Ako si Jim McKay, nag-uulat ngayon mula sa punong-himpilan ng ABC.
Nasira ang kapayapaan ng tinatawag na "Tahimik na Olympics"
kaninang madaling araw,
nang ang mga Arab na teroristang armado ng submachine guns
ay pumunta sa tinutuluyan ng Israeli team.
Ito ang gusali bilang 31.
At patungo na tayo ngayon sa bintana,
kung saan, walo o siyam na takot na takot na buhay ang nakakulong sa loob.
Ang Black September nang sandaling iyon, ang pinakamapanganib,
pinakamalalang teroristang organisasyong Palestinian.
Ang pinakahuling balita mula sa airport,
"Nagkakagulo ang lahat doon."
Pagsapit ng hatinggabi, malinaw na nabigo ang operasyon,
at lahat ng mga bihag ay patay na.
Para kay Prime Minister Golda Meir, hindi na ito katanggap-tanggap.
Sabi niya, "Ipadala ang mga lalaki."
Ang mga lalaki ay espesyal na commando ng Mossad.
Tinawag ang misyon "Poot ng Diyos,"
at may layon na hanapin at patayin
ang mga pinuno ng Black September.
Panahon na para ang mga terorista naman ang tugusin.
Ang Olympic Games sa Munich noong 1972,
para sa mga German, ay nangangahulugan ng kabuuang rehabilitasyon.
Ang huling palaro na ginanap sa Germany ay noong 1936,
at ang nagbukas ng Olympic Games sa Berlin ay walang iba kundi si Adolf Hitler.
Ipinahahayag ko ang Palaro ng Berlin,
na ipinagdiriwang ang ika-11 Olympiad ng modernong panahon,
na ngayo'y bukas na.
Para sa mga Israeli, may napakalaking problemang kinakaharap ang Israel,
sakaling lumahok sila sa Olympic Games sa teritoryo ng Germany?
Ang desisyon ay oo.
Mayroon kaming grupo ng mga mahuhusay na atleta na nangarap ng araw
na sasabak sila sa Olympic Games.
May pinakamabilis kaming runner sa kanlurang bahagi ng planeta,
at inaasahan namin siyang mananalo ng Olympic medal.
Dumating silang lahat na may malaking pag-asa.
Itinuring ng mga German ang 1972 Munich Olympic
bilang kabaligtaran ng 1936 Olympic Games
sa panahon ng rehimeng Nazi.
Nais nilang itanghal ito na "Masayang Olympic Games,"
kaya ayaw nilang magpakita ng security guards
sa Olympic Village,
at halos walang mga bantay.
Nang lumapit ang Israeli Embassy sa German Olympic Committee
at hilingin sa kanila na protektahan ang mga atleta ng Israel, sinabi nila,
"Ano'ng sinasabi ninyo? Nananaig ang Olympic spirit dito."
"Walang mangyayari."
Ako si Avraham Melamed.
Isang competitive swimmer at noong panahong iyon,
ako ang pinakamahusay na kinatawan ng Israel sa swimming.
GUSALI NG DELEGASYON NG ISRAEL
Nagising ako bandang 5:00, 5:15.
May mga ingay sa katabing apartment,
at narinig ko ito, at parang may tao
na pabalik-balik na naglilipat ng maraming kasangkapan,
may mga sumisigaw.
May mas malakas ding ingay mula sa ibang apartment.
Mga tunog ng submachine gun.
At pagkatapos ay tumahimik ang lahat.
Isa sa mga sharpshooter, na nasa taas na apartment,
ay dumating at tinanong ako, "Narinig mo ba?"
"Pumasok ang mga Palestinian at kumuha ng bihag."
Di namin alam ang gagawin.
At tumingin kami sa labas ng bintana.
Una, nakita ko si Muni, ang wrestler, patay at nakahandusay sa sidewalk.
Kaya, napagtanto namin na seryosong sitwasyon ito.
Nagpasya ako, "Ayoko dito."
Kaya binuksan ko ang mga bintana at lumabas sa likod ng apartment.
Pagkalabas ko ng apartment,
agad akong hinuli ng German security guard at dinala sa ibang lugar.
