‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดี ขอบคุณ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ดูซะก่อน ล็อบสเตอร์แตร์มีดอร์
‪เราจะกินมื้อค่ำกัน ‪ให้เหมือนเชื้อพระวงศ์เลย ที่รัก
‪อันเดรส เราต้องคุยกัน
‪ไม่ชอบน้ำเสียงของประโยคนี้เลย ‪เพราะการเลิกราก็เริ่มจากประโยคนี้แหละ
‪ฉันรู้
‪ฉันพยายามหาเวลาเหมาะๆ เพื่อบอกคุณแล้ว ‪แต่คงไม่มีเวลาไหนหรอกที่เหมาะ
‪อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะผมป่วย
‪นี่ ยอดรัก
‪ที่รัก
‪แต่นั่นแหละคือเหตุผลที่ดีที่สุดที่จะอยู่ด้วยกัน
‪ไม่เข้าใจเหรอ เราไม่มีประโยคที่ว่า ‪"ตลอดชีวิตที่เหลือ" มาคอยถ่วงรั้ง
‪แบบนั้นมันเป็นภาระให้กับความสัมพันธ์ทุกแบบเลย
‪ความรักของเราคือความเพลิดเพลินใจล้วนๆ
‪เพราะมันสดใส บางเบาและไม่ถาวร
‪มันคือความหวังล้วนๆ รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะว่า…
‪การรักใครสักคนที่ป่วยระยะสุดท้าย ‪จะเปิดประตูสู่ความรักครั้งใหม่ยังไงล่ะ
‪มันเหมือนการเดินทางแสนสุข ‪ไปทั่วเมืองเก่าในยุโรป
‪เริ่มจากโรม ไปเวียนนา
‪คุณไม่ชอบเวียนนาเหรอ ไม่มีปัญหา ‪งั้นมาที่อิสตันบูลก็ได้
‪แล้วถ้าฉันทำให้มันง่ายขึ้นกับคุณล่ะ
‪สมมติว่าความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไปแล้ว
‪สมมติว่าเราเคยมีความฝันยิ่งใหญ่
‪เราเคยอยากไปเที่ยวกรีนแลนด์ ‪ไปดูแสงเหนือ แต่ว่า…
‪หลังจากแวะที่ไร่องุ่นในแคลิฟอร์เนีย
‪แล้วมาที่มาดริด
‪เราก็ยังอยู่ที่นี่
‪คุณเคยพูดถึงการขโมยทองคำสำรองของสเปน
‪แต่เรากลับมาอยู่ที่นี่ ‪เทียวไปเทียวมาระหว่างเมือง
‪ทำอะไรล่ะ
‪ขโมยเพชรนิดหน่อยตรงนี้ที
‪ขโมยถ้วยทองไวกิ้งตรงนั้นที
‪มันไม่ง่ายที่จะรักษาความดึงดูดใจแบบเดิม ‪ให้เหมือนตอนแรกๆ
‪เราต่างทุ่มสุดตัวระหว่างขอความรัก
‪แปลว่าคุณอยากหย่าสินะ
‪ค่ะ
‪ให้ผมรับรายการอาหารเลยไหมครับ
‪ยังก่อน คุณไม่ต้องเติมแก้วของเธอหรอก ‪ดูเหมือนผมจะได้ดื่มไวน์ขวดนี้คนเดียวแล้ว
‪ผมแค่อยากรู้เรื่องเดียว
‪ก็แค่เรื่องเล็กๆ ขอผมถามได้ไหม
‪เพราะมีคนอื่นหรือเปล่า
‪อย่าทำให้มันยากขึ้นเลยค่ะ
‪ไม่เอาน่า ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪นั่นเหรอประโยคสุดท้ายที่คุณจะพูดกับผม
‪ผมใช้เวลาทั้งชีวิตตามหาสิ่งจริงแท้
‪ทุกวินาทีในชีวิตของผม ‪ทุกการตัดสินใจที่ผมทำลงไป
‪แต่ตอนนี้ผมกลับได้แค่สองประโยคที่ถูกใช้ ‪ซ้ำซากที่สุดในประวัติศาสตร์หนังเหรอ
‪"เราต้องคุยกัน" กับ ‪"อย่าทำให้มันยากขึ้นเลย" เนี่ยนะ
‪ตามรถคันนั้นไป
‪หยุดตรงนี้
‪น้ำจะหมดแล้ว
‪นี่บ่อระบายน้ำท่วมนะ
‪ปริมาณน้ำกำลังผันผวน
‪ได้แล้ว! เม็ดทองงวดสุดท้ายเพิ่งออกมา!
‪สำเร็จแล้ว!
‪เราทำได้!
