SERIAL NETFLIX
Dobry wieczór.
Spójrz, jest homar faszerowany.
To będzie królewska kolacja, kochanie.
Andrés, musimy porozmawiać.
Nie podoba mi się to zdanie. Tak zaczynają się rozstania.
Wiem.
Czekałam na odpowiednią chwilę, by ci powiedzieć. Ale nie ma takiej.
Chyba nie przez moją chorobę?
Hej, kochanie.
Kochanie, to najlepszy powód,
by być razem.
Nie widzisz tego? Nie przytłacza nas „reszta życia”.
To obciąża każdy związek.
Nasza miłość to sama przyjemność,
bo jest żywa, lekka, ulotna.
To czysta nadzieja. Wiesz, czemu?
Bo kochanie kogoś śmiertelnie chorego
otwiera drzwi do następnej miłości.
To jak jedna z tych wspaniałych podroży po Europie,
jedziesz do Rzymu, potem do Wiednia…
Nie lubisz Wiednia? Nie ma sprawy. Potem jest Stambuł.
Może ci to ułatwię?
Powiedzmy, że nasz związek się zmienił.
Że kiedyś marzyliśmy.
Mieliśmy jechać na Grenlandię, zobaczyć zorzę polarną.
Ale po winnicach w Kalifornii przyszedł Madryt.
Wciąż tu jesteśmy.
Kiedyś mówiłeś o kradzieży hiszpańskiego złota.
I oto jesteśmy. Latamy po mieście. I co robimy?
Tu ukradniemy diamenty,
tam złote kielichy Wikingów.
Niełatwo utrzymać początkową fascynację.
Trzeba dać z siebie wszystko, by zdobyć kobietę.
Więc chcesz rozwodu?
Tak.
Mogę przyjąć zamówienie?
Jeszcze nie. Nie ma po co napełniać jej kieliszka. Chyba będę pił wino sam.
Chcę wiedzieć jedno.
Jedną małą rzecz. Mogę cię spytać?
Jest ktoś inny?
Nie utrudniaj tego.
Nie. Nie wierzę w to.
To ostatnie, co mi powiesz?
Spędziłem całe życie na poszukiwaniu czegoś autentycznego.
W każdej sekundzie życia, każdej decyzji.
A teraz zostaję z dwoma najbardziej nadużywanymi zdaniami w historii filmu?
„Musimy porozmawiać” i „Nie utrudniaj tego”?
Jedź za tym autem.
Stój!
Woda się kończy.
Tu zbiornik retencyjny.
Zmienia się Ilość wody.
Jest! Ostatnia partia właśnie przeszła!
Gotowe!
Udało się!
Pułkowniku.
Poza silnikiem słyszałem wyraźny dźwięk ssania.
Jakiego ssania? O czym ty mówisz?
Brzmi jak woda spływająca do kanalizacji z przerażającą siłą.
Spuszczają wodę. Ogrom litrów.
Nie…
Puść to raz jeszcze. Wyczyść ten dźwięk.
Brzmi jak odsysanie wody.
Zdaje się, że opróżnili skarbiec.
Wyciągnęli złoto?
Nie mam pojęcia. Możliwe.
Mówiłeś, że to niemożliwe.
Niemożliwe przy użyciu pompy w banku.
Za mało mocy, by wypompować złoto.
Chyba że drobiny są mikronowej wielkości.
Ale wątpię, by byli w stanie przemieścić 90 ton.
Nie wiesz, do czego są zdolni.
Wypompowują złoto! Powiedz, dokąd zmierza! Dowiedz się!
Profesorze?
Na zajęciach nigdy nie mówiłeś, że tak trudno będzie
wydostać złoto.
Ani że będzie łatwo.
Inaczej nie byłbym geniuszem zbrodni,
w którym się zakochałaś jak nastolatka.
Głuptas.
Bez odbioru.
Wygląda na to, że wszystko się kończy.
Tak.
Kiedy wyjdziemy…
kupię motocykl i zrobię mu siedzenie w kształcie tyłka.
Zjeżdżę na nim świat.
Dobry pomysł.
Wolisz plażę czy basen?
Plażę?
Kostium czy bikini?