Sa simula, hindi naiintindihan ng mga pulis ang mga kaganapan.
Di sila makapaniwala na makakapasok ang mga terorista sa Olympic Village.
Pero makalipas ang mga oras, napagtanto nila na talagang…
May mga bihag na hawak ang grupo ng mga terorista.
Ito ang ITN newsflash mula sa Olympic Village sa Munich,
kung saan may mga armadong gerilyang Palestinian
ang lumusob sa tinutuluyan ng Israeli team.
Dalawang Israeli ang napatay
at 20 atleta at anim na opisyal ang binihag.
Hinihiling ng mga gerilya na palayain ang 250 Arab na nakakulong sa Israel,
at itinakda ang tanghali bilang deadline sa pagpapalaya.
Nagpapatuloy ang negosasyon sa gobyerno ng Germany.
Nasa Jerusalem ako noon. Madaling araw, pumasok ang balita,
at pumunta agad ako sa opisina ng prime minister.
Narinig ito ng prime minister mula sa military secretary
at gayundin sa mga balita.
At ako'y nakaramdam ng kawalan ng lakas at kahihiyan.
Paano kami umabot sa ganoong sitwasyon
kung saan nakapasok ang mga Palestinian sa Olympic Village
at binihag ang maraming bilang ng Israeli,
habang pinanonood mismo ng buong mundo?
Nakakagulat ang sitwasyon.
Nagsimula ang ideya nang ang International Olympic Committee
ay tumangging isali ang Palestine o ang Palestinian team
sa kompetisyon sa Olympic.
Dito nagsimula ang ideya, "Bakit nila tayo tatanggihan?"
Dahil hindi tayo itinuturing na estado,
pero gusto naming malaman ng publiko ang tungkol sa layunin namin.
Hindi nila layunin na patayin ang mga Israeli.
Nagsimula ang Palestinian revolutionary movement noong 1948.
Yaong mga itinaboy sa kanilang tahanan at itinuring itong sakuna,
gaya ng sabi nila, ang "Nakba," iniuugnay ito sa mga Kanluranin sa pangkalahatan
at lalo na mga Hudyo, na ginawang kolonyal na estado ang Israel,
na kailangang labanan para mabawi ang kanilang lupain,
na itinuturing nilang hindi patas na kinumpiska.
PLO, Palestine Liberation Organization, pinamunuan ni Yasser Arafat,
ay nagsabing ang mga Hudyo ay walang karapatan sa kanilang estado.
Ang mga Hudyo ay hindi isang bansa, sila ay isang relihiyon.
Maaari silang manirahan kahit saan,
ngunit walang tamang dahilan para magkaroon ng hiwalay,
malaya, soberanong Jewish-Zionist entity na tinatawag na Israel.
Matibay ang paninindigan ni Golda Meir.
Sa panunungkulan bilang prime minister,
nakaranas ang Israel ng ilang insidente ng terorismo,
sa loob o labas man ng bansa.
At ang desisyon ni Golda
ay di kailanman pumayag sa mga kahilingan ng mga terorista.
Medyo paranoid siya. Iniisip niya na kinasusuklaman ang mga Hudyo.
Palagi niyang iniisip na napakalakas ng anti-Semitism sa lahat ng dako.
Agad na nagpatawag ang prime minister ng espesyal na pulong ng gobyerno,
bandang 9:30 ng umaga.
Ang desisyon noon ay,
di-makikipagnegosasyon ang Israel sa mga nambihag na Palestinian.
Sa kasong ito, ang Black September.
Ang Black September ay binuo mismo ni Yasser Arafat,
ang pinuno ng PLO, Palestine Liberation Organization,
at ng militar nito na tinatawag na Fatah.
Gumawa siya ng lihim at bagong teroristang grupo,
na isang lihim na kilusan sa loob ng isa pang lihim na kilusan.
Ang Black September ay bilang pag-alala sa Setyembre 1970,
nang si Haring Hussein ng Jordan,
ang kaharian niya ay nasakop
at halos pinamunuan ng mga armadong Palestinian,
pinakawalan niya ang hukbo at artilerya niya laban sa mga Palestinian.