‪ผู้พันครับ
‪นอกจากเสียงเครื่องยนต์แล้ว ‪ผมเพิ่งได้ยินเสียงดูดแรงๆ ด้วยครับ
‪คุณพูดว่า "เสียงดูด" เหรอ ‪นี่เราพูดถึงเรื่องบ้าอะไรกัน
‪ฟังเหมือนเสียงน้ำกำลังไหลลงท่อระบายครับ ‪แต่เป็นแบบอัดยาสเตียรอยด์เลย
‪พวกนั้นกำลังสูบน้ำออกเป็นลิตรๆ เลย
‪ไม่จริง
‪เล่นอีกครั้งซิ ทำให้สัญญาณฟังชัดที่สุดเลยนะ
‪ฟังเหมือนเสียงน้ำกำลังถูกสูบจริงๆ ด้วย
‪ผมว่าพวกเขาคงเอาน้ำออกจากตู้นิรภัย
‪พวกมันเอาทองออกไปแล้วเหรอ
‪ไม่รู้ครับ อาจใช่ก็ได้
‪คุณกับวิศวกรอีกคนบอกผมว่ามันเป็นไปไม่ได้นี่นา
‪มันเป็นไปไม่ได้ถ้าใช้ปั๊มของธนาคาร
‪เพราะเครื่องมันไม่แรงพอให้สูบทองออกไป
‪เว้นแต่พวกนั้นจะลดขนาดของทอง ‪ให้เป็นชิ้นขนาดไมครอน
‪ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่คิดว่า ‪พวกเขาจะเคลื่อนย้ายทองคำ 90 ตันได้
‪คุณไม่รู้หรอกว่าพวกมันทำอะไรได้บ้าง
‪พวกมันกำลังสูบทองออกไป! ‪บอกมาว่ามันไปไหน หามาให้ได้!
‪ศาสตราจารย์
‪นี่นะ ตอนอยู่ในห้องเรียน ‪คุณไม่เห็นบอกเราเลยว่าการเอาทองออก
‪มันจะยากบรมแบบนี้
‪ผมก็ไม่ได้บอกว่ามันง่ายเหมือนกัน
‪ถ้าง่าย ผมก็คงไม่ใช่อาชญากรหัวกะทิ
‪ที่คุณตกหลุมรักเหมือนสาวกระเตาะวัย 15 ปีน่ะสิ
‪คุณนี่มันต๊องจริงๆ
‪เปลี่ยนและเลิกกัน
‪ดูเหมือนทุกอย่างใกล้จะจบลงแล้ว ว่าไหม
‪ใช่เลย
‪ตอนเราออกไปแล้ว…
‪ผมจะซื้อมอเตอร์ไซค์สักคัน
‪แล้วทำเบาะนั่งให้พอดีกับก้นผมเลย
‪ผมจะขี่มันไปรอบโลก
‪ฟังดูดีจัง
‪คุณชอบอะไรมากกว่ากัน หาดหรือสระว่ายน้ำ
‪หาดมั้ง
‪ชุดว่ายน้ำวันพีชหรือบิกินี่
‪อะไรเนี่ย คำถามในคอสโมโพลิแทนหรือไง
‪ก็แค่ชวนคุยน่ะ
‪แต่ถ้าคุณต้องการ ตอนเราออกไปแล้ว
‪ผมเลี้ยงยินโทนิคคุณก็ได้นะ
‪แล้วก็มาตอบคำถามต่อให้จบ
‪อ้อมกอดเหล่านั้นไม่ใช่แค่การเฉลิมฉลองชัยชนะ
‪หรือเป็นเครื่องบรรณาการจากใจจริง ‪แด่ผู้วายชนม์ระหว่างทาง
‪มันคือเสียงร้องเซ็งแซ่ของกลุ่มคน ‪ไม่สำคัญหยิบมือหนึ่ง
‪ที่สามารถย้ายทองคำ 90 ตันผ่านท่อน้ำได้สำเร็จ
‪สิ่งที่เราเพิ่งทำคือการส่งข้อความ ‪แห่งความหวังไปสู่โลกว่า
‪"คนเราทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ได้"
‪แต่การโจมตียังไม่จบ
‪และเราก็จะต้องการความหวังจำนวนมหาศาลนั้น
‪ในการปล้นอีกสองสามชั่วโมงข้างหน้า
‪เพราะสิ่งที่รอให้เราเผชิญหน้าอยู่นั้น
‪คือการเผชิญความจริง ‪ที่โหดร้ายที่สุดที่เราจะเจอได้
‪ได้ยินว่าเราเอาทองออกไปได้แล้ว
‪ผมจูบมะนิลาละ
‪ที่จริงเรื่องนั้นไม่ได้สำคัญเลย
‪สิ่งสำคัญคือผมสับสนสุดๆ
‪ผมคิดว่าผมกับเธอมีอะไรคล้ายกัน ‪มากกว่าที่ผมมีกับคุณ
‪รู้ไหมว่าผมเคยทำอะไรที่อินโดนีเซีย
‪ผมจะบอกคุณว่าผมจะออกไปซื้อต้นไม้ ‪แต่ความจริงคือผมไปปาร์ตี้สองวันติด
‪ผมทำแบบนั้นลับหลังคุณ ‪เพราะผมรู้สึกว่าทุกอย่างที่ผมต้องการมันผิด
‪ผมก็ไม่รู้
‪แต่การอยู่กับมะนิลามัน…
‪ย้ำเตือนให้ผมรู้ว่าไม่มีอะไรผิดในสิ่งที่ผมเป็น
‪คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ
‪ฉันอยากคุยกันทีหลังมากกว่า เดนเวอร์
‪ฉันปวดหัวสุดๆ เลยและ…
‪ฉันขอพักหน่อยดีกว่า
‪ตามลำพัง
‪ได้สิ
‪พวกนั้นต้องเคลื่อนย้ายทอง ‪โดยใช้การไหลของน้ำที่ท่วมตู้นิรภัยแน่
‪น้ำทั้งหมดรวมตัวกันเป็นกระแสน้ำสองสาย
‪แล้วระบายออกสู่สายหนึ่งที่ทางใต้
‪ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย!