Co to, test z Cosmopolitana?
Zwykła pogawędka.
Ale jeśli chcesz, to jak wyjdziemy,
zabiorę cię na drinka.
I dokończymy test.
Te uściski były nie tylko celebracją triumfu,
ale też szczerym hołdem dla pokonanych.
To była wrzawa kilku nieistotnych ludzi,
którym udało się przetransportować rurą 90 ton złota.
A to niczym obwieszczenie nadziei światu.
„Niemożliwe jest możliwe”.
Ale atak się nie skończył.
I w najbliższych godzinach potrzebowaliśmy
ogromnej ilości nadziei.
Czekała nas najcięższa w życiu konfrontacja
z bezwzględną rzeczywistością.
Podobno wydostaliśmy złoto.
Pocałowałem Manilę.
Właściwie to się nie liczy.
Liczy się to, że się pogubiłem.
Chyba łączy mnie z nią więcej niż z tobą.
Wiesz, co robiłem w Indonezji?
Mówiłem ci, że jadę po drewno, i imprezowałem przez dwa dni.
Robiłem to w sekrecie, bo czułem, że to, czego chciałem, było złe.
Nie wiem.
Czas spędzony z Manilą
przypomniał mi, że nie jestem zły.
Nic nie powiesz?
Wolałabym pogadać później.
Boli mnie głowa.
Chciałabym odpocząć.
Sama.
Jasne.
Muszą przesuwać je strumieniem, który zalewa skarbiec.
Cała woda zbiera się w dwóch potokach
i spływa do kolejnego potoku na południu.
Skurwysyny.
Nie ruszyliby go kanalizacją czy odpływem.
Wypompowują złoto daleko strumieniem.
Musieli wwieźć mocniejszą pompę.
Aby móc przepchnąć 90 ton złota przez 25 km kanałów,
potrzeba pompy do ropociągów.
Znajdź Suareza. Musimy przeczesać ten strumień. Przynieś mi mapy rur.
Chcę wiedzieć, którędy i dokąd idą te kanały. Wszystko!
Rozpoczynamy ofensywę.
Co?
Rozdzielimy posterunki, odświeżymy się. Dobra?
I zaczekamy na ruch Profesora.
Dokąd dostarczają złoto?
Kanały prowadzą do wielu fabryk, oczyszczalni,
obiektów hydrotechnicznych, zbiorników…
Musimy wszystkie sprawdzić.
Niech żołnierze przeczeszą każdy centymetr sześcienny wody z rur.
Pięć tysięcy żołnierzy otacza bank i szuka Profesora
w ramach operacji „Klatka”.
- Na ilu policjantów możemy liczyć? - Na 480 jednostek.
Plus twoi ludzie, Suarez. Podążać wzdłuż wody!
Już!
Stała łączność.
PRZYSTANEK BANK HISZPANII
Szybko!
Na zewnątrz niewiele się dzieje. Odjeżdża tylko kilka wozów.
Chyba się uspokaja.
Policja wciąż mnie szuka w Madrycie. Odpocznij.
Arteche, słyszysz?
Co jest grane?
Daj mi chwilę.
Dobra.
Sztokholm…
Sztokholm. Tu Tokio.
Jestem tu.
Co się dzieje? Mónico!
Mónico!
Co się dzieje?
Co jest?
Tracę zmysły.
Arturo do mnie mówi.
Widzę Tokio w szybie.
Już dobrze.
Chyba mam psychozę.
Widzę coś i strzelam. Stanowię zagrożenie. Muszę wyjść.
- Potrzebuję pomocy. - Nie możesz wyjść.
Denver, poddaję się. Chcę wyjść.
Omal cię nie zabiłam.
- Jestem niebezpieczna. - Mam pomysł.
Zamknę cię w skarbcu.
- Nie. - Tam będziesz nieszkodliwa.
- Muszę wyjść. - Zajmę się tobą.
Zajmę się tobą. Jeśli ci nie przejdzie, wyciągnę cię.
Dobrze?
Dobrze.
Suarez, każdy kanał musi być sprawdzony.
Twoja jednostka sprawdzi oczyszczalnię. Reszta pojedzie dalej na południe.