Maraming mga Palestinian ang napatay.
Ang Black September ay grupo ng mga tao mula sa Al Fatah.
Oo, si Arafat mismo.
Hindi ko alam kung sinusuportahan niya o hindi ang Black September.
At ang mga taong ito o ang grupong ito
ay suportado ng ilan sa mga pinuno ng Al Fatah.
Sino-sino?
Sina Abu Youssef, Abu Iyad.
Alam kong si Abu Iyad ang nagplano para sa Munich.
Ang pagpili sa Olympics ay isang magandang desisyon, sa kanilang pananaw,
dahil kahit noon pa, 50 taon ang nakalipas,
daan-daang milyon ang nabibighani sa pandaigdigang palaro na ito.
Nagpapatuloy ang mga delegasyon. Ang mga tao rito ay naghihintay.
Pero walang duda, mas tumitindi ang tensiyon.
Pagdating sa lugar,
nalaman ko sa kapulisan na ako ang mamumuno
sa planong pag-atake
para palayain ang mga bihag na Israeli.
May mga armadong lalaki
na nagsasanay ng baril sa silid kung saan nakadungaw kanina
ang dalawang lookout ng gerilya.
Mahirap mang paniwalaan, pero nangyayari ito ngayon,
sa palaro ng 20th Olympiad.
Pumuwesto kami sa bubong ng mga apartment
at naghintay ako sa radyo
para sa operation brief mula sa hepe
na may code word na "sunshine,"
at…
hindi dumating ang code word.
Samantala,
ilang mauutak na kawani ng telebisyon ang pumuwesto sa katabing bloke,
at kinukunan ng video ang bubong namin.
Kung kaya't nakita ng mga terorista
sa telebisyon ang posisyon namin sa bubong.
Isa iyon sa mga dahilan kung bakit ito ipinatigil.
Tapos, biglang sinabi nila na umalis kami sa bubong,
at lilipat kami sa Fürstenfeldbruck.
May nakahanda nang sasakyang panghimpapawid,
at hiniling ng mga terorista
na malayang makaalis at hindi makulong.
Ipinahayag ng mga gerilya na sila'y hayaang
makalipad patungo sa isang di-tukoy na lugar
kapag nasunod na mga kahilingan nila.
Ang lugar ay bantay-sarado ng halos 500 German security police,
at naglagay ng malalakas na machine gun sa plaza.
Pinalalayo nila ang mga cameraman, reporter at manonood.
Si Willy Brandt ang prime minister, isang mabuting kaibigan ng Israel,
at ang tanging magagawa ng Israel
ay tanungin ang gobyerno ng Germany
na payagan silang ipadala ang mga commando o specialists nila,
mga eksperto nila, mga agent ng Mossad, para iligtas ang mga bihag,
at magalang na tumanggi ang mga German.
Ang tanging tinanggap nila
ay hayaang manood ang pinuno ng Mossad na si Zvi Zamir
sa proseso ng paglutas ng problemang ito.
At ginawa ang desisyon,
na ang pinuno ng Mossad, si Zvi Zamir, ay pupunta sa Germany.
Ang buong pangalan ng Mossad
ay Espesyal na Institusyon para sa Mga Espesyal na Tungkulin.
Ito'y katumbas sa America ng CIA.
Noong panahon ng Munich, itinalaga siya bilang pinuno ng Mossad
ni Prime Minister Golda Meir.
Nang dumating si Zvi Zamir, ipinakita sa kanya ng mga German ang plano,
kung paano iligtas ang mga bihag.
Ang plano ay dadalhin ng mga helicopter ang mga bihag at terorista
sa paliparan, kung saan naghihintay ang Lufthansa jet na magdadala sa kanila,
ayon sa kahilingan nila, sa Cairo kasama ang mga bihag.
At pagdating nila nang ligtas sa Cairo, palalayain daw nila mga bihag.
Kapag sinuri nila ang jet matapos makababa sa helicopter,
babarilin at papatayin sila ng mga sniper.
May commando rin na naghihintay sa jet,
at papatayin ang iba pa.