‪พวกมันคงไม่เคลื่อนย้ายทอง ‪ผ่านท่อระบายน้ำหรือท่อประปาแน่
‪แต่พวกมันกำลังสูบทองออกไปที่ไกลๆ ‪ผ่านทางกระแสน้ำ
‪พวกนั้นต้องเอาเครื่องปั๊ม ‪ที่ทรงพลังมากกว่าเข้ามาแน่ๆ
‪เพื่อขนย้ายทองคำหนัก 90 ตัน ‪ผ่านทางน้ำไหลยาว 25 กิโลเมตร
‪พวกนั้นต้องมีปั๊มที่ใช้กับ ‪ท่อส่งน้ำมันเป็นอย่างต่ำเลย
‪ตามซัวเรสมา เราต้องตรวจสอบกระแสน้ำนั่น ‪และเอาแผนที่ท่อน้ำมาให้ผมด้วย
‪ผมอยากรู้ทุกที่ที่ช่องทางน้ำไหลผ่าน
‪พวกมันไปจบที่ไหน ทุกอย่างเลย
‪เรากำลังจะเปิดการโจมตีแล้ว
‪ทีนี้เอาไงต่อ
‪ทีนี้เราจะจัดเวรเฝ้า แล้วไปล้างหน้าล้างตา ‪ฟังดูเป็นไง
‪แล้วก็รอให้ศาสตราจารย์ร่ายเวทมนตร์
‪พวกมันส่งทองออกไปที่ไหน
‪ทางน้ำไหลพวกนี้ทอดไปหาโรงงาน ‪โรงงานบำบัดน้ำเสีย
‪โรงไฟฟ้าพลังน้ำ บ่อระบายน้ำท่วมหลายแห่ง…
‪เราต้องตรวจสอบให้หมดทุกที่
‪ผมต้องการให้ทหารตรวจสอบน้ำ ‪ทุกลูกบาศก์เซนติเมตรในท่อพวกนั้นเลย
‪มีทหารกว่า 5,000 นายล้อมธนาคาร
‪และทำปฏิบัติการล้อมคอก ‪เพื่อล่าตัวศาสตราจารย์อยู่ครับ
‪- เรามีตำรวจที่พึ่งได้อยู่เท่าไร ‪- ราว 480 หน่วยครับ
‪แล้วก็คนของคุณ ซัวเรส ให้ทุกคน ‪ลงไปตรวจทางน้ำไหลพวกนั้นเลย!
‪ไปได้!
‪คอยติดต่อผมด้วยล่ะ
‪(รถไฟใต้ดิน ธนาคารกลางสเปน)
‪ไปได้!
‪ข้างนอกมีการเคลื่อนไหวไม่มาก ‪แค่รถไม่กี่คันกำลังออกจากบริเวณ
‪ผมว่าอะไรๆ เริ่มสงบลงแล้วละ
‪ตำรวจพวกนั้นยังตามหาตัวผมอยู่ในมาดริด ‪ใช้โอกาสนี้พักผ่อนซะนะ
‪อาร์เตเช ทราบแล้วเปลี่ยน
‪อาร์เตเช เกิดอะไรขึ้น
‪ขอเวลาอีกสองสามนาที
‪โอเค รับทราบ
‪สต็อกโฮล์ม…
‪สต็อกโฮล์ม ฉันเอง โตเกียว
‪ฉันอยู่นี่
‪เกิดอะไรขึ้น โมนิกา!
‪โมนิกา!