BANK HISZPANII
ZBIORNIK RETENCYJNY SANTA JUSTA
Mogłem milczeć. Wybacz.
Niepotrzebnie mówiłem ci o Manili.
Nie, Denver.
To było bolesne, ale…
mimo wszystko się cieszę.
Po raz pierwszy od dawna byłeś ze mną szczery.
Nie przejmuj się Manilą.
Wiedziałam o niej.
Wiedziałaś?
Powiedziała mi.
Wiedziałam też o Indonezji. Domyśliłam się.
Czemu pozwoliłaś mi kłamać?
Chyba łatwiej było zaakceptować fakt, że potrzebowałeś uciec,
niż spytać, czy znudziło cię nasze wspólne życie.
Mógłbyś powiedzieć „tak”.
A ja kochałam nasze wspólne życie.
Bardzo.
Ja też.
Czemu mnie okłamałeś?
Nie mam pojęcia.
Ja nie…
Chyba bałem się, że tata miał rację.
Powtarzał, że nie jestem dla ciebie dość dobry.
Że nie dorównuję ci. Miał rację.
Kto chciałby faceta, który jedzie 100 km na imprezę do klubu,
nawala się jak wieprz, rozpętuje piekło
i rzuca się na pierwszego lepszego typa?
Bałem się pokazać ci to oblicze.
Tę bestię.
Bałem się, że odejdziesz.
- Są tu? - Tak.
Ektoplazmy?
To nie jest zabawne.
- Nie żartuję. - Nie.
- Wiesz, co mnie wkurza? - Co?
Pieprzony Arturo. Jest wkurzający.
Tak bardzo, że miesza się w twoją psychozę.
Wiem, że jest autentyczna,
bo stres pourazowy, całe napięcie podczas napadu…
To psychoza. Jasne.
Skoro masz wizje, to czemu nie zobaczysz w nich czegoś miłego?
- Na przykład? - Czegoś, co wywołuje uśmiech.
Co nie sprawi, że będziesz strzelać. Prawie mnie zabiłaś.
Wiesz, co chciałabym zobaczyć?
Co?
Ciebie.
W klubie, tańczącego jak opętany.
- Nie spodobałoby ci się. - Spodobało.
A ty?
- Co? - Zatańczysz?
- Tu? - Tak.
- Nie. - Tak, zatańcz dla mnie.
- Nie mogę. - Czemu?
Spójrz na mnie. Jestem brudna i w kombinezonie.
Załatwię to.
Będziesz zachwycona.
Pułkowniku, tu Suarez.
Zbliżamy się do oczyszczalni.
Dalej. Bądź czujny i działaj z determinacją.
Pułkowniku, schodzimy pod ziemię.
Policja! Wszyscy na ziemię!
Nic tu nie ma.
Następne miejsce.
Zapora wodna. Powtarzam, zapora wodna.
Co?
O Boże.
Idę do głównego wejścia rozbroić ładunki.
Zrozumiałem. Informuj mnie.
Jednostka 2. zbliża się do zapory.
Szybko.
Jednostka 2. wchodzi do zapory.
Uwaga na rozwidlenia.
- Przyjąłem. - Ja też.
Teraz.
Stać, policja! Na ziemię!
Ręce do góry!
Widzimy dwóch podejrzanych.
- Co jest? - Cofnąć się!
Na ziemię!
To nie oni.
Cholera!
Następne miejsce.
ZBIORNIK RETENCYJNY SANTA JUSTA
- Na zdrowie! Za 90 ton. - Za 90 ton.
Słuchajcie…
Chcę nazwę miasta.
Tak późno?
Wyobraźcie sobie,
że to się źle skończy i nas aresztują.
Co powiedzą w telewizji? „Aresztowano Palermo,
Rio, Manilę, Bogotę
i Matíasa Caño”.
Brzmi jak stażysta.
Wybrałeś nazwę?
Pampeluna.
W dechę.
Idealne imię dla takiego oszusta.
Co z nim nie tak?
Znajdź coś dobitniejszego,
co można powiedzieć jednym tchem.
Rio.
„Manila” jest egzotyczna, seksowna, groteskowa…
- „Sydney”. - „Palermo”.
