SERIAL NETFLIX
Wchodzi oddział szturmowy.
Szybko! Akcja ma być perfekcyjna.
Są uzbrojeni i niezwykle groźni.
Jazda, szybko!
Pierwsze piętro czyste.
Przeczesać wszystkie piętra. Szybko!
Obserwować wszystkie wyjścia!
Drugie piętro czyste.
Proszę…
- Policja! - Szybko!
- Ręce do góry! - Policja!
Pułkowniku, w porządku?
Moja żona…
Ruszać się!
Luis…
Nie ma ich.
Ile czasu minęło?
Nie wiem. Kilka minut.
To Sierra. Ma dziecko.
Nikt nie opuścił budynku.
Sprawdźcie każdy lokal, nawet siłą.
Utwórzcie kordon
i niech mysz się przez niego nie przeciśnie.
Bravo 41 do wszystkich jednostek.
Zrobić kordon wokół Chamberí, do Valdebebas i Canillas.
Powtarzam, Bravo 41 do wszystkich jednostek.
Posłuchaj.
Wszystko będzie dobrze, tylko nie krzycz.
Daj mi dziecko.
I moje okulary. Potrzebuję okularów.
Chodźmy, szybko.
- Otwierać! - Policja.
Krwawisz! Nie zamierzasz tam iść, prawda?
Muszę wracać. To ostatnia prosta.
Ale obiecuję ci jedno:
to moja ostatnia prosta.
Wezwać armię. Ogłosić stan wojenny.
Przeszukamy każdy kąt w okolicy.
Nie, proszę…
Uspokój się.
Otwierać!
Policja. Otwierać drzwi!
Szybko!
Policja!
Policja. Otwierać drzwi!
Policja. Szybko. Z drogi!
Na razie.
- Co tu się dzieje? - Z drogi.
Co, do diabła?
Policja.
Otwierać drzwi! Policja.
Dziecko.
Śpi.
Wchodzimy!
- Co z małą? - Nic jej nie jest.
Dobry wieczór.
Szybko!
Czysto!
Uciekli przez podwórze.
- Ruszać się! - Szybko!
Wszyscy na podwórze!
- Twoje okulary. - Co?
Są przeciwsłoneczne. Jest ciemno.
Co z tego? Co za różnica?
- Zdejmij je. - Cicho.
Jadą.
- Cicho. - Jadą.
Do wszystkich jednostek. Wyszli przez restaurację.
- Odwrócić się! - Nogi szeroko!
Metrem będzie szybciej.
Odwrócić się! Ręce na ścianę!
Profesorze?
Profesorze, odbiór?
Cicho, koniki!
- Profesorze? - Profesorze?
- Marsylia do Benjamína. - Odbiór.
Profesor zniknął.
Że co?
Myślę, że Alicia Sierra znów go porwała.
Moi ludzie tu są. Co mamy robić?
Rób, co kazał. Przejmij dowodzenie.
Wezmę trzy auta pod zbiornik.
Muszę wszystko dopiąć.
Co?
Chodźmy do 2B.
Chodź.
Tutaj.
Nikogo nie ma.
No dalej.
Czysto.
Kurwa, to kot.
„Podlewanie dwa razy w tygodniu.
Kota karm raz dziennie. Dzięki, Herminio”.
Rośliny były dziś podlane.
Herminia będzie dopiero jutro.
Gubernator ogłosił stan wojenny.
Jesteśmy tu, by was chronić.
Szybko!
Ruszać się.
To zaczyna przypominać getto warszawskie.
Przeszukają każde mieszkanie.
Chodź tu.
Czyżby ruszyła cię moja choroba?
Ruszyła cię, prawda?
Nie.
- Nie. - Tak.
Chodzi o ten wspaniały plan ze złotem.
Jest jeszcze kilka szczegółów…
- Powiedz, jakich. - Tak.
- Na przykład jak wydostać złoto. - Żwirek.
Zamienimy 90 ton złota w drobnicę.
A potem użyjemy napędu odrzutowego.
Wyciągniemy je z budynku za pomocą pompy ciśnieniowej.
- Pompy? - Tak.
Przez rury?
W banku jest pompa ciśnieniowa?
- Skąd. - Właśnie.