‪เป็นอะไรไป
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันกำลังจะเป็นบ้าแน่ๆ
‪ฉันเห็นอาร์ตูโร เขาพูดกับฉันด้วย
‪แล้วเมื่อกี้โตเกียวก็อยู่ในลิฟต์ส่งอาหาร
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันคงเป็นโรควิกลจริตไปแล้ว
‪ฉันเห็นผีก็เลยยิงพวกมัน ‪ฉันเป็นตัวอันตราย ฉันต้องออกไป
‪- ฉันต้องได้รับการรักษา ‪- คุณออกไปไม่ได้
‪เดนเวอร์ ฉันยอมแพ้ ฉันอยากออกไปแล้ว
‪ฉันเกือบฆ่าคุณแล้วนะ
‪- ฉันเป็นตัวอันตราย ‪- ฟังนะ
‪ผมคิดอะไรออกแล้ว โอเคไหม
‪ผมจะขังคุณไว้ในตู้นิรภัย
‪- ไม่นะ ‪- อยู่ในนั้นคุณทำร้ายใครไม่ได้
‪- ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ‪- ผมจะดูแลคุณเอง
‪ผมจะดูแลคุณเอง ถ้าคุณไม่ดีขึ้น ‪ผมจะพาคุณออกไปเอง
‪โอเคไหม
‪โอเค
‪ซัวเรส ต้องตรวจสอบทางน้ำไหลทุกที่เลยนะ
‪หน่วยของคุณจะไปที่โรงงานบำบัดน้ำเสีย ‪ส่วนที่เหลือจะมุ่งหน้าลงใต้
‪(ธนาคารกลางสเปน)
‪(บ่อระบายน้ำท่วม ซานตา จัสตา)
‪ขอโทษที ผมน่าจะเงียบไว้
‪ไม่รู้ทำไมผมถึงบอกคุณเรื่องมะนิลา
‪ไม่เป็นไรหรอก เดนเวอร์
‪สิ่งที่คุณพูดมันเจ็บปวด แต่…
‪ไม่รู้ทำไมฉันดีใจนะที่คุณบอก
‪มันเป็นเรื่องซื่อตรงที่สุดที่คุณเคยบอกฉัน
‪หลังจากผ่านมานานมากแล้ว
‪ยังไงก็เถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องมะนิลาหรอก
‪ฉันรู้อยู่แล้วน่ะ
‪คุณรู้อยู่แล้วเหรอ
‪มะนิลาบอกฉัน
‪และฉันก็รู้เรื่องอินโดนีเซียด้วย เดาว่างั้นนะ
‪แล้วทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมโกหกคุณล่ะ
‪คงเพราะการยอมรับว่าคุณจำเป็นต้องหนี ‪มันทำได้ง่ายกว่า…
‪ถามคุณว่าชีวิตคู่ของเราทำให้คุณเบื่อหรือเปล่า
‪เผื่อว่าคำตอบของคุณคือ "เบื่อสิ" น่ะ เดนเวอร์
‪เพราะว่าฉันรักชีวิตที่เรามีร่วมกัน
‪รักมากเลยด้วย
‪ผมก็รัก
‪ถ้างั้นโกหกฉันทำไม
‪ผมไม่รู้
‪ผมไม่…
‪คงเพราะผมกลัวว่าพ่อผมจะพูดถูกน่ะ
‪พ่อมักบอกว่าผมไม่ดีพอสำหรับคุณ
‪ผมไม่คู่ควรกับคุณน่ะ รู้ไหม
‪พ่อพูดถูกเลย
‪ก็ใครจะอยากได้ผู้ชายที่ต้องไปเที่ยวผับ ‪ที่ห่างจากบ้านตั้งร้อยกิโล
‪เพื่อปาร์ตี้ กินเหล้าจนเมาแอ๋
‪อาละวาดใหญ่โต แล้วมีเรื่องกับคนคนแรกที่เห็น
‪ผมกลัวที่จะให้คุณเห็นด้านนั้นของผม
‪เห็นสัตว์ร้ายตัวนั้น
‪ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไป
‪- พวกเขาอยู่ที่นี่เหรอ ‪- ใช่
‪มาแบบร่างเมือกๆ เลยเหรอ
‪ไม่ตลกนะ
‪- ผมก็ไม่ได้ยิงมุก ‪- ไม่เลย
‪- รู้ไหมอะไรที่กวนใจผม ‪- อะไรเหรอ
‪ไอ้เวรอาร์ตูโร หมอนั่นมันน่ารำคาญ
‪มันน่ารำคาญถึงขนาดแส่เข้ามา ‪ในอาการจิตหลอนของคุณได้
‪ผมรู้ว่าพวกนั้นมีจริงเพราะ…
‪ความเครียดหลังเกิดเรื่องสะเทือนใจ ‪จิตใจที่ตึงเครียดระหว่างการปล้น…
‪อาการวิกลจริตพวกนี้ ไม่เป็นไรเลย
‪แต่ไหนๆ คุณก็เห็นนิมิตแล้ว ‪ทำไมไม่พยายามมองอะไรดีๆ ล่ะ
‪- คุณอยากให้ฉันมองอะไรล่ะ ‪- สิ่งที่ทำให้คุณยิ้มออกไง
‪อะไรก็ได้ที่จะไม่ทำให้คุณยิงปืนจนหมดแม็ก ‪คุณเกือบฆ่าผมเลยนะ
‪รู้ไหมว่าฉันอยากเห็นอะไร
‪อะไร
‪คุณไง
‪ในผับ กำลังเต้นอย่างเมามัน
‪- ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบ ‪- ชอบแน่
‪แล้วคุณล่ะ
‪- ฉันทำไม ‪- เต้นไง
‪- ที่นี่เหรอ ‪- ใช่
‪- ไม่ละ ‪- น่า เต้นเพื่อผม
‪- ไม่ได้หรอก ‪- ทำไมล่ะ
‪ก็ดูฉันสิ ฉันสกปรกไปทั้งตัว ‪แถมใส่ชุดเอี๊ยมแดงอีก
‪ผมแก้ไขเรื่องนั้นให้ได้
‪แล้วคุณจะชอบแน่
‪ผู้พัน นี่ซัวเรสพูดครับ
‪เรากำลังเข้าใกล้โรงงานบำบัดน้ำเสีย
‪ไปกันเลย ตื่นตัวไว้ ตั้งใจทำงานล่ะ
‪ผู้พัน เรากำลังลงไปทางเดินใต้ดิน
‪นี่ตำรวจ!