Sa ganitong paraan, maililigtas nila ang mga bihag.
Naisip ni Zamir na maganda ang plano.
Hindi ang plano ang problema. Ang problema ay ang pagpapatupad ng plano.
Inihatid ng bus ang mga bihag
sa heliport malapit sa Olympic Village.
Mula roon, lumipad sila gamit ang dalawang helicopter
papunta sa airport ng Fürstenfeldbruck, malapit sa Munich.
Umakyat si Zvi sa bubong at pinanood ang lahat ng nangyayari mula roon.
Agad niyang napagtanto na may problema. Di nangyayari ang mga bagay ayon sa plano.
Ang pinakamalala ang nangyari.
Ang mga pinuno ng mga terorista ay umakyat sa eroplano.
Nalaman nilang bitag iyon. Hindi isang totoong eroplano.
Dapat ay nakasakay sila sa German jetliner para lumipad sa isang Arab na bansa.
Kumbinsido ang gobyerno ng Germany, na mapapatay ang mga Israeli na bihag
at ginawa ang desisyon upang mahuli o mapatay ang mga gerilya sa paliparan.
Aminado sila na mga pulis nila ang unang nagpaputok.
Nagpanic sila. Madilim ang gabi. Walang ilaw.
Kinailangan naming magtago para di tamaan ng mga kasamahan namin.
At pagkatapos, biglang nagliyab ang helicopter.
Pinaputukan ng mga di tinamaang gerilya ang mga bihag.
Naghagis ang mga Palestinian ng granada sa loob ng helicopter,
kung saan nakatali sa upuan ang mga bihag na Israeli.
Namatay ang mga taong ito, at nasunog.
Nasa bahay niya si Golda kasama ang ilang kilalang ministro,
at magkakasalungat na impormasyon ang nakukuha nila hinggil sa misyon.
Bandang ala-una ng umaga kinabukasan,
pumasok ang impormasyon na matagumpay ang operasyon.
Na lahat ng mga atleta ay pinalaya at ligtas na,
at lahat ng mga terorista ay napatay.
At nakahinga ng maluwag sa bahay ni Golda
dahil 'yon ay gabing puno ng matinding tensyon.
PINALAYA ANG MGA BIHAG MATAPOS ANG LABANAN
Ang mga ulat na lumabas noong gabi ng Setyembre 5,
mula sa gobyerno ng Germany at media outlet nito,
ay napakapositibo.
Sa katunayan, iniulat nila na matagumpay ang pagliligtas
at ligtas na nakalaya ang lahat ng mga bihag.
Pagkatapos ay may tawag mula kay Zvicka Zamir.
Mga bandang 3:10 ng umaga yata ito, kung saan sinabi niya,
"Golda, patay na silang lahat. Nakita ko sila."
"Walang nakaligtas."
At isipin mo na lang
ang labis na pighati ng lahat nang marinig ang balitang ito,
at ang buong bansa ay nagdadalamhati.
Mula sa masiglang sandali ng pagdiriwang ng paglaya,
tungo sa biglaang depresyon.
Kaya, para sa Germany, isa itong kasawian.
Di sila humingi ng tulong sa mga Israeli, kasi gusto nilang sila mismo ang gumawa.
Inakala ng mga pulitikong German na kaya na nila itong mag-isa,
pero hindi.
Iyon ang problema.
Inilarawan ng isang nakasaksi ang eksena, "pinakamalagim na bagay na nakita ko."
Napakasamang trahedya no'n,
at isipin na lang na pinapanood ito ni Zvi Zamir, ang pinuno ng Mossad,
at napagtantong di 'yon magtatagumpay.
Nakatutok kami sa pakikinig sa radyo.
Sa isang punto,
nagpalabas sila ng anunsiyo.
Sabi ng ama ko, "Bihirang magkatotoo mga inaasam at kinatatakutan natin.
Nagkatotoo ang kinatatakutan natin.
Sinabi nila na may 11 na bihag.
Dalawa ang napatay sa silid nila kaninang umaga.
Siyam ang napatay sa airport ngayong gabi. Wala na silang lahat.
Kinikilabutan ako habang naiisip ko ito.