Sprowadziliśmy ją z Norwegii.
Jest z platformy wiertniczej. Co ty na to?
W Arabii Saudyjskiej była druga, ale byłem zbyt leniwy.
Jasne.
Liczy się to,
że przez rury przepłynie gejzer złotego światła.
Nie ma marginesu błędu.
Andrés, cały ten plan to jeden wielki margines błędu.
Ile lat mają te rury? Pięćdziesiąt? Siedemdziesiąt?
Sto.
Nie zostały stworzone, by wytrzymać strumień złota pod ciśnieniem.
Wytrzymają!
Dokąd popłynie złoto? Do kanału?
Nie!
Do największego zbiornika retencyjnego Europy.
Co takiego? A jeśli będzie padać?
A jeśli tego dnia zacznie lać? To będzie dramat!
Pożegnasz się ze swoim planem i życiem, bo padało.
Nie, to nie nauka, tylko pobożne życzenia.
To optymistyczna nauka!
O czym ty mówisz?
- To nadzieja. - Kto przemawia?
Mózg kogoś planującego skok, czy mózg dziecka?
Dziecka.
I jestem z tego dumny.
- Jestem Piotrusiem Panem. - Jasne.
Nikt nie pozbawi mnie nadziei, nawet ty.
Bo tylko wtedy, przez umyślną niedojrzałość,
można osiągnąć wielkie rzeczy.
To, czego inni dorośli,
poważni ludzie nigdy nie osiągną.
Nie wyobrażają sobie tego, bo są zbyt rozsądni.
A czy dla tych z nas, którzy myślą, jest coś, czego można się trzymać?
Cokolwiek?
Bo chciałbym sprawdzić fakty.
Martín wszystko rozpracował. Każdy szczegół.
I chętnie się tym z tobą podzieli.
Dalej, chłopcy, szybciej.
Koło wodne na końcu, jasne, Darko?
Koło wodne na końcu.
Benjamín, jesteś tam?
Tak, panno Lizbono.
Profesor zniknął.
Zaraz.
Jak to: „Profesor zniknął”?
Jest w Trójkącie Bermudzkim?
Skąd mam wiedzieć? Nie mam pojęcia.
Kurwa…
Musimy podjąć decyzję teraz. Co robimy ze złotem?
Przepraszam, planujecie referendum?
Bo ja mam gdzieś demokrację.
Wyciągamy złoto.
Nie czas na dyskusje.
Jeśli pozwolisz im dyskutować, wyciągną broń.
Ja wyciągnę ją pierwszy. Wiecie, na co mnie stać.
W punkcie ujścia złota może być policja.
Pod zbiornikiem nie ma policji. Plan jest aktualny, jasne?
Gdyby tak było, dokonalibyśmy najgłupszego napadu na świecie.
Stopić 90 ton złota, by oddać je policji.
Mówię, że pod zbiornikiem nie ma policji.
Dla nas złoto jest tu bez wartości. Rozumiesz, słonko?
Mamy złotego zakładnika.
Świetnie.
Zaoferujmy zakładnika Tamayo i negocjujmy.
To twój plan? Ty jesteś geniuszem?
Tak, słonko, jestem geniuszem.
Mam na dole maszynę, która jest tego dowodem.
Tylko to cię obchodzi?
Chcesz pokazać, że twój plan działa?
Tak. I uratować wam życie.
Zrobimy to, wyciągając stąd złoto.
Palermo ma rację.
Tylko dwie osoby na zewnątrz
mogą im powiedzieć, jak wydostaniemy stąd złoto.
Profesor, a on nie powie,
i Alicia Sierra.
Użyje tych informacji, by negocjować i się z tego wywinąć.
A zapewniam was,
że negocjacje z wywiadem będą trudne.
To potrwa kilka godzin.
Będziemy mieli czas na wydostanie złota. Tak właśnie zrobimy.
Ta kobieta jest seksowna i ma jaja.
Wyciągniemy stąd całe złoto!
Wyciągniemy je.
Właśnie wtedy Palermo odzyskał entuzjazm.
Ostatni raz miał w oczach ten błysk pięć lat temu,
gdy został obudzony w środku nocy.
Powiedziałem mu o planie.
Co on na to?
Powiedzmy, że uznał go
za prawdziwy cud.