‪นี่ตำรวจ! ทุกคนหมอบลงกับพื้น!
‪ในนี้เคลียร์ครับ ผู้พัน
‪ที่ต่อไปเลย
‪เขื่อนพลังงานน้ำ ขอย้ำ เขื่อนพลังงานน้ำ
‪ว่าไง
‪แม่เจ้า
‪ฉันกำลังจะไปที่ประตูหลัก ‪เพื่อปลดชนวนระเบิดชุดสุดท้าย
‪รับทราบ คอยแจ้งผมด้วย
‪หน่วยสองกำลังเข้าใกล้เขื่อนพลังงานน้ำครับ
‪ไปเลย
‪หน่วยสองกำลังเข้ามาในเขื่อนครับ
‪ระวังทางแยกด้วย
‪- รับทราบ ‪- รับทราบ
‪เอาเลย
‪หยุด นี่ตำรวจ! หมอบลงกับพื้น!
‪ยกมือขึ้น!
‪มีผู้ต้องสงสัยสองคนอยู่ในระยะประชิด
‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‪- ถอยไป!
‪อย่าขยับ คุกเข่าลงไป!
‪ไม่ใช่พวกเขาครับ
‪บ้าฉิบ!
‪ที่ต่อไปเลย
‪(บ่อระบายน้ำท่วม ซานตา จัสตา)
‪- ชนแก้ว ให้กับทอง 90 ตัน ‪- แด่ทอง 90 ตันเลย ที่รัก
‪ทุกคน
‪ฉันอยากได้ชื่อเมืองด้วย
‪ไม่ช้าไปหน่อยเหรอ
‪ก็นะ
‪ลองนึกภาพว่าถ้างานนี้จบไม่สวย แล้วเราโดนจับ
‪พวกนั้นจะพูดออกทีวีว่าไง ‪"ตำรวจจับปาเลร์โม ริโอ
‪มะนิลา โบโกตา…
‪กับมาติอัส กาโญได้"
‪ฟังเหมือนฉันเป็นเด็กฝึกงานเลย
‪แล้วนายคิดชื่อไว้แล้วหรือยัง
‪ปัมโปลนา
‪ชื่อเด็ดมาก
‪ชื่อเหมาะกับโจรกระจอกอย่างนายเลย
‪"ปัมโปลนา" ไม่ดีตรงไหน
‪หาชื่อที่ฟังดูแกร่งกว่านี้สิ เอาแบบน่าจดจำหน่อย
‪ชื่อที่พูดได้คล่องปาก
‪แบบริโอ
‪ที่รัก อย่าง "มะนิลา" เนี่ย ‪มะนิลาเป็นชื่อแปลก เซ็กซี่ ชวนขัน
‪- "ซิดนีย์" ‪- "ปาเลร์โม"
‪ปาเลร์โมมีคนเอาแล้วจ้ะ
‪- "มาร์ราเกซ" ‪- "ชาร์บอนนีเยร์"
‪พวกนายเคยไปปัมโปลนากันไหม
‪เทศกาลซานเฟร์มิเนส ‪ที่บ้าคลั่งที่สุดในโลกก็จัดขึ้นที่นั่น
‪ขนาดคนญี่ปุ่นยังมาวิ่งกับวัวกระทิงเลย
‪เฮมิงเวย์ก็เคยเขียนนิยาย ‪ที่อยู่ในบทเรียนของมหาลัยในอเมริกาด้วย
‪- รู้ไหมว่าเรื่องอะไร ว่าไงล่ะ ‪- ไม่รู้
‪มันชื่อว่า "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง"
‪พวกนายอยากก่อกวนจนฟ้าสางใช่ไหม ‪งั้นก็ไปที่งานซานเฟร์มิเนสสิ
‪- ก็ได้ๆ "ปัมโปลนา" นี่แหละ ‪- แด่ปัมโปลนา!
