัญญาณหนึ่ง ‪อีกร้อยสัญญาณก็โผล่มา
‪งั้นผมก็อยากดูหน่อย เอาขึ้นจอเลย
‪เรากำลังถ่ายวิดีโอนี้เพื่อแบ่งปันข้อมูลสำคัญ
‪วันนี้มีคนตายเจ็ดคน
‪ที่ด้านในธนาคารกลางสเปน
‪ทหารหกนายกับซีลีน โอลิเวรา
‪โตเกียว
‪- ไม่นะ ‪- ไม่
‪ไม่กี่ปีก่อน
‪ฉันเคยคิดว่าโตเกียวเป็นพวกที่‪…
‪ไม่มีความเห็นใจเวลาที่ทำให้ใครเจ็บปวด
‪ฉันเคยคิดว่าเธอเป็นฆาตกร ‪เคยคิดว่าเธอไร้หัวใจ
‪จากนั้นฉันก็ได้ทำความรู้จักเธอ
‪ฉันเคยตบหน้าเธอด้วยหนหนึ่ง
‪เราอยู่กันบนหาดและ…
‪เธอไม่ไว้ใจฉัน
‪และฉันก็นึกว่าแผนของเธอที่…
‪อยากช่วยชีวิตอนิบาล คอร์เตส
‪เป็นเพียงความคิดพิลึกพิลั่น ‪ของเด็กใจแตกที่กำลังรู้สึกผิด
‪ภายหลังฉันถึงได้รู้
‪ว่าเธอทำสิ่งนี้เพราะความรัก
‪ในโลกนี้มีคนเพียงน้อยนิด
‪ที่สามารถทำเรื่องที่กล้าหาญ ‪และเป็นไปไม่ได้เพื่อช่วยคนอื่น
‪วันนี้ ฉันรู้แล้ว
‪ว่าเราล้มเหลว
‪ฉันเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียคนเหล่านี้
‪และในนามของพวกเราทุกคน ‪ฉันขอให้พวกคุณอภัย
‪ที่เราเปลี่ยนภารกิจช่วยชีวิต
‪เป็นสงครามที่มีคนล้มตาย
‪เริ่มจากวันนี้
‪เราไม่ใช่คนที่พวกคุณควรสนใจติดตาม
‪ให้กำลังใจ
‪และสรรเสริญอีกแล้ว
‪เราจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่
‪ดังนั้นเราขอร้องทุกคนที่เชื่อมั่นในตัวเรา
‪กระแสสีแดงอันยิ่งใหญ่ที่คอยหนุนเรา ‪จากอีกฟากของประตูธนาคาร
‪ได้โปรดกลับบ้านของท่าน
‪เราไม่ไป!
‪นังนั่นตัดหน้าเราไปก่อนซะได้! ‪คนที่พูดก่อนคือคนได้กำหนดความจริง
‪ถ้าเราเล่าเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาจากฝั่งของเรา
‪มันก็คงไม่น่าเชื่อถือแล้ว
‪นังขี้แยนั่นเอาชนะเราซะได้ ‪โดยทำเป็นใช้อารมณ์อ่อนไหว
‪แต่มันต่างกันนิดหนึ่งครับ
‪ความรู้สึกของเธอเป็นของจริง
‪คอนซัวโล มีอะไร
‪หมอผ่าตัดบอกฉันว่า
‪อาร์ตูโรยังมีชีวิตอยู่
‪เยี่ยมไปเลย
‪ฉันมาถึงจุดต่ำสุด
‪ฉันนึกว่าฉันทนไม่ได้อีกแล้ว
‪แต่ฉันก็อยู่ตรงนี้ ฉันกลับมา
‪- ผมไม่รู้ว่า… ‪- เดี๋ยว
‪ครับ
‪เมื่อกี้นี้ ตอนอยู่ข้างบน
‪คุณเกือบตายไปแล้ว
‪และฉันจินตนาการไม่ออกด้วยซ้ำว่า ‪การมีชีวิตโดยไม่มีคุณจะเป็นยังไง เดนเวอร์
‪ฉันนึกไม่ออกจริงๆ
‪ฉันเหมือนถูกปลุกให้ตื่น
‪และฉันก็ไม่รู้
‪ฉันไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตออกไปจากที่นี่ไหม แต่…
‪แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นนะ เดนเวอร์ ‪ฉันก็ไม่อยากให้เราโกรธกัน
‪หรือห่างเหิน หรือสงสัยในกันและกัน ‪เพราะฉันไม่มีข้อสงสัยเลย
‪ฉันรักคุณ
‪ผมก็รักคุณมากนะ
‪ฉันรู้
‪ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องนั้นอีกแล้ว