Pozwól, że powtórzę dokładnie.
To najpiękniejsza rzecz, jaką słyszał.
Nie pierdol. Naprawdę?
Martín, przekazałem mu sens.
Chce, żebyś wyjaśnił szczegóły techniczne.
Teraz twoja kolej.
Serio?
Nie mogę w to uwierzyć.
Zobaczmy.
Pepitka? Tartan? Coś, co emanuje intelektem.
Moim zdaniem to zbyt wyszukane jak na 3,00 nad ranem.
Odrobina geniuszu się przyda, ale załóż coś mniej oficjalnego.
Dla Palermo i Berlina „dojrzałość” oznaczała to samo,
koniec nadziei i marzeń.
I podchodzenie do życia z pewną gorzką świadomością.
W końcu dojrzewanie, jak starzenie się, polega na stopniowym odrzucaniu marzeń.
Bogota, wchodź do wody!
- Bogota! - Co?
Wchodź do wody!
Nie musiałeś wyciągać go z łóżka. Mogliśmy to zrobić jutro rano.
To dla mnie zaszczyt.
Czego życzy sobie twoja ciekawość i bystry umysł?
Słucham.
Powiedzmy, że zmieniliśmy 90 ton w żwir.
- Tak? - I co potem?
Nurek ponownie schodzi pod wodę, ale tym razem z dwiema rurkami.
Gdy skarbiec będzie golutki niczym grobowiec Tutanchamona,
nurek zbuduje kluczowe złącze.
Tak przerzucimy złoto na zewnątrz.
- Jak? - Mamy skarbiec, prawda?
Mamy 120 000 litrów wody. To będzie nasza siła napędowa.
Przez tę czarną rurę woda wpada do pompy
i miesza się ze złotem.
A potem 90 ton żwiru popłynie czerwonym wężem, płynnie,
do systemu kanalizacyjnego.
- Średnica węża? - To 12 cm.
Ciśnienie będzie zbyt niskie, by wypchnąć z niego złoto.
Zgadza się.
Bo na razie złoto będzie spokojnie spało w rurach kanalizacyjnych.
Właściwe ciśnienie
pojawi się później.
Nie przerywajcie poszukiwań.
Jesteśmy gotowi użyć siły i nie pozwolimy…
Wchodzi jednostka Delta.
Co robisz?
Ukryjemy się.
Szybko, ruszać się!
Idziemy.
Wojsko. Otwierać drzwi.
Szybciej.
Otwierać!
Wojsko! Otwierać drzwi!
Proszę otworzyć!
Otwierać! Wojsko!
Otwierać!
Sprowadźcie dozorcę.
Otwierać drzwi!
- Otwierać! - Pospiesz się!
Co się dzieje?
- Tamci lokatorzy są na wakacjach. - Nieważne. Otwórz.
Wszyscy w gotowości.
- To nie ten, 2A… - Pospiesz się.
Dajcie mi chwilę. To nie takie proste.
Chodź.
Chodź do mnie, kochanie.
Nie wiesz, który to?
Kładź się.
Jednostka Delta wchodzi.
Alfa w gotowości.
Jednostka Bravo, pierwsze piętro sprawdzone.
Czysto!
Delta, niech dozorca idzie na trzecie piętro.
Sypialnia, pusta! Idziemy.
Wszędzie czysto. Idziemy.
Poszli.
Panowie! Dziś odcisnęliśmy piętno na historii kradzieży!
Chodźmy. Stwórzmy razem historię!
- Dalej! - Do roboty!
Tu rozpoczyna się nowy etap.
Gdy pchniemy złoto śpiące w kanale.
Wtedy rura zatka się na amen.
Dlatego mamy drugą pompę, skradzioną w Norwegii.
Podłączyć pompę!
Dalej, panowie!
Prawda, że piękna? Kocham ją.
To cud techniki, 5 300 kilowatów mocy.
Czyli będziemy przesuwać złoto z prędkością 3,3 metra na sekundę. Obłęd!
Jest jeden problem.
Teraz się zastanawia nad…?
Spadek ciśnienia spowodowany tarciem.
Wyliczyłem to z dokładnością co do milimetra.
- Problem stanowi… - Zbyt duże ciśnienie.