‪- ดื่มให้ปัมโปลนาเลย ‪- ดื่มเลย
‪- ดื่มให้ปัมโปลนา ‪- ใช่เลย
‪- ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ‪- แด่ปัมโปลนา
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ตาเตียนาเพิ่งขึ้นห้อง
‪สวัสดีครับ
‪ขอค็อกเทลเนโกรนีนะ ขอบคุณ
‪แกรู้ไหมว่าความสง่างามคืออะไร
‪ดูนั่นสิ
‪ตอนแกเห็นผู้ชายแบบนั้น พวกเจ้าสำอาง ไร้ที่ติ
‪แกพูดได้เลยว่า "ฉันจะอึ๊บเมียหมอนั่น"
‪โดยไม่เคยเจอหล่อนด้วยซ้ำ
‪เพราะแกถูกทำให้เชื่อสนิทใจว่า
‪แม่สาวคนนั้นต้องแจ่มแน่นอน
‪เพราะแบบนั้นไง แกถึงนอนกับเมียฉัน
‪ผู้ชายควรเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงเอง
‪แต่ฉันไม่แน่ใจว่าคนเป็นพ่อ ‪ต้องมาเข้าหาผู้หญิงให้แกด้วยเหรอ
‪ผมทำไม่ได้ครับ
‪ผมอยากให้เป็นตัวเองที่อธิบาย ‪เหตุการณ์ทั้งหมดให้พ่อฟัง แต่…
‪ผมทำไม่ได้จริงๆ พ่อ ผมขอโทษ ผมแค่ทำไม่ได้
‪ตั้งแต่เมื่อไร
‪สองสัปดาห์ก่อน
‪สาม
‪สามสัปดาห์
‪งั้นสิ่งที่เรามีก็ไม่ทรงพลังและแข็งแกร่งพอ
‪ที่จะต้านทานลมพัดวูบของชู้รักชั่วคราวได้
‪ชู้รักชั่วคราวเหรอ
‪พูดจริงเหรอ พ่อ
‪ชู้รักชั่วคราวเนี่ยนะ
‪ตาเตียนาอาจหลงรักผมหัวปักหัวปำก็ได้
‪พ่อเคยคิดถึงเรื่องนั้นบ้างไหม
‪ผมรักเธอจริงๆ ครับ พ่อ
‪รักจริงๆ
‪ถึงมันจะดูแปลก แต่นี่ก็เป็นเรื่องราวรักแท้
‪เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
‪ดูซะก่อน
‪นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันรู้สึกว่าแกมีดีพอ
‪เป็นฉันก็คงรุกเมียพ่อฉันเหมือนกัน ‪ถ้าฉันตกหลุมรักหล่อน
‪ฉันไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ
‪ฉันคงทำลายสายสัมพันธ์อันศักดิ์สิทธิ์ของครอบครัว
‪ความเคารพนับถือ
‪เพื่อให้สมปรารถนาในความรัก
‪ถ้ามองในมุมนี้
‪ฉันภูมิใจในตัวแกมากนะ
‪ดูสิว่าใครมา
‪ผมยอมรับนะว่าคุณอยู่กับเขาคงดีกว่า
‪ชายหนุ่มที่มีเสน่ห์ ทั้งฉลาด
‪ทะเยอทะยานและไร้ศีลธรรม ‪เหมือนพ่อของเขาเป๊ะ
‪และเห็นชัดว่าสุขภาพดีด้วย
‪ข้อเสียเดียวก็คืออีกปีสองปีต่อจากนี้
‪คุณจะไม่ได้รับเบี้ยบำนาญแม่ม่าย ‪และไม่น่าจะได้มรดกก้อนโตด้วย
‪เราเคยสนุกกันมากจริงๆ
‪ขอให้โชคดี
‪จงเป็นสุขเถิด
‪นั่นเป็นครั้งเดียวที่เบอร์ลินเคยเข้าคุก
‪ถูกจับข้อหาทำลายทรัพย์สิน
‪และเหตุผลเป็นเพราะใจที่แหลกสลาย
‪เขายอมให้ตำรวจจับตัว
‪ยิ่งไปกว่านั้น อีกสองสามเดือนต่อมา ‪เขาถูกตั้งข้อหา
‪เพราะมีการพบลายนิ้วมือของเขาบางส่วน ‪ในที่เกิดโจรกรรมอื่นๆ
‪แต่เขาไม่แคร์ที่ต้องเข้าคุกเลยสักนิด
‪เพราะหัวใจของเขาเพิ่งแหลกสลาย
‪บ่อระบายน้ำท่วมในซานตา จัสตา
‪ขอย้ำ เรากำลังอยู่กันที่ ‪บ่อระบายน้ำท่วมในซานตา จัสตา
‪หน่วยบรอนซ์เรียกผู้พันตามาโย ‪เรากำลังเข้าใกล้ทางออกครับ
‪ผู้พัน ซัวเรสพูดครับ
‪กำลังเข้าใกล้บ่อระบายน้ำท่วมแล้ว
‪ไปเลย ต้องเป็นที่นี่แน่ คราวนี้เราได้ตัวแน่นอน!