Pero ilang minuto kaming natahimik noon.
Bawat isa may kanya-kanyang iniisip at takot magsabi ng anuman…
dahil walang angkop na sabihin.
Naaalala ko ang mga larawan at ang pagbabalita sa TV
tungkol sa paglabas ng mga kabaong sa eroplano.
LIBINGAN NG MGA ATLETANG ISRAELI TEL AVIV CEMETERY, ISRAEL
Gumimbal ito sa publiko.
Isang malaking pagkabigo. "Paano ito nangyari?"
At sinabi ni Golda Meir sa talumpati niya, "Sa pangalawang pagkakataon,
ang mga Hudyo ay pinapatay sa lupain ng Germany."
Mga miyembro ng Knesset,
ang paglaban sa mga organisasyong terorista na anti-Israeli
ay ating likas na tungkulin.
Patuloy na lumalago ang aktibidad ng mga terorista,
at dapat tayong maghanda para sa digmaang ito
higit pa sa paghahanda natin ngayon.
Nanawagan si Golda Meir ng paghihiganti.
At hindi lang siya.
Ganoon din ang buong gabinete.
Dalawang lalaki ang nakipagkita kay Golda. At sinabi nila sa kanya, "Makinig ka."
"Ang operasyong ito ay isinagawa ng Black September."
"Kailangan nating wakasan ang organisasyong ito."
Dahil mayroon na silang madugong record, at magpapatuloy pa sila.
Kung mapapatay natin ang ulo ng ahas,
kung mapapatay natin ang mga pinuno ng organisasyon,
tuluyan nating mabubuwag ang Black September.
Sa dahilang ito, kailangan nating magpadala
ng isang grupo ng commando natin sa labas ng bansa, sa ibang bansa
kung saan ang mga pinuno ng Black September
ay naghahanda sa mga susunod nilang misyon,
at iligpit sila.
Sa panunungkulan ni Golda Meir bilang prime minister,
palagi niyang inaaprubahan ang anumang paghihiganti o pag-atake
laban sa mga terorista sa loob ng bansa.
Subalit mahigpit niyang tinatanggihan ang anumang mungkahi
na salakayin ng Israel ang mga terorista
sa loob ng mga soberanya at kaibigang estado, lalo na sa Europe.
Pero binago ng Munich massacre ang lahat.
Para sa kanya, hindi na ito katanggap-tanggap.
Sumang-ayon siya sa miyembro ng Knesset na nagmungkahi
na panahon na para ang mga terorista naman ang tugusin.
Pero binigyang-diin ni Golda
na gawin lahat sa abot ng ating kapasidad
na maiwasang masaktan yaong mga walang kinalaman.
Ang Israel ay natatangi.
Bumuo ang Israel ng isang kumpletong security apparatus
na magpaparusa sa mga tao dahil lang sa motibo nilang manakit.
Ang Israel ay hindi lamang ang bansa sa mundo na nakaimbento ng…
Tinatawag namin itong "target na pagpatay" o "pagharang sa nagbabantang panganib."
Nagawa ito ng US, pati na rin ng ibang bansa.
Kaya, ang kahalagahan ng nangyari ay,
kung ang doktrinang pangseguridad ng Israel
ay batay sa pangangailangang protektahan, hadlangan, at pigilan,
ang reaksiyon ng Israel sa Munich massacre ay tumutugon sa ikatlong elemento.
Malaking hadlang.
Kaya, sobrang determinado si Golda Meir
pero ayaw niyang magpasya na mag-isa.
Kinuha niya si Moshe Dayan, ang Minister of Defense,
at dalawa pang ministers na sangkot sa mga isyu sa seguridad,
at gumawa sila ng tinatawag na Committee X
na magpapasya, isasaalang-alang, batay sa rekomendasyon ng Mossad,
kung sino ang ita-target.
Kinabukasan matapos ang pag-atake, iniutos ng prime minister
ang pagbuo ng isang operasyon ng paghihiganti,
Operasyon Poot ng Diyos, kung tawagin,
kung saan nilikha ang isang espesyal na yunit ng Mossad, kilala bilang Kidon,
na organisasyong namamahala sa paghahanda
at pagsasagawa ng mga target na pagpatay.