Otworzyć zawory!
Pompa ma reduktor ciśnienia. Sami je kontrolujemy.
Włączę pompę.
Pompa ruszy i popchnie złoto.
A po 91 minucie i 37 sekundach
nasz łup pokona 18 km ze skarbca
do punktu B, zwanego potocznie zbiornikiem retencyjnym.
A tam manna spadnie z nieba.
Oszalałem? Czy tylko ja to widzę?
Bogota, ciśnienie!
Trzy tysiące kilopaskali!
Trzy tysiące pięćset!
Dalej, kochanie.
Cztery tysie!
Dalej, skarbie.
Na litość boską!
Cztery i pół tysiąca!
Pięć tysięcy! Teraz!
Na razie nic.
Spokojnie, jeszcze kilka sekund. Nie denerwuj się.
Idzie.
Dziesięć…
dziewięć…
osiem…
siedem…
sześć…
pięć…
cztery…
trzy…
dwa…
jeden.
Teraz!
Benjamín, słyszysz mnie?
Nadal nic.
Powtarzam, nic nie ma.
Może był błąd w obliczeniach.
Jasna cholera!
Nauka to nie tylko liczby i obliczenia.
Potrzeba też wiary.
I miłości.
No dalej, kochanie.
Nie chodzi tylko o złoto.
Ale o wszystkie noce spędzone na planowaniu.
Niezliczone godziny,
które spędziliśmy nad tymi samymi problemami.
Radość i euforię, gdy znajdowaliśmy rozwiązania.
To były najlepsze chwile mojego życia. Błagam cię.
Niech to nie będzie jeden wielki błąd.
Niech to nie będzie złudna nadzieja. Błagam cię.
Proszę, moja droga. No dalej, do cholery, proszę.
No dalej! Dasz radę. Dalej, dobry Boże. No już!
Dalej!
Wylatuje!
Złoto wylatuje!
- Udało się! - Tak!
Chłopcy, ustawcie koło wodne.
Zacznijcie odlewać.
Do dzieła! Odlewamy sztabki!
ANÍBAL CORTÉS
Udało nam się, Tokio.
Udało się!
Prędkość: 55 200 litrów wody ze złotem na minutę.
To poezja. To czysta poezja.
Jak prysznic?
Szkoda, że nie ma tu męskich ubrań. Nie, Victorio?
Kiedy ostatnio jadłaś?
Jaki dziś dzień?
Zrobię coś ciepłego.
Myszołowiec towarzyski to ptak drapieżny. Jest świetnym myśliwym.
Gdy tylko dojrzy ofiarę, szybuje w dół z maksymalną prędkością.
To ci dobrze zrobi.
Nie wiem, kiedy ostatnio ktoś o mnie zadbał.
Już pamiętam.
Mój mąż.
Nie płakałam na jego pogrzebie.
Nie czułam nic, torturując Aníbala Cortésa.
Nic.
Zrujnowali mi karierę. Wciąż nic.
Nic, tylko…
ścigałam ciebie.
Nie czułam nudności.
Ani wyczerpania.
Bo myślałam,
że jeśli będę cię ścigać na tyle szybko…
to smutek mnie nie dopadnie.
A teraz spójrz. Oto jesteśmy.
Oto jesteśmy.
Czy możemy udawać…
że jesteś przyjacielem, który przyszedł ugotować i zobaczyć dziecko?
To może być ostatni normalny dzień przez następne 25 lat.
Udawajmy, że nie ma policji.
Zjemy, a ty możesz zadawać mi głupie pytania,
siedząc przed telewizorem, pytać o dziecko,
póki nie zaśnie.
Dobrze?
Jasne.
Nie zrozum mnie źle. Nie łączy nas przyjaźń.
Nigdy nie będzie.
Nie będę twoją przyjaciółką.
To jak małżeństwo z rozsądku.
Czy coś w tym stylu.
Jedz.
Dobre. Dziękuję.
Powiedz coś.
W ostatnich godzinach…
straciłem dwie
bardzo ważne osoby.
Ważne nie dla planu, nie dla napadu.
Były ważne dla mnie.
Prywatnie.
I nie pozwolę,
by ktoś jeszcze poszedł na dno przez ten skok.
Nie dam ci pójść na dno.