‪ตำรวจ!
‪ตำรวจกำลังมา!
‪เร็วเข้า หยิบอาวุธมา!
‪พวกนั้นมากันแล้ว!
‪หยิบอาวุธมา ให้ตายสิวะ
‪ศาสตราจารย์ หาที่กำบังก่อน เอาปืนไปด้วย
‪เอาปืนไปสิ
‪เอาปืนไป!
‪ศาสตราจารย์ เป็นอะไรไป มีสติได้แล้ว!
‪- พวกนั้นมากันแล้ว เอาปืนไป! ‪- ไม่
‪ไม่ ทิ้งปืนซะ
‪ทิ้งอาวุธเดี๋ยวนี้!
‪มีแค่รถสี่คันเอง เราสู้พวกเขาได้
‪ไม่ ตอนนี้มีสี่คัน
‪จากนั้นก็คงเป็นสิบคัน เป็น 50 คัน ‪แล้วก็มาเป็นกองทัพ ไม่เข้าใจเหรอ
‪พวกนั้นรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่ เราทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪พวกนั้นรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่ ‪เราทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
‪เบนฮามิน ไม่ได้แล้ว ได้ยินไหม ทิ้งอาวุธซะ
‪ได้ยินกันหรือเปล่า ทิ้งอาวุธเดี๋ยวนี้!
‪มาป้องกันตัวกัน!
‪ไม่
‪- ถอยไปนะ ‪- ขอล่ะ มาร์แซย์ อย่าทำแบบนี้
‪ผมไม่ยอมแพ้ตอนที่พวกนั้นจับตัวลิสบอน
‪ผมไม่ยอมแพ้ตอนที่กองทัพบุกเข้าไปในธนาคาร
‪หรือตอนที่ไอ้ชั่วกานเดียฆ่าไนโรบี!
‪- คุณต้องยอมแพ้เดี๋ยวนี้ ‪- ไม่
‪นี่เป็นคำสั่ง!
‪เซอร์จิโอ พวกมันฆ่าโตเกียวนะ!
‪มาร์แซย์ ฟังผมนะ
‪- ผมจะไม่ก่อเหตุสังหารหมู่ ‪- ไม่
‪ผมจะไม่ยอมให้คนบริสุทธิ์ต้องตาย ‪เพื่อสิ่งที่สูญเสียไปแล้ว
‪ไม่!
‪เราสูญเสียไปแล้ว
‪สูญเสียไปแล้ว
‪หยุดอยู่กับที่ คุกเข่าลง!
‪คุกเข่าลงไป!
‪อย่าขยับ!
‪ฉันเพิ่งออกจากคุก
‪นายมารับฉัน พาฉันมาที่นี่
‪และนายก็นั่งเงียบมาตลอด 157 กิโลเมตรเลย
‪นายไม่อยากรู้อะไรเลยจริงๆ เหรอ
‪ฉันอาจถูกข่มขืนในห้องน้ำ
‪หรือฉันอาจจะสักชื่อแม่ไว้ที่กล้ามแขน
‪นายยอมให้ตำรวจจับนายได้
‪นายออกปล้น 27 แห่งทั่วยุโรปได้มั้ง
‪แต่วันนั้นที่นายทำลายบาร์ค็อกเทลที่มาดริด ‪นายกลับยอมให้พวกเขาจับนาย
‪ก็พวกเขาชงเนโกรนีได้ห่วยแตก ‪ฉันเลยปล่อยให้เรื่องอัปยศนี้ผ่านไปไม่ได้
‪การเสียลูกไปทำให้ฉันใจสลาย
‪ฉันเข้าใจได้ที่เมียหักหลังฉัน
‪หรือหุ้นส่วน กระทั่งลูกชายฉันหักหลังฉัน
‪แต่ฉันสูญเสียเขาไป
‪ในตอนที่ฉันตัดสินใจ…
‪ยอมรับการมีตัวตนของเขาเป็นครั้งแรก
‪เวลาที่บางอย่างในชีวิตนายไม่ถูกต้องแบบนี้
‪มันเหมือนมีความล้มเหลวที่ถูกปาใส่หน้านายเลย
‪แต่ความล้มเหลวนี่แหละ
‪ที่นิยามตัวตนคนคนนั้น
‪บางคนก็ทำตัวเหลวแหลก
‪บางคนก็กล้ำกลืนยอมรับ
‪คนอื่นๆ อาจต่อต้านมัน
‪แต่อาจไม่มีศักดิ์ศรีนัก
‪ส่วนคนอื่นๆ
‪ก็ห้ามตัวเองไม่ได้นอกจากทำลายทุกอย่าง
‪เพื่อให้สามารถมีชีวิตอีกครั้ง
‪ฉันสาบาน…
‪ว่าฉันตั้งใจ
‪จะเค้นทุกวินาทีจากชีวิตที่เหลือนี้ ‪จะเอาให้ถึงหยดสุดท้ายเลย
‪เพราะแบบนั้นตอนนี้ฉันเลยอยากช่วยนาย
‪คิดสุดยอดแผนการปล้น
‪ก่อนฉันตาย นายกับฉันจะปล้น ‪โรงกษาปณ์แห่งประเทศสเปนกัน
‪พระเจ้า!