‪อีกอย่าง…
‪เรารู้แล้วว่ามันเป็นไปได้ ‪ที่จะมีความรักระหว่างการปล้น
‪เพราะฉันเคยมีมาแล้ว
‪คอนซัวโล
‪คอนซัวโล นี่ผมเอง
‪คอนซัวโล
‪เรารอแกอยู่เลย
‪ชอบบ้านของแกจัง
‪คุณโอเคไหม
‪- แกมาทำบ้าอะไรที่นี่ ‪- อย่าพูดคำหยาบสิ
‪เด็กอายุเท่านี้ก็เหมือนฟองน้ำ ‪ฉันไม่อยากให้แกทำเธอสะเทือนใจ
‪เพราะงั้นขอพลังงานบวก ยิ้มไว้
‪ถ้าแกแตะต้องเมียฉันแม้แต่ปลายผม ‪ฉันจะฆ่าแกแน่
‪นั่นแกขู่ฉันเหรอ
‪ไอ้คนขี้ขลาดที่ไม่ยอมส่ง ‪กำลังเสริมเข้าไปในธนาคาร
‪เพราะถูกศาสตราจารย์ควบคุมได้เนี่ยนะ
‪ฉันไม่รู้ว่าแกไปได้ยินเรื่องนั้นมาจากไหน ‪แต่มันเป็นเรื่องโกหก
‪ฉันก็อยู่ที่นั่นด้วย ในรังลับของเขา
‪ฟังเขาใช้เทปบันทึกเสียงมาขู่กรรโชกแก
‪เราคุยเรื่องนี้แบบเป็นส่วนตัวดีกว่าน่า
‪ฉันมั่นใจว่าเมียแกรู้อยู่แล้วว่า ‪แกมันน่ารังเกียจแค่ไหน
‪ก็ได้
‪ศาสตราจารย์อยู่ที่ไหน
‪แต่นแต๊น!
‪"แกสวมอะไรอยู่ ผู้พัน"
‪ฉันได้ตัวเขาไว้แล้ว
‪ฉันจับเขาผูกริบบิ้นส่งให้แกตอนนี้เลยก็ได้
‪แกต้องการอะไร
‪หุบปากซะ
‪ถอนคำโกหกทั้งหมดที่แกพูดเกี่ยวกับฉัน
‪ลาออกจากตำแหน่ง แล้วรับผิดชอบทั้งหมด
‪มันเป็นหน้าที่ของแกนี่
‪จากนั้นแกก็เอาตัวศาสตราจารย์ไปได้เลย
‪เหมือนวีรบุรุษ
‪แด่การรับใช้ชาติอันยิ่งใหญ่ของแก
‪แล้วถ้าฉันไม่อยากทำแบบนั้นล่ะ
‪ถ้าแกไม่อยากทำแบบนั้น ‪ฉันก็จะทำแบบราเกล มูริลโย
‪ฉันจะเปลี่ยนข้าง มีเอี่ยวกับทุกอย่าง
‪และก็จิบค็อกเทลไกปีรีญากับศาสตราจารย์
‪สมมติว่าแกได้ตัวศาสตราจารย์ ‪แล้วส่งตัวเขาให้ฉัน ซึ่งฉันสงสัยอยู่
‪แกคิดว่าฉันจะยอมขึ้นศาลและเข้าคุก
‪แค่เพื่อให้หมอนั่นปล้นไม่สำเร็จงั้นเหรอ
‪ไม่มีทางซะหรอก
‪เราสองคนเป็นอิสระดีกว่าติดคุกนะ
‪ให้ตาย ฉันเริ่มชอบหมอนั่นแล้วด้วยซ้ำ ‪แค่พูดเปรียบเปรยเฉยๆ นะ ที่รัก
‪สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกคือนี่ต่างหาก
‪ถ้าแกไม่ยิงฉันตอนนี้
‪แล้วติดคุกหัวโตจนลูกชายแกหนวดขึ้น…
‪ลูกฉันเป็นเด็กผู้หญิงย่ะ ไอ้หัวครก
‪ส่งปืนมาให้ฉันซะ แล้วแกอาจจะได้รับโทษน้อยลง
‪เพราะราวสามนาทีก่อน ‪ฉันกดสัญญาณแจ้งเตือนไปแล้ว
‪และตำรวจก็กำลังจะเข้ามาทางประตูนั้นแล้ว
‪(ตึกสาม ถนนโลเปซ เดอ ออร์กาซ)
‪(ถนนโลเปซ)
‪ตามาโย
‪ใครน่ะ
‪สวัสดีครับ ผมต้องส่งจดหมายลงทะเบียน ‪ให้ห้องห้าซีครับ
‪เปิดประตูให้ผมได้ไหม ‪ผมจะได้ทิ้งใบแจ้งไว้ให้เขา
‪ไปเลย
‪เร็วเข้า
‪- ไปเลย ‪- ไปเร็วเข้า!
‪- ไปเลย! ‪- ไป!
‪บอกแล้วไง ตอนนี้คุณไม่มีทางเลือก ‪นอกจากไว้ใจผม
‪- ไปเลย เร็วเข้า! ‪- หวัดดีค่ะ
‪คุณครับ ผมขอฝากใบแจ้งไว้กับคุณได้ไหมครับ
‪ได้ค่ะ
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์