Dobrze.
Zatem
lepiej oswój się z tą sytuacją.
Nie pozwolę, by Victoria dorastała w więziennym przedszkolu.
Ja też cię nie aresztuję.
Niech będzie.
Tak jak welociraptor, poluje na zwierzynę na ziemi.
Sergio…
Musimy znaleźć ci nowe buty.
Szczuroskoczek ucieka, ale jego młode…
Musimy wszczepić w kość tytanową płytkę.
Zrobimy znieczulenie ogólne.
Co?
Nie ma mowy. Nie idę spać.
Od pasa w górę jestem strażnikiem,
a od pasa w dół pacjentem.
Doktorze, proszę robić swoje. Zniosę to.
Zewnątrzoponowe.
Zostanie kaleką.
Będzie nas straszyć.
Jeśli mamy iść do więzienia, bycie strasznym nie jest takie złe.
Prawdę mówiąc, nie mam pojęcia, jak jest w więzieniu.
Siedzenie w celi to straszne doświadczenie.
Okropne.
Ale najgorsza wcale nie jest utrata wolności.
Ale pozbawienie mowy uczuć.
Fizycznego dotyku, możliwości przytulenia
własnego dziecka.
Chcesz przytulić matkę,
a jej tam nie ma.
Jest też Sergio.
Skoro w końcu znalazłam coś akceptowalnego…
Mój Boże.
Te 25 lat odsiadki wszystko wymaże,
bo żaden związek nie wytrzyma takiej rozłąki.
Albo spędzisz 25 lat, myśląc, że wszystko będzie tak samo,
i nagle, gdy masz szansę być z tą osobą i ją pocałować,
uświadamiasz sobie,
ile czasu minęło, prawda?
I że spędziłeś lata na idealizowaniu czegoś,
co nie istnieje.
Pocałowałam Denvera.
Przysięgam, że mówię ci to, bo to nic nie znaczyło.
Wiem, że nie powinnam była, ale nie mogłam się powstrzymać.
Od lat mam obsesję na jego punkcie. Dziś zrozumiałam, że nic w tym nie ma.
Hej.
Masz coś na uspokojenie?
Najlepiej lek przeciwpsychotyczny.
Minęłam korytarze serwisowe. Jestem na skrzyżowaniu.
Słuchaj, idź w lewo.
Za 20 metrów, po lewej, będzie zapadnia. To tam.
Każda sztabka ma być oznaczona.
Jakiś problem z wytapianiem?
Fajnie, prawda?
Wio! Żwawo!
Szybko. Dalej, ruszać się!
Raz, raz!
Mamy pierwszą partię sztabek.
Świetnie. My prawie skończyliśmy.
Na miłość boską, szybciej.
Hej…
- Lizbona jest singielką? - Co?
Ma kogoś na zewnątrz?
Czemu, kurwa, pytasz?
Widziałem, jak wykręcała rękę Rio i…
Co?
Takie twarde laski grzeją mnie bardziej niż ten piec.
Była w pojebanym związku.
Ktoś musi jej przywrócić wiarę w mężczyzn.
Tak. Zabierz się za nią, ale agresywnie.
Ma silną osobowość. Żadnego owijania w bawełnę.
Żadnych spacerów po parku.
- Właśnie. - Jasne?
Bez kurtuazji i owijania w bawełnę, tylko z nożem w zębach.
Poradzę ci, co zrobić.
Jak tylko będzie okazja, uderz z nią w ślimaka.
W windzie, gdziekolwiek. Pamiętaj, że właśnie wyszła z więzienia.
Rozumiesz? Na pewno?
Nie miej litości.
Co z tobą?
Chodzi o to…
że byłem niewierny żonie.
Z zakładniczką?
Z Manilą.
Poszliście na całość?
Nie, ale pocałowałem ją w usta.
Ja pierwszy.
Emocje, nic wielkiego.
Do roboty, chłopcy. Czas zabłysnąć.
Jak to „nic wielkiego”?
Kilka sekund później całowałem się ze Sztokholm.
Jedna zlizała ślinę drugiej.
Wstrzykuje sobie morfinę, by pokonać stres pourazowy,
a ja jestem dupkiem. Nie wiem, jak jej to powiedzieć.