Ang pangunahing prinsipyo ay bumaril at wag magsalita.
Pero noong panahong iyon, kakausapin mo ang ilang piling tao
na magpapakalat na ang Israel ang nasa likod ng lahat ng ito.
Ang Kidon ay isang subunit ng operational branch ng Mossad.
Tumutok sa misyon, nakuha nila ang target,
at inihanda nila ang operasyon, at isinakatuparan ito.
Buti na lang, may sapat kaming matatapang na tao para punan ang trabahong ito.
Binigyan sila ng listahan. At nagsimula na silang maghanap.
Si Mike Harari ang namamahala sa ilang operasyon ng commando na ito.
Siya ang pangunahing secret agent.
Isa siya sa mga nagtatag ng Mossad.
Ang una ay nasa sa Roma.
Si Abdel Zwaiter.
Isang napakaamo, napakabait na tao.
Isang makata.
Pero sa likod ng maamo nitong anyo,
may nakatagong napakasamang isip.
Nagsagawa at nagplano ng maliliit na misyon laban sa Israel.
Umuwi si Abdel Zwaiter matapos maghapunan.
Sa lobby, sa may elevator…
dalawang lalaking Israeli ang naghihintay, at binaril siya.
Siya ang una.
Noong panahong iyon, ang sentro,
ang advanced headquarters ng Mossad ay nasa Paris.
Kaya, si Mike, tulad ng marami pang iba, ay tumira at nangasiwa mula sa Paris.
Si Dr. Hamshari, na nakatira sa Paris,
may asawang Pranses, anak na babaeng Pranses,
siya rin ay napakabait.
Mapayapang tao.
Nagbigay siya ng panayam tungkol sa kanyang mapayapang hangarin.
Di kailanman magkakaroon ng ganitong pag-atake laban sa France
dahil sa posisyong pampulitika nito.
Kaya mo mamuhay nang payapa sa France? Nangangamba ka sa kaligtasan mo?
Para sa akin, hindi, pero ayaw ko yatang tuksuhin ang tadhana.
At naisip ng mga Israeli na isa siya sa mga pinuno
ng yunit ng Black September sa Europe.
Kailangan nilang gumawa ng paraan para patayin si Hamshari
sa panahong wala sa malapit ang asawa at anak niya.
Nakatanggap ng tawag si Dr. Hamshari mula kay Patricia Roxburgh,
isang Canadian photographer at mamamahayag na nakatira sa Paris.
May maganda siyang alibi.
Ang tunay niyang pangalan ay Sylvia Raphael.
Ipinanganak sa South Africa,
si Sylvia Raphael ay isa sa mga mahusay na Israeli Amazon.
Isa siyang volunteer sa Mossad.
Tinawagan niya si Dr. Hamshari
at sinabi niyang gusto niya itong kapanayamin.
Nakipagkita siya sa isang café sa Paris.
Noong oras na iyon, dalawang ahente ng Mossad
ang pumasok sa apartment ni Hamshari
at nagtanim ng bomba sa ilalim ng upuan ng telepono niya.
At kinabukasan,
pagkaalis ng asawa at anak ni Hamshari sa apartment,
dalawang tao ang dumating sa harap ng gusali niya.
Ang isa sa kanila ay may hawak na remote control device.
Tinawagan ni Sylvia Raphael si Hamshari
at sinabing, "Si Dr. Hamshari ba ito?"
Sumagot siya, "Oo."
Sinenyasan ni Sylvia ang mga kasamahan, na pumindot sa button.
Sumabog ang bomba
at malubhang sinugatan si Hamshari,
na namatay sa isang French na ospital.
Pangalawa si Hamshari.
Nang mapatay siya,
nagalit ang mga kasamahan ko, at kinamuhian ang Mossad
sa ginawa nilang pagganti
sa isang tao na hindi namin tiyak na aktibista
sa lansangan ng Paris, gaya ng ginagawa ng masasamang tao sa Gitnang Silangan.