‪ไอ้น้องชาย!
‪พระเจ้า!
‪เราจะติดคุกนานแค่ไหน
‪พันปีได้
‪- เราอยู่ในนี้นานแค่ไหนแล้ว ‪- คง 15 หรือ 20 นาที
‪พวกนั้นควรคุมตัวเราไปที่โรงพัก
‪ใช่เลย
‪พวกนั้นรอทีมนิติเวชอยู่น่ะ
‪เราได้ยินแค่เสียงไซเรนนะ
‪เราได้ยินแค่เสียงวิทยุสื่อสาร ‪แต่ไม่ได้ยินเสียงรถเลย
‪ทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงรถเพิ่มล่ะ
‪ทำไมตำรวจถึงจะรอให้เราทำสำเร็จล่ะ
‪- เป็นคำถามที่ยอดมาก ‪- ดีมากเลย
‪แต่เรามีคำตอบไว้แล้ว
‪ใช่ เราจะเอาทองออกไป
‪ผ่านทางสถานที่เดียวที่ทำได้ แต่…
‪แต่ไม่ใช่ในทิศทางที่ตำรวจคาดไว้
‪เป็นบ่อเก็บน้ำเสียครับ
‪ซัวเรส จับตัวพวกมันมาให้ได้ ‪พวกมันอยู่ในนั้นแน่!
‪- นี่ตำรวจ! ‪- เราได้ตัวมันแน่!
‪บ่อระบายน้ำท่วมว่างเปล่าครับ
‪เวรเอ๊ย ไม่มีทาง
‪ตามหลักแล้วเราควรใช้ประโยชน์ ‪จากทางลาดของแม่น้ำที่ไหลเอื่อย
‪แล้วเอาทองออกมาทางนั้น ‪แต่แบบนั้นคงง่ายเกินไป
‪นี่เป็นสุดทางน้ำไหลที่สุดท้ายแล้ว ‪ผมไม่เข้าใจเลย!
‪เป็นไปได้ยังไง
‪จากนั้นเราจะใช้ประโยชน์จากเครื่องสูบ ‪พลัง 5,000 กิโลวัตต์ของเรา
‪ผลักทองคำ
‪ทวนกระแสน้ำมา 18 กิโลเมตร
‪เราจะดันทองทวนขึ้นมาตามแม่น้ำ ‪จนถึงบ่อระบายน้ำเสีย
‪ให้เหมือนปลาแซลมอนเลย
‪นั่นแหละ ที่รัก คือสิ่งที่ใครก็คาดไม่ถึง
‪เราใช้เครื่องตรวจจับโลหะ ‪ตรวจท่อยาว 25 กิโลเมตร
‪แต่ก็ไม่เจออะไรเลย
‪ทั้งตำรวจ ทั้งศูนย์ข่าวกรองแห่งชาติ
‪แม้แต่สำนักงานการวิจัยแห่งชาติสเปน ‪ก็คาดไม่ถึงแน่
‪ไม่มีสักคน
‪เป็นไปไม่ได้ที่ทองคำ 90 ตัน ‪จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪พวกนั้นไม่ได้เอาทองออกมาวิธีนั้น ให้ตายสิ!
‪แล้วทองอยู่ไหน พวกมันไม่มีทาง ‪เอาทองออกมาทางอื่นได้แน่!
‪ใครก็ได้บอกทีว่าทองมันไปอยู่ไหน!
‪(ธนาคารกลางสเปน)
‪(บ่อระบายน้ำท่วม ลอสมิเกเลส)
‪ทำอะไรน่ะ
‪ลูกแม่!
‪นั่นเสียงลูกฉัน!
‪เวรเอ๊ย!
‪ถีบเร็ว!
‪วิกตอเรีย
‪ทองของเราถูกขโมยไปแล้ว
‪- เราทำสำเร็จ ‪- สำเร็จแล้ว!
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์