Palermo jest zajęte.
- „Marrakesz”. - „Charbonier”.
Byliście kiedyś w Pampelunie?
Odbywa się tam najdzikszy festiwal na świecie – Sanfermin.
Nawet Japończycy biegają z bykami.
Hemingway napisał o tym powieść, która jest lekturą w USA.
Znacie tytuł?
- Nie. - Słońce też wschodzi.
No tak!
Chcecie imprezować do rana? To jedźcie na Sanfermin.
- Niech będzie „Pampeluna”! - Za Pampelunę!
- Za Pampelunę. - Dalej.
- Pampeluna. - Zgadza się.
- Nie ma sprawy. - Za Pampelunę.
Nie martw się, Tatiana poszła do pokoju.
Dobry wieczór.
Poproszę negroni.
Wiesz, czym jest elegancja?
Spójrz.
Na widok takiego wytwornego, nieskazitelnego gościa
masz ochotę przelecieć jego żonę,
choć jej nie widziałeś.
Bo jesteś przekonany,
że ta kobieta jest niesamowita.
Dlatego spałeś z moją żoną.
Chociaż to ty powinieneś uwodzić kobiety.
Nie wiem, czy twój ojciec powinien uwodzić kobiety w twoim imieniu.
Nie mogłem się oprzeć.
Żałuję, że to nie ja powiedziałem ci o całej sytuacji, ale…
Nie mogłem się oprzeć. Przykro mi. Nie mogłem.
Od kiedy?
Od dwóch tygodni.
Trzech.
Trzy tygodnie.
Czyli nasza więź nie była wystarczająco solidna i silna,
by oprzeć się niszczycielskiej sile przelotnej kochanki.
Przelotnej?
Naprawdę, tato?
Przelotna kochanka?
Może Tatiana straciła dla mnie głowę.
Nie rozważałaś tej opcji, prawda?
Kocham ją do szaleństwa.
Naprawdę.
Może to dziwne, ale to prawdziwa historia miłosna.
Przeznaczenie.
No proszę.
Po raz pierwszy czuję, że zajdziesz na szczyt.
Też bym odbił żonę ojcu,
gdybym się w niej zakochał.
Nie zastanawiałbym się ani chwili.
Zniszczyłbym świętą rodzinną więź i szacunek,
by zaspokoić swoją miłość.
W tej kwestii jestem…
z ciebie dumny.
Patrz, kto idzie.
Z nim będzie ci lepiej.
Przystojny, inteligentny, ambitny i pozbawiony skrupułów
młody człowiek. Jak jego ojciec.
I podobno zdrowy.
Jedyny minus jest taki, że za rok czy dwa
nie dostaniesz wdowiej renty i prawdopodobnie wielkiego spadku.
Świetnie się bawiłem.
Życzę wam powodzenia.
Idźcie w pokoju.
To był jedyny raz, gdy Berlin trafił do więzienia.
Aresztowano go za wandalizm.
A wszystko przez złamane serce.
Dał się złapać.
Co więcej, dołożyli mu kilka miesięcy
za odciski palców znalezione w miejscu jednego z napadów.
Ale nie przejął się więzieniem,
bo złamano mu serce.
Zbiornik retencyjny Santa Justa.
Powtarzam, są w zbiorniku retencyjnym Santa Justa.
Jednostka Brązowa do Tamayo. Zbliżamy się do zjazdu.
Pułkowniku, tu Suarez.
Zbliżamy się do zbiornika.
Szybko. To musi być tu! Tym razem się uda!
Policja!
Jadą tu!
Szybko, łapcie za broń!
Jadą tu!
Bierzcie broń, do cholery.
Profesorze, ukryj się. Weź broń.
Weź broń.
Weź broń!
Profesorze! Co jest? Ocknij się!
- Nadchodzą! Bierz broń! - Nie.
Nie, rzućcie broń.
Rzućcie broń!
Czterem wozom damy radę.
Nie. Na razie są cztery.
Potem dziesięć, 50 i cała armia. Nie rozumiesz?
Odnaleźli nas. Nic nie możemy zrobić.
Wiedzą, że tu jesteśmy. Nic nie zrobimy.