Dalawang buwan matapos ng Munich,
may lumapit sa akin mga lalaking spy mula sa Kidon.
Nagdala sila ng larawan ng mga mararangyang tirahang gusali
sa gitna ng Beirut at sinabi sa akin,
"May misyon kaming patayin ang ilang mga tao."
"Kami na ang bahala."
Dito, sa dalawang gusali sa Verdun Street sa Beirut,
nakatira ang tatlo sa mga terorista.
Abu Youssef Al-Najjar ang isa, pangunahing operational leader ng Black September.
Ang isa ay si Kamal Adwan, isa ring operational leader.
At ang pangatlo ay si Kamal Nasser,
tagapagsalita ng PLO, ng mga teroristang organisasyon.
Kaya tinanong niya ako,
"Makakapagplano ka kaya ng operasyon para patayin sila?"
Sabi ko, "Palagay ko. Tingin ko kaya ko."
Tanong niya, "Ano'ng ideya mo?"
Lulan ng missile boats, dumaong kami sa baybayin ng Beirut.
Kami ay 15 kalalakihan, nglalakad makalipas ang hatinggabi.
Medyo kahina-hinala, kaya napagpasyahan naming gawing normal ito
sa pamamagitan ng pagbabalat-kayo sa apat bilang babae.
Inilagay namin lahat, ang buhok…
lipstick, mascara, asul sa ilalim ng mga mata.
Nagmaneho kami sa siyudad.
Nag-park kami 80 metro mula sa gusali, at nagsimula na kaming maglakad.
Nasa unahang pares ako.
Pinatong ko ang ulo ko sa balikat ng mas matangkad na lalaki.
Ang opisyal ay nobyo ko.
Nakarating kami sa lugar.
Ang tatlong pangkat na kailangang pumunta sa mga apartment
ay pumunta sa may hagdanan.
At hinintay ko ang ulat ng komunikasyon na nandoon sila.
Sabay-sabay nilang binuksan ang mga pampasabog,
kasabay ng pagpasok namin.
Napatay ang tatlong terorista.
Isa sa kanila, nang pumasok ang pangkat sa kanyang silid,
nakatayo sa likuran niya ang asawa niya.
Binaril siya, at napatay din ang asawa niya.
At sa isa pang residential tower, isang babaeng nakatayo sa likod ng pinto,
ang kalapit na pinto sa pinto na binuksan namin,
ay napatay rin.
Isang lalaking may leather jacket at bigote, maitim ang balat, ang lumabas.
Bumunot siya ng baril at tumawid sa kalsada papunta sa amin.
Kaya, nilinaw namin, "Ano'ng nangyari dito?"
Bulong ko sa blonde, "Walang pagpipilian."
Naaalala ko ang pagkagulat niya
nang makita niyang binuksan ng dalawang dalaga ang kanilang jacket,
at bumunot ng maliliit na machine gun, at nagpaputok ng submachine gun.
Kaya di na kami nakapang-gulat
bago makarating sa pinto ang lahat ng mga pangkat.
Umalis kami sa lansangan.
Ang buong pamamaril ay naganap sa loob ng pitong minuto.
At sa loob ng 30 minuto pagkalapag namin, bumalik na kami sa dagat,
natapos ang misyon.
Kahit na ang bawat isa sa amin ay target,
may mga priyoridad para sa mga ahensiya ng Israel at Mossad.
Si Kamal Adwan, Kamal Nasser o Youssef Al-Najjar.
Ang grupo na ito
ang priyoridad ng Mossad.
Kaya, pinatay sila ng Mossad noong 1973.
Tinutukan nila si Ali Hassan Salameh.
Isang ordinaryong Palestinian si Ali Hassan Salameh,
pero may sarili siyang salaysay.
Ang ama niya, si Hassan Salameh,
ay isa sa mga militanteng Palestinian na napatay o pinaslang
sa panahon ng rebolusyong Palestinian
sa labanan sa pagitan ng kilusang Zionista
at mga militanteng Palestinian.
Kaugnay nito, ang batang makabayan na Palestinian ay sumali sa kilusang Fatah
noong bago pa ito, nang magtapos siya ng pag-aaral noong 1964.