Stój.
Nigdy, przenigdy w życiu,
nie przyznawaj się do zdrady.
Zwłaszcza pół godziny po fakcie.
Jeśli czujesz się winny, to sobie z tym radź.
Następnym razem nie myśl fiutem. Masz siedzieć cicho.
Nawet jeśli ona złapie cię nago w łóżku z inną.
Powiedz jej, że ma halucynacje.
Siedź cicho.
Spójrz na mnie.
Jeśli się przyznasz,
to będzie jak wyryte w kamieniu, jak zeznanie na policji.
A wtedy, przyjacielu,
nie da się tego naprawić.
Dziecko.
Kotku.
Sergio.
Co robisz?
Znalazłem komórkę. Ładuje się. Są dwie kreski.
Jest stara, ale działa.
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA
Halo?
- Coś ty za jeden? - Jestem Shakir.
Pomagam Profesorowi z Azji.
Jasny gwint. Jestem Benjamín.
Już łączę.
Jasne.
- Profesorze. - Posłuchaj.
Nie mamy czasu. Wezwij Serbów.
Są tutaj.
Kazałem im pilnować tego miejsca.
To świetnie, Benjamín.
Kazałeś mi dowodzić. Robię, co trzeba.
Najlepiej jak mogę.
W takim razie masz misję.
Marsylio, chodź.
Mamy misję. Przekaż to Serbom.
Boris, z nami. Weź piły tarczowe,
lance termiczne, spawarkę, mopy i kilka sztuk broni.
A wy róbcie sztabki, jakby nie było jutra!
Do roboty!
Pora się przebrać.
Berlin i Profesor byli do siebie podobni.
Oboje tworzyli plany w oparciu o wspaniałą koncepcję…
emocje.
Zatrzymaj się!
Dla Profesora to oznaczało ukrycie tego, co niezwykłe,
pod płaszczykiem czegoś prozaicznego.
W śmieciarce.
Dla Berlina to oznaczało nadzieję, że niemożliwe jest możliwe.
Profesor był jak jego brat,
choć tak nie uważał.
Tylko mając fantazję dziecka, można bawić się
w chowanego na ulicy strzeżonej przez żołnierzy.
Śmieciarka prosi o pozwolenie na wjazd przez punkt kontrolny 1-2-6.
Berlin-Piotruś Pan epatował dumą, ciesząc się z decydującej ucieczki…
Ulica czysta.
…i wygranej w grze o wszystko w tej magicznej chwili.
Jak wtedy, gdy odkryli, że napad jest technicznie możliwy.
Jakby wiedzieli, jak dostać się na Marsa, ale nie, jak wrócić.
Ale świętowali euforycznie jak dzieci.
Raz, dwa, trzy…
zabawa w chowanego.
Tak to się stało.
W jednej najzwyklejszej chwili.
Ciężarówka połknęła śmieci.
Ale było w tym coś więcej.
Profesorze.
Tym sposobem mózg operacji znów stanął na jej czele
z nowym mózgiem u swego boku.
A co ważniejsze…
Profesor zrozumiał, że entuzjazm dla napadu,
którym zaraził go jego brat,
rozlał się teraz po całej ekipie.
Że gdy spotkał go nokaut techniczny, i leżał na deskach…
Zobaczy pan, profesorze.
Zrobiliśmy, co się dało.
Dobrze.
…cała maszyneria wciąż pracowała.
Złoto było na zewnątrz
i zewnętrzna odlewnia działała pełną parą.
Sen w końcu się ziścił.
Udało się!
Palermo, zrobili to.
W zbiorniku retencyjnym jest odlewnia.
Jasne, że tak, bracie!
Najpiękniejszy widok na świecie, nie?
Złoto wychodzi.
Złoto wychodzi!
To dla ciebie, Andrés.
Przy tak potężnej pompie usłyszą dźwięk ssania
lub pompowania. Szybko zrozumieją, że używamy rur.
Czemu nie będą na nas czekać?
Świetne pytanie, Sergio, ale na nie też mamy odpowiedź.
A jest nią różnica między przestępczością gospodarczą
a nami.
Różnica między byciem dobrym a geniuszem.
A my uważamy się za geniuszy.
Napisy: Barbara Jasinowicz