Benjamín, nic! Słyszycie mnie? Rzućcie to.
Nie słyszycie? Rzućcie broń!
Brońmy się!
Nie.
- Odsuń się. - Proszę, nie.
Nie poddałem się, gdy aresztowali Lizbonę.
Nie zrobiłem tego, gdy wojsko weszło do banku
ani gdy Gandía zabił Nairobi!
- Teraz to zrobisz. - Nie!
To rozkaz!
Sergio, oni zabili Tokio!
Marsylio, posłuchaj mnie.
- Nie urządzę masakry. - Nie.
Nie dam ludziom umrzeć za coś, co przepadło.
Nie!
To przepadło.
Przepadło.
Stać. Na ziemię!
Na ziemię!
Nie ruszać się!
Dopiero co wyszedłem.
Przyjechałeś po mnie, przywiozłeś mnie tu.
Przez ponad 150 km nie powiedziałeś ani słowa.
Powiedz, co chcesz wiedzieć.
Może zgwałcono mnie pod prysznicem.
Albo wytatuowałem sobie imię mamy na bicepsie.
Dałeś im się złapać.
Zorganizowałeś 27 napadów w Europie,
ale tego dnia dałeś się złapać po zdemolowaniu baru w Madrycie.
Negroni było paskudne, nie mogłem tego zlekceważyć.
Utrata syna złamała mi serce.
Rozumiem, że zdradziła mnie żona.
I partner w interesach, nawet syn.
Ale straciłem go
właśnie wtedy, gdy po raz pierwszy
zdecydowałem przyznać, że istnieje.
Porażka rzuca ci takie rzeczy w twarz,
gdy coś jest nie tak w twoim życiu.
Ale to porażka…
definiuje człowieka.
Niektórzy zachowują się bojaźliwie.
Inni to akceptują.
Jeszcze inni się buntują,
ale bez godności.
A jeszcze inni
niszczą wszystko,
by móc żyć od nowa.
Przysięgam…
że jestem zdeterminowany każdą sekundę życia wyciskać jak cytrynę.
Do ostatniej kropli.
Dlatego chcę ci pomóc
w przygotowaniu skoku życia.
Zanim umrę, okradniemy Hiszpańską Mennicę Królewską.
Boże!
Braciszku!
Boże!
Ile dostaniemy?
Tysiąc lat.
- Jak długo tu jesteśmy? - Ze 20 minut.
Powinni już zabrać nas do aresztu.
Właśnie.
Czekają na techników.
Słychać tylko policję.
I krótkofalówki, ale nie auta.
Czemu nie słychać innych aut?
Nie będą na nas czekać?
- Świetne pytanie. - Bardzo dobre.
Zaraz ci odpowiemy.
Tak, wydostaniemy złoto
w jedynym możliwym miejscu,
którego nie spodziewa się policja.
W zbiorniku retencyjnym.
Suarez, łap ich! Są tam!
- Policja! - Mamy ich!
Zbiornik jest pusty.
Jak, kurwa?
Na logikę, powinniśmy wykorzystać łagodny spadek rzeki,
by przepompować tam złoto. Ale to byłoby zbyt proste.
To ostatnie miejsce. Tam kończą się kanały. Nie rozumiem!
Jakim cudem?
Potem wykorzystamy naszą pompę i jej 5000 kilowatów,
by przepchnąć złoto
ponad 18 km w górę rzeki.
Złoto popłynie jak jebane łososie
do zbiornika retencyjnego.
Nikt się tego nie spodziewa.
Przeczesaliśmy wykrywaczami metalu 25 km rur i nic.
Ani policja, ani wywiad,
ani nawet Krajowa Rada ds. Badań.
Nikt.
Musi być jakiś ślad po 90 tonach złota.
Nie pompowali go w tę stronę! Kurwa!
To gdzie jest? Nie mogli pompować go nigdzie indziej.
Niech ktoś mi powie, gdzie jest to złoto!
BANK HISZPANII
ZBIORNIK RETENCYJNY LOS MIGUELES
Co robisz?
Moje dziecko!
Kurwa!
Kop!
Victorio.
Ukradli nasze złoto.
Udało się!
Napisy: Barbara Jasinowicz