Isa siya sa mga kaibigan ni Yasser Arafat,
kung saan nauugnay siya bilang kaibigan at kamag-anak.
Natanggap ni Abu Hassan Salameh, ang kilala sa Fatah
bilang pangunahing posisyon na tinatawag na central source.
Ang central source ay ang taong sumusubaybay sa lahat ng mga kaso
at mga operasyon laban sa Mossad at laban sa Israel.
Bumuo siya ng isang uri ng Arab international team
para sundan
at habulin ang lahat ng miyembro ng Mossad.
Mula noon, siya ang naging unang kaaway ng Mossad,
at pinangalanan siya ni Golda Meir ng kakaibang pangalan,
at ito ay "Ang Pulang Prinsipe."
Sabi niya noon, siya ang mamamatay-tao na pumaslang
sa maraming Israeli, mga dugong Hudyo.
Napakaraming taga-Mossad at mga informer at spotter
ang naghahanap kay Ali Hassan Salameh.
Nakikita kung saan-saan si Ali Hassan Salameh.
Nasa Geneva siya, pero aalis siya.
Papunta siya sa hilaga, marahil sa Denmark.
At may isa pang Lebanese informer, "Patungo siya ng Norway ngayon."
May nakuha pa silang ibang impormasyon na si Salameh ay nasa Lillehammer.
Nang dumating ang Israeli sa Lillehammer, naroon si Mike Harari.
Si Zvi Zamir, ang pinuno ng Mossad, naroon siya.
May isa pang lalaki, si Dan Arbel.
May dalawang babae.
Isa si Sylvia Raphael. Siyempre, lagi siyang nandiyan.
At ang isa ay babaeng Swedish na nagngangalang Marianne Gladnikoff.
Naghiwalay sila.
"Baka doon natin makikita si Salameh."
Natagpuan nila si Ali Hassan Salameh doon,
nakaupo at nagkakape at napakarelax, nakikipag-usap sa iba.
At pagkatapos ay pinapanood nila siya, at may ilang kakaiba silang nakita.
Una sa lahat, nagbibisikleta ang lalaki.
Aalis siya nang walang proteksiyon. Walang nagbabantay sa kanya.
Nakatira siya sa isang pang-mahirap na apartment
sa labas ng Lillehammer.
Ang Mossad ay may larawan ni Salameh na napakalabo.
Nag-aalinlangan si Sylvia Raphael.
Sabi niya, "Parang di siya ang tamang tao."
Pero sina Mike Harari, Zvi Zamir, ang pinuno ng commando,
na sanay na palaging sila ang tama, iniutos nila na patayin siya.
Kinagabihan, nakita nila muli si Salameh,
kasama ang isang buntis, na pupunta sa sinehan.
SINEHAN
Pagkatapos ay lumabas sila.
Sumunod sila. Sumakay sila ng bus.
Sumunod sila gamit ang kotse pagbaba nila ng bus.
Binaril nila si Salameh, at tuwang-tuwa sila.
Malaking tagumpay. Mahusay. Umuwi na kayo.
Agad na umalis ang mga bumaril, at umalis sina Harari at Zamir.
Pero hindi ito si Ali Hassan Salameh.
Maling tao ang pinatay nila.
SUSUNOD SA SPY OPS: POOT NG DIYOS PART II
Pinatay siya ng secret service, ng Mossad.
PINATAY
Wala siyang kaugnayan sa mga Palestinian.
Sabi ni Golda, "Ito ay digmaan para protektahan ang mga Israeli,
at sa digmaan, maaaring mangyari ang pagkakamali."
Ang pagpatay sa mga pinuno ng Black September
ay isang napakatagumpay na misyon.
Pero ang tanging nakaligtas,
si Ali Hassan Salameh.
Inatasan ni Yasser Arafat si Ali Hassan Salameh
na gumawa ng lihim na ugnayan sa CIA.
Nagpasya ang Mossad na magpadala ng babae.
"Kailangan mong pumunta sa Beirut, at ang misyon mo ay…
pumatay ng lalaki."
Tagapagsalin ng Subtitle: Mildred